Światło nad ciemnościami

Od kiedy sięgam pamięcią, najbardziej ze wszystkich szkolnych przedmiotów lubiłam historię. Zostało mi to do dziś dnia, mimo iż czasy szkolne mam już dawno, dawno za sobą. Interesowały mnie nie tyle działania wojenne czy intrygi polityczne. W równym stopniu pociągała mnie szeroko rozumiana kultura materialna i historia społeczna. Dlatego też, gdy dowiedziałam się, że powstała publikacja dotycząca między innymi pierwszej na świecie placówki szkolącej psich przewodników dla osób, które straciły wzrok, czułam, że muszę sięgnąć po książkę.

Jednego z głównych bohaterów Maxa Niemca o żydowskim pochodzeniu poznajemy w momencie, w którym siedział wraz z kompanami w okopach pod Ypres. Nagły wybuch butli z trującym gazem w jednej chwili pozbawił go wszystkiego: wzroku, słuchu, marzeń i narzeczonej. Młody człowiek miał wykształcenie muzyczne, pięknie grał na pianinie i marzył o wielkiej karierze kompozytora. Wszystko to obróciło się w proch. Anna to młodziutka pielęgniarka Niemieckiego Czerwonego Krzyża, ale przez wielkie P. Braki w profesjonalizmie nadrabiała empatią, współczuciem, życzliwością, troską i oddaniem. Pewnego dnia była świadkiem, jak pies zatrudnionego w szpitalu lekarza oprowadza po dworze niewidomego żołnierza. Zafascynowana tym widokiem postanawia dołączyć do projektu, który miał na celu szkolenie psich przewodników dla żołnierzy, którzy na froncie stracili wzrok. Zostaje zatrudniona w Oldenburgu i dostała przydział jako opiekunka zwierząt. Tymczasem ociemniały Max dostaje wezwanie, by stawić się na szkolenie z psim przewodnikiem.

Drogi jego i Anny się przecinają.

Dokąd ich to zaprowadzi?

Powieść, która jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, wciągnęła mnie bez reszty i po prostu zafascynowała. Chłonęłam opisy i fragmenty książki przedstawiające szkolenie owczarków niemieckich do pomocy osobom niewidomym. W powieści dostajemy również emocjonalnie opisane silne, opiekuńcze więzi między córką a ojcem, moc przyjaźni, wsparcie poprawiające jakość życia, interakcje ze zwierzętami, dylematy moralne, antysemityzm, prace przymusowe wynikające z brytyjskiej blokady morskiej, okrucieństwo działań wojennych, broni chemicznej, okupacji, straszliwy głód, który można było zagłuszyć jedynie brukwią i chlebem z trocinami, o ile w ogóle produkty były dostępne. Byłam głęboko zniesmaczona postępowaniem wobec żołnierzy żydowskiego pochodzenia. Wyznaczano im najniebezpieczniejsze i najbardziej niewdzięczne zadania od patroli rozpoznawczych i ataku w pierwszej linii aż po wynoszenie ciał zabitych z okopów czy opróżnianie latryn. Max był również dyskryminowany podczas szkolenia z psami.

Wśród bohaterów nie sposób nie polubić Anny. Dzięki jej podejściu do drugiego człowieka Max odzyskał wiarę w siebie, znów zaczął marzyć i mieć nadzieję na lepszą przyszłość. Kobieta nie pozwalała mu rozpamiętywać nieszczęść, rozpacz potrafiła przekuć w nadzieję. Max z kolei potrafił wspomóc Annę w marzeniach o zostaniu psią instruktorką i wywalczeniu swojej pozycji w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Oboje walczą o równe traktowanie i oboje przekazują czytelnikom, jak ważna jest siła ducha. Pozwala ona przetrwać najcięższe chwile i sprawia, że mimo przeciwności losu chce się żyć dalej. Ujęła mnie również suka owczarka niemieckiego, którą opiekowała się Anna. Nia uzmysłowiła mi, jak szalenie tęsknię za swoimi zmarłymi psami i uświadomiła, jak ważny jest kontakt i więź między człowiekiem a zwierzęciem. Gorąco polecam lekturę. Nie tylko dowiedziałam się wielu ciekawostek związanych z I wojną światową, o szkoleniach psów, to jeszcze wzruszyłam się i mój umysł został zmuszony do pewnych refleksji. Mimo iż książka kończy się w roku 1919, wiedząc, co się wydarzy w latach kolejnych i co obecnie dzieje się na świecie, ogarnia mnie smutek. Ludzie nie potrafią uczyć się na błędach, wciąż zadajemy sobie niepotrzebne cierpienie, ból, niesiemy śmierć w często wyrafinowany i okrutny sposób. Traktujemy bliźniego albo jak wesz, albo jak najgorszego wroga.

Czy świat już nigdy nie będzie lepszy?

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Redakcji S[Adres usunięty]

Usiadłam do tej książki tylko na chwilę. Ot, przeczytać ostatnie kilkadziesiąt stron. Tak, doczytałam je, ale ze łzami w oczach, a później jeszcze długo siedziałam i rozmyślałam nad tą historią.

Światło nad ciemnościami to fenomenalna i wyjątkowa powieść z akcją osadzoną w czasach I wojny światowej. Już ten fakt sprawia, że wyróżnia się spośród setek książek wojennych, których przybywa praktycznie z każdym tygodniem. Najczęściej czytamy o bliższej naszym przodkom II wojnie światowej, a I była równie makabryczna i przerażająca. Miliony weteranów, którzy wrócili okaleczeni nie tylko na ciele, ale przede wszystkim na duszy. Tysiące pocisków z gazami bojowymi, których zużywano na potęgę po obu stronach barykady, a zabijały w najbardziej bestialski sposób. Gdzieś w tym wszystkim światełko nadziei, ponieważ w tym czasie, w Oldenburgu powstaje pierwszy na świecie ośrodek szkoleniowy dla psów przewodników, które mają stać się opiekunami dla ociemniałych weteranów. 

To tymi wydarzeniami inspirował się autor podczas tworzenia powieści. Jestem pod wrażeniem jak gładko wplótł prawdziwe losy i realnych bohaterów w fikcję literacką. Widać bogaty research, który poczynił i dzięki temu przybliżył nam nie tylko realia wojenne, pierwsze próby użycia gazów bojowych, prace w ośrodku dla psów przewodników, ale przede wszystkim codzienne życie cywilów. Autor oddaje głos trzem bohaterom - pielęgniarce Annie, jej narzeczonemu, który walczy na zachodnim froncie oraz Maxowi, żołnierzowi o żydowskim pochodzeniu, który na wojnie stracił wzrok i marzenia o pracy jako pianista. Alan Hlad pisze w sposób bardzo dyskretny i sprawiedliwy, pokazuje I wojnę światową od strony niemieckiej i udowadnia, że w tym wypadku nie da się ocenić kogoś zero-jedynkowo, a wybory ludzi należą tylko i wyłącznie do nich. Tak naprawdę dopóki nie znaleźlibyśmy się po drugiej stronie barykady nie wiedzielibyśmy jak się zachowamy.

Gorąco polecam! To książka, która wyciśnie z was mnóstwo łez, wzburzy krew w żyłach i poruszy makabrycznością I wojny światowej. Być może ukaże nieznane wam fakty lub oświetli je z drugiej strony. Według mnie, to książka, która posiada wyłącznie same zalety. Przez oś fabularną, miejsce i czas akcji, po fikcyjnych bohaterów stworzonych przez autora aż po tych realnych wplecionych w powieść. Zagrało w niej absolutnie wszystko i jeśli poszukujecie książki wojennej to tę musicie koniecznie przeczytać.

Anna jest dzielną pielęgniarką, która pomaga poszkodowanym na wojnie mężczyznom. Jej narzeczony Bruno również walczy na froncie. Kobieta nie ma matki, a jej ojciec jest zegarmistrzem. Czasy są ciężkie, prócz strachu o własne życie, ludzie boją się również o znikomą ilość słabej jakości jedzenia. Wszystkim brakuje nadziei na lepsze jutro, choć uporczywie walczą o przetrwanie. Pewnego dnia podczas wizyty dyrektora Czerwonego Krzyża, Anna widzi, jak owczarek niemiecki prowadzi niewidomego weterana po parku. Tak zradza się pomysł stworzenia szkoły, w której trenowane będą psy dla ociemniałych żołnierzy. Kobieta przekonuje dyrektora, by zatrudnił ją do tej pracy. Wkrótce poznaje Maxa, który stracił dużo więcej, niż sam wzrok.

Muszę przyznać, iż „Światło nad ciemnościami” nie należy do gatunku, który często czytam, jednak skusiłam się pod wpływem zarysu fabuły i nie zawiodłam się. Nie mogło być inaczej, ta książka chwyciła mnie za serce. Z jednej strony ogrzała je, a drugiej wycisnęła łzy. Wiadomo, że wojenne historie nie są łatwe i choć prezentowana powieść jest fikcją literacką, to wszyscy mamy świadomość, jak okropne rzeczy dzieją się w czasie wojny. Mamy szczęście, że nie musieliśmy żyć w tamtych czasach, choć i dziś, bywa ciężko.

