Szczęście na miarę

Są dni, taki czas czytelniczy na który mam odłożone właśnie takie książki. Mam ich stosunkowo niewiele, ale są i czekają. W tym przypadku dostałam wszystko czego i po okładce, i po opisie się spodziewałam. Dostałam nawet więcej, bo raczej spodziewałam się banalnego zakończenia, a tu pozytywne zaskoczenie.

Kilkoro bohaterów, każdy z własnym bagażem doświadczeń, są i problemy, są i marzenia. Każdy na swój sposób sympatyczny, każdy charakterystyczny. Mam tylko problem z jedną  bohaterką, dziennikarką. Jak dla mnie jej dążenie, potrzeba udupienia krawca Leonarda jest irracjonalna. Nie kumam jak autorka mogła wpaść akurat na taki pomysł, ale ok, nie mnie oceniać. Rozumiem, że w takich historiach zawsze musi znaleźć się jakaś skomplikowana w swojej prostocie postać, taka co wiemy, że nie bardzo ja polubiliśmy, więc ja przynajmniej nie mam problemu z wyborem.

Jest w tej powieści trochę baśni, wiadomo. Tej magii, która daje najzwyklejszym ludziom w najzwyklejszej codzienności marzyć. Mimo to, uważam, że to książka, którą tworzą ludzie z sąsiedztwa, z normalnego życia wyjęci, zwyczajni MY. Jaki wpływ mamy na spełnienie własnych marzeń? Ile w tym losu, gry przypadków? Kto się nad tym nie zastanawia... Czytając możemy myśleć "boszeee, jak mogli tak postąpić". Ale pamiętajmy, że łatwo oceniać siedząc z nosem w książce. Życie pisze swoje scenariusze, czasami z perspektywy czasu irracjonalne, wstydliwe, trudne do uwierzenia.

Ciepła, sympatyczna historia. Dyskretne poczucie humoru, trochę ironii, dystansu do życia. Kartki same się przewracały. Ładnie się czyta. Nie jest ani za krótka, ani za długa. Zdążymy nacieszyć się tą historią, nie zdążymy się nią znudzić. Przemyślana, kupy się trzyma. Nie wymaga myślenia za to pomaga uzyskać pełen relaks. Sprawia też niespodzianki. Nie denerwuje, nie irytuje. Zakończenie, jak wspomniałam, pozytywnie zaskakuje, nieco inne od tego przewidywanego, dalekie od kąpieli w lukrze, którego fanką nie jestem. Jak dla mnie zgrabna, przyjemna książka obyczajowa.

Krawiec losu

„Osiągnięcia tylko po części są efektem talentu, determinacji i pracy. Cała reszta to zbiegi okoliczności, sprzyjający czas, ludzie, których spotyka się na swojej drodze i zwykły fart”.

Główny bohater, to krawiec z klasą szyjący od lat wyłącznie sukienki dla swoich klientek, które mogą polecić zakład Leonarda tylko jednej osobie. Mało tego wszywa w rąbek sukienki wyhaftowane życzenie klientki, które się spełnia. Brzmi jak bajka? Ta powieść trochę nią jest. Wystarczy usiąść w wygodnym fotelu, otulić się kocem, wziąć w dłoń kubek wypełniony ulubionym napojem i wyruszyć w sentymentalną podróż w przeszłość, bo przecież dziś już nie ma takich zakładów krawieckich z duszą. Chwila zapomnienia, zaczarowania oto, czym jest ta powieść. Odrobina magii, to jest to coś, w co wierzą lub chcą wierzyć klientki Leonarda. Bohaterkami powieści są także kobiety, starsze, młodsze, te spełnione i te poszukujące właściwych ścieżek. No i oczywiście sukienki, zwłaszcza jedna żółta.

Sekret Leonarda Kittaya tkwi w tym, że jego sukienki są niecodzienne, idealnie dobrane do natury danej kobiety, uszyte z najlepszych materiałów, wykończone z największą starannością. Każda niewiasta, która wkłada taką sukienkę, czuje się wyjątkowa i piękna. Niestety czasy się zmieniają, większość kobiet kupuje rzeczy w sieciówkach, a Leonardowi daleki jest świat reklamy i marketingu, mały zakład rzemieślniczy powoli traci rację bytu. Zmuszony jest rozstać się ze swoją wieloletnią pomocnicą, bardzo utalentowaną krawcową. Żadne z nich nie jest z tego powodu szczęśliwe.

