Chaos. Szczury Wrocławia. Tom 1

Robert J. Szmidt @[Adres usunięty]t

"Szczury Wrocławia. Chaos"

skarpawarszawska

* " - Nie ma istoty, której nie dałoby się zabić -

zgasił go major.

- Chyba, że już jest martwa - nie ustępował porucznik.

- Jak coś jest martwe, to nie żyje - wściekł się Biedrzycki. - A jak nie żyje, to się nie rusza."

* " - Problem jednak w tym, że my, ludzie, wciąż gówno wiemy o otaczającym nas świecie."

Zabiorę Was do przeszłości, a dokładnie do Wrocławia roku 1963. W mieście szaleje czarna ospa. Milicjancji pilnujący izolatorium na Psim Polu są świadkami dziwnych zdarzeń. Do komendy docierają informacje, które nie mieszczą się w głowie. Sztab musi podjąć zdecydowane działania.

Fabuła jest jak śmierć, którą wyczuwasz od pierwszych stron. Czai się w każdym słowie, ale kiedy się ujawni tego nie możesz przewidzieć. Lecz brniesz dalej, bo wiesz, że jest ona nieodłącznym elementem. Boisz się, ale też chcesz pokonać ten lęk i znaleźć swoje mocne strony. Tak, fabuła będzie chciała Was zmiażdżyć, przytłoczyć tym co się dzieje. To od Was zależy czy się dacie!

Oderwać się od fabuły nie sposób, ale kiedy akcja robi się gorąca to aż strach czytać dalej! Lecz warto!

Akcja jest jak rozkładające się zwłoki, które obserwujesz i czujesz! Widzisz co się dzieje, jak to przebiega, ale nie dociera do to Ciebie. Nie chcesz widzieć tego co się dzieje, ale jednak patrzysz, bo jesteś ciekawy, a kiedy już poczujesz bardziej i zobaczysz wyraźniej wtedy przepadasz! I mimo swej brutalności i wredności, brniesz w to dalej, bo widzisz jednak coś pięknego, coś so sprawia, że mimo wszystkiego wokoło Ty musisz to czytać, bo masz tą nadzieję! A odór i widok już nie jest Ci straszne, bo zdajesz sobie sprawę, że istnieje coś trudniejszego.

Opisy ah te opisy! Tutaj moja opisowa dusza była w raju i to pod każdym względem! Czy chodziło o opisy te bardziej brutalne, czy o każdy najmniejszy szczegół! Tak autor zadbał abym poczuła się lepiej niż na filmie i to zdecydowanie! Nie ma nic lepszego niż opisy, które przenoszą w wyobraźni do miejsc, w których znaleźć się nie koniecznie każdy by chciał, ale zobaczyć, poczuć (czasami aż do bólu) i doświadczyć tej historii to jest coś genialnego!

Emocje jakie towarzyszyły mi podczas czytania są po prostu typowym wypasionym rollercoasterem. Tutaj nic nie poczuć jest wręcz niemożliwe. Autor tak zbudował historie, że wrażeń nie za braknie.

Klimat tej powieści jest mroczny, duszny, realny, pełen niebezpieczeństw, które tylko czekają aż się je wykryje. Można przepaść za samym klimatem postapokaliptycznym, który jest przedstawiony bardzo realistycznie i prawdziwie.

Dodatkowym plusem jest warstwa psychologiczna bohaterów, ich przemyślenia, które nie raz stawiały mnie w sytuacji (co ja bym zrobiła na jego/jej miejscu?). Tutaj nie łatwo ocenić każdego, a przepaść za bohaterami jest bardzo łatwo, bo wczujemy się w nich i będziemy chcieli im towarzyszyć już do końca. Nie sposób nie poczuć tego co oni.

Autor stworzył kawał dobrej historii (który mam nadzieję nigdy się nie skończy! 😅). Widać, że włożył dużo pracy w samo zbieranie informacji, aby było realistyczniej i to właśnie widać. Do tej lekki i przyjemny styl, który powoduje, że książkę po prostu chce się czytać.

