Strzępy

"Czasem lepiej nie pamiętać"

Noc, ściana deszczu, zakapturzona postać. Ciemność, pustka, nicość, wypadek. Sześć miesięcy śpiączki i amnezja. Miłosz budzi się w świecie, którego nie zna — bez wspomnień, bez punktów odniesienia, bez pewności, kim tak naprawdę jest.

Dawno już nie sięgałam po książkę z motywem utraty pamięci, a to jeden z tych wątków, które potrafią wciągnąć bez reszty, jeśli są poprowadzone w oryginalny sposób.

Ta historia najbardziej skojarzyła mi się ze skomplikowaną układanką — taką, do której nie znamy obrazka. Zaczynamy od pojedynczych, pozornie niepasujących do siebie, rozrzuconych elementów. Fragmenty, przebłyski, niejasne wspomnienia… a może jedynie wytwory wyobraźni? Obraz jest zamglony, dziurawy, ukryty pod warstwą niepamięci. I to właśnie z niej, bardzo powoli, zaczyna się wyłaniać coś więcej — coś, co budzi niepokój i zostawia czytelnika z pytaniem: czy każdą prawdę naprawdę warto odkryć?

Czytelnikowi udziela się aura niepewności i zagubienia. Bo komu zaufać, kiedy nie pamięta się nikogo? Na kim polegać, jeśli każdy jest nam obcy? Jak odnaleźć siebie i przypomnieć sobie przeszłość bez jakiegokolwiek wsparcia?

Doceniam mroczną atmosferę powieści i wciągającą zagadkę, chociaż determinacja w poznaniu prawdy przez Milosza, wobec wszelkich okoliczności, była dla mnie dość zaskakująca. Spodziewałam się jednak, że książka wywoła we mnie trochę więcej emocji i napięcia. Mimo to książka jest niewątpliwie interesująca, więc to nie będzie moje ostatnie spotkanie z twórczością autorki. 🙂

Tytuł Strzępy odnosi się do naszego głównego bohatera Miłosza, który po groźnym wypadku i kilku miesiącach w śpiączce budzi się, ale z ogromnymi lukami w pamięci. Nie pamięta większości życia a z wypadku pamięta jedynie mężczyznę, który jechał z nim samochodem, wysiadł i odszedł w stronę lasu. Każdy kolejny dzień, każda sytuacja wywołuje, że w jego umyśle pojawiają się strzępy wydarzeń. Miłosz zaczyna przypominać sobie twarze, sytuacje...tylko czy warto odkrywać przeszłość czy lepiej zacząć wszystko od nowa. Może czasem lepiej nie wiedzieć co się wydarzyło.

Miłosz walczy o odzyskanie pamięci o dawne życie, w jego zmaganiach pomagają mu dwie kobiety - sąsiadka Jagna oraz Bianka kobieta prowadząca blok o zãginionych osobach. Czy Miłosz może im zaufać? Każdy dzień stawia przed nim pytania, na swojej drodze spotyka kolejne podejrzane osoby. Potrzeba wiedzy schodzi na dalszy plan, gdy jego życie zaczyna być zagrożone.

Książka to pełna zwrotów akcji fabuła, gdzie czytelnik nie raz zostaje wprowadzony w błąd. I choć czasem niektóre fragmenty trochę mi się dłużyły to spędziłam z tą książką miło czas...a może raczej niespokojnie czas😊 W tej powieści nie ma białych postaci, które możemy od razu zakwalifikować jako dobre - każda z nich ma coś na swoim sumieniu, a Miłosz musi tylko odkryć co...

Muszę przyznać, że Strzępy to bardzo trafiony tytuł. Autorka perfekcyjnie zbudowała nastrój niepokoju i zagubienia, a pod koniec wręcz namacalnego strachu. W mrocznych zakamarkach pamięci i niepamięci można się zgubić, ale nie przy czytaniu – tu wszystko jest klarowne i bardzo logicznie poukładane, mimo że informacje są dawkowane bardzo ostrożnie i szczerze mówiąc, do końca się zastanawiałam, czy wszystko zostanie wyjaśnione.

Emocjonalnie książka jest na swój sposób trudna, ale literacko świetna. Od początku można łatwo nawiązać więź emocjonalną z głównym bohaterem, co później przekłada się na współodczuwanie jego zagubienia i strachu. Serio – tej książki się tak po prostu nie czyta, ją się czuje i to na wielu poziomach. Jest niepokój, jest ciekawość, wzburzenie, wewnętrzna niezgodna na pewne sceny – jednym słowem wszystko to, co powinno się znaleźć w dobrej książce.

