Świątynia na bagnach. Bramy ze złota. Tom 1

Och Zahred. Skończyłam czytać trzecią część przygód tego jegomościa i nadal nie potrafię określić, czy jest to antybohater czy jednak postać pozytywna. Ale to właśnie najbardziej lubię w Zahredzie. Nie jest czarny czy biały. Jest totalnie odjechanym odcieniem szarości.

"Bo też słowo człowieka jest jak drzewo, co stoi pozornie po wiek wieków, a potem w podmuchu wiatru wali się na ziemię. Jak drewno, co ulatuje z dymem ogniska".

Tym razem Zahred trafia na godnego przeciwnika. Jest przebiegły, przewidujący i fanatycznie oddany sprawie. Zahred na prawdę będzie miał twardy orzech do zgryzienia, żeby pokonać kogoś takiego.

"Nawet złapany w sidła lis potrafi odgryźć sobie przytrzaśniętą łapę, pomyślał. A ON przecież był o wiele grozniejszym drapieżnikiem".

Na uwagę na pewno zasługuje wątek miłosny. Nie jest ON wymuszony, idealnie pasuje do całości i nie jest to żadne ckliwe harlequinowe lovestory, ale to duża zasługa głównej postaci kobiecej. Jest twarda, cwana i charakterna. Można rzec bardzo feministyczna, ale nie w negatywnym znaczeniu tego słowa, aczkolwiek miała swoje momenty jako rozpuszczona córeczka tatusia, kiedy zdarzało jej się irytować, jednak to czynilo ją bardziej prawdziwą.

"Tylko jego nieśmiertelna kochanka zawsze pozostawała taka sama. Wojna"

Gołkowski stworzył niesamowitą historię. Właściwie początek historii. Dużo osób pyta czy można czytać jako samodzielną powieść, ja jednak radzę zapoznać się ze wcześniejszymi częściami, chociażby "Bogowie Pustyni" aby wiedzieć w jaki sposób powinna działać poprawnie klątwa Zahreda i trochę poznać się z bohaterem. Czytając tą książkę jako pierwszej może sprawić, że nie zainteresuje nas główny bohater, a kiedy się z nim bliżej zapoznamy w poprzednich książkach będziemy wiedzieć, że z niego twardy zawodnik.

Polecam serdecznie, mimo 600 stron, czyta się bardzo szybko. 5/5

„Świątynia na bagnach” to trzeci tom Siedmioksiągu grzechu i jednocześnie pierwszy tom trylogii Bramy ze złota. Na początku poznajemy Drusa, chłopca podróżującego od miasta do miasta wraz ze swym opiekunem Gertem. Jak przystało na pełne energii dziecko, lubi odłączać się i spacerować samotnie po lesie. Szuka własnych ścieżek miedzy mokradłami i w ten sposób pewnego dnia znajduje ciało. Widząc, że coś z nim jest nie tak, wraca tam za każdym razem gdy jest w okolicy, by oglądać raz większy, a raz mniejszy stopień rozkładu. Uznaje więc trupa za boga i zaczyna składać mu ofiary, utrzymując wszystko w tajemnicy. Z czasem, chłopiec staje się mężczyzną, zostaje kapłanem, a na bagnach powstaje świątynia dla odradzającego się boga. Tylko, że bóg wcale nie chce być tym za kogo go mają, ale tym razem nie ma na to zbyt wielkiego wpływu. „Świątynia na Bagnach” nie dała mi do końca tego na co liczyłam, a mimo to nie mogłam się od niej oderwać. Choć wszystko rozgrywa się na przestrzeni wielu lat, nie dłużyło mi się ani trochę. Widać było, że jest to dopiero wstęp do czegoś większego. Oczywiście brakowało mi takiego Zahreda jak w „Spiżowym Gniewie”, ale inne postaci i ich rozwój rekompensowały ten brak. Teraz pozostaje mieć nadzieję, że Fabryka Słów stanie na wysokości zadania i drugi tom „Złote Miasto” trafi w ręce czytelników jeszcze w tym roku. Osobiście nie mogę się doczekać, bo zakończenie dało na dzieję, na bardzo ciekawy ciąg dalszy. Cała recenzja na : [Adres usunięty]

Zahred powraca!

