Wrocławskie tęsknoty. Dwa Miasta. Tom 2

Po ukończeniu II wojny światowej wielu Polaków mieszkających na Kresach musiało opuścić swoje domostwa i udać się w podróż na tzw. Ziemie Odzyskane. Jedną z rodzin, która została skazana na niełatwą tułaczkę są Szubowie.

Po wielu perypetiach rodzina postanawia osiąść we Wrocławiu. Nie jest to prosta decyzja. Powojenny Wrocław był miastem ruin i osiedleńcy wiedzieli, że początek życia w nowym miejscu nie będzie prosty. Adaptacji w nim nie ułatwiała tęsknota za ukochanym Lwowem. Jednak czas mijał, rany powoli zaczęły się zabliźniać a rodzina Szubów zaczęła myśleć nieśmiało o przyszłości.

W pierwszej części autorka zabrała nas do Lwowa, miasta, do którego czuję niezwykły sentyment. Oto ono zostało przedstawione jako miejsce gwarne i wesołe, miejsce będące krainą szczęśliwości dla głównych bohaterów. Tymczasem w drugiej części cyklu, wraz z rodziną Szubów zostaliśmy wyrwani niemal siłą z ich małej ojczyzny i siłą przeniesieni do Wrocławia, zrujnowanego, obcego i niegościnnego miasta.

Czytając ją łatwo było poczuć emocje jakie w danym momencie kłębiły się w głowie głównych bohaterów. Nadzieję i beznadzieję. Rezygnację i radość z małych sukcesów. Szubowie po początkowym rozczarowaniu nową rzeczywistością, krok po kroku starali się otrząsnąć z wojennych przeżyć i zbudować swoje życie na nowo. Z zainteresowaniem i dozą niepokoju obserwowałam ich zmagania z nieprzyjazną rzeczywistością i kibicowałam by po wielu ciosach doświadczyli wszystkiego co najlepsze.

Wrocławskie tęsknoty to książka pełna emocji. W intrygujący sposób pokazała próbę powrotu do normalności po wojennych przeżyciach i utracie małej Ojczyzny. To książka o wielkiej sile rodziny, więziach a także marzeniach i nadziejach na lepsze. Po raz kolejny autorce udało się lekkim i przystępnym piórem odmalować klimat tamtych niełatwych dla wielu ludzi czasów. Dzięki niej możemy poczuć to co czuło wielu naszych rodaków siłą wyrwanych z domów i wywiezionych w nowe miejsca- strach, niepewność, smutek, ale też nadzieję. Na szczęście to jeszcze nie koniec tej historii, bo sądząc po zakończeniu, śmiem przypuszczać, że autorka jeszcze sporo namiesza w życiu sióstr Szubównych. I na to liczę, bo najwyraźniej autorka ma dar do kreowania poruszających i wciągających historii.

„Często ludzie robią rzeczy tak straszne, że nie da się ich opisać w żadnej ludzkiej mowie.”

Podobnie jak setki innych ludzi Adela z rodziną opuszczają Kresy, pełni niepokoju jadą w nieznane na Ziemie Odzyskane. Po opuszczeniu ukochanego Lwowa nic już nigdy w życiu naszych bohaterów nie będzie takie samo. We Wrocławiu zastają zgliszcza i ruinę. Jak w takim miejscu zacząć na nowo żyć? Jednak nie ma odwrotu, pozostały tylko wspomnienia… Szubowie próbują odnaleźć się w trudnej rzeczywistości, Paweł i Julia chcą na nowo swoim dzieciom stworzyć choć namiastkę domu. Adela marzy o kontynuowaniu nauki, jednak w obecnej chwili jest to niemożliwe, znajduje pracę, jak może wspiera rodziców. Już wkrótce poznaje Jędrka. Józia po tragicznych przeżyciach nie może dojść do siebie, boi się wyjść z domu, mężczyźni jawią się jej jak najgorsze potwory. Petronela idzie do liceum, jednak mroczna przeszłość już wkrótce da o sobie znać…

