Styczniowa letnia noc

Styczniowa Letnia Noc to debiutancka powieść Miki Modrzyńskiej.

Co zrobić, gdy nagle rzuci cię chłopak, z którym rok temu się zaręczyłaś? Płakać? A może przyjąć zaproszenie przyjaciółki i polecieć do… Nowej Zelandii? Sylwester – dobry początek. Zuza błyskawicznie odkrywa uroki nowego świata, zwłaszcza że towarzyszy jej niezwykle przystojny Simon. Prawdziwe życie na Antypodach poznaje, podejmując pracę opiekunki dzieci. Niepokoi ją tylko tajemnicza przeszłość chłopaka. Czy Zuzę czeka kolejny zawód? Pasjonująca i gorąca historia o miłości i odkrywaniu siebie, dzięki której przeniesiesz się na drugi koniec świata…

Należę do osób, które kochają lato. Uwielbiają rozgrzewające promienie słoneczne. Ten wietrzyk niosący zapach życia i chłodne ukojenie. A przede wszystkim wakacje! Ach!

Sięgając po "Styczniowa letnia noc" liczyłam na taki wakacyjny urok i przybliżenie dzikiej natury Nowej Zelandii. Cóż, w tej kwestii delikatnie się zawiodłam. Ale tylko z uwagi na moje nastawienie na totalnie klimatyczną scenerię. Za to muszę pochwalić postać Zuzy. Początkowo była należycie rozchwiana emocjonalnie. Wyraźnie było czuć jej rozstrojenie, spowodowane bolesnym doświadczeniem. To dodało jej takiego realizmu. Zastanawia mnie tylko jej wyniosłość, zuchwałość. Wydaje mi się, że w większości to była taka jej tarcza, bo pod koniec jej osobowość uległa zmianie. W całej fabule nie zabrakło kilku niespójności i żenujących momentów, ale całość czytało mi się szybko i przyjemnie. Pojawiło się kilka fajnych zwrotów akcji, a niekiedy nawet delikatne napięcie. Było tak, jak na lekki romans przystało.

Jeszcze tak na marginesie dodam, że jest cudownie wydana. Okładka jest zachwycająca. Prosta, delikatna i z urozmaiceniem w postaci uwypukleń.

Nowa Zelandia jest państwem wyspiarskim położonym na południowy wschód od Australii; znalazłam w Internecie, że odległość między Polską a Nową Zelandią wynosi aż 17804 kilometrów, dlatego kiedy mnie by rzucił wieloletni narzeczony, na kraj ucieczki wybrałabym raczej Europę, ewentualnie Amerykę.

Zuza, główna bohaterka debiutanckiej powieści Miki Modrzyńskiej, nie bawiła się w półśrodki. Po niespodziewanym rozstaniu z Mikołajem, porzuciła ukochane mieszkanie we Wrocławiu i znienawidzoną pracę w korporacji, wsiadła do samolotu i wylądowała dopiero w Nowej Zelandii. Kraju, w którym w zimie jest lato, które dzieli z Polską różnicę dwunastu godzin i w którym na wolności biegają niebieskie kurczaki?

Przyjaciółka Zuzy, Ola, od kilku ładnych lat zamieszkuje ten przepiękny, wyspiarski krajobraz, dlatego pomaga jej w znalezieniu pracy. Zuza zatrudnia się u małżeństwa jako niania, lecz zanim rozpocznie pracę na pełen etat, próbuje wrócić do swoich korzeni. Do zachowania, kiedy była wolna, dzika i przede wszystkim kiedy nie przejmowała się wszystkimi problemami wokół. W tym akcie szaleństwa, a dokładnie w sylwestrową noc, Zuza poznaje Nowozelandczyka, Simona.

Ten przystojny i jedyny w swoim rodzaju mężczyzna umiejętnie pokaże Zuzie uroki Nowej Zelandii. Pytanie, co się stanie po trzech miesiącach pobytu i czy Zuza wreszcie doceni siebie?

"Styczniowa letnia noc" Miki Modrzyńskiej jest lekkim romansem, w którym przyjemna historia przeplata się z przepięknymi, nowozelandzkimi krajobrazami. Fabuła nie należy do mocno skomplikowanych ani wyjątkowo oryginalnych, co zupełnie nie przeszkadza w ostatecznym odbiorze - książkę czyta się szybko i z wielką przyjemnością. Losy bohaterów śledzi się z ogromnym zaangażowaniem, ale również z przymrużeniem oka.

Najbardziej w książce zainteresowały mnie ciekawostki dotyczące Nowej Zelandii - wszak nie jest to zbyt popularne miejsce akcji wybierane przez autorów. Mika Modrzyńska oprowadza czytelnika po wyspie: pokazuje najciekawsze tereny czy wyjątkowo piękne zjawiska przyrodnicze, wplątuje odrobinę historii, zbliża niecodzienne zachowania mieszkańców albo podaje zaskakujące fakty dotyczące na przykład włączanych ręcznie kontaktów. Widać, że autorka znakomicie zna Nową Zelandię od strony tubylca, a umiejętne wplatanie komentarzy a propos tego wyspiarskiego państwa sprawia, że "Styczniowa letnia noc" jaki się jako wyjątkowa lektura.

Co się tyczy stricte samej fabuły, poruszanych wątków czy relacji między głównymi bohaterami - nie było szału. Jak wspomniałam na powyżej, "Styczniowa letnia noc" nie należy do historii oryginalnych, czyli mamy zagubioną, zrozpaczoną bohaterkę, która po zerwaniu ucieka do innego kraju, gdzie poznaje przystojnego, seksowanego i niezwykle tajemniczego mężczyznę. I od tego momentu fabuła kręci się prawie wyłącznie wokół tej dwójki; schemat goni schemat.

W kilku słowach podsumowania powiem, że mimo wspomnianych nieoryginalnych aspektów, debiut Miki Modrzyńskiej jest ciekawą, lekką historią wartą przeczytania. "Styczniowa letnia noc" zachwyca przede wszystkim przedstawionym krajobrazem Nowej Zelandii, a swoich czytelników zabiera w podróż i sprawia, że z miejsca zakochują się w tym wyspiarskim państwie. Polecam, bo opowieść śledzi się z dużym zainteresowaniem, jest przyjemna, momentami zabawna i pełno w niej ciekawostek o Nowej Zelandii.

"Styczniowa letnia noc" okazała się nie letnią,  a gorącą historią Zuzy, która rzuca wszystko i jedzie w Biesz..., znaczy do Nowej Zelandii. Dlatego niech nie zwiedzie Was ta śliczna, optymistyczna okładka, bo to żadna młodzieżówka.

Może sama historia nie jest bardzo odkrywcza, ot romans z nieznajomym na drugim końcu świata. Ale już przedstawienie tego, pokazanie przemiany bohaterów, walki ze swoimi słabościami i przepracowania swoich traum czyni tę powieść ksiażką z przesłaniem. Dodatkowym atutem jest właśnie umiejscowienie akcji w Nowej Zelandii. Dla mnie ten kraj jest mocno egzotyczny i nieznany. Może chciałabym więcej ciekawostek, więcej codziennego nowozelandzkiego życia, ale i tak czuje się mocno zainteresowana tym krajem.

Sama powieść jest zabawna, przyjemna i wciągająca. Przeczytałam ją błyskawicznie, a losy Zuzy i Simona całkowicie mnie pochłonęły. Jest to debiut autorki, bardzo dobry i gdyby nie fakt, że o tym wiem, mogłabym tego nie dostrzec. Styl jest przyjazny i ładny, ja już czekam na kolejne powieści pełne słońca i zapachu kiwi.

Co zrobić kiedy twój narzeczony dostaje ataku paniki na myśl o waszym weselu?

Coż… skoczyć z klifu!

Wiadomo, najlepsze klify to w Nowej Zelandii.

A jeśli będziemy mieli szczęście, może ktoś nie pozwoli nam spaść!

💛

Zuza to bohaterka bezkompromisowa, która w swoim dorosłym życiu poszła na nieco zbyt wiele kompromisów. Przebojowa, wygadana, wbrew pozorom odważna i niezależna, choć momentami trudna. Z dnia na dzień straciła swoje spokojne, poukładane miejsce w świecie, na szczęście świat jest całkiem spory.

Simon przystojny, wygadany i zabawny, w wolnych chwilach ratuje damy w opresji. Pełen pakiet, że tak powiem. A jednak wygląd i pozorna nonszalancja nie znaczą, że jego życie jest tak idealne, jak może się wydawać.

Kolejnym bohaterem jest Nowa Zelandia. Opisy widoków, zwierząt, plaż… jestem zakochana! Magia tego miejsca przesącza się ze stron powieści i czaruje czytelnika.

Nowe marzenie: pobiegać za niebieskim kurczakiem po wyspie!

Lekka i przyjemna książka, idealna kiedy śnieży za oknem, a my chcemy złapać kilka promieni słońca. Czyta się szybko, poczucie humoru bohaterów, ich przekomarzanki są naprawdę zabawne.

To ksiązka dla dorosłego czytelnika, pomijając sceny +16, ona mówi o wchodzeniu w dorosłość i zderzeniu z oczekiwaniami jakie to przed nami stawia.

A stawia ich masę!

Tylko czy musimy je spełniać?

Albo dochodzić do nich utartą ścieżką?

Czasami lepiej wyjechać w Bieszczady, czy na jakąś rajską wyspę. Bo czemu nie!

Książka nie jest idealna. Momentami wydawała się pośpieszona, brakowało mi większego rozpisania niektórych wątków.

Ale dobrze się bawiłam, wkręciłam w historię, polubiłam i kibicowałam głównej dwójce, a Nowa Zelandia mnie oczarowała.

To kapitalny debiut, czekam na kolejne książki autorki!

Miałam trzy powody, dla których sięgnęłam po tę książkę. Nawet nie będę robić Wam z tego zagadki, tylko od razu je wymienię. Okładka, tytuł i Nowa Zelandia.

Być może wypadałoby zacząć moją opinię od bohaterów, jednak ja bym chciała się skupić na miejscu akcji. Po dość szybkim i mało przyjemnym epizodzie w Polsce, wraz z Zuzą lecimy do Nowej Zelandii. Przyznaję się bez bicia bardzo mało o tym miejscu wiedziałam. Jednak jednego jestem pewna. Po opisach miejsc i przyrody, które zamieściła Autorka w swojej książce, mam nieodpartą chęć udania się tam. Koniecznie na jakąś styczniową letnia noc! I śmiało, może to być, moja urodzinowa.

Wracając do Zuzy i Simona, to spodobali mi się oni, głównej dlatego, że nie byli idealni. Mieli swoją przeszłość i zmartwienia. Choć ich relacja rozpoczęła się od zwykłej niezobowiązującej zabawy, która miała ich oderwać od problemów, to rozwijała się w ciekawy sposób. Miałam momenty, w których czułam, że może wszytko dzieje się za szybko, jednak samo życie pokazuje, że z pewnymi rzeczami nie warto czekać.

To bardzo lekka i przyjemna w odbiorze książka. Autorka ma bardzo przyjemne pióro i myślę, że niejednemu przypadnie ono do gustu. Podczas czytania można było się świetnie bawić i nie raz się uśmiać, choć autorka wcale nie stroniła od poważniejszych tematów. W treści książki pojawiły się również sceny erotyczne. Uważam, że czytało się je dobrze, chociaż momentami brakowało mi w nich tej chemii, którą mógłby odczuwać czytelnik.

Jest to dobry debiut i z chęcią sięgnę po kolejne książki autorki, jeśli tylko się pojawią. To super lektura, która w zimowym czasie przeniesie czytelnika w bardziej egzotyczne miejsca i pokaże, że czasem trzeba przemierzyć pół świata, by zrozumieć czego lub kogo w życiu się potrzebuje. Ja jestem na tak.

O miłości, życiu pełnym wyzwań oraz drzemiącej w nas odwadze. Tak prezentuje się debiutancka powieść Miki Modrzyńskiej, bloggerki i podróżniczki. Czy pasja oraz wiedza na temat świata pomogły jej w napisaniu książki?

Przyznaję, że blog autorki poznałam dopiero w momencie pojawienia się pierwszych zapowiedzi jej książki. Jednak jedna wizyta zatrzymała mnie na dłużej i poznałam sporo wpisów autorki, które przekonały mnie co do dobrego stylu oraz trafności przedstawianych faktów. Mika Modrzyńska ma talent do przelewania na papier słów kiełkujących jej w głowie i to widać - na podstawie postów umieszczanych w Internecie, czy na podstawie jej debiutanckiej powieści, która prezentuje się równie dobrze co książki pisane przez cenionych pisarzy.

