Studnia Heleny

Poznajemy Helenke, dziewczynę lekko upośledzoną umysłowo, ale z pięknym wnętrzem. Pewne wydarzenia sprawiają, że dziewczyna załamuje się. Pomoc odnajduje wśród mieszkańców wsi, którzy od tej pory, pod postacią tajemniczych wróżek, nie zostawią jej bez opieki.

"W nieszczęściu może być i szczęście, bo czasem to, co wydaje się końcem, okazuje się poczatkiem".

30 lat później...

W sklepie U Jagny, każdy kto robi zakupy, zamawia też zestaw dla Helenki, który zostawia koło jej studni.

Poznajemy bohaterów książki, młodzież mieszkającą w tutejszej wsi: Tony, Robert, Lonka, Miśka i Dominika zwana Dosia. Każdy z nich zmaga się z problemami, z dojrzewaniem, pierwszą miłością, popularnością, kłopotami w domu. Ciekawi opowiadań o historii tutejszego lasu, pewnej nocy postanawiają złamać zakaz i wyruszają do niego. W najgorszych snach nie są sobie w stanie wyobrazić jakie skutki będzie miała ich wyprawa.

Książka Studnia Heleny to dramat obyczajowy. W książce pojawia się narrator, który wprowadza czytelnika w kolejne rozdziały książki, ale również wyjaśnia zaistniałe sytuację i co do nich doprowadziło.

Powieść ta ma drugie dno. Nie jest to tylko straszna historia o wróżkach, potworach, czarownicach, mitach i legendach. Autorka nakreśla nam prawdziwe problemy. Problemy nastolatków: dorastanie, bunt, chęć zaimponowania rówieśnikom, a także kłopot z relacją z rodzicami. Problem międzypokoleniowy pomiędzy dziadkiem Antonim i Samuelem, brak zrozumienia spowodowany dużą różnica wieku i wzajemną niechęcią.

Jest w tej książce też pewna wrażliwość, a mianowicie pomoc Helence. Mieszkańcy wsi przynoszą jej zakupy. Poprzez wspólny interes, jednoczą się.

I na koniec jest to historia o przyjaźni, niezawsze tej prawdziwej. Lecz ten kto podaje nam rękę i jest z nami w najtrudniejszych chwilach, może nazywać siebie prawdziwym przyjacielem.

" Ale pamiętajcie, że najgorsze potwory nie mieszają eliksirów w kotłach. Prawdziwe potwory to co ci, którzy siedzą przy waszym stole i nazywają się waszymi przyjaciółmi, póki nie przyjdzie czas na zdradę."

Zauroczyła mnie ta okładka. A co się pod nią kryje?

Kim jest Helena? Jest mieszkanką wsi, w której toczy się akcja książki. Poznajemy jej losy, jak to się stało, że wierzy we wróżki i dlaczego cała okolica się nią opiekuje.

Ale to tylko jeden z wątków. Poznajemy grupę nastolatków: Miśka, Dośka, Lona, Tony i Robert. Ich życie w małej społeczności nie jest łatwe, nie ma gdzie uciec, nie ma perspektyw. Pewnej nocy wybierają się do lasu- miejsca owianego złą sławą- z którego wiele osób nie wróciło. Nic bardziej kuszącego dla znudzonych nastolatków (klimat "Blair witch project"). Ta wyprawa będzie miała wpływ na nich i wszystkich mieszkańców. Czy uda im się wrócić cało? A jeśli tak, to czy będą tymi samymi ludźmi sprzed wyprawy?

Trzecim wątkiem jest cudna relacja dziadka Antoniego z jego wnukiem Samuelem. Czytałam i czekałam na to jak się potoczy. Mnogość wątków nie przeszkadza, a zakończenie domyka wszystkie wątki.

Studnia Heleny to niespieszna, wielowarstwowa opowieść o tym, jak bardzo potrzebujemy odrobiny magii w naszym życiu, jak ważne jest, by mieć otwarty umysł i być tolerancyjnym. Autorka przypomina, jak ważne jest dbanie o innych w naszym otoczeniu „It takes a village”.

Zaskoczyła mnie narracja- historia opowiedziana przez nieznajomą- trochę jakby ktoś czytał mi legendę, w której przeszłość przeplata się z teraźniejszością. Bardzo ciekawy zabieg.

Polecam fanom obyczajówek z elementem baśniowym, nie zawiedziecie się.

„Studnia Heleny” Beaty Skrzypczak to dramat obyczajowy, z gęstą atmosferą małej wsi, w której krążą mroczne legendy.

Na skraju lasu mieszka tajemnicza Helena, której los nie oszczędził pod żadnym względem, a którą mieszkańcy wioski postanowili chronić w ramach zadośćuczynienia za swoje własne winy. Grupa nastolatków mierzy się z własnymi problemami, pierwszymi miłościami, wyzwaniami.

I jeszcze parę wątków w tej historii było.

Z jednej strony bardzo doceniam atmosferę tej książki, umiejętność Autorki w tworzeniu klimatu, budowaniu emocji, bo sama wieś jest przedstawiona bardzo dobrze. Z drugiej strony wydaje mi się, że przez ich ilość, większość wątków została potraktowana po macoszemu, a na 300 stronach niewiele można było zawrzeć. Zabrakło w nich rozwinięcia i głębi, nie wszystkie wstawki były chyba potrzebne. Postaci niekoniecznie zapadają w pamięć, nie wzbudziły mojej sympatii. Z wyjątkiem tytułowej Heleny - o niej samej chętnie przeczytałabym całą powieść.

Wydźwięk historii był dla mnie czytelny, aż mnogość tropów odjęła historii głębi. Wstawki z ust bliżej nieokreślonej staruszki, wydały mi się zbędne. Relacja Samuela i Antoniego dziwnie przyspieszona i szybko zakończona. Miłość samego Antoniego i jego historia, w ogóle dla mnie niejasna. I parę innych uwag by się znalazło.

Mimo tego wszystkiego, była to dla mnie szybka i przyjemna lektura, ku mojemu zaskoczeniu. Autorka w swoim stylu pisania umie zawrzeć dużo emocji, przekazać informacje, a przy tym nie przytłoczyć czytelnika. Byłam ciekawa jak historia się rozwinie, mimo wszystko kibicowałam bohaterom.

Po prostu wydaje mi się, że jeśliby odrzucić parę wątków, a resztę pogłębić, mogłaby to być o wiele lepsza książka.

Helenka, starsza kobieta żyje samotnie w domku pośród lasu. Dla młodego pokolenia mieszkającego w pobliskim miasteczku jawi się jako wiedźma, natomiast dla starszych to osoba chora i wykluczona. Jest jednak kilka osób, które zostawiają środki pierwszej potrzeby przy studni Heleny, a ta za każdym razem myśli, że odwiedziły ją wróżki. Pewnego dnia grupka nastolatków postanawia wybrać się do "nawiedzonego" lasu...po tej przygodzie nic już nie będzie takie samo.

Jeśli tylko ktoś w jakiś sposób "odstaje" od społeczeństwa, zaraz zostaje wykluczony i nazwany dziwakiem. Nikt nie chce wiedzieć jaka jest jego historia, każdy ma swoje własne wyobrażenie na jej temat...

W książce występuje motyw małej społeczności, tajemnic znanym tylko starszym, nastoletnich przyjaźni, pragnienie wykazania się i rodzącej się relacji międzypokoleniowej. To historia pełna niesprawiedliwości, obojętności, chęci ukrycia niewygodnych faktów. Ale także powieść o dobroci...nie tej wyniesionej na piedestały ale cichej, schowanej w najdalszym kącie i przynoszącej najwięcej korzyści.

Piękna, refleksyjna i taka...dzisiejsza.

O życiu i jego cieniach. Czytajcie, warto, myślę, że i kilka łez pod sam jej koniec uronicie. Autorka pięknie snuje swoją opowieść i z każdą stroną poczujecie się coraz bardziej zaintrygowani.

Są książki, które nie potrzebują hałasu, by wybrzmieć głośno. Tak właśnie działa "Studnia Heleny" – cicho, powoli, z wyczuciem. Ale kiedy już wejdzie się w ten świat, trudno o nim zapomnieć.

Zanurzyłam się w opowieść, która snuje się jak wiejski dym nad polami – gęsta, niedosłowna, a jednak pełna emocji. Miałam wrażenie, że siedzę gdzieś przy kuchennym piecu i słucham starszej kobiety, która opowiada historię niby z przeszłości… ale dziwnie aktualną. Taką, która mogła wydarzyć się obok – w tej samej wsi, na tej samej ścieżce, którą kiedyś chodziłam boso.

To nie jest książka „o czymś” w sensie fabularnym. To książka o ludziach – tych zamkniętych w sobie, poobijanych, żyjących między domysłami a milczeniem. Każda z postaci miała w sobie coś, co mnie poruszyło – a najbardziej chyba Antoni. Jego wycofanie, czułość skryta za spojrzeniem. Takich bohaterów się nie zapomina.

Studnia i las – te dwa motywy to jak bohaterowie drugiego planu. Niby tło, a jednak od nich wszystko się zaczyna. Czułam ciarki, gdy pojawiały się kolejne szeptane opowieści, a jednocześnie czułam ciepło – bo to książka, która nie wyśmiewa inności, ale przytula ją z czułością.

Nie spodziewałam się, że zakończenie aż tak mnie wzruszy. Płakałam. I to był ten dobry płacz – oczyszczający, prawdziwy, nieudawany.

Jeśli lubisz literaturę psychologiczną, intymną i napisaną z sercem – przeczytaj. Po prostu.

Lubicie jak ktoś starszy opowiada historie sprzed lat? Ja bardzo. Nie mogę się nadziwić jak kiedyś wyglądało życie, szczególnie kobiet.

Chodźcie posłuchać historii Heleny, młodej dziewczyny, która od najmłodszych lat miała pod górkę, która mierzyła się z odrzuceniem, wykorzystywaniem, a nawet wypędzeniem z wioski. Przez wiele lat żyła tuż obok wspierana przez wróżki, a sama miała serce wypełnione dobrocią.

Tłem do opowieści stają się wydarzenia, które rozgrywają się wiele lat po objawieniu się pierwszej wróżki. Czworo przyjaciół: Lona, Tony, Miśka, Dośka i Robert na co dzień mieszkają we wsi i próbują tchnąć w swoje życie trochę szaleństwa. Często spędzają czas w okolicach sklepu oraz lasu, o którym krążą legendy. Nawet dorośli nie przekraczają linii drzew. Ale jedno hasło rzucone ot tak wystarczy, żeby przyjaciele podjęli próbę znalezienia mitycznych torów kolejowych, po których błąkają się duchy. Jedno jest pewne. Po takiej wyprawie ja już nigdy więcej nie wybrałabym się na grzyby.

Nie sądziłam, że jakaś książka może mi się tak podobać. Autorka pisze tak lekko, a przy tym tak urzekająco, że chce się więcej i więcej. To jak opisana jest wieś, jej zwyczaje, strategiczne punkty - dosłownie widziałam swoją wieś, na której się wychowałam. Też spotykaliśmy się koło sklepu, konkretnie na przystanku autobusowym, który był obok niego. Najczęściej obserwowaliśmy przejeżdżające auta, graliśmy w karty, a przy tym jedliśmy chrupki i piliśmy oranżadę ze szklanej butelki. Ależ to były czasy.

Polubiłam się z bohaterami. Bardzo urzekła mnie postawa Jagny i Tomasza, a relacja rodzinna w domu Kaliny wprost mnie wzruszyła. Postawa Antoniego i Samuela od razu przypomniała mi polskie przysłowie "kto się czubi, ten się lubi". A końcówka z panem Antonim ... no serce cały czas mi się ściska jak tylko sobie przypomnę.

A gdzie w tym wszystkim jest tytułowa Helena?... Zapewniam Was, że jest kluczowym bohaterem, który wpłynie na losy nie tylko naszej piątki przyjaciół. Ale o tym musicie przekonać się sami.

Chciałabym, żeby każda książka, której się dotknę wywoływała takie emocje. Wprost nie mogłam się oderwać. Urzekający bohaterowie, cudnie opisane życie na wsi, opowieści z dawnych lat i dobre serca mieszkańców. Dla takich historii czytam. Polecam przeogromnie!

„Studnia Heleny” autorstwa Beaty Skrzypczak to książka, która okazała się dla mnie cudownym umilaczem czasu. Niesie ze sobą historię pełną magii - nie tej z książek fantastycznych, ale tej, która tkwi w codzienności. To niezwykłość ukryta w prostych gestach i relacjach lokalnej społeczności, która troszczy się o siebie nawzajem i stoi za sobą murem.

Historia, która została poruszona w książce, przedstawia dzieje tej właśnie wspólnoty, której centralną postacią jest wyjątkowa kobieta - Helenka. Niepełnosprawna umysłowo, ale z ogromnym sercem. Los był dla niej brutalny - w młodości jej naiwność została okrutnie wykorzystana przez Marka, człowieka złamanego, uzależnionego, który nie wahał się stosować przemocy. To spotkanie kończy się tragicznie, jednak dziewczyna trafia na dwójkę wspaniałych ludzi, którzy ofiarują jej pomoc. Z czasem angażuje się w nią cała społeczność. To właśnie dobre wróżki sprawiły, że życie Heleny stało się lepsze, bo chociaż zamknięta w swojej chacie z dala od ludzi, nie była tak naprawdę nigdy sama.

W tej książce mogłabym zachwycać się wszystkim - świetnym pomysłem na narrację, cudownym językiem autorki, ale przede wszystkim bardzo ciekawą fabułą, która obfituje w zaskakujące zwroty akcji, czego w ogóle się nie spodziewałam po literaturze tego gatunku.

Występuje tu wiele barwnych postaci - dzieci i dorosłych - których z pozoru spokojne życie nagle się zmienia. Każdy z nich ma swój charakter i własną historię. Nie znajdziemy tu nikogo bez wyrazu. Moją ogromną sympatię wzbudził zwłaszcza pan Antoni, którego losy chwyciły mnie za serce.

Tempo akcji jest zmienne, co bardzo dobrze wpływa na odbiór całości. Poruszane tematy są z jednej strony niemal bajkowe: pokazane zostaje piękno wspólnoty, dbanie o siebie i przejmowanie się losem innych. Z drugiej prawda o tym, że za zamkniętymi drzwiami może dziać się wiele złego. Każdy ma swoje tajemnice.

„Studnia Heleny” to książka zostawiająca czytelnika z refleksją nad tym, jak ważni są ci niepozorni, cisi, zamknięci, po prostu inni. Helena, choć przez lata żyła w cieniu - ostatecznie staje się symbolem siły, odwagi i cichego bohaterstwa.

Książkę z pewnością docenią zwolennicy dramatycznej prozy obyczajowej z głębszym przesłaniem - pełnej emocjonalnych historii i wyrazistych postaci.

„Studnia Heleny” autorstwa Beaty Skrzypczak to pełna magii, refleksji o dorastaniu i głęboko osadzona w lokalnej kulturze dramatyczna opowieść, która ujmuje klimatem z pogranicza realizmu i baśni.

Akcja rozgrywa się w małej osadzie na skraju lasu, gdzie żyje Helena, która jest starszą kobietą, wokół której narosły lokalne legendy. Mieszkańcy akceptują jej wiarę w wróżki i tajemnice, traktując ją jako element zbiorowego rytuału i wspólnego dobra. W centrum narracji stoi piątka młodych bohaterów – Lona, Tony, Miśka, Dośka i Robert – którzy, znużeni rutyną życia na wsi, decydują się złamać tabu i wkroczyć w las uważany za mroczny i niebezpieczny. Ta decyzja uruchamia lawinę zdarzeń, która odmienia życie całej społeczności.