Podsumowując "Szczury Wrocławia. Chaos" to idealna historia dla fanów postapo i zombie! Tutaj jest wszystko co trzeba, a dodatkowo idealnie wyważone! Od bohaterów, po opisy, aż po fabułę od której trudno się oderwać! I nie bójcie się tego, że książka ma ponad 500 stron, bo tego się nie czuje! 😁

I tak jeszcze dodam, że "Szczury Wrocławia. Chaos" jest lepsze niż nie jeden film czy książka z motywem postapo i zombie w roli głównej! Oglądałam mnóstwo filmów i seriali, ale żaden nie wywołał we mnie takich emocji jak książka, nie wyrwał na mnie takiego wrażenia jak ta historia! I cieszy mnie niezmiernie to, że to jeszcze nie koniec. 🥹

Ps. Nie mogę doczekać się tomu drugiego.😎

Perun bawił się genialnie, trzeba było się nieźle naniuchać żeby rozgryźć to i owo!

Wrocław. 1963 rok. Epidemia czarnej ospy. Z uwagi na stan zagrożenia epidemiologicznego, na terenie całego miasta utworzono tymczasowe izolatoria, gdzie przetrzymywano ludzi, z obawy przed rozprzestrzenianiem się choroby. Nikt jednak nie mógł przypuszczać, że w tych zamkniętych pomieszczeniach pojawi się nowe zagrożenie. Jeszcze bardziej śmiertelne i niebezpieczne. Władza do walki z odmieńcami, którzy zaczynają wypełniać ulice miasta, wysyła nie tylko ZOMO, ale również wojsko. Wkrótce każdy przekona się, że wobec takiego wroga, na nic zdają się konwencjonalne działania…

**

Sięgnęłam po „Szczury…” mając z tyłu głowy ulubiony serial „The Walking Dead”. Spodziewałam się solidnego mroku, ciekawej i intrygującej fabuły, która wciągnie mnie bez reszty na kilka wieczorów. Początek zaciekawia. Rozwijająca się powoli apokalipsa polskich zombiaków, namacalnie nakreślone realia władz PRL, czy służb, wypadają zaskakująco dobrze. Niestety, im dalej brniemy „w las”, tym mniej zaskakuje, a rozlew krwi, wnętrzności i inne różne ohydztwa po prostu powszechnieją i przestają robić wrażenie. Podtytuł Chaos pasuje idealnie. Akcja skacze z miejsca na miejsce, kolejny osoby giną, a czytelnika ogarnia właśnie totalny chaos. Miałam wrażenie, że czytam jakiś raport ataków. Nazwiska się mieszają, jak już kogoś zapamiętałam, to za parę stron wstaje on z martwych, by pogryźć, podrapać, czy zdeptać własną wątrobę. Masakra goni masakrę i … to jest kwintesencja tej książki. Zobaczymy kolejne tomy, bo łatwo nie odpuszczę 😏

[Współpraca barterowa z Wydawnictwem

Skarpa Warszawska ]

"Przełknął nerwowo ślinę. Choć spodziewał się przemiany rannych, jego przesiąknięty marksizmem umysł z uporem odrzucał możliwość powstania z martwych."

Lubicie horrory? A historie postapokaliptyczne? Zombie?

Jeśli wasza odpowiedź brzmi - tak, Szczury Wrocławia będą dla was idealną lekturą.

Muszę przyznać, że jest to jedna z najbrutalniejszych i najbardziej krwawych historii jakie czytałam, ale przy tym niesamowicie wciągająca. The Walking Dead i Resident Evil to przy niej pikuś.

Sierpień 1963 roku. Wrocław zostaje otoczony kordonem sanitarnym ze względu na epidemię śmiertelnej czarnej ospy. Jednocześnie w jednym z izolatoriów dochodzi do niezwykle krwawego incydentu. Świadkowie mówią o ludziach, którzy zmartwychwstają i rozrywają żywych na strzępy.

Początkowo nikt nie chce dać wiary tym opowieściom. Jednak w mairę upływu czasu jasne się staje, że wszystko to, co mówiono jest prawdą, a faktów nie da się zamieść pod dywan.

Muszę zaznaczyć, że książka jest przeznaczona wyłącznie dla osób powyżej osiemnastego roku życia. A i tak nie każdy poradzi sobie z lekturą tej historii.