„Szczęście na miarę” to solidna literatura obyczajowa z nutką fantazji i romantyzmu. Wspaniała odskocznia od codzienności. To powieść ciepła przywołująca nadzieję, lekka i przyjemna z przesłaniem skłaniająca do poważnych przemyśleń. Autorka ujęła mnie ładnym i poprawnym językiem literackim, mądrymi przemyśleniami i na czasie. Zapałałam ogromną sympatią do stworzonych przez nią postaci, no może za jednym małym wyjątkiem. Fantastyczna historia niespełnionej miłości, przyjaźni, czekania, pragnień, nadziei. Życzeń, marzeń i roszczeń, tak to też. Wiadomo, że różnie bywa z naszymi życzeniami. Czasem marzymy o czymś tak bardzo, że gdy się spełnia i mamy to w zasięgu ręki, wtedy zaczyna nas dręczyć przekonanie, że nie o to nam chodziło. Wolimy życie poświęcać pogoni za szczęściem, zamiast być szczęśliwym i to szczęście odczuwać, a możemy je odczuwać na każdym etapie naszego życia, wystarczy być uważnym i tylko chcieć je odkrywać. Sami podejmujemy decyzje, które rzutują na nasze życie. Nikt nie robi tego za nas, a przynajmniej nie powinien. Tak jest łatwiej – winę za wszystkie nieszczęścia zwalać na rzeczywistość, w której żyjemy. Trudniej już pogodzić się z faktem, że sami tę rzeczywistość tworzymy. Tak bardzo brakuje nam w tym zabieganym świecie miłości, zrozumienia, szczęścia po prostu. Każda z nas jest wyjątkowa, dlatego autorka zachęca do realizowania swoich marzeń, szukania tego w życiu, co najważniejsze.

Nie jest to powieść, którą można by zaliczyć do realizmu magicznego, życzenia zaszyte w sukienkach, to nie cudowny dar, ani spełnianie listy życzeń za pomocą magii, bo wszywki w sukienkach nie mają mocy sprawczej, to my sami jesteśmy kowalem swego losu. Nieszablonowa historia, w której jest dużo smutku i melancholii, chociaż w końcowym efekcie przebija przez nie promyczek nadziei. Nawet jeżeli nie lubię sukienek, bardzo bym chciała, żeby ktoś dla mnie uszył taką jedyną, wyjątkową, żebym poczuła się w niej jak gwiazda filmowa.

„Nie musimy oddawać naszego szczęścia w niczyje ręce. I to jest właśnie najpiękniejsze".

"Szczęście na miarę" jest zupełnie inną powieścią Agaty Kołakowskiej. Inną od tych autorki, które miałam przyjemność czytać. Przede wszystkim ta książka jest niezwykle ciepła, nastrojowa, przepełniona pasją i miłością do szycia sukni, ale to również historia nieszczęśliwie ulokowanego uczucia, a właściwie nieszczęśliwego zbiegu okoliczności, który zaważył na dalszym życiu głównych bohaterów. Agata Kołakowska połączyła dwa różne klimatycznie światy, akcja dzieje się współcześnie, jednak kiedy przekraczamy próg pracowni Leonarda Kittaya mamy wrażenie, że cofamy się o dekady, gdzie piękne suknie kobiet były indywidualnie dopasowane do właścicielki, skrojone z najwyższej jakości materiałów, ale przede wszystkim szyte z sercem. Nie liczyła się ilość, ale jakość. Tak, wiem, że współcześnie też się szyje na miarę, jednak ta powieść pokazuje inny świat, trzeba by samemu po nią sięgnąć, by go poczuć. Sekretem pracowni Kittaya jest wszywanie w suknie kobiet ich marzeń, czy to w ogóle możliwe? Sprawdźcie sami.

Książka to w dużej mierze opowieść o samym właścicielu, Leonardzie, człowieku "starej daty", który kochał w życiu jedną kobietę. Czemu nie byli razem, choć uczucie było odwzajemnione? Poniekąd wiąże się to z jego pracownią, sukniami, taka mała tajemnica, która dopiero po latach wychodzi na jaw. Żeby nie było, że to tylko powieść o romansie z szyciem w tle, to mamy również watek sensacyjny oraz dużo dobrego humoru. Ten sensacyjny wątek najmniej przypadł mi do gustu, wiąże się ON z dziennikarką prowadzącą "śledztwo", które ma zdemaskować Kittaya jako oszusta. Dagna jest bardzo nieobiektywna, a tym samym mało profesjonalna. Kiedy włączała się do bieżącej akcji, miałam ochotę zgrzytać zębami, do tego jako postać, osobę, bardzo łatwo ją znielubić. To jedna z najbardziej irytujących bohaterek książkowych, jakie znam.

Podsumowując "Szczęście na miarę" jest bardzo przyjemną powieścią, dzięki której kobieta może poczuć się wyjątkowa, bo to właśnie kobiety są tu najważniejsze. Polecam.

Kto ma wpływ na nasze własne szczęście? – tylko my sami. Autorka „Szczęścia na miarę” historią Dagny, Leonarda i Małgorzaty właśnie to pokazała.

Krawiec Leonard szyje sukienki, które mają rzekomo mieć wpływ na realizację marzenia, którego treść krawiec zaszywa w sukienkach. Ma wierne grono klientek, które sekretem dzielą się tylko z jedną wybraną osobą. Sceptycznie nastawiona Dagna, postanawia udowodnić, że opowiadane historie są wyssane z palca. Jednak pozostaje pytanie, czy aby na pewno pięknie skrojone sukienki, nie pozostają bez wpływu na ich właścicielki i ich losy? Przez przypadek artykuł Dagny przyczynia się do wzrostu zainteresowania atelier Leonarda, pod jego drzwiami ustawiają się kolejki kobiet, bo każda chce wszyć w sukienkę własne życzenia.

