Swarożyc. Kwiat paproci. Tom 8

"Swarożyc" to już ostatni tom przygód szeptuchy Jarogniewy. Choć wiadomo było o czym będzie ta opowieść i jak to wszystko się skończy, to i tak smutno czytało się o tych wydarzeniach. Nie zabrakło jednak humoru, za który tak polubiłam te książki. Czy ten powrót do słowiańskich Bielin był udany? Trochę tak, trochę nie. Z sentymentu i sympatii do Jagi książkę czytało się bardzo przyjemnie, ale to już nie było to samo co pierwsze tomy. "Swarożyc" jest domknięciem pewnego rozdziału. Wiemy jak ta historia się skończy, a wydarzenia poprzedzające główną akcję, to już dla mnie trochę takie zapychacze. Ta seria jest już ze mną od tylu lat, że nie wyobrażam sobie żeby miała się ostatecznie zakończyć. To uniwersum stało się dla mnie drugim domem, uwielbiam do niego wracać! Na szczęście autorka nie planuje go jeszcze zamykać. Mam jednak nadzieję, że kolejne książki zaskoczą nas czymś nowym i znów nie będzie można się od nich oderwać! Po tylu tomach to będzie wyzwanie, ale trzymam kciuki żeby się udało!

Jarogniewa wie, że zbliża się jej kres, to samo podejrzewa Gosia, „jej uczennica, a teraz już pełnoetatowa następczyni” na stanowisku szeptuchy. „Teraz, gdy miała poczucie, iż przodkowie powoli wzywają ją do siebie, czuła, że powinna opowiedzieć jej ostatnią część swojej najbardziej bolesnej historii.” Historii, o której Baba Jaga pozwalała sobie wspominać tylko raz w roku. Historii przygotowywanej wyprawy do Wyraju oraz konsekwencji, jakie poniosła. Przy okazji Jaga opowiada o próbie uratowania syna przyjaciółki, spotkaniu z Wodnikiem oraz problemami, jakie sprawiła zbuntowania Rodzanica, no i oczywiście o problemach z mężczyznami, czyli mężem Mszczujem i kochankiem…Swarożycem.

Stara szeptucha ma nadzieję, że jej doświadczenia pomogą Gosławie w podejmowaniu decyzji.

„Swarożyc” to ostatni tom serii pobocznej o Babie Jadze, w której poznajemy losy tej niezwykłej kobiety. Jarogniewa nie jest zwykłą śmiertelniczką, Rodzanice obdarzyły ją silnym charakterem, a bogowie obdarzyli niezwykłymi łaskami, zwłaszcza Swarożyc. Jaga jest wolnym duchem, podążającym za swoim instynktem i pragnieniami. Kobieta dusi się w związku z Mszczujem, który, odkąd okazało się, że Jaga jest w ciąży, nadskakuje jej ze wszystkim, choć wydaje się, że i mężczyzna jest zmęczony jej humorami.

W tej części, podobnie jak w poprzednich nie brakuje ani akcji, ani humoru, ani słowiańskich wierzeń i mitologicznych stworzeń. Świetnie się bawiłam przy fragmentach dotyczących grabarza-rockmana Barnima, przystojniak wiedział, jak zawracać kobietom w głowie. Jego romanse, ale i urocza natura niegrzecznego chłopczyka wywoływały uśmiech na mojej twarzy i były tym, co idealnie równoważyło to co działo się w związku Jagi i Mszczuja, bo w tym przypadku moje serce krwawiło.

Choć „Swarożyc” na pierwszy rzut oka może wydawać się lekką lekturą, to szybko okazuje się, że w powieści poruszane są trudne tematy takie jak: śmiertelna choroba, wątpliwości związane z ciążą, nieprzygotowanie do roli rodzica, nadużywanie trunków. Na szczęście, każdy trudny motyw, przeplatany jest z lżejszym fragmentem dotyczącym życia w Bielinach, które nagle zaczęła szerokim łukiem omijać śmierć, co powoduje wiele problemów, ale również zabawnych sytuacji.

Jako że cała seria inspirowania jest mitologią słowiańską, więc nie mogło zabraknąć superpociągającego Swarożyca (który koniec końców okazał się nie taki fajny, jak się mogło wydawać…), Rodzanic, wodników, boginek oraz opisów niektórych świąt i obyczajów z nimi związanych. Pod tym względem bardzo doceniam research autorki i jej chęć propagowania słowiańszczyzny w literaturze popularnej.

Całość czyta się świetnie, dzięki wspaniałemu stylowi autorki i przemyślanej narracji, balansującej emocje czytelnika.

Niezmiennie zachęcam was do poznania tej serii, którą należy czytać w odpowiedniej kolejności, mając na uwadze, że „Swarożyc” to ostatni tom serii o Babie Jadze i jako zakończenie tejże jest odpowiednio emocjonalne i jednocześnie satysfakcjonujące.

Co to była za seria ❤🔥🥺 seria, którą lata temu pokochałam całym sercem. Seria, od której zaczęła się moja fascynacja słowiańskością i w końcu seria, którą będę Wam polecać z czystym sercem!

„Swarożyc“ to ostatni tom przygód szeptuch – w tym przypadku Jagi, gniewnej i odważnej szeptuchy, która potrafi złamać serce człowieka i upira (dosłownie i w przenośni).

W tej części Jaga już nie może uciekać przed przeznaczeniem. Musi wypełnić dane Swarożycowi słowo. Wejść do Wyraju. Ale zanim to, to czeka ją jeszcze wiele zadań. Jedna z rozdanic (ta urywająca nić życia) ucieka, dlatego ludzie nie mogą odchodzić z tego świata. A przyjaciółka Jagi Bronka prosi szeptuchę o niemalże coś niemożliwego. O uratowanie jej umierającego syna. Jaga chce zrobić wszystko, by jej pomóc. Szczególnie, że chyba trochę wie, jak Bronka się czuje.

Ta część jest ostatnim tomem przygód Jagi. Jak zwykle mamy tutaj sporo akcji, a aktorka nie daje nam się nudzić. Jest też trochę dramatów i sporo zgryźliwego humoru, bo taka już jest nasza Jaga.

Zakończenie łamie serce. Łamie i skleja na nowo. Ja wiem, że takie musiało być. I dziękuję za nie.

I dziękuję też @katarzyna_berenika_miszczuk za tę całą serię, bo dzięki niej pokochałam słowiański klimat. To dzięki tej serii ciągle trwa moja fascynacja słowiańskością i chyba nigdy już nie zniknie. Dziękuję!

Ostatni tom przygód Jagi!🔥

Kto jeszcze nie zna serii 'Kwiat Paproci'?🙈 Osobiście uwielbiam każdy jeden tom i z każdą nową częścią czuję się jakbym wracała do mojego rodzinnego miejsca ❤️ Kocham bohaterów i cały ten magiczny świat wykreowany przez autorkę! Z ręką na sercu mogę przyznać, że jest w moich top ulubionych już od dawna❤️

✨️ o czym jest 'Swarożyc'?

Jako, że jest to już 8 część, ciężko byłoby opisać fabule bez spoilerów dla tych co dopiero są gdzieś tam wcześniej w całej tej historii😅 Sama nie lubię, gdy ktoś za dużo zdradza, więc może powiem tak bardziej ogólnie. A więc - dzieje się!🔥 Nie nudziłam się ani przez sekundę. Mnóstwo przygód. Jaga w swojej młodości zdecydowanie miała co robić. Zaświaty, Swarożyc (😋),biedny Mszczuj, rodzanica gdzieś znika, przez co ludzie nie mogą umrzeć (ten motyw był świetny!),ktoś choruje, kogoś trzeba ratować, a i jeszcze obietnice złożona bogowi trzeba wypełnić. Mnóstwo mnóstwoooo wątków! A do tego było na prawdę zabawnie. Wiele razy podczas czytania parsknęłam śmiechem😆 Sama końcówka już nie taka wesoła niestety💔🥹

Ledwo skończyłam, a już tęsknię do tego świata. Z pewnością muszę zrobić kiedyś reread całej serii!

A tymczasem jedyne co mnie pociesza to fakt, że kiedyś powstaną dalsze losy Gosi i Mieszka! Raczej nie zdradzam tym żadnego większego sekretu🙈 To jest zdecydowanie wieść (z podziekowań),której nie jestem w stanie przemilczeć! Musicie o tym wiedzieć no! 🙈

Ja odkąd to zobaczyłam to chodzę cała podekscytowana!