Jeden z najbardziej ukochanych przez wszystkich bohaterów Michała Gołkowskiego powraca (!). Powrót Zahreda nie jest jednak bynajmniej taki, jakiego można by się spodziewać. Nie ma w tym powrocie ani glorii, ani chwały, ani zwycięstw... Jest za to KREW. Dużo krwi, i to przelewanej co roku (w określonej porze roku w dodatku). Cóż więc będzie się działo w kolejnej odsłonie losów Zahreda?

Ani bóg, ani człowiek... Choć z pewnością przez wielu za boga uważany. Zahred wiele ma oblicz. Jednak przede wszystkim jest ON człowiekiem. A - jak już wiemy z innych książek Pana Michała - nie masz boga nad człowieka... :) Jak to rozumieć? (tym razem?).

Spoiler - niestety - jakiś pojawić się musi, oto więc przyszedł na niego czas. Zahred pojawia się na arenie zdarzeń jako... trup. Rozkładający się, leżący w bagnie trup, który nie rokuje bynajmniej powstania z martwych i kroczenia ku zwycięstwom oraz ku chwale. Odnajduje go niejaki Drus. Odnajduje i... bierze za boga. Składa mu ofiary. Łączy w swym sposobie pojmowania fakt składania Zahredowi ofiar z powodzeniem własnym i swojej społeczności. Wszystko przebiega względnie dobrze do chwili, w której na składaniu ofiar nakrywa go bliski mu Gert, który uważa to wszystko za jedno wielkie bluźnierstwo. Wywiązuje się walka, Gert ginie, a jego krew staje się kolejną ofiarą złożoną Zahredowi... Krew to w końcu największa i najlepsza z możliwych ofiara. Drus po tym wszystkim zmienia się... Zaczyna więcej rozumieć, obwołuje Zahreda bogiem, wokół bagna zaś stawia świątynię stając się najwyższym kapłanem swojego nowego boga. Boga, którego bierze poniekąd na zakładnika, co roku podrzynając Zahredowi gardło ażeby nie mógł się całkowicie odrodzić i nabrać sił... Czy Zahred - który mimo wszystko wspomnianych sił nabiera, coraz więcej sobie przypomina i rozumie, że musi umknąć - zdoła uciec ze świątyni na bagnach i ruszyć w kierunku własnego przeznaczenia?

"Świątynia na bagnach" to opowieść zgrabna, składna i przyjemna. To jednak coś więcej. Michał Gołkowski czyni z tej historii małe studium moralne na temat tego, co jest dobre i złe, a także na temat tego, jak łatwo człowiek ulega żądzy władzy, daje się jej opanować i w jej imię manipuluje innymi oraz popełnia zbrodnie. Jedna zbrodnia pociąga zaś zwykle za sobą kolejne, grzecznie zatem na kolejnych stronach nie będzie. Ale będzie za to ciekawie :) Ciekawie tym bardziej, że możemy składać tylko ręce do oklasków czytając o kolejnych mających miejsce wydarzeniach, o żądzy władzy, o krwi oraz o walce z niewolą, manipulacją i kryjącym się w ludzkich sercach złem.

Niniejsza książka to - na to wygląda - tylko przystawka przed daniem głównym, mamy bowiem do czynienia z pierwszym tomem trylogii (!). Świetna wiadomość :) Z przyjemnością dowiem się, co będzie dalej. Michał Gołkowski kończy opowieść w takim momencie, że człowiek ma ochotę go za to udusić... ;) Nie mogę się już doczekać tomu nr 2 :) A wam tymczasem gorąco polecam pierwszy!

Dziękuję Fabryce Słów za egzemplarz recenzencki.

[Adres usunięty]