To co dzieje się dalej pokazuje kilka prostych prawd. Po pierwsze piękny strój, ubranie, coś w czym kobieta czuje się dobrze, nie pozostaje bez znaczenia, im pewniej czujemy się ze swoim wyglądem tym śmielsi jesteśmy, łatwiej nawiązujemy kontakty, czujemy się pewniej. Po drugie musimy bardzo uważać na to czego sobie życzymy – nasze życzenia, marzenia, powinny być realne i osiągalne przy własnym zaangażowaniu, wszystko inne co staje się naszym celem a jest poza naszym zasięgiem, przyniesie nam tylko gorycz rozczarowania.

Ta książka pokazuje, że każdy jest kowalem swojego losu i tylko my sami mamy wpływ na to jakie będzie nasze życie, żadne amulety, talizmany, zaklęcia nam nie pomogą. Autorka ukazała tu również siłę mediów, zarówno tą, która pozytywnie wpływa na biznes Leonarda, jak i moc oczerniającego artykułu. Słowo wypowiedziane czy napisane ma ogromną moc i o tym też zawsze należy pamiętać.

To naprawdę sympatyczna książka, którą czyta się bardzo szybko. Polecam na długie zimowe wieczory.

Dziękuję wydawnictwu Prószyński za egzemplarz.

Leonard jest krawcem z wieloletnim doświadczeniem i ogromną wyobraźnią. Wybiera tylko najlepsze materiały, a jego projekty są bardzo dopracowane. Szycie to całe jego życie, ale ma zasadę. Szyje tylko i wyłącznie sukienki. Do pomocy ma tylko jedną, zaufaną i zdolną pracownicę. Zakład, w natłoku takich nastawionych na komercyjne szycie dla wielkich sklepów, prządł z coraz większym trudem. Nie był też zbyt znany na rynku, ponieważ krawiec postanowił, że zadowolona klienta mogła polecić jego usługi tylko jednej osobie.

Tymczasem zmęczona trudami w życiu osobistym i zawodowym dziennikarka postanowiła wziąć na tapet właśnie zakład Leonarda. Przyjaciółka była u niego i stwierdziła, że dzięki sukience spełniło się jej marzenie. Wszystko przez wszywane w zamówione ubranie … marzenia. Okazało się, że przyjaciółka nie była jedyną kobietą, która tak sądziła. Dagna postanowiła, że musi przeprowadzić dziennikarskie śledztwo. Zdawało jej się, że krawiec po prostu bezczelnie oszukuje swoje klientki i chciała ujawnić jego niecne machlojki. Cuda zdarzają się przecież tylko w filmach, a marzenia spełniają tylko w bajkach. Prawda czy fałsz? Co kryje się za tajemniczymi i magicznymi wszywkami?

Książki Agaty Kołakowskiej mają to do siebie, że czytają się same. Język Autorki jest tak swobodny, przyjemny i plastyczny, że nie można się oderwać. Trochę jak z ulubionym smakiem lodów. Cieszymy się jak dzieci, gdy niesiemy je do domu. Po otwarciu delektujemy się każdą sekundą cudownego smaku rozchodzącego się na języku. W momencie, w którym ujrzymy dno pustego pojemnika, czujemy rozczarowanie, że to już koniec i mamy uczucie niedosytu. Tak jest i z tą historią, żałuję, że już skończyłam czytać. Bohaterowie byli zróżnicowani i wyraziści. Można się z nimi zarówno utożsamiać, jak i niekiedy na nich zdenerwować. Nawet bardzo, bo postać pani Marii drażniła mnie jak drzazga pod paznokciem.

Dodatkowo Autorka potrafi napisać coś z niczego. Krawiec i jego klientki - brzmi banalnie, a nawet kojarzy się, że treść może przypominać operę mydlaną. Nic bardziej mylnego. To bardzo ciepła, wzruszająca historia, dająca nadzieję, że zawsze wszystko może się ułożyć. Opowieść o niespełnionych marzeniach, miłości, rozczarowaniach, rozterkach i o trudnych wyborach, które mogą zaważyć na naszym dalszym losie. Ciekawa jestem, jaką sukienkę mistrz Leonard zaprojektowałby dla mnie. Też mam ważne, ale średnio realne marzenie. Może by się spełniło…

„Osiągnięcia tylko po części są efektem talentu, determinacji i pracy. Cała reszta to zbiegi okoliczności, sprzyjający czas, ludzie, których spotyka się na swojej drodze zwykły fart. Trzeba go mieć!”.

Wszystkim życzę zwykłego fartu. Może marzenia spełnią się bez wyhaftowanego życzenia…

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka.