Światła nad moczarami. Szept moczarów. Tom 1 (barwione brzegi)

"Czy zło jest definiowane przez sam czyn, czy przez pobudki, które do niego doprowadziły?"

Lena jest martwa. Jednak to nie koniec, a dopiero początek. Teraz, jako nawka żyje na Pograniczu. Jej cel? Zostać błędnicą. Tylko żeby go osiągnąć, musi w ciągu siedmiu lat zwabić na mokradła i zabić człowieka. Czy jej się to uda? A może pojawią się pewne przeszkody?

Jest to książka, której treść dosyć mnie zaskoczyła. Po prostu spodziewałam się czegoś innego, ale zaskoczenia są dobre. Bohaterka ma jasno sprecyzowany cel. Ma nową rodzinę i zrobi wszystko, żeby żeby tak pozostało. To właśnie tu jest jej miejsce, istoty, które są dla niej ważne. Dlatego nie da się ukryć, że zrobi wiele, żeby zostać błędnicą. A kiedy pojawia się zagrożenie dla jej rodziny, a zarazem szansa na uzyskanie kolejnego stopnia decyduje się podjąć działania. Wyrusza w podróż, tylko jak okazuje się to nie będzie zwykła podróż, bo będzie to podróż pełna pytań, wątpliwości. Bo to tak naprawdę czy bohaterka wie czego pragnie? Czy wie czego chce? Podróż stanowi rozgraniczenie pomiędzy tym kim kiedyś była, a tym kim jest obecnie. Jest to czas wątpliwości, niepewności i wyboru własnej drogi.

"Kochanie drugiego człowieka jest jak zlecenie własnej egzekucji. Prędzej czy później twoje serce umrze powolną, bezlitosną śmiercią"

Świat został naprawdę w wspaniały sposób przedstawiony. Piękny, baśniowy klimat. Szczegółowy, a zarazem konkretny i bez zbędnych opisów. Miejsca dobre, ale też pełne zła, okropności i cierpienia. Pełno tu różnego rodzaju stworzeń. Złych, dobrych, ale przede wszystkim łączy ich jedno. Nienawidzą ludzi i naprawdę nie ma co się dziwić. Bo to nie jest książka tylko o poszukiwanie swojej drogi, ale przede wszystkim jest to książka, która zmusza do refleksji. Książka, która ukazuje, że to człowiek jest tym złym. Człowiek, który przyczynia się do niszczenia środowiska. Ta książka wręcz w idealny sposób przedstawiła człowieka jako niszczyciela natury. Z pewnością jest to historia, która daje wiele do myślenia w tym zakresie.

Bardzo przyjemnie się czytało. Nie ukrywam, że najbardziej do mnie trafiały nie tyle pełne rozdziały, a niewielkie fragmenty pomiędzy nimi. Fragmenty, które zmuszają do myślenia, ale też fragmenty, które ukazują przeszłość bohaterki. Od początku całej lektury byłam bardzo ciekawa tego w jaki sposób Lena skończyła w takim miejscu, a raczej dlaczego zdecydowała się na taki krok. Co ją do tego popchnęło? Jaka jest jej historia? Były to bardzo intrygujące fragmenty i powodowały, że wręcz chciało się czytać dalej. Ale to co chyba najbardziej mnie zaskoczyło to wątek romantyczny. Totalnie się go tutaj nie spodziewałam, mimo, że był bardzo, bardzo znikomy i w głównej mierze pojawił się dopiero na samym końcu.

"Tym, co trzyma nas między światami, jest nasz ból. Gorycz i nienawiść, których nie możemy się pozbyć. Gdybyśmy to zrobili, przestalibyśmy być tym, kim jesteśmy"

Oprawa książki prześliczna. Twarda okładka, piękny barwione brzegi. A do tego bardzo duża czcionka. Historię szybko się czyta, przyjemnie. Momentami historia też wywołuje śmiech, a zwłaszcza momenty, w których główna bohaterka miała dosyć mordercze myśli wobec pewnej osoby. Śmieszne to było. Zakończenie nie do końca mnie usatysfakcjonowało, wolałabym troszeczkę inne zakończenie. Nie wszystko potoczyło się po mojej myśli. Ale nie zawsze tak musi być, prawda? Miłego.

Współpraca reklamowa Wydawnictwo Replika]

Lena po śmierci trafia do Pogranicza - świata zawieszonego pomiędzy życiem, a śmiercią. Tam staje się nawką. Musi podjąć ostateczną decyzję i zdecydować czy chce się przemienić w demona czyli błędnicą czy wrócić do świata żywych. Żeby przemiana się dokonała, w ciągu 7 lat musi odebrać na moczarach życie człowiekowi. Jednak sprawy się komplikują i Lena ponownie trafia do świata ludzi. Ma do wykonania zadanie od którego zależy nie tylko jej los.