Dla tych jednak, którzy zdecydują się kroczyć ulicami Wrocławia razem z ZOMO, NOMO, MO i oddziałami wojsk będzie to niesamowita opowieść pełna adrenaliny. Jednocześnie brutalna, ale również niezwykle wciągająca.

Naprawdę jestem pod ogromnym wrażeniem tej historii i tego, w jaki sposób i z jakimi detalami autor opisał początek rozprzestrzenia się apokalipsy zombie.

Ponad 540 stron akcji trzymającej w ogromnym napięciu. A najciekawsze jest to, że cała akcja rozgrywa się w ciągu zaledwie dwunastu godzin.

Jest to naprawdę wstrząsające doświadczenie, gdy czyta się, jak minuta po minucie dokonuje się zagłada miasta.

Tym bardziej, że władze partyjne nie zamierzały informować obywateli o zagrożeniu. A w tym wypadku niewiedza, korupcja na najwyższych szczeblach i partyjne przepychanki okazały się zgubne w skutkach.

"Teraz, gdy wszyscy przełożeni ewakuowali się z miasta, pozostawiając walkę z zarazą swoim młodszym protegowanym, nie było już potrzeby konsultowania się na każdym kroku. Odpadła też konieczność ustawicznego przekonywania wierchuszki o słuszności nawet najmniej ważnych decyzji. Swoboda działania miała jednak wysoką cenę - jeśli coś pójdzie nie tak, polecą głowy tych, na których nieoczekiwanie spoczęła odpowiedzialność za miasto. Żaden dupochron ich nie ocali "

Jednak jak walczyć z czymś, co już nie żyje, a jednak się porusza? Dokąd uciekać, gdy świat ogarnia chaos?

"Tego wieczoru zanotowano wysyp przypadków po stokroć gorszej choroby. Moru, na który nauka nie znała na razie lekarstwa. Chorzy przechodzili dziwną metamorfozę. Przestawali odczuwać ból, zyskiwali niebywałą odporność, a zabicie ich graniczyło z cudem. Zarazić się tym świństwem można było piekielnie łatwo. Wystarczył bezpośredni kontakt z nosicielem. Jedno zadrapanie, jeden uraz, jedna kropla krwi albo innej wydzieliny."

Jeśli macie ochotę przenieść się w czasy głębokiego PRL-u, gdzie skorumpowane elity wysyłają żołnierzy i zdezorientowanych obywateli na pewną śmierć.

Jeśli nie boicie się stanąć oko w oko z zombie.

Jeśli razem z coraz mniej licznymi oddziałami wojsk i MO chcecie przymierzyć ulice Wrocławia, to ta historia jest właśnie dla was.

Jednak zanim przewrócicie kartki tej powieści zadajcie sobie pytanie - czy dacie radę dotrwać do końca apokalipsy?

Ja ze swojej strony gorąco polecam serię Szczury Wrocławia wszystkim wielbicielom adrenaliny, mocnych wrażeń i krwawych historii.

Robert Szmidt ciekawie przeplata akcję w "Chaosie ", pierwszym tomie Szczurów Wrocławia. Mamy Wrocław 1963 rok. W mieście panuje zaraza czarnej ospy, szpitale pękają w szwach od skierowanych na kwarantannę osób, jednak nikt nie spodziewa się, że lada chwila okaże się, iż ospa nie jest najgorszym z problemów mieszkańców. Oto pojawia się jej nowa odmiana, a może zupełnie inny wirus, dość stwierdzić, że zakażone nim osoby nagle rzucają się na innych i rozrywają ich na strzępy. Mało tego, bo ci, którzy według wszelkich praw i zasad powinni być martwi wcale nie pozostają nieruchomi, ale dążą do tego, by zabić i rozszarpać wszystko w okół. W dodatku odznaczają się nadludzką siłą, no i nie sposób ich powstrzymać. W ciągu jednej nocy zaraza rozlewa się na miasto, a my śledzimy poczynania mieszkańców, rządzących, i wszystkich zmobilizowanych służb mundurowych. Niestety brak im przede wszystkim wyobraźni, a dalej możliwości do obrony przed niezniszczalną chodzącą śmiercią. Akcja poprowadzona jest w ten sposób, że mamy w różnych rozdziałach ukazane losy różnych grup społecznych zderzających się z "odmieńcami", jednak w dalszej części powieści ich losy przeplatają się. Co ciekawe, 538 stron powieści opowiada tylko o tym, co działo się w ciągu jednej nocy, więc nie trudno zgadnąć, że w tej powieści dzieje się bardzo dużo.

