Czerwona zemsta. Tom 2

Pierwszą część "Czerwonej zemsty" przeczytałam w ramach booktour i bardzo mi się ona spodobała. Gdy zaproponowano mi patronat nad drugą częścią nie wahałam się ani chwili.

Ponownie spotykamy naszych bohaterów "Orlika", "Spokojnego" i "Ognia" w lasach Lubelszczyzny walczących z Sowietami o wolną Polskę. Niestety coraz bardziej zaciska się wokół nich pas nienawiści, ale oni i tak nie jeden raz potrafią wyjść z największej opresji. Mają pomoc ludności cywilnej, choć i tutaj dochodzi do niejednej zdrady. Los "Spokojnego" krzyżuje się z ośmioletnią dziewczynką Emilką Komarnicką, którą stara się chronić ze wszystkich sił.

Do tego wszystkiego dochodzi walka o stołek zastępcy Stalina pomiędzy Berią i Abakumowem. Każdy z nich wysyła swojego szpiega w celu znalezienia Emilki. Czy im się to uda? Czy ktoś z nich przeniknie do grupy "Orlika"? Tego wszystkiego dowiecie się czytając tą fantastyczną historię o ludziach, którzy poświęcają wszystko dla swojej ojczyzny.

Również tym razem autor zabiera nas w świat partyzantów. Poznajemy ich dalsze losy zawarte w pierwszej części. Mamy tu do czynienia z ludźmi oddanymi sprawie, ale to nie znaczy, że nie targają nimi inne emocje. Niektórzy pragną założyć rodziny, drudzy z kolei już je mają ale gdzieś daleko i nawet nie wiedzą co się z nimi dzieje i czy kiedykolwiek się jeszcze spotkają. Jeszcze inni po utracie najbliższych nie widzą sensu życia i chcieliby jak najszybciej odejść z tego świata. Książkę czyta się tym lepiej ponieważ ma się świadomość, że opisani w niej bohaterowie żyli naprawdę i walczyli o wolną Polskę z całych sił.

Książkę serdecznie polecam wszystkim lubiącym tematykę historyczną, a jeśli jeszcze nie czytaliście pierwszej części to musicie to nadrobić.

Na początku chcę zaznaczyć że nie czytałam pierwszej części. Bardzo żałuję bo to ułatwiłoby mi czytanie części drugiej, tak musiałam poświecić kilkadziesiąt stron by odnaleźć się wśród bohaterów powieści.

.

.

Gdy już wciągnęłam się w fabułę książki ciężko było się oderwać. Losy bohaterów to nie była sielanka. .

.

.

Zdawało się ze wojna się skończyła jednak walka trwała dalej. Żołnierze wyklęci często poświęcali swoje życie za ojczyznę nie godząc się na niesprawiedliwość. Nie chcieli takiej Polski gdzie rządził komunizm,gdzie bolszewicy wprowadzali swoje prawa,nie mając żadnych zasad ani skropółów .

.

Książka jest powieścią historyczną, bardzo dokładnie opisuje czas ,akcje i broń jakiej wtedy używano. Przedstawia też jaki wtedy był noszony ubiór. Zawiera bardzo dużo takich szczegółów.Myślę że każdy kto interesuje sie historią będzie zadowolony.

.

.

Opis przemocy i tortur jakie wtedy stosowano na schwytanych podejrzanych jest tak pokazany, że czytelnik ma ciarki na rękach. Nie potrafię sobie wyobrazić jak ciężko musiało być ludziom w tamtych czasach. Każdy kto nie był w partii,nie donosił na innych ,miał ciężki żywot.Grabiono ludzi z dorobku życiowego,kobiety gwałcono i często mordowano.

.

.

Na ubeków nie było bata.To właśnie żołnierze AK byli wyzwolicielami uciśnionych. To bohaterowie o których nigdy nie możemy zapomnieć.

.

.

"A kto chce być sługą ,niech sobie żyje,niechaj sobie powróz okręci na szyję.Niechaj swą wolę na wieki okiełzna.Pan niedaleko ,niech do niego pełza.Niechaj jak pies wierny czołga się bez końca ,za żydowskim butem ,który nim potrąca .I najpierw głaskany ,a potem wzgardzony ,niechaj Bolszewikom wybija pokłony.Lecz kto chce być wolnym i prawe ma serce,niech walczy ,niech cierpi,choć w poniewierce.Niech ducha pokrzepi myślą o przyszłości i czoła nie zniża w podłej służalczości.."