Pisarka przenosi nas w trudny, niepokojący czas. Porusza istotne problemy ludzkiej egzystencji, umiejętnie lawiruje między różnorodnymi postaciami, wnikliwie i bardzo realnie ukazując ich prawdziwe oblicze. Przyjaźń, miłość, szacunek, silne więzi rodzinne. Dom, który jest azylem, daje poczucie bezpieczeństwa i ukojenie musi zostać na nowo stworzony. Rodzina, która jest opoką, wzajemne wsparcie, zrozumienie. Pierwsze porywy serca, miłość, samotność w związku, trudy codzienności. Rozczarowanie, które przychodzi po chwilach uniesienia, ból złamanego serca, gasnąca nadzieja na stworzenie szczęśliwej rodziny. Trudne decyzje i ich konsekwencje, próba zawalczenia o siebie. Powojenny, zniszczony Wrocław w całej okazałości, jest ON istotnym elementem całej historii. A w nim zwyczajni ludzie, z różnych rejonów Polski, czy zdołają ze sobą współistnieć?

Przepiękna, mądra, wartościowa, smutna opowieść. Głęboko porusza, trąci czułe struny, chwyta za serce i nie daje się odłożyć, choć na chwilę. Obyczajowość idealnie współgra z prawdą historyczną. Poplątane ludzkie losy w całej okazałości, wyraźnie czujemy klimat tamtych czasów. Zapada w pamięć, z niecierpliwością czekam na kontynuację. Z całego serca polecam, Tatiasza i jej książki :)

Rodzina Szubów, po wysiedleniu ze Lwowa, dociera do Wrocławia. Tam Julia, Paweł, Ada, Józia i Nela próbują stworzyć swój dom i życie na nowo. Co czeka ich na ziemiach odzyskanych?

Chyba nie miałam jeszcze okazji czytać książki o losach rodziny, która próbuje sobie ułożyć życie tuż po zakończeniu wojny. Zazwyczaj spotykam się z podejściem "byle przetrwać wojnę" i na tym w zasadzie historie się urywały.

Dlatego też z tym większą ciekawością przystąpiłam do lektury "Wrocławskich tęsknot". To drugi tom sagi "Dwa miasta". Pierwszy, "Lwowska kołysanka" skradł moje serce i wyczekiwałam kontynuacji z dużą niecierpliwością. Nadszedł ten moment, że wpadła w moje ręce i... o rety... przepadłam bez reszty. Wspaniały sposób prowadzenia powieści pani Moniki, ciekawostki historyczne, zachowanie i mentalność ówczesnych ludzi sprawiły, że książkę przeczytałam w mgnieniu oka. Na szczęście, wnioskując po ostatnich rozdziałach, będzie tom trzeci, z czego ogromnie się cieszę i już czekam 😊

Zachęcam do zapoznania się najpierw z pierwszym, a następnie drugim tomem - dzięki temu będziecie rozumieć pewne zachowania bohaterów/ek.

Czym jest tęsknota? Poczuciem pustki w sercu. Brakiem czegoś, co nam niezbędne do egzystencji, ale zostaliśmy tego pozbawieni. Uczuciem niepokoju, smutku, wyobcowania, jeśli wokół nieznany świat i ludzie… Rodzina Szubów musiała się z nią zmierzyć. Nadzieja, jaka towarzyszyła im w podróży z ukochanego Lwowa w kierunku nieznanego losu, umarła wraz z opuszczeniem wagonu pociąg towarowego na dworcu we Wrocławiu. Miasto dopiero budziło się do życia tak jak ich wiara w lepsze jutro. Okupiona bólem, głodem i strachem… Musieli stawić czoła rzeczywistości, pomimo rozdzierającej ich serce tęsknoty…