“Światła nad moczarami” Lucii Ortegi to kolejna słowiańska opowieść, w pięknym wydaniu od wydawnictwa Replika, po którą sięgnęłam. Oprócz malowanych brzegów dostajemy pełną bólu i trudnych wyborów historię Leny. Jest ona zmuszona do konfrontacji z losem, musi zdecydować czy podąży ścieżką ciemności, czy jeszcze raz spróbuje zawalczyć o życie w świecie żywych. Autorka świetnie splata wątki mitologii słowiańskiej z elementami współczesności, budując mroczną, tajemniczą i magiczną atmosferę, pełną słowiańskich wierzeń, demonów i bóstw. Nie wiedziałam czego się spodziewać, ta historia mnie zaskoczyła klimatem, słowiańskością, emocjami i refleksjami nad życiem, smutkiem, samotnością i śmiercią.

“Światła nad moczarami” to świetne wprowadzenie do kolejnej słowiańskiej serii, której kolejnych części już nie mogę się doczekać.

[współpraca reklamowa wydawnictworeplika]

Światła nad moczarami to pierwszy tom Szept Moczarów Lucie Ortega. Książka od pierwszych stron przenoszą nas do świata wypełnionego słowiańskim klimatem. Barwione brzegi oraz wyklejka podbijają uczucie magii oraz tajemnicy jaka kryje historia.

Co znajdziecie w środku;

♡ narrację pierwszoosobową od strony głównej bohaterki Leny;

♥ w początkowych rozdziałach na początku są wzmianki z przeszłości Leny, a później rozważania na temat życia i śmierci;

♡ bardzo dobrze wykreowany świat, system magiczny i istoty jakie spotykamy na kartach powieści;

♥ trudna przeszłość bohaterki przeplatana z przemocową rodzicielką ma wpływ na postrzeganie świata;

♡ duże litery tekstu sprawiają, że łatwiej nam po nią sięgnąć ale trudniej się oderwać;

♥ różne oblicza miłości i siostrzana więź;

♡ bycie na rozdrożu.

"Oczekiwania naszych bliskich są trochę jak buty na obcasie. Z jednej strony dodają nam pewności siebie, ale z drugiej uniemożliwiają poruszanie się w naturalny sposób".

Chociaż z książki aż wylewa się klimat słowiański, co podkreślałam już wcześniej to fabuła bardziej skupia się na życiu, śmierci i życiu po śmierci możliwe że drugiej szansie. Książka niejako pokazuje tą drugą stronę tego co popularne i akceptowalne przez społeczeństwo w trochę krzywym zwierciadle. Relacja rodzicielska też jest tu mocno złożona i kładzie się cieniem na decyzję Leny w nowym życiu.

Książka do połowy jest magiczna, poznajemy wiele istot, fabuła nie jest nastawiona na akcje ale i tak cały czas dowiadujemy się czegoś nowego. Po połowie autorka stawia nas na rozdrożu i choć wtedy świat podziemia jest napakowany różnymi osobami, jak i istotami w moim odczuciu było tego aż za dużo. Można się było pogubić, brakowało tego spokojnego rytmu z początku. Ale, zakończenie i plot twist jaki został wpleciony trochę rekompensuje ten chaos. Także warto dać szansę i się nie poddawać.

Światła nad moczarami zachwyca nie tylko okładką ale i sama historią. Rzadko sięgam po mity słowiańskie ale ta książka urzekła mnie od samego początku. Sytuacje przedstawione w fabule mogą w jakiś sposób odnosić się do nas, więc mimo że historia nie jest prawdziwa, jako czytelnik odczuwa się to zgoła inaczej.

„Światła nad moczarami” to coś dla mnie nowego, odświeżającego i nieoczywistego. Książka przepełniona słowiańskimi bóstwami i demonami oraz zawrotną akcją i genialnym humorem, który idealnie do mnie trafia. Wspaniale się przy niej bawiłam.

🔸🔸🔸

Nasza główna bohaterka Lena po śmierci trafia na Pogranicze, jako nawka, czyli duch balansujący między życiem a śmiercią. To tu ważą się jej dalsze losy. Od zadania, które jej powierzono zależeć będzie, czy zostanie błędnicą, czego bardzo by chciała, czy też zginie w otchłaniach Mrocznej Nawii. Sprawy mocno się komplikują, gdy czas, który powierzono jej na to zadanie skraca się z siedmiu lat na siedem dni…

Lena wraca do świata żywych w poszukiwaniu człowieka, którego już raz niemal udało jej się zwabić na mokradła i uśmiercić.

Zegar tyka, a na jej drodze co rusz pojawiają się nowe przeszkody. Czeka ją nie tylko walka o przetrwanie, ale również z samą sobą i swoimi słabościami.

🔸🔸🔸

„Czasami zadajemy sobie pytanie, co jesteśmy gotowi zrobić, aby osiągnąć cel. Myślę jednak, że to niewłaściwe pytanie. Dopóki działamy w harmonii z samym sobą i zachowujemy naszą prawość, to nic wielkiego. Problem pojawia się, gdy decydujemy się wyjść poza to, kim jesteśmy. Wtedy jednak nie chodzi już o to, co jesteśmy gotowi zrobić, ale kim jesteśmy gotowi się stać”.

🔸🔸🔸

Niesamowicie ciekawa i wciągająca fabuła. Połączenie współczesności ze słowiańską mitologią zagrało tu znakomicie. To w jaki sposób autorka opisuje rozgrywające się w tej książce wydarzenia i poszczególne stwory i demony pobudza wyobraźnię i zaostrza apetyt na więcej. W tę przepełnioną magią historię autorka wplata wątki dające pole do refleksji. Pochyla się bowiem nad tematem straty, samotności i poszukiwania własnej tożsamości. Znajdziemy tu również wątek romantyczny, i to nie jeden, co dla mnie jako niepoprawnej roman siary było bardzo smacznym kąskiem.

Spodobał mi się styl pisania Lucie Ortegi, który dzięki swojej lekkości podszytej świetnym humorem sprawia, że przez tę książkę się płynie.

🔸🔸🔸

Jest to znakomity wstęp do serii, którą z pewnością będę kontynuować.

Świat fantastyczny zawsze był mi bliski, gdyż to tam uciekałam do fantazyjnych wydarzeń nadając sobie różne moce, które by mi pomogły uratować nie tylko siebie, ale i cały świat. Mitologia słowiańska tym bardziej mnie ciekawiła, gdyż to tam według legend ludzie mogli mieć umiejętności przekraczające nasze obecne myślenie. Zresztą istnieje teza, że jesteśmy ograniczeni przez własne myśli, które nieświadomie powtarzali nam rodzice, również żyjący w niewiedzy, więc jakby żyjemy w świecie, któremu brakuje odwagi. Dlatego tylko nieliczni są w stanie osiągnąć większy dobytek, bo oni potrafią myśleć o sobie.

W tej historii spotkałam dziewczynę o imieniu Lena, która po śmierci trafiła do innego miejsca. Stała się duchem, który może się poruszać po świecie żywych i umarłych. To tam powiedziano jej, że może się zmienić, jednak dopełnić musi kilka rzeczy, a między nimi uśmiercić człowieka. Podkreślone jest, że to postać bardzo mądra, która szybko zdobywa nowe umiejętności. Tak naprawdę tylko przypadek sprawił, że nie udało jej się dopełnić tej ostatniej rzeczy i tu wtrącę się, bo pomimo dawności opowieści, to tutaj również duchy mogą korzystać z instagrama i przesyłać zabawne selfi:-) Takie mieszanie światów wychodziło tutaj bardzo zabawnie:-) Według panujących reguł, ma siedem lat na ten czyn. Niby dużo, ale z tego, co wiemy z rozmów z innymi, nie jest to taką łatwą sprawą. Co zatem postanowi? A może obierze zupełnie inną, tylko sobie znaną drogę?

Zapewniam was, że jest to łatwa lektura z tego względu, że została uteraźniejszona- jeśli jest takie słowo:-) Dużo jest tutaj zabawnych sytuacji, choćby takich, które wymagają powagi sytuacji, a za plecami ktoś robi zabawne miny, by okazać swój bunt:-) Świat wykreowany został z prostotą i pięknem opisów przyrody, które go ubarwiają. Widzimy jak sztywne zasady tam panują, gdzie nie ma niczego pomiędzy. Tutaj nie zawsze można osiągnąć to, co się chce, gdyż jakby dobrą drogę trzeba sobie wypracować samemu. Nawet chodziły mi myśli po głowie, że opowieść skłania się ku słowom, aby zacząć wierzyć w siebie, uzyskać pewność miłowania siebie, bo tylko wtedy stanie się to, co pragniemy osiągnąć. Uważam, że jest warta uwagi, a same barwione brzegi aż zachęcają, aby całą kolekcję z Wydawnictwa mieć u siebie na półce. Mi się podobała, dlatego ją polecam:-)