.

.

Jeśli ktoś lubi książki historyczne na pewno się nie zawiedzie. Było to moje pierwsze spotkanie z literaturą Krzysztofa Golucha i myślę że nie ostatnie. Książkę odebrałam z Klubu Recenzenta NaK[Adres usunięty]. Za co niezmiernie jestem wdzięczna.Dziękuję za mozliwość przeczytania tej pieknej powieści o odwadze,miłości i walce o wolną Ojczyznę.

Patrząc z perspektywy kobiecej główną bohaterką, zarówno pierwszego, jak i drugiego tomu jest Emilka Komarnicka. Dziecko szczęścia, a jak kto woli mała agentka, urodzona w ciężkich czasach pod szczęśliwą gwiazdą. Potrafiła wyjść całą z każdej opresji, sprytna, inteligentna i wygadana wprawiała w osłupienie dorosłych. Jako córka polskiego patrioty, walecznego partyzanta, chroniącego najbiedniejszych przed śmiercią i głodem oraz rosyjskiej agentki służ specjalnych, wykonującej bezpośrednie rozkazy Stalina i szukającej dowodów na śmierć Hitlera posiadała wspaniałe geny: „język wredny, ale serce złote”.

Choć powieść ma prawie 600 stron, czuję wciąż niedosyt. Pełno w niej herod bab, odważnych kobiet ze wszystkich stanów społecznych, walczących o wolną Polskę. Na szczególną uwagę zasługuje Małgorzata, Magda i Ola oraz staruszka Elżbieta i jej córka Łucja, a także harda kelnerka Iza. Zaś wśród kobiecych antywzorców osobowych na miejsce pierwsze zasługuje szynkarka Mariola Suchańska. Konfidentka i „kutwa” pozyskiwała ludzkie sekrety na dwa sposoby, podawała niektórym za dużą ilość alkoholu oraz pała się wróżbiarstwem, gdyż księdzem nie mogła zostać. A podczas seansów spirytystycznych klienci mówili jej więcej niż na spowiedzi. Wielu przez nią poszło na „wczasy” do ubeckich katowni…

Wspaniałe zakończenie (czytałam dwa razy). Polecam! Z niecierpliwością czekam na trzeci tom szczegółowo opisujący życie pani Emilii na emigracji oraz czwarty na temat losów jej wnuczki Soni i Kuby, najmłodszego pokolenia, które zadba o pamięć i groby odważnych partyzantów:)

Na premierę drugiego tomu powieści przyszło czekać rok. Jednak czekanie się opłaciło, bo tom drugi jest zdecydowanie lepszy niż część pierwsza (ZOBACZ TUTAJ).

Biorąc do ręki drugi tom, wiedziałam już, że będzie dobrze. Choć ta część jest powiększona o blisko sto stron, nie wymagała wiele więcej czasu.

Poznajemy wiele nowych postaci, które wnoszą do powieści powiew świeżości, ale również wiele zamętu. Trzeba się naprawdę skupić, by połapać się, kto jest z kim, a kto przeciwko komu.

Jeśli to już się uda, staniemy na prostej drodze do czytelniczej uczty.

Pan Krzysztof, dokładnie oddaje ducha tamtych czasów. Widzimy nie tylko walki partyzantów, ale również poznajemy tło polityczne, powiązania i zależności, jakie pojawiały się pomiędzy Polską a chociażby ZSRR. Poznajemy spory kawałek historii, o której nie zawsze mówi się na lekcjach w dzisiejszej szkole.

Akcja powieści jest niezwykle dynamiczna, nagłe jej zwroty przyprawiają o szybsze bicia serca. Dokładne opisy walk pozwalają się wczuć, i przenieść w wyobraźni na pole bitwy.

Na złagodzenie przykrych odczuć autor serwuje piękne opisy polskiej wsi, a między bitwy wplata fragmenty normalnego, zwyczajnego życia.