Bohaterowie? Bardzo wiarygodni, w pełni realni – dałabym sobie rękę uciąć (i zapewne nie miałabym już ręki), że istnieją naprawdę, a nie tylko w wyobraźni Autorki.

Kiedy tylko zobaczyłam ten  tytuł, poczułam, że będzie to historia z dreszczykiem. „Strzępy” to książka, która rozkłada na części pierwsze to, co chcielibyśmy schować głęboko w pamięci. I robi to w sposób, od którego nie sposób się uwolnić.

Fabuła? Opowiem tyle, ile sama usłyszałam na początku: to opowieść o mężczyźnie, któremu życie rozpada się na kawałki – dosłownie i w przenośni. Autorka mistrzowsko żongluje przeszłością i teraźniejszością, a Ty z każdym rozdziałem czujesz, że zaraz wyjdzie na jaw coś, co zmieni wszystko.

Bohaterowie są prawdziwi do bólu. Główna postać chodzi za mną jeszcze długo po ostatniej stronie. Jej lęk, zagubienie, ale i momenty buntu – wszystko wywołuje ciary. Przyznaję: zdarzyło mi się kilka razy odłożyć książkę, żeby złapać oddech. Uwielbiam, gdy bohaterowie zostają ze mną na dłużej. „Strzępy” to właśnie taka historia – portret psychologiczny, który porusza do głębi. A wszystko za sprawą kilku wyrazistych postaci.

Miłosz Konarski – nasz główny bohater, jest tu absolutnym centrum opowieści. Jego trauma jest przedstawiona w sposób tak namacalny, że trudno się od niej uwolnić. Gdy wybudza się z półrocznej śpiączki, jest zupełnie zagubiony. Pamięta tylko, że nazywa się Miłosz i że w chwili wypadku ktoś z nim był. Nie wie, jaki ma zawód, gdzie mieszka, a co najgorsze nikt go nie szukał. To budzi ogromny smutek i poczucie zagubienia.

Autorce genialnie udało się oddać jego stan psychiczny – balansowanie między jawą a snem, bolesne bóle głowy i okruchy wspomnień, które próbuje poskładać. Jednocześnie podziwiam jego upór – choć wszyscy wokół mówią mu, że to, co pamięta, nie istnieje, on nie poddaje się i próbuje odkryć prawdę o sobie.Konrad Barski – tajemniczy kierowca, który w deszczową noc prowadził samochód, a później zniknął w lesie. Jest tym, kogo Miłosz szuka. Synonimem nierozwiązanej zagadki, która nie daje spokoju i stanowi motor napędowy całej tej mrocznej historii. Władze, bliscy, policja – wszyscy zgodnie twierdzą, że Konrad Barski nigdy nie istniał. To sprawia, że nasz główny bohater musi zmierzyć się nie tylko z fizyczną traumą, ale i z podważaniem własnej pamięci, co jest jednym z najmocniejszych psychologicznych punktów tej książki. Pytanie brzmi: Czy był wytworem chorego umysłu, czy też ofiarą perfidnej intrygi? Poza nimi poznajemy też inne postacie, które dopełniają tę historię. Jest tajemnicza Rita, która dodaje fabule pazura, oraz wspomniana życzliwa sąsiadka – niosąca mały promyk światła w świecie pełnym mroku.

To właśnie dzięki różnorodności i psychologicznej głębi bohaterów ta powieść jest tak angażująca. A Wy macie wrażenie, że w thrillerze to postacie są najważniejsze, czy to one są tylko pretekstem do wartkiej akcji? Dajcie znać, co o tym myślicie?

Tempo – wolniej na początku, by stopniowo nabierać prędkości jak emocje na karuzeli. Styl pisania Agaty Kunderman jest wciągający, oszczędny, a jednocześnie taki… drażniąco prawdziwy. Każde zdanie ma swój ciężar.

Dla kogo? Dla tych, którzy lubią literaturę obyczajową z psychologicznym sznytem. Dla fanów nastrojowych historii o traumie, pamięci i próbie poskładania siebie na nowo. Nie dla kogoś, kto szuka lekkiego romansu.

Moja ocena: 🔟/🔟 🌟 

BRUNETTE BOOKS

Strzępy to druga powieść pani Agaty Kunderman, po Dźwiękach, którą miałem przyjemność przeczytać. I tak jak pierwsza, tak i druga lektura była dla mnie bardzo dobrą ucztą, trzymającą w napięciu od samego początku aż po ostatnie strony powieści.