Bohaterów nie da się nie lubić. Anna jest prawdziwym aniołem, to co robiła zarówno w szpitalu, jak i w szkole tresującej psy, jest godne podziwu. Na takie samo uznanie zasługuje jej przyjaciółka Emmi. Ojciec Anny to również złoty człowiek, kibicuje swojej córce ze wszystkich sił i choć czasem nie może jej zaoferować nic więcej prócz słowa wsparcia i niezbyt smacznej kawy, to zawsze w nią wierzy. Maxa było mi niezmiernie szkoda. Taki miły mężczyzna, a w jednej chwili stracił wszystko: wzrok, częściowo słuch, perspektywę na przyszłość oraz miłość. W książce znajdziecie również inne postacie, ale musicie sami je poznać.

Z tej historii bije dużo smutku i cierpienia, a jednocześnie równie tyle jest ciepła i nadziei. Dawno nie czytałam czegoś równie wciągającego oraz wzruszającego. Opowieść poznajemy z różnych perspektyw i miejsc. Kilku narratorów sprawia, że możemy dogłębnie poznać tę historię i wczuć się w sytuacje. Zdecydowanie daje ona do myślenia, a jej zakończenie to emocjonalny roller coaster. Serdecznie polecam Wam tę książkę!

Takie książki chce czytać, pełne ciepła, pasji, ogromnych emocji i wartości, które swoim piórem autor chce nam przekazać. Powieści, które dają wiarę, nadzieję i może nawet miłość. Delikatne ale i poruszające. Burzące momentami krew w żyłach jednocześnie otulające swoim przesłaniem.

Wielkim plusem tej powieści jest narracja prowadzona przez trzech bohaterów. Mamy okazję poznać weterana wojennego, który stracił nie tylko wzrok ale i częściowo słuch. Anne, która postanawia pracować w ośrodku szkolącym psy dla niewidomych weteranów wojennych. Bruna, niemieckiego żołnierza, który walczy z własnym sumieniem.

Język, którym autor się posługuje pozwolił mi na przepiękną podróż do czasów drugiej wojny światowej. Zabrał mnie do niemieckiej wojennej rzeczywistości, która jest szokująca i przytłaczająca. Wojna dotknęła wiele aspektów ludzkiego życia, głód, mróz i ograniczenie podstawowych produktów życia to tylko kilka przykładów a było ich znacznie więcej.

Poruszyła mnie ta historia i wiem, że z wielką przyjemnością sięgnę po inne książki autora. A Was mocno i gorąco zachęcam do jej poznania ♥️

Sięgając po "Światło nad ciemnościami" nie miałam konkretnych oczekiwań. Nie znałam wcześniejszej książki autora a do lektury namówił mnie po prostu ciekawy tekst z okładki. A jednak zamykając ostatnią stronę wiedziałam, że lepiej trafić nie mogłam, ponieważ przez zupełny przypadek w moje dłonie wpadła przepięknie napisana opowieść.

To, że fabuła zachwyca, to jedno. Natomiast fakt, że jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami zdecydowanie podbija stawkę. Zachwycając się wszystkim co pojawiało się na kolejnych stronach nie mogłam przestać przekładać fabuły na prawdziwe życie i wciąż zastanawiałam się jak dużo prawdy jest w tym wszystkim. Alan Hlad wykonał zachwycają pracę, ponieważ pozwolił mi puścić wodzę wyobraźni a pięknym słowem namalował opowieść, która żyła na moich oczach. Losy bohaterów ani przez moment nie były mi obojętne a w międzyczasie pojawiły się także łzy wzruszenia co tylko udowadnia jak wartościowe było to spotkanie.

Anna Zeller, główna bohaterka, to pielęgniarka, której narzeczony Bruno walczy na zachodnim froncie. Walczy z bólem, ale nie z opadającym morale żołnierzy. Do czasu aż dyrektor Czerwonego Krzyża, doktor Stalling, decyduje się wprowadzić w życie program szkolenia psów do pomocy walczącym na froncie. Anna w sekrecie sama szkoli jedną z suczek, która trafia pod skrzydła Maxa a ten w zamian dzieli się z kobietą opowieścią o utraconej miłości, zapomnianych marzeniach oraz o muzyce, która koi serca nawet na forncie.

Połączenie romansu z prozą życia i okrutną wojenną rutyną przyprawiały mnie o zawrót głowy. Prawda płynęła z każdej strony a sam autor sięgnął po głębokie, wspaniale trafione emocje, które jedynie podsycały moje zaangażowanie w to co dzieje się dookoła. Licząca sobie ponad pięćset stron powieść okazała się wielowarstwową historią przepełnioną cudownymi wartościami, która pokazała, że nawet w najtrudniejszych momentach liczy się człowieczeństwo i dobre serce. Nie ukrywam, że przydały mi się pod ręką chusteczki a motyw ze szkoleniem psów był dla mnie niezwykle uczuciowy, więc lektura bardzo mocno trafiła do mojego serca. Najtrudniejsze w tym wszystkim jest to, że ponadczasowy przekaz aż bije po oczach, bo to co było kiedyś rozgrywa się na naszych oczach także teraz.

"Światło nad ciemnościami" pokazuje wiele odcieni miłości. To powieść, która otula nas niczym ciepły koc i trzyma w swoich objęciach na długo po zamknięciu ostatniej strony. Alan Hlad stworzył wielowarstwową fabułę opartą na prawdziwych wydarzeniach, która nie tylko wstrzymuje nasz oddech, ale i zmusza do przewartościowania życia dlatego koniecznie musicie dać jej szansę.

Zapach kobiety - tytuł filmu nasunął mi się jako pierwszy po przeczytaniu opisu książki. Trzeba przyznać, że wizja Al'a Pacino w roli niewidomego pułkownika potrafi skutecznie zachęcić. Oczywiście postać tego jednego bohatera daleko odbiega od postaci Franka Slade'a, który w gruncie rzeczy był pewnym siebie, doświadczonym mężczyzną, którego życie już chyba niczym nie mogło zaskoczyć. Jednak do rzeczy.

Anna jest pielęgniarką w szpitalu w Oldenburgu. Jej narzeczony w tym czasie walczy na froncie. Kobieta pracuje tak dużo wiele godzin w ciągu doby, że nie ma czasu dla siebie. Pewnego dnia jest świadkiem pracy oślepionego żołnierza z psem pomocnikiem i jest przekonana, że chciałaby przysłużyć się niewidomym i pracować z czworonogami. Szansa pojawia się dość szybko, a Anna kobieta postanawia o nią zawalczyć. Czy poradzi sobie z pierwszymi zadaniami i czy poczuje się spełniona zawodowo? A może po drodze odkryje coś, czego nawet nie szukała?

Myślałam, że pozycja zajmie mi kilka dni, jednak już w przeciągu kilku godzin byłam bliżej końca, niż dalej. Wszystko przez lekkie pióro autora, które mimo trudnych tematów takich jak wojna, utrata wzroku, okrucieństwa dziejące się na froncie, czy dyskryminacja, sprawia wrażenie ciepłej i dodającej otuchy. Podobnie jest z większością bohaterów. Z Anną bardzo łatwo idzie się utożsamić. Nie wyróżnia się niczym z tłumu. Sama myśli o sobie jako o kimś przeciętnym, mniej inteligentnym i doświadczonym od innych. Ma jednak wiele zaparcia i dobre serce.

Akcja mimo niewielkiej dynamiki jest prowadzona w ciekawy sposób. Śledzimy perypetie kilku bohaterów, a tempo działania nadaje im autentyczności. Nie mamy tutaj wepchanych na siłę urozmaiceń, a bardziej codzienne zmagania zwykłych ludzi i jest to przyjemne. Temat antysemityzmu bardzo tutaj uderza zwłaszcza biorąc pod uwagę kontekst historyczny. Momentami przyjmowanie ciosów przez bohaterów i pozwalanie na takie traktowanie było drażniące, bo dawało większe pole manewru dla tyranów.

Wątek miłosny jest, jednak bardzo subtelny i niepewny. Mamy w końcu tutaj dwóch męskich bohaterów. Z jednej strony Bruna - narzeczonego Anny, który walczy gdzieś na zachodnim froncie, a z drugiej Maxa - niewidomego żołnierza, który marzy o byciu pianistą, jednak najpierw musi przejść szkolenie, które pozwoli mu na powrót do codziennych obowiązków bez większych komplikacji.

Sam główny temat dotyczący placówki szkolącej psich przewodników dla osób niewidomych jest czymś oryginalnym i daje ciekawe możliwości rozwoju fabuły. Ponadto jest to na pewno dobra lekcja historii - sprawdziłam i rzeczywiście pierwsza tego typu placówka powstała w Oldenburgu w 1916, czyli w faktycznym miejscu akcji książki.

Historia jest nieprzewidywalna, momentami melancholijna. Nie powiem, żebym niesamowicie przeżywała to, co się dzieje, jednak śledzenie losów bohaterów wywoływało we mnie jakieś uczucia melancholii, współczucia lub radości. Kurczę... ciężko było im nie dopingować.

Przyjemna pozycja historyczno-obyczajowa na kilka wolnych popołudni.

Anna to pielęgniarka Czerwonego Krzyża, która podczas jednej z przerw w pracy zauważa jak pies prowadzi oślepionego pacjenta. Jest tak pod wielkim wrażeniem, że zapisuje się do nowo otwartej szkoły dla ociemniałych żołnierzy. Gdzie poznaje Nię, psa ratującego życie, który teraz sam potrzebuje pomocy. Jej narzeczony Bruno jest na froncie, a dziewczyna nie może się doczekać aby w końcu skończyła się wojna by mogli się pobrać.

Do szkoły przybywa Max, żydowskiego pochodzenia młody kompozytor. Który w wyniku ataku podczas przebywania w okopach traci wzrok, ale także częściowo słuch. Na domiar złego porzuca go narzeczona, która nie wyobraża sobie życia z nim, jako osobą niewidzącą.

Czy Anna spełni swoje marzenie o zostaniu jedną z instruktorek? Czy Max pogodzi się ze swoim losem i otrzyma psa przewodnika?

Zazwyczaj nie sięgam po książki z wątkiem jakiejkolwiek wojny. Po prostu mnie przygnębiają. Ale zdecydowałam się, głównie dlatego, że część kwoty ze sprzedaży trafi do Schroniska na Paluchu. Co w według mnie jest mega! I z chęcią wzięłam udział w promocji książki. Totalnie nie żałuję. Jest to tak dobra książka... ciepła a zarazem straszna. Powodująca lekkie drżenie, gdzie strasznie kibicujemy bohaterom w realizacji marzeń. W dążeniu do celu i w pokonaniu swoich słabości. Świetnie przedstawiona została także relacja człowieka z psem, jak jedno o drugie dba i pielęgnuje. Ponadto, dostajemy też obraz wojny. Obrzydliwej wojny. Gdzie toczy się walka między wyrzutami sumienia a chęcią zaimponowania rodzinie.

Książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Jest piekielnie dobra. Przedstawia tło, które nigdzie nie jest opisywane, historie które nie są znane. Naprawdę, jeśli jeszcze nie czytaliście, to serdecznie Wam polecam.

„W snach nawiedzają mnie przerażające obrazy czynów popełnionych przeze mnie w imię naszej ojczyzny. Czy uważasz, że wszystkie grzechy da się wybaczyć?”

Pierwsza wojna światowa, Niemcy, narzeczony Anny Zeller walczy na froncie zachodnim. Ona sama jest pielęgniarką w szpitalu w Oldenburgu. Szpital jest przepełniony, ciągle przybywają nowi, ciężko ranni żołnierze. Jak tylko potrafi, Anna stara się wspierać tych poranionych na ciele i duszy mężczyzn. Dziewczyna chciałaby wziąć udział w szkoleniu dla psów, do swego pomysłu przekonuje doktora Stallinga. Niebawem przygarnia Nię – suczkę, która ma poranione łapy. Zaczyna ją tresować, ma nadzieję, że Nia wkrótce stanie się przewodnikiem dla jakiegoś niewidomego żołnierza. Max Benesch ma żydowskie pochodzenie, kocha muzykę, niedawno stracił narzeczoną i został oślepiony na froncie. Anna ma nadzieję, że pomoże temu mężczyźnie.

Jest to jedna z tych powieści, które zostaje w czytelniku na dłużej. Trudna, niepokojąca, przejmująca historia, w której prawda historyczna idealnie współgra z fikcją literacką. Wielowątkowa akcja toczy się niespiesznie i niezmiennie intryguje. Fabuła ciekawie poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe, pomimo poruszanych trudnych tematów – przez książkę się płynie. Czuć wiedzę historyczną i zaangażowanie autora. Z łatwością, szczerością i realizmem Pan Alan oddaje ducha tamtych czasów. Wyraźnie nakreślone osobowości bohaterów, to zwykli ludzie, charakterni, silni, dumni i słabi tchórze. Anna skradła moje serce i to inteligentna, pracowita, szczera, empatyczna młoda kobieta.

Pierwszy ośrodek szkoleniowy dla psów powstał w Niemczech w czasach I wojny światowej. Wojenna zawierucha widziana z perspektywy Niemców, żołnierzy i zwykłych ludzi. Codzienność naznaczona jest strachem, troską o bliskich, niepewnością jutra. Walka o przetrwanie, bezradność, niemoc, głód, okaleczenia na ciele i duszy, śmierć. Broń chemiczna i jej niszczycielska siła. Morale wojskowe, ogromna tęsknota za bliskimi, przyjaźń ta między ludźmi i ta ze zwierzętami. Miłość, która przychodzi dość niespodziewanie, wbrew przeciwnościom losu. Znaczące zmiany, jakie zachodzą w społeczeństwie pod wpływem wojennego koszmaru. Altruizm, wyrzuty sumienia, popełnione czyny, których nie można wybaczyć. Nic już nigdy w życiu tych ludzi nie będzie takie samo.

Poruszająca, piękna, mądra, wciągająca, nietuzinkowa opowieść. Obnaża okrucieństwo wojenne i ukazuje pierwszą na świecie placówkę dla psich przewodników dla niewidomych. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, do sięgnięcia po "Światło nad ciemnościami" zachęcił mnie niesamowicie interesujący opis i klimatyczna okładka, która przyciąga wzrok i uwagę. Na początku muszę wspomnieć, że historia zapisana na kartach tej powieści oparta jest na prawdziwych wydarzeniach. Stylistyka i język jakim posługuje się autor jest bardzo lekki i przyjemny, co sprawia, że książkę czyta się niezwykle szybko. Ja od pierwszych stron zostałam wciągnięta do świata bohaterów i nie odłożyłam książki póki nie poznałam zakończenia tej historii! Fabuła została w bardzo interesujący sposób nakreślona, przemyślana i równie dobrze poprowadzona, a bohaterowie świetnie wykreowani, to niezwykle autentyczne postaci, z którymi (mimo dzielących lat i okoliczności) śmiało moglibyśmy się utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Poznajemy tutaj tak naprawdę historię trójki, a jeśli liczyć psa to czwórki bohaterów - Anny, Maxa, Bruna i Nii. Mogłam ich lepiej poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się borykają, a tym samym lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Anna od początku zaskarbiła sobie moją sympatię, bardzo lubię takie żeńskie postaci w książkach - odważne, waleczne, ale również pomocne, dobre i empatyczne! Pozostałe postaci również wywołały we mnie ogrom emocji! Akcja powieści rozgrywa się w trakcie I Wojny Światowej, autor w niesamowicie realistyczny i plastyczny sposób obrazuje Czytelnikowi tamten okres, dodatkowo prezentując historię pierwszej na świecie placówki szkolącej psich przewodników dla niewidomych. Bardzo lubię wątek "zwierzęcy" w książkach i ten tutaj dotyczący suczki Nii, która była szkolona przez Annę niesamowicie mi się podobał. "Światło nad ciemnościami" to emocjonująca, poruszająca, wielowątkowa i wartościowa historia pełna życiowych mądrości i prawd o poświęceniu, niezłomności i odwadze. Miło spędziłam czas z tą książką i czekam na kolejne powieści autora! Polecam!

Powieści, w których występuje psi bohater zawsze niezmiernie mnie wzruszają i nie inaczej jest w książce autorstwa Alana Hlada opartej na prawdziwych wydarzeniach z czasu I wojny światowej. Ta poruszająca historia pokazuje nie tylko okrucieństwo wojny, w której wykorzystywana jest broń chemiczna, doświadczone głodem niemieckie społeczeństwo, ale przede wszystkim początki szkoły psów przewodników dla niewidomych weteranów w niemieckim Oldenburgu.

Autor na zasadzie kontrastu pokazuje ludzi pracujących przy produkcji i rozprzestrzenianiu gazów bojowych i tych, którzy ponoszą konsekwencje tych łamiących zapisy konwencji haskiej bestialskich ataków płacąc życiem i zdrowiem.

Anna Zeller jest pielęgniarką, która angażuje się bez reszty w projekt pomocy ludziom, którzy w wyniku wojny stracili wzrok. W wizji doktora Stallinga, dyrektora stowarzyszenia psów ratowniczych dostrzega dla nich szansę na powrót do społeczeństwa, na niezależność, która jest nie do przecenienia.

Nia, owczarek niemiecki sam na początku potrzebujący pomocy w powrocie do zdrowia, staje się najbliższym towarzyszem Maxa, młodego weterana, który prócz wzroku traci również narzeczoną, możliwości zarobkowania i chęci do życia. Czy program doktora Stallinga, zaangażowanie Anny i Nii wystarczą, by ponownie zatliła się w nim iskra?

Autor w prawdziwe wydarzenia wplata pełną emocji historię bohaterów, w której znajdziemy pokłady dobroci, miłości, altruizmu, wytrwałości, ale też wyrzuty sumienia i czyny niezasługujące na wybaczenie. Ta powieść niesie z jednej strony tyle ciepła i nadziei z drugiej obnaża ogrom cierpień, jakie niesie wojna zwykłym żołnierzom i obywatelom bez względu na to, po której stronie barykady stoją. Pokazuje też jak wiele może dać człowiekowi w każdych warunkach bezinteresowna miłość i lojalność psiego towarzysza. Piękna historia!

„Światłość nad ciemnościami” to opowieść, której akcja dzieje się podczas I Wojny Światowej i opowiada o pierwszej na świecie placówce szkolącej psich przewodników dla niewidomych.

Książka inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami i wzbudza w czytelniku niesamowite uczucia. Przeczuwałam, że sięgając po nią niejednokrotnie będę płakać, ale nie sądziłam, że moje serce pięknie na milion kawałków.

Hland zdecydował się przedstawić nam jeden z najmroczniejszych momentów I Wojny Światowej, kiedy to użyto broni chemicznej powodującej [Adres usunięty].: ślepotę, choroby płuc czy okrutną i bolesną smierć.

Co rusz zostajemy zmuszeni do refleksji i obnażone zostaje przed nami prawdziwe okrucieństwo wojny. Autor ukazuje jak zmienia ona życie nie tylko cywilów, ale i żołnierzy, którzy wykonują rozkazy, bo nie mają innego wyjścia. Wielu z nich traci zdrowie na polu bitwy i sprawia, że już nic nie będzie tak jak wcześniej o czym przekonał się Max - niewidomy weteran. To miedzy innymi na jego przykładzie w relacjach Anny widzimy nieustające próby walki ze skutkami wojny i w tym momencie przybliżona zostaje nam praca psów przewodników. Praca, która ewoluuje po dzień dzisiejszy i jest bardzo ważna w życiu tak wielu ludzi.

„Światłość nad ciemnościami” to książka, która opisuje walkę dobra ze złem. Ukazuje niezwykle bestialstwo, ale i mówi o prawdziwym poświeceniu, odwadze i miłości. Prawie każda strona chwyta za serce i wzrusza do łez, a sam koniec spowodował że nie mogłam przestać płakać i byłam całkowicie rozwalona emocjonalnie. Koniecznie musicie sięgnąć po tę piękną opowieść!

"Ucisz swe serce - powtórzyła w myślach Anna. Tata rzadko wypowiadał to zdanie, ale czynił to wtedy, kiedy rzeczywiście potrzebowała pocieszenia. Chciał w ten sposób dać jej do zrozumienia, że nawet pośród największych życiowych burz człowiek może znaleźć ukojenie."

▪︎▪︎

Wiedziałam, że w którymś momencie ta książka złamie moje serce, ale mimo wszystko było warto.

Horror I Wojny Światowej i narodziny pierwszej placówki szkolącej psich przewodników dla niewidomych, przeplata się tutaj z losami czwórki bohaterów, Anny, Maxa, Bruna i Nii.

Obserwujemy żołnierzy, którzy starają się racjonalizować i usprawiedliwiać zbrodnie, które popełniają. Weteranów pozbawionych wsparcia i pozostawionych praktycznie na pastwę losu. Wszechobecny głód dziesiątkujący ludność cywilną, a także rosnący w siłę antysemityzm.

Jednak w całym tym wojennym szaleństwie, znajdziemy także akty ludzkiej dobroci i życzliwości, przyjaźń, a nawet miłość.

"Światło nad ciemnościami" to nie jest wielka historia, to jedna z tych książek, której największą siłą jest prostota. Autor, bez patosu i wielkich słów, snuje piękną opowieść, która porusza do głębi.

Od wieków wiadomo, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka. Wierny i oddany. Te mądre stworzenia są też świetnym towarzyszem wypraw i spacerów, ale też potrafią pracować jako przewodnicy. I o tym, choć nie tylko, stanowi książka Alana Hlada.