To powieść typowo obyczajowa, przeplatana wątkiem romantycznym. Przede wszystkim opisuje losy głównej bohaterki i skupia się na jej przeżyciach a dopiero na drugim planie opowiada o miłosnych perypetiach z jakimi zmaga się Zuza, ponieważ to ona poprowadzi nas przez masę licznych przygód oraz pokaże, że w życiu zmiany są naprawdę potrzebne. Po rozstaniu z narzeczonym Zuza rzuca wszystko i wyrusza z przyjaciółką do Nowej Zelandii, nie spodziewając się przy tym, że to wstęp do nowego życia. Poznaje tam bowiem tajemniczego chłopaka i podejmuje się pracy opiekunki, by z dystansem spojrzeć na swoje dotychczasowe działania. Tylko czy nowa znajomość nie okaże się kolejną porażką?

Bardzo polubiłam Zuzę. To sympatyczna bohaterka z którą wielu z nas bez problemu się utożsami. Jej historia to przykład tego co może wydarzyć się w naszym życiu, albo bodziec do działania, by w końcu coś zmienić. To czy Zuzie opłacił się wyjazd na drugi koniec świata dowiecie się sięgając po powieść, ale zapewniam, że czas spędzony w towarzystwie tej bohaterki to dobrze zainwestowane chwile. Było radośnie, zabawnie, kiedy indziej poważnie i z nutą konkretnego przesłania, ale ani przez chwilę nie żałowałam swojego wyboru. Na wstępie przekonał mnie styl autorki, później poprowadziła mnie trafiająca do serca i rozumu czytelnika historia, która wydaje się lekka i przyjemna, ale przede wszystkim niesie ze sobą coś bardzo ważnego, mówi bowiem o stracie i porzuceniu, o akceptacji, odwadze i stawianiu czoła przeciwnościom, czyli autorka składa na nasze dłonie wielopoziomową, dopracowaną, wartościową powieść.

Nie spodziewałam się, że "Styczniowa letnia noc" aż tak bardzo przypadnie mi do gustu a jednak - bawiłam się cudownie podczas lektury i jedyne czego żałuję to to, że przeczytałam ją w zaledwie dwa wieczory. To bardzo dobra propozycja na nowy rok, kiedy każdy z nas zakłada pewne postanowienia a później bojąc się nowości i zmian niekoniecznie je realizuje. Na przykładzie historii Zuzki można wiele się nauczyć, ale najważniejsze jest to, że to przede wszystkim bardzo smaczna, literacka uczta!

Zuza jak na swój młody wiek ma już dokładnie ułożoną przyszłość. Wspólnie z narzeczonym wynajmują mieszkanie we Wrocławiu, ma pracę, która zapewnia jej normalnie stateczne życie. Jej uczucia do chłopaka można powiedzieć, są unormowane, gdyż status w związku mają już poważny. Jednak niespodziewanie chłopak z nią zrywa, a Zuza nie zastanawiając się długo pakuje rzeczy i odchodzi. Wręcz odlatuje, ponieważ w przypływie emocji i za namową przyjaciółki postanawia w końcu ją odwiedzić i wyrusza do Nowej Zelandii.

Nowy rok nie może się zacząć lepiej niż w nowym miejscu, za to z najbliższą sercu przyjaciółce. Kiedy po podróży udaje się z Olką w wyznaczone miejsce świętowania, postanawia nie zwracać uwagi na nic, jednak kiedy wzbudza zainteresowanie Simona chce żyć pełnią życia i nie patrzeć na konsekwencje..

Zaskoczyłam się.

Gdyż oczekiwałam po książce "Styczniowa letnia noc" zupełnie innego obrotu spraw, a tutaj taka niespodzianka.

Historia miłosna, z pazurem. Główna bohaterka sama siebie zaskakiwała, gdyż jej pochopne decyzje brały się z nowego otoczenia i braku większych znajomości, a jak wiadomo, w nowym miejscu stwarza się zupełnie inne pozory i inaczej zachowuje.

Książkę czyta się w naprawdę ekspresowym tempie, wystarczy naprawdę jedno dłuższe popołudnie na spędzeniu czasu na drugiej półkuli, na którą zabiera nas autorka Mika Modrzewska. Oczekiwałam troszkę większego klimatu odnośnie zielonej i bogatej w krajobrazy wyspie, dostałam za to przygodę dziewczyny, która naprawia innych, a sama walczy z własnymi uczuciami. Nie wiem czy zamierzenie została tak poprowadzona fabuła, ale brakowało mi również przyjaciółki głównej bohaterki, do której uciekła, babskich dylematów, czy po prostu ich relacji.