Autorka ukończyła studia na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Wrocławskiego. Jest specjalistką do spraw marketingu, a także silnie związana z branżą motoryzacyjną. Debiutowała na rynku wydawniczym w 2023 roku powieścią Wróżda. Ja zaś nie mogę doczekać się przeczytania książki Kotlina. A jak kotlina, to Ziemia Kłodzka – moja ukochana, wiecie o tym. Pani Agata osadza swoje powieści na Dolnym Śląsku, więc… zyskała nowego fana swojej twórczości. Jest fanką dobrej, zielonej herbaty, matką dwójki dzieci. Kocha psy oraz… śpiewanie na głos we własnym aucie. Ma słabość do słodkości, a na pierwszym miejscu stawia torty bezowe, bez których nie wyobraża sobie życia.

Dominującym elementem na okładce jest profil mężczyzny, ukazany z boku, w chłodnej, przygaszonej kolorystyce (szarości, zieleni, lekkich niebieskawych tonów). Jego twarz jest częściowo pogrążona w cieniu, co nadaje jej tajemniczości i sugeruje wewnętrzne napięcie albo ukryte emocje. Najbardziej charakterystycznym motywem są tutaj czerwone rozdarcia, które przecinają okładkę niczym cięcia nożem. Ten kontrast między zimnym tłem a jaskrawą czerwienią natychmiast przyciąga uwagę i budzi skojarzenia z przemocą, raną albo pęknięciem rzeczywistości. To wszystko powoduje, że już po spojrzeniu na okładkę czujemy niepokój i wewnętrzny lęk.

Głównym bohaterem powieści jest Miłosz Konarski. Człowiek ten budzi się ze śpiączki, w której trwał pół roku, po tym, jak był uczestnikiem wypadku samochodowego. Budzi się niespodziewanie i tak naprawdę niewiele pamięta. Strzępy, jakie siedzą w jego głowie, coś podpowiadają, ale nie jest w stanie tego poskładać w całość. Pamięta niewiele, ale jest coś, co nie daje mu spokoju od chwili wybudzenia. Wydawać się może, że najgorsze ma już za sobą. Wybudzenie pozwoli mu, po rekonwalescencji, powrócić do swojego życia. No właśnie… jakie było to jego życie przed wypadkiem? Co w jego głowie jest prawdą, a co urojeniem? Najpierw jednak musi poznać prawdę, chyba że…

Dosyć mroczny thriller, który nie pozwala na chwilę oderwać się od lektury. Fani tego typu literatury będą zachwyceni. Polecam.

Co czuje człowiek dotknięty amnezją? Czy można zacząć życie zupełnie od nowa, bez pamięci, bez korzeni?

Ciemna noc i ulewa, która nie pozwala widzieć dalej niż kilka metrów są świadkiem dziwnych wydarzeń. Miłosz zostaje potrącony przez ciężarówkę. Po wybudzeniu z wielomiesięcznej śpiączki twierdzi, że na drodze był ktoś jeszcze, kierowca jego samochodu. Flesze dawnego życia niepokoją Miłosza. Ktoś zaczyna go śledzić, coś z przeszłości nie chce być odkryte.

Duszna, pełna niepokoju atmosfera pojawia się już na pierwszych stronach. Powoli kiełkujące napięcie rozwija się delikatnie i niepostrzeżenie rozprzestrzenia się po ciele. Umysł, który stracił przeszłość, który wyczyścił się prawie do zera, przeraża i intryguje. Zło nigdy jednak nie śpi i w pewnym momencie zaczyna dobijać się do bram niepamięci. Jawa to czy sen, prawda czy mrzonki chorego umysłu?

Ktoś coś skrywa, ktoś bardzo nie chce, żeby Miłosz przypomniał sobie przeszłość. Im bliżej jest on swego dawnego życia tym zagrożenie wzrasta. Dotyka ono nie tylko jego, ale też pomagającą mu Biankę.

Akcja tej powieści jest nieśpieszna, czasami wręcz opieszała jak budzący się do życia umysł Miłosza. Znaczna jej część okręcona jest wokół emocji człowieka pozbawionego przeszłości, wyrwanego z historii, postawionego na niepewnym stracie, zagubionego w świecie, który nie zatrzymał się tak jak on. Miłosz czuje, że coś się nie zgadza, że w jego życiu doszło do jakieś zbrodni lub tragedii, że osoby go otaczające nie mówią mu prawdy. Trudno jest mu się bronić przed zagrożeniem, którego nie zna.

„Strzępy” to powieść, która intryguje, która nasuwa refleksje, która przyciąga lepkim klimatem, ale to też historia, która wymaga uwagi i cierpliwości, bez których można się w niej pogubić a nawet nieco nią znużyć.