Styl autorki jest delikatny i zwięzły, a zarazem przenikliwy. Autorka z wielką wrażliwością buduje atmosferę miejsca – wieś tętni historiami, milczeniem i niewypowiedzianymi emocjami. Postacie, które autorka przybliża nam w tej powieści są niezwykle realistyczna, a emocje, które przeżywają niemal namacalne. W znacznym stopniu pomaga to czytelnikowi wczuć się w historie bohaterów i przeżywać wszystkie emocje wraz z nimi.

Narracja toczy się dwutorowo: z jednej strony obserwujemy ryzykowne dorastanie młodych bohaterów, z drugiej – subtelną relację między dziadkiem Antonim a wnukiem Samuelem – dwiema postaciami oddzielonymi pokoleniem i sposobem patrzenia na świat, które los i tajemnice ziemi zbliżają do siebie.

„Studnia Heleny” to powieść dla czytelników szukających literatury subtelnej, refleksyjnej i zmysłowej, która łączy elementy dramatu obyczajowego z lokalnym mitem. Warta uwagi jest zarówno dla tych, którzy cenią literacką wnikliwość w świat codzienności, jak i dla osób wrażliwych na tematy pokoleniowych więzi, potrzeby rytuału i siły legend. To książka, która pozostawia ślad – nie efekciarską akcją, lecz emocją i przestrzenią do refleksji. Serdecznie polecam!

O czym jest ta historia? O ludziach, o życiu, o relacjach, o małych społecznościach.

Czwórka nastolatków ginie w lesie. Stare legendy mówiły, żeby nie wchodzić do tego zagajnika. Kto lub co się w nim kryje i dlaczego nikt stamtąd nie wraca? Jaki udział w tej historii ma niepełnosprawna Helenka? W każdym ludzkim bajaniu jest ziarnko prawdy.

Sporo tutaj bohaterów, ale najważniejszym z nich jest chyba … samo życie. Upływa ono pozornie spokojnie, przeplata kolejne pokolenia i skrywa mroczne opowieści. Mieszkańcy wioski z jednej strony wspierają się i dbają o osamotnioną Helenkę, ale z drugiej pozostają ślepi na przemoc w rodzinie, na maltretowanie dzieci, na gwałty, na nadużywanie alkoholu, które jest często źródłem wielu nieszczęść. Dzieci tutaj też mają się różnie, jedne są kochane, otoczone troską i czułością a drugie skrzętnie skrywają siniaki. Małe społeczności gdzie każdy zna każdego mają pogmatwaną naturę, dobro i zło siedzą przy wspólnym stole a milczenie skrywa wiele zbrodni.

Powieść ta przelewa się przez palce niczym jedwab. Jest piękna, ulotna, zachwycająca. Mieni się różnymi odcieniami życia, zaskakuje odmiennością. Momentami mami miłością i zwyczajną ludzką dobrocią i życzliwością aby potem uderzyć mocno prawdziwym obrazem przemocy, odrzucenia czy nawet wynaturzenia.

Bardzo ujęła mnie relacja pomiędzy Samuelem i Antonim. Dwie obce osoby stworzył wieź tak silną, że wiele rodzin mogłoby jej pozazdrościć. Dwa różne charaktery, dwa różne pokolenia odnalazły drogę do siebie i otwarły się na swoje odmienności.

Mnóstwo myśli przewija się w głowie podczas lektury „Studni Heleny”. Sprawia ona wrażenie lekkiej opowieści, czasami empirycznej a w rzeczywistości sięga trzewi człowieczeństwa, obnaża istotę funkcjonowania w grupie, dociera do prawdziwych korzeni małych społeczności. Z jednej strony otula a z drugiej mocno „wali” pięścią po uczuciach. Obnaża bolesne i okrutne tajemnice.

Zaskoczyła mnie ta książka, oczarowała, poruszyła, przytuliła, zabolała i pozostawiła w zadumie.