Strach ma twoje oczy

Tak wyrazistych i grających na emocjach debiutów jak „Strach ma twoje oczy” Agnieszki Ewy Rybki chciałabym życzyć sobie i Wam w tym roku jak najwięcej. Ten thriller z silnie rozbudowanym wątkiem obyczajowym, pogłębioną psychologią postaci i w sposób nieoczywisty poprowadzoną fabułą zaskoczył mnie swoją ogromną dojrzałością literacką.

Autorka z rozmachem prowadzi nas przez Teksas, Islandię po Australię udowadniając jak skurczył się nasz świat, jak bardzo stał się dostępny. Jak zmieniło się również postrzeganie i docenianie kobiet, profesjonalistek w swej dziedzinie. To, co jednak nie zmieniło się zupełnie, a może nawet w pogoni za karierą uległo spłyceniu i zmarginalizowaniu, to relacje międzyludzkie.

W rodzinie, którą Charlotte uważa za normalną i szczęśliwą powierzchowność relacji zdaje się sprzyjać przeoczeniu niepokojących sygnałów. I dopiero zbrodnia, którą widzi na własne oczy, której nie może zaprzeczyć burzy obraz jej poukładanego życia odzierając je z iluzji.

"Ty będziesz następna". Te słowa sprawiają, że ucieka przed