Po świetnym debiucie byłam bardzo ciekawa, czy Monice Kowalskiej uda się ponownie mnie zachwycić. Cóż mogę powiedzieć? Autorka mnie nie zawiodła, stanowczo trzyma wysoki poziom również w swojej nowej powieści. Ponownie dociera do czytelnika, do jego wrażliwości, kreśląc przejmującą opowieści o losach przesiedleńców. Z uczuciem wszechogarniającego smutku obserwujemy, jak bohaterowie, których pokochaliśmy podczas lektury „Lwowskiej kołysanki”, walczą o każdy oddech na nowej ziemi… Poczucie niesprawiedliwości dla odarcia ich ze złudzeń jest bardzo dojmujące. Bo czy naprawdę jest szansa, aby odnaleźli wśród zgliszczy, podwaliny swojego nowego domu? By zapomnieli o miłości do Lwowa, miasta, którego wspomnienie zdaje się wciąż żywe? I choć trudno dostrzec pozytywny aspekt przesiedlenia, to siła rodzinnych więzi i ogrom wsparcia, jakie sobie okazują jej członkowie, pcha ich przed siebie — pod wiatr. Autorka osadziła akcję powieści na tle powojennych lat. Wraz z bohaterami stąpamy po niepewnym gruncie i obserwujemy, jak odnajdują się w nowych realiach. Jedni muszą zmierzyć się z demonami przeszłości, które nie pozwalają tak łatwo o sobie zapomnieć, innym przyjdzie zbyt szybko dorosnąć. Zdumieniem napawa hart ducha i niezłomność, jaka cechuje tę rodzinę. Nie sposób nie wspomnieć, że bohaterom przyjdzie się zmierzyć nie tylko z trudną codziennością, ale i rozczarowaniem. Z samotnością w związku, złamanym sercem i niknącą nadzieją na zbudowanie szczęśliwego domu. I choć los nie szczędzi im ciosów, wzajemna miłość jest ich orężem w walce o samego siebie. Światłem, które rozjaśnia mrok i niesie nadzieję na to, że nawet w tym obcym, nieprzyjaznym miejscu, uda im się odnaleźć swoje miejsce na ziemi.

Podsumowując:

W powieści Moniki Kowalskiej to rodzina jest prawdziwym, silnym fundamentem nowego domu. Choć rzeczywistość na Ziemiach Odzyskanych daleka jest od tej, którą musieli zostawić za sobą, która wciąż żyła w ich pamięci — nie poddali się. Miłość najbliższych nie pozwalała im upaść. Mimo strachu, bólu, walki o każdy dzień przetrwania. Autorka stworzyła przejmującą powieść, która pomimo trudnej, przepełnionej emocjami, fabuły, angażuje czytelnika bez reszty. Stanowczo mogę powiedzieć, że jest ona stworzona do kreślenia opowieści, gdzie historia przeplata się ze zwyczajnym życiem. Plastyczne opisy i doskonałe pióro, a do tego piękna, poruszająca opowieść – czego można chcieć więcej? Polecam miłośnikom wartościowych książek obyczajowych.

Pamiętam emocje, które towarzyszyły mi podczas lektury pierwszego tomu Lwowskiej kołysanki. Pamiętam momenty wzruszenia i wspólną drogę, którą przebyłam z bohaterami. Pamiętam przedwojenny Lwów i okrutną wojnę, która zmieniła wszystko. Pamiętam walkę o przetrwanie, ból, wszechobecne cierpienie i bezsilność…

Tym razem na kartach drugiego tomu poruszającej sagi „Dwa miasta” razem z rodziną Szubów wyruszamy z Kresów na Ziemie Odzyskane. Pokonujemy trudną drogę po to, aby odnaleźć choć namiastkę bezpieczeństwa i spokojnego życia prowadzonego w przedwojennym Lwowie tyle, że w powojennym Wrocławiu. Tylko czy Wrocław okaże się miejscem gdzie odnajdą wewnętrzny spokój? Czy w mieście pełnym gruzów da się powoli rozpocząć budowanie jutra??

„Wrocławskie tęsknoty” to powieść snuta lekkim i harmonijnym językiem, przepełniona emocjami i wzruszeniem. Ale przede wszystkim to historia rodziny, która zdeterminowana wydarzeniami z przeszłości staje się silniejsza. I choć na pierwszy plan wysuwa się opowieść o poszukiwaniu domu, to też historia miłości i poszukiwania samego siebie. Mimo, że wspomnienia znajomych, lwowskich uliczek przysparzają ogrom bólu to wspólne stawianie czoła nowym problemom daje im siłę napędową do działania, do poszukiwania pracy, do kształcenia się i do patrzenia w przyszłość z optymizmem…

Historia rodziny Szubów nakreślona piórem Moniki Kowalskiej to niezwykle wartościowa opowieść, gdzie historia przeplata się z obyczajowością, gdzie smutki ustępują miejsca małym radościom i gdzie wschód słońca w końcu powoduje nieśmiały uśmiech.

Polecam wszystkim tym, którzy lubią książki z historią w tle, książki obyczajowe czy sagi rodzinne. A ja jestem pełna nadziei, że już niedługo pojawi się trzeci tom…