Duży plus dla autora za bardzo umiejętne pokazanie realiów ówczesnego życia. Jest władza racząca się wódeczką za biurkiem i "pospólstwo" pochłaniające samogon, jest szarość codziennego życia. W to wszystko wbija się jak nóż okrutna zaraza i muszę przyznać, że podoba mi się sposób, w jaki autor ukazuje krok po kroku jak powstawały kolejne ogniska zarazy. O ile w tego typu filmach często chce się krzyczeć na postaci, które same ładują się w tarapaty, tu w większości przypadków jestem w stanie je zrozumieć 🙈.

No i na koniec muszę dodać, chociaż to chyba oczywiste, że "Chaos" jest książka dla osób o mocnych nerwach. Tu flaki latają, krew rozpryskuje się na każdej stronie, wyrwane ręce biegają na paluszkach, głowy bez tułowia łypią groźnie ślepiami... Jeśli masz ochotę zanurzyć się na chwilę w krwawej, brutalnej rozrywce to ta książka jest dla Ciebie!

Seria „Szczury Wrocławia” nie jest mi obca, bo kojarzę jej wcześniejsze wydanie z bibliotecznej półki i również akcją na portalu społecznościowym, by móc pojawić się w książce i z prawie 99% pewnością zginąć na jej kartach, co było dla mnie przezarąbistym pomysłem. Po co wymyślać postacie, jak to postacie mogą zgłosić się do autora. 😆

Jednak w tamtym momencie nie zdecydowałam się na poznanie książek, bo dopiero otwierałam się na gatunek jakim jest horror. Patrząc się z perspektywy czasu dobrze zrobiłam, bo nie wiem czy wtedy odnalazłabym się w tak pełnej szczegółów, krwawej i chaotycznej historii. I żeby była jasność ten chaos, który nawet i sam tytuł głosi nie jest tu minusem, a jest właśnie oddaniem idei tego co dzieje się, gdy osoby ewidentnie martwe wstają jak gdyby nigdy nic i idą przed siebie z flakami na wierzchu. 😱

Pierwszy tom opiera się raptem na niecałych 24 godzinach od wystąpienia pierwszego incydentu z zombie i przerzuca nas w różne lokalizacje, bo zaraza występuje naraz w kilku miejscach. Jednocześnie możemy obserwować to jak ciężko nad nią zapanować i jak łatwo rozprzestrzenia się po części z błędnych decyzji tych, którzy nie wiedzą z czym mają do czynienia. Warto też zaznaczyć, że akcja książki to rok 1963, czyli na wszystko co obserwujemy musimy dołożyć realia głębokiego PRL-u.

Co do wspomnianej przeze mnie akcji z naborem do obsady Szczurów jest w tej książce od groma i jeszcze więcej postaci. Nie ma co się do kogokolwiek przywiązywać, bo zaraz może być po tej drugiej stronie. Postacie są bardziej lub mniej rozbudowane. Też się trzeba przyzwyczaić do tego, że w innej książce nie byłoby tyle osób wymienionych z imienia i nazwiska plus jakieś ich znaki szczególne. Z początku jest to trochę męczące i dezorientujące w akcji, ale im lepiej idzie rozumieć działanie otaczającego świata tym wygodniej przywyknąć do samej koncepcji szczegółowości osób. Tym bardziej, gdy się wie, że każdy ze „szczęśliwców”, którzy trafili do książki czeka na swoją kolej. 🧟

Moja ulubione rozdziały, a raczej lokalizacje, gdzie miałam gęsią skórkę to internat dla pielęgniarek i dworzec kolejowy. 😱 Też warto zaznaczyć, że pozostało się jeszcze tyle niewiadomych na temat zombie, że chcę czytać kolejne tomy.