I oby jak najprędzej! 😈 Będę czekać ❤️

⭐️10/10

Znacie Katarzynę Berenikę Miszczuk?

Pewnie tak, więc pewnie znacie też jej serię o Szeptusze Gosi. Jeśli nie, to polecam wam ją poznać, ponieważ świat, jaki wykreowała autorka, jest wciągający i ciężko od niego się oderwać. Niedawno miała premierę już ósma część cyklu Kwiat Paproci, który już od jakiegoś czasu nie opowiada o przygodach młodej szeptuchy Gosi, a skupia się na przeszłości jej mentorki, Jarogniewy, często nazywanej Jagą. Nie ukrywam, że to właśnie Jaga porwała moje serce od pierwszego tomu i ciężko było mi się z nią pożegnać w tym tomie. Już od pierwszych zapowiedzi chciałam sięgnąć po “Swarożyca”, jednak bałam się końca, pożegnania i podświadomie wiedziałam, że jako matka ciężko będzie mi czytać o ciąży Jarogniewy, tym bardziej że od samego początku wiedziałam, jak się ona zakończy. Do tej pory mam łzy w oczach, nie tylko przez to co tam się wydarzyło, ale przez to, że już mi brakuje tych bohaterów, więc spodziewajcie się, że niedługo zrobię reread całego cyklu. Tom po tomie będę się zatapiać w tej historii. Jaga to nadal moja ulubioną bohaterka i mimo błędów jakie popełniła, z podniesionym czołem stanęła przed konsekwencjami swoich czynów.

Jarogniewa po raz ostatni siada z Gosią i wspomina swoją przeszłość. Dochodzi do punktu kulminacyjnego, w którym jest zobowiązana do wypełnienia danej obietnicy Swarożycowi. Czas nie jest odpowiedni, ponieważ Jarogniewa jest brzemienna i ryzyko wypełnienia obietnicy danej Swarożycowi, wiąże się z ryzykiem, jakie kładzie na swoje nienarodzone dziecko. Jarogniewa jeszcze nie dopuszcza do siebie myśli, że urodzi dziecko Mszczujowi, za to przyszły ojciec jest w skowronkach, aż do momentu, gdy widzi, że nie stworzy niczego prawdziwego z żoną.

Sięgacie po prequele serii, które lubicie? Ja sięgam, nawet jeśli to jest prequel o bohaterach, których nie poznałam jeszcze. Jednak jeśli jest to prequel o bohaterce, która podbiła moje serce, to wiem, że nie ominę go nigdy. Jarogniewa jest pyskata nie tylko jako staruszka ale też jako młoda panna i kobieta. Dąży do tego co chce i najczęściej jej się to udaje. Nigdy nie myślała o zakładaniu rodziny, nie widziała się w tej roli. Jej dusza jest wolna, a sama Jaga jest zadziorna i mówiąca prawdę prosto w twarz, niekiedy żałuje, że nie ugryzła się w język, jednak prędzej jest zdania, że nie powinno się żałować tego co się zrobiło czy powiedziało.

Tytułowy Swarożyc za to jest jeszcze większym ziółkiem, niż można się spodziewać. Jego boskość jest magnesem, jednak jego język jest rozwidlony jak u węża, nie powinno się wierzyć w jego słowa, o czym przekonaliśmy się niejednokrotnie, nie tylko czytając o przygodach Jarogniewy, ale też Gosi.

Pożegnaliśmy Jagę, której będzie mi bardzo brakowało, ale informacja, że nie kończymy przygody z bohaterami Kwiatu paproci, bardzo mnie zadowoliła i lekko pocieszyła. Przygody Gosi i Mieszka, to coś, na co czekam, bo przedsmak już dostaliśmy w historii o Jarogniewie, gdy Gosia przemycała kilka informacji o Mieszku.

Jeśli jesteście gotowi na to pożegnanie, to nie czekajcie jak ja, sięgnijcie po nią jak najszybciej i przygotujcie sobie mały zapas chusteczek i nie słuchajcie prologu na słuchawkach w miejscu publicznym. Ja zrobiłam ten błąd i otrzymałam wiele zdegustowanych spojrzeń.

Do zobaczenia Jago w Nawii i zaznaj tam spokoju.

Dziękuje bardzo wydawnictwu Mięta za możliwość pożegnania się z tą historią i tą bohaterką, którą kocham całym sercem.