Strażnik ognia

Ta seria zdecydowanie przypadnie do gustu wszystkim fanom mitologii i dobrej akcji. To istna gratka dla młodych czytelników, którzy przepadają za nieziemskimi przygodami, wciągającą fabułą i ciekawymi bohaterami. A może i starsi czytelnicy się tutaj odnajdą – mnie się to nawet udało, chociaż miałam w związku z tym pewne obawy! Jedno jest pewne – jeżeli lubicie twórczość Ricka Riordana, to jest to dla Was pozycja obowiązkowa, bez dwóch zdań!

Cała recenzja: [Adres usunięty]

Często drugie tomy nie dorównują poprzednim, ale od razu zaznaczę, że przy tej książce nie ma się czego bać. Miałam nawet wrażenie, że ta część jest trochę lepsza.

Od samego początku zostajemy wciągnięci w wir wydarzeń i aż do samego końca nie jesteśmy z niego wypuszczeni. W przypadku kontynuacji nie jest potrzebne przedstawienie bohaterów, więc od razu robi się ciekawie.

W drugim tomie pojawia się jeszcze więcej wierzeń opartych na mitologii Majów, ale nie tylko tej mitologii... Dodatkowo poznajemy nowego bohatera, który wprowadza do całej historii wiele rzeczy, przez co książka wydaje się jeszcze ciekawsza.

Zdecydowanie mogę polecić tę serię młodszym czytelnikom, ale starsi również znajdą w niej powieści coś dla siebie.

Seria Rick Riordan Przedstawia coraz bardziej się rozrasta i chociaż większość powieści, które wchodzą w jej skład, jest do siebie podobna pod względem fabuły, stylistyki czy nawet humoru, to jednak każda jest na swój sposób wyjątkowa. Dzisiaj chciałabym podać wam 5 powodów, dla których warto przeczytać "Strażnika ognia" J.C. Cervantes - drugi tom przygód Zane'a Obispo, który odkrywa, że w jego żyłach płynie krew majańskich bogów.

1 Akcja od razu rusza z kopyta.

W pierwszym tomie potrzebne było wprowadzenie, żeby przedstawić głównego bohatera, jego codzienność, problemy i słabości, a następnie ujawnić jego niezwykłe pochodzenie, które doprowadziło do ciągu przygód. W drugiej części takie wprowadzenie jest zbędne, bo znamy już Zane’a, jego rodzinę i obdarzonych szczególnymi mocami przyjaciół, więc od samego początku dużo się dzieje. Przez całą powieść akcja jest dynamiczna i rzadko zwalnia, Zane i jego ekipa ciągle się przemieszczają, a na każdym kroku czekają na nich nowe niebezpieczeństwa. Nie ma miejsca na nudę!

2. Pojawiają się nowi bohaterowie.

Dobrze czyta się o postaciach, które zdążyło się już poznać i polubić, ale nowi bohaterowie wprowadzają powiew świeżości i otwierają drzwi do kolejnych wątków. Tak było i tutaj, kiedy na scenę wkroczyła Ren - kolejna bogurodzona, nieświadoma do końca swoich mocy i przejawiająca niezdrowe zainteresowanie kosmitami, ale przy tym urocza i ciepła nawet dla tych, którzy na to nie zasługują. Choć już w “Strażniku ognia” odegrała dużą rolę, to mam wrażenie, że dopiero w trzecim tomie pokaże w pełni, na co ją stać.

3. Jeszcze więcej dawnych wierzeń.

Jak wiecie, fabuła tej serii opiera się na bogatej mitologii Majów, ale tym razem autorka poszła o krok dalej i oprócz wprowadzenia do opowieści kolejnych majańskich bóstw, zahaczyła też o wierzenia Azteków. Język można sobie połamać na imionach tych wszystkich istot, ale ciekawie było dowiedzieć się czegoś nowego o obu tych cywilizacjach.

4. Można poduczyć się nowego języka.

Większość bohaterów książki to Latynosi, więc w ich wypowiedziach pojawia się sporo hiszpańskich wtrąceń. Mam wrażenie, że w pierwszej części było tego mniej, ale nie mam nic przeciwko takim wstawkom - zawsze chciałam nauczyć się hiszpańskiego, a teraz jestem do przodu o kolejne słówka ;)

5. Brak stereotypowego wyidealizowanego bohatera.

Zostawiłam ten punkt na koniec, ale to jest dla mnie chyba największy atut tej powieści. Zane wymyka się stereotypowi silnego, najlepiej białego, nastolatka - wybrańca, który dzięki swoim umiejętnościom ratuje świat. To prawda - jest nastolatkiem, o którym mówiła pradawna przepowiednia, i w zasadzie ratuje świat, ale po pierwsze: nie sam, bo gdyby nie pomoc i wsparcie przyjaciół, prawdopodobnie zginąłby już w połowie pierwszego tomu, a po drugie: daleko mu do ideału silnego, wysportowanego bohatera. Zane nie jest do końca sprawny, jedną nogę ma krótszą niż drugą, przez co ma trudności z poruszaniem się. Szanuję autorkę za to, że nie poprowadziła fabuły w stronę cudownego uzdrowienia, ale zamiast tego pokazała, że niepełnosprawny chłopak też może być bohaterem i mieć wiele przygód. Jak to w tego typu książkach bywa, Zane został obdarzony nadprzyrodzonymi mocami, ale nie oznacza to, że od razu umie nad nimi w pełni panować, co też rodzi w nim frustrację, którą dodatkowo pogłębia poczucie odpowiedzialności za jego przyjaciół, rodzinę, innych bogurodzonych, których naraził na niebezpieczeństwo, a nawet za jego boskiego ojca. Chłopak jest impulsywny, czasem podejmuje złe decyzje i popełnia głupie błędy, ale dzięki temu jest po prostu ludzki i łatwiej się z nim utożsamić. Do tego ma duże poczucie humoru, więc cała historia opowiedziana z jego perspektywy bywa bardzo zabawna!

“Strażnik ognia” to z pewnością udana kontynuacja “Posłańca burzy”, w pełni zasługująca na miejsce w serii Rick Riordan Przedstawia. Choć skierowana jest do młodszego czytelnika, to i dorosły może świetnie się przy niej bawić, a przy okazji wiele nauczyć.

Zane Obispo, po walce z majańskim bogiem śmierci, musi ukrywać się z rodziną i przyjaciółmi na tajemniczej wyspie. Jednakże nie z obawy przed Ah-Puchem, lecz przed resztą Bogów, którzy nie życzą mu najlepiej. Kiedy wszystko powoli się układa, Zane dowiaduje się, że wywołał kolejne problemy: nie jest jedynym bogurodzonym i teraz z jego winny inni półbogowie także narażeni są na niebezpieczeństwo. Nie pomaga też fakt, że jego ojciec, bóg Hurakan, ma zostać zgładzony. Wakacje na rajskiej wyspie dobiegły końca, a Zane musi zrobić wszystko, co w jego mocy, aby powstrzymać tragiczne przeznaczenie i przyszłość.

-

Była to zdecydowanie przyjemna lektura. Przeczytałam ją dosłownie w jeden dzień. Ogromnie miło było powrócić do barwnego i niebezpiecznego świata majańskich bóstw. Zdecydowanym plusem tej powieści, jest właśnie plastyczność stylu autorki, dzięki któremu czytelnik może zobaczyć świat wypełniony barwami i istotami wyciągniętymi wprost z dawnych wierzeń. W książce pełno jest śmiesznych i zabawnych momentów, które sprawiły, że mimowolnie się uśmiechałam. Jeszcze bardziej, niż w pierwszym tomie, polubiłam głównego bohatera, zwłaszcza za jego przywiązanie do psiej przyjaciółki. Jest niestety mankament, który przeszkadzał mi w pełni cieszyć się z lektury. Chodzi mi mianowicie o niestałość w tempie akcji. Rozpoczyna się powoli, na spokojnie czytelnik orientuje się, jak teraz wszystko wygląda. Potem nasz bohater jest informowany, że musi pokonać nowe problemy. I przez połowę książki dąży do tych problemów, które potem nagle się ucinają, są pomijane, a największa akcja rozgrywa się zaledwie na kilku stronach. Trochę zaburzyło mi to pogląd na tę historię. Nie zmienia to jednak faktu, że „Strażnik ognia” jest przyjemną gratką dla fanów mitologii, tych bardziej i mniej znanych, i choć jest trochę gorszy od poprzednika, to wciąż dostarcza radość z czytania.