Historia umiejscowiona jest w czasach pierwszej wojny światowej. Skupia się przede wszystkim na żołnierzach i ranach przez nich odniesionych na froncie. W głównej mierze są to osoby, które w skutek wybuchów czy zastosowania "gryzącego" gazu bojowego straciły wzrok. Przerażeni wizją samotnego życia, zdani na łaskę najbliższych, otrzymują dar od losu w postaci psa przewodnika, który ma nie tylko pomagać w chorobie fizycznej, ale i w stanach depresyjnych.

To niezwykle mądra i złożona powieść, która nie tylko zwraca uwagę czytelnika na piekło, przez które przechodzą ludzie na froncie, ale też na okrucieństwo dowódców, strach przed nowoczesnymi i niebezpiecznymi substancjami, które niszczą życie i konsekwencjami ich użycia.

To nie jest książka sensu tricto historyczna. Najbliżej jej do powieści obyczajowej z elementami historycznymi. W kilku miejscach fabuła ukazuje ludzkie przywary, w innych zaś merytorycznie wyjaśnia i rozwiewa wojenne wątpliwości. Zaskakuje tajemnicami, ale też wybitnie niezrozumiałymi w XXI wieku poglądami, które mogą prowadzić do tragedii. Podaje na tacy wszystkie szczegóły sprzed lat i krok po kroku, wraz z bohaterami stara się dotrzeć do prawdy. Autor manifestuje uwielbienie do psów i w przystępny sposób opowiada o ich obecności w historii – nie tylko tej dwudziestowiecznej.

Dzięki łagodnemu stylowi przez powieść płynie się niczym po łagodnych wodach jeziora. Czytanie to czysta przyjemność, niezmącona infantylnością i niepotrzebnymi opisami. Wszystko tu ma swój czas i miejsce, fabuła jest niespieszna, ale ciekawa i co najważniejsze – uczy.

Mamy też tu do czynienia z pewnym wątkiem romantycznym, ale jest tak subtelny i wysublimowany, że jedynie dodaje opowieści uroku i nie odwraca uwagi czytelnika od głównej historii.

Mądra, ważna i wielowątkowa opowieść, którą warto przeczytać.

Sięgając po tę książkę przeczuwałam, że w którymś momencie moje serce pęknie i nie będę mogła powstrzymać łez. I chociaż w tekście było co najmniej kilkanaście sytuacji, które były trudne i zmuszały mnie do refleksji, tak tylko jedna była dla mnie zbyt trudna i potrzebowałam czasu na ochłonięcie, aby wrócić do lektury. I to nie jest tak, że to był jakiś nagły zwrot akcji, ponieważ autor zaczął przygotować czytelnika na to, co może się wydarzyć i według wszelkiego prawdopodobieństwa wydarzyć się musiało. Ale to i tak nie przygotowało mnie na falę emocji, która zalała mnie wraz z tym zdarzeniem.

Dzięki Alanowi Hlad przenosimy się do czasów pierwszej wojny światowej, a także do pierwszej na świecie szkoły psów przewodników dla niewidomych. To właśnie dzięki tej szkole, Anna poznaje Maxa, niewidomego weterana, który aby przejść kurs, musi zamieszkać w domu Anny. To tam spędzają miłe, lecz trudne chwile wojennej zawieruchy, a towarzyszy im ojciec bohaterki i owczarek niemiecki o imieniu Nia. Ci bohaterowie wręcz otulają serce swoimi charakterami, usposobieniem i życzliwością.

Wojna zmusza wielu ludzi do zmiany swojego nastawienia, zmian swoich priorytetów i takim przykładem dla mnie jest Bruno, który walczy na froncie. Boi się, robi wiele wbrew sobie, ale mimo wszystko nie sprzeciwia się wykonywaniu poleceń. Mam wiele sprzecznych emocji, jeśli chodzi o tego bohatera, z jednej strony żałował swoich postępów, z drugiej nie umiał powiedzieć stop.

Książka przybliżyła mi pracę psów przewodników, której nawet nie byłam wcześniej świadoma, jak wygląda. Zdaje się sprawę, że od tamtych czasów wiele się już na tej płaszczyźnie mogło zmienić i pewnie zmieniło, jednak to pierwsza szkoła psów przewodników – więc i początek nowej historii, która zmienia życie niewiadomych na lepsze.

Książki z wojną w tle, zawsze są dla mnie trudne, co wynika z krzywdy ludzi dotkniętych wojną, a także jej następstwami. Jednak historia, jaką przedstawił autor, która bez wątpienia jest bolesna, ale ma w sobie coś pięknego i chwytającego za serce. Może to, że prawdziwa miłość potrafi wiele przetrwać i zrodzić się nawet w trudnych czasach.