Bohaterowie są dużo lepiej zbudowani niż w tomie pierwszym, są bardziej wyraziści i "ludzcy"- łatwiej jest wejść w ich psychikę i zrozumieć schematy postępowania, oraz podjęte decyzje- czasami, na pierwszy rzut oka, dość absurdalne.

Niestety jak przy każdej książce zbliżamy się do końca, widzimy, jak po kolei bohaterowie odchodzą. Jesteśmy świadkami ich tragicznych śmierci, jednak ja odniosłam wrażenie, że umierając, byli dumni. Dumni, że odeszli dla swego kraju.

Na szczęście mamy również epilog, w którym jedni z głównych bohaterów się spotykają po wielu latach. Jest to niezwykle poruszający moment, i daję głowę, że uronicie tutaj nie jedną łzę.

Dziękuję autorowi za posłowie, w którym dokładnie wyjaśnia która postać była prawdziwa, a która tylko literacką fikcją. Jest to duże ułatwienie, by poukładać sobie fakty i kolejność wydarzeń opisanych w powieści.

Czy polecam?

Oczywiście, że tak. Z pełną odpowiedzialnością napiszę, że jest to książka dla każdego, również dla osób młodych- niech przeczytają i zrozumieją, jak wielkim szacunkiem powinniśmy otoczyć tych ludzi. Ludzi, którzy umierali również w naszym imieniu, by nam teraz żyło się lepiej w wolnym kraju.

POLECAM...

Zapraszam na pełną opinię na www.E[Adres usunięty]

W drugiej części "Czerwonej zemsty" poznajemy dalsze losy zapomnianych bohaterów: "Ognia", "Spokojnego", "Orlika" i innych żołnierzy AK, którzy z najwyższym poświęceniem walczyli o wolną Polskę.

Wojna się skończyła, lecz krajem rządzą Sowieci, wspierani często przez miejscową ludność. Partyzanci nie wiedzą komu mogą zaufać, zdradzić może nawet "swój". To walka w trudnych warunkach, gdyż wróg ma przewagę liczebną, a także poparcie części ludności.

Mimo to obrońcy podejmują walkę, w rytm pieśni:

"Akowcy, to są szturmowcy wszystkich broni,

Akowcy - niech ich Pan Bóg broni,

Akowcu - karabin do ręki bierz,

By wygnać komunistów i moskali precz."

Małą bohaterką jest także Emilka Komarnicka, ośmioletnia dziewczynka, tropiona przez oddziały Rosjan. Emilka jest radosna jak promyk słońca, rezolutna i ambitna, skłaniająca do uśmiechu nie tylko towarzyszących jej żołnierzy, lecz również czytelnika. Zaimponował mi jej charakterek. Jest bardzo odważna, podejmuje akcje wspólnie z dorosłymi i radzi sobie znakomicie, a przecież:

"Nikt kto by spojrzał na tę dziewczynkę, nie przypuszczałby ani przez chwilę, że jest ona częścią skomplikowanej gry (...)"

Czy nasi bohaterowie dożyją lepszych czasów? Będą mieli okazję żyć w pokoju, znajdą swoje szczęście czy też zginą młodo?

"Szczęście to nie kamień, który raz znajdziesz i na wieki w filar swego domu wmurujesz. Każdy za nim biega niczym za kwiatem paproci. I bywa, że na chwilę znajdzie, lecz w końcu tylko proch mu w rękach zostanie. Lecz nam zostają wspomnienia, które przypominają o tym, co było. Ich nikt ci nie zabierze."

Wydarzenia opisane w powieści rozgrywały się ponad 80 lat temu i niewiele pozostało ich żyjących świadków. Jak zaznaczył autor w posłowiu książka jest częściowo oparta na faktach, a niektórzy bohaterowie mieli realne pierwowzory, lecz fabuła jest fikcyjna. Dzięki temu, że przeżywamy wraz z opisanymi postaciami ich walki i miłości, przyjaźnie i zawody, książkę czyta się przyjemnie, choć nie jest to łatwa lektura. Wiele przedstawionych w niej sytuacji wstrząśnie wami i skłoni do refleksji: jak dobrze, że żyjemy w spokojnych czasach.