Świąteczne morderstwo

Morderstwo odbędzie się

Lubię opowieści kryminalne w starym stylu, wiecie, takie w klimacie kryminałów Agathy Christie czy Francisa Duncana i gdy zobaczyłam ten tytuł w zapowiedziach wydawnictwa bardzo chciałam go przeczytać. I udało się, ale ten kryminał mimo zagadki morderstwa w fabule, mimo świąt w angielskiej rezydencji, przedwojennego okresu i zamkniętej społeczności w której dochodzi do zbrodni, niestety przez większość książki nudzi, a zakończenie i rozwiązanie sprawy rozczarowuje. Być może jest to wynikiem tego, że jest to debiut autorki, ale blurb i opis na okładce wprowadzają czytelnika w błąd, bowiem intryga nie jest błyskotliwa, ani brak tu czarującego dowcipu, zapewne te przekomarzania między rodzeństwem Westburych miały wprowadzać element humorystyczny, ale mnie one wcale nie bawiły. Dobrze, że książka nie jest długa a rozdziały krótkie, dzięki temu lektura aż tak bardzo się nie dłuży.

Co do fabuły, to rzecz dzieje się w okresie świąt Bożego Narodzenia w wiejskiej posiadłości lorda i lady Westburych, którzy na Wigilię zaprosili prócz trójki swoich dzieci: Stephena, Edwarda i Lydii, przyjaciół domu czyli Hugh Gavestona, przyjaciela od lat dzieciństwa Lydii, wypychacza zwierząt, który w powieści pełni rolę detektywa-amatora, państwa Ashwell, Rosalindę i Williama, Freddiego Ramplinga, Davida Campbell-Scotta i gościa honorowego lady Olivii, polityka Anthony'ego de Havillanda. Dramat zaczyna się w świąteczny poranek gdy zostaje znaleziony martwy jeden z gości, mianowicie David Campbell- Scott. Jego ciało leży na śniegu, obok niego pistolet, a do zwłok prowadzi tylko jedna para śladów. Zebrani w Westbury Manor obstawiają samobójstwo, ale Hugh ma co do tego faktu wątpliwości, czemu bowiem bogaty, szczęśliwy człowiek, który dopiero co powrócił z Malajów, miałby targnąć się na swoje życie? Hugh postanawia dowiedzieć się prawdy i rozwiązać tę kryminalną zagadkę.

Wiecie co jest najgorsze, że nic mnie nie zachwyciło w tym kryminale, ani bohaterowie, ani detektyw - amator, który prowadził śledztwo, ani rodzeństwo Westburych, którzy mnie tylko irytowali, ani konstabl Jones, który przekręcał nazwiska, chyba miało być to zabawne, ale mnie nie śmieszyło. Nie byłam zainteresowana, kto zabił i mimo że do końca nie wiadomo kto jest mordercą, to akurat autorce się udało, to nie czułam podekscytowania ani satysfakcji, że oto znam rozwiązanie zagadki śmierci Campbell- Scotta. Przyznam, że nudziłam się przy lekturze i irytował mnie zabieg wprowadzenia wszechwiedzącego narratora przez autorkę, który od czasu do czasu dodaje komentarz, nie wiem czemu, ale irytowało mnie to.

Książka kusi okładką i zapewnieniami, że fani prozy Christie będą zachwyceni, ale ja dałam się zwieść i rozczarowałam się. Ale ani nie polecam ani nie odradzam Wam lektury "Świątecznego morderstwa", zdecydujcie sami i koniecznie dajcie znać jakie Wy macie odczucia po lekturze, jeśli sięgnięcie po ten debiut.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zysk i S -ka.

Uwielbiam tę książkę za jej wspaniały klimat i nie chodzi mi tu tylko o klimat świąteczny! Powieść jest pełna błyskotliwego humoru i barwnych opisów wiejskiej rezydencji i jej otoczenia. Wielkim plusem jest to, że akcja dzieje się w roku 1938 co również nadaje całej historii niepowtarzalnego charakteru. Tajemniczy zgon stanowi wielką zagadkę nie tylko dla detektywa, który próbuje rozwikłać, co tak naprawdę stoi za śmiercią Campbella - Scotta, ale też dla wszystkich czytelników! Jeśli ktoś szuka nietypowego sposobu na wprowadzenie się w świąteczny klimat, to jest nim właśnie ta powieść pełna intryg otoczonych zimową scenerią!

Klimat świąteczny już powoli odchodzi w zapomnienie, jednak jeszcze warto sięgnąć po „Świąteczne morderstwo”, które jest debiutem Ady Moncrieff.

Jest to powieść kryminalna, gdzie współczesność przeplata się z klasyką kryminalną z pierwszej połowy XX wieku. Styl pisania autorki jest bardzo dobry. Książkę czyta się szybko, choć momentami bywa dość mocno przewidywalna. Jeżeli czytelnik w pełni skupi się na przekazywanej treści to sądzę, że dość szybko dojdzie do tego, co tak naprawdę wydarzyło się podczas świątecznego przyjęcia w wiejskiej rezydencji państwa Westburych. Jedna muszę przyznać, że mi to kompletnie nie przeszkadzało. Tym razem skupiłam się w pełni na treści i nie układałam sobie w głowie żadnych planów. Byłam po prostu ciekawa jak autorka poprowadzi całą historię.

Tutaj dochodzimy do momentu, gdzie należy wspomnieć o ciekawie wykreowanych bohaterach. Mamy tutaj różnego rodzaju przedstawicieli brytyjskiej śmietanki. Od tych najbardziej konserwatywnych, po buntowników, a także tych nadużywających alkoholu. Daje to ciekawą mieszankę, gdzie tak naprawdę każdy mógłby zostać mordercą. Jednak kto nim jest przyjdzie udowodnić Hugh’owi Gavestonowi.

Powieść pomimo, że o trupie w święta jest na swój sposób lekka, a także wciągająca. Spędziłam z nią bardzo miły wieczór i muszę przyznać, że jestem bardzo ciekawa kolejnych książek autorki. Sądzę, że fani Agaty Christie będą usatysfakcjonowani klimatem jaki udało się stworzyć autorce.

Instagram: @[Adres usunięty]nska

Nic tak nie podgrzewa atmosfery w mroźny i śnieżny świąteczny poranek jak morderstwo, prawda? ;) Coś musi w tym być, skoro powstało już tyle książek opartych na podobnym motywie. “Świąteczne morderstwo” Ady Moncrieff to kolejna powieść z tego nurtu, napisana co prawda współcześnie, ale stylizowana na klasyczny kryminał z pierwszej połowy XX wieku.

Parę słów o fabule: podczas świątecznego przyjęcia u lady i lorda Westburych dochodzi do makabrycznego incydentu - ginie przyjaciel rodziny, David Campbell-Scott. Chociaż na pierwszy rzut oka wygląda to na samobójstwo, wiele elementów nie pasuje do tej teorii. Zaprzyjaźniony z córką gospodarzy Hugh Gaveston bierze sprawy we własne ręce i rozpoczyna drobiazgowe śledztwo, aby wykryć mordercę.

Pod względem miejsca i czasu akcji, klimatu, grupy bohaterów, a nawet okładki, powieść bardzo przypominała mi “Zbrodnię wigilijną” Georgette Heyer, którą czytałam rok temu. Ale to świadczy tylko o tym, że Moncrieff dobrze poradziła sobie z zadaniem stworzenia klasycznego kryminału, skoro jej literacki debiut do złudzenia przypomina książki sprzed prawie wieku. Chociaż zagadka kryminalna była trochę lepiej przemyślana u Heyer, to jednak powieść Ady Moncrieff bardziej przypadła mi do gustu.

Wśród bohaterów mamy ciekawą mieszankę przedstawicieli brytyjskiej socjety: od tych starszej daty, dbających o pozory i konwenanse, przez zbuntowane dzieci Westburych (choć każde zbuntowane jest na zupełnie inny sposób), aż do zdegenerowanego młodego alkoholika. Powieść pełna jest odpychających postaci, z których każda mogłaby być mordercą, ale równoważy je Hugh, którego z kolei bardzo polubiłam i z zainteresowaniem śledziłam jego detektywistyczne postępy. Zapewne uważny czytelnik szybko mógłby zorientować się, która z zamkniętych w posiadłości Westburych osób popełniła zbrodnię, ale ja wolę dać się porwać nurtowi historii, niż po drodze analizować w myślach wszystkie niuanse, więc zakończenie dostarczyło mi takiej dawki zaskoczenia, jaką lubię.

O ile można tak powiedzieć o książce z trupem w tle, to spędziłam ze “Świątecznym morderstwem” przyjemny czas. Podobał mi się styl autorki i jej inteligentny, nienachalny dowcip, dodający powieści lekkości. Liczę, że nie będzie to jedyne literackie dziecko Ady Moncrieff, bo mam nadzieję na kolejne spotkanie z jej piórem.

Co wspólnego ma zbrodnia i świątecznie zastawiony stół? Czy okres Bożego Narodzenia zawsze musi być radosny i pełen nadziei? Co wydarzy się, gdy do głosu dopuścimy morderstwo a wszelkie przygotowania przesuną się na drugi plan, ponieważ ważniejsze będzie odnalezienie sprawcy zamieszania?

Ada Moncrieff zabiera nas w kryminalny tryb świąt, czyli pośród pięknie ubranych choinek oraz pachnących potraw wprowadza na scenę pewnego detektywa amatora oraz nieoczekiwaną zbrodnię. W lekkim, swobodnym i niespiesznym klimacie autorka zabiera nas w sam środek przygody, która może na początku wydaje się zbyt mało dynamiczna, ale podejrzewam, że właśnie taki był zamysł - lektura miała być prosta i nieskomplikowana za to przyjemna w odbiorze, by w czasie świąt Bożego Narodzenia dostarczyć czytelnikowi rozrywki, ale nie odwracać jego uwagi od głównego przesłania. I chociaż to tylko moje przypuszczenia to u mnie właśnie tak było, ponieważ bawiłam się bardzo sympatycznie podczas poszukiwań mordercy, ale jednocześnie nie czułam, żeby moja wyobraźnia pracowała zbyt intensywnie.

Akcja powieści rozgrywa się w Wigilię 1983 roku. Możecie więc od razu sobie wyobrazić jak klimatycznie robi się już od pierwszych stron. Rodzina Westburych jak co roku wraz z przyjaciółmi spotyka się w pięknej, wiejskiej rezydencji, by świętować wspólnie Boże Narodzenie. Wszystko wydaje się przygotowane i dopięte na ostatni guzik. Niestety sielankę przerywa odnalezienie zwłok jednego z gości. I choć wszystko wskazuje na to, że David Campbell-Scott popełnił samobójstwo to Hugh Gavestonowi decyduje się rozpocząć swoje prywatne śledztwo, by dowiedzieć się całej prawdy.

Musicie potraktować tą powieść z przymrużeniem oka. To taki kryminał, który ma raczej zająć myśli czytelnika niżeli w pełni go angażować. Więcej tutaj beztroski i dobrej zabawy wyższej klasy średniej niż samego pościgu za mordercą, więc przygoda się stonowana i dość przewidywalna, ale jak na mój gust nie odebrało to powieści potrzebnego klimatu czy samej radości jaką daje czytanie. W pamięci mam inną świąteczną powieść, którą czytałam w poprzednie święta ("Zbrodnia wigilijna" Georgette Heyer) i w tym zestawieniu "Świąteczne morderstwo" wypada trochę słabiej, jednak na pewno nie na tyle, żebym nie mogła Wam tej historii polecić.

Ada Moncrieff bardziej niż na zbrodni skupiła się na samym głównym bohaterze, który podjął się amatorskiego śledztwa i tym samym złożyła na nasze ręce powieść bardziej obyczajową niż kryminalną. Obserwujemy zachowania gości rezydencji, dedukujemy kto stoi za tajemniczym morderstwem i choć zagadkę można rozszyfrować szybko, to "Świąteczne morderstwo" broni się przyjemnym klimatem. Podobała mi się również oryginalna kreacja bohaterów, szczególnie, że każdy miał tutaj coś do powiedzenia a sama lektura umiliła mi przedświąteczną krzątaninę za co jestem jej wdzięczna. Do poczytania wieczorem przed snem, dla relaksu i czystej przyjemności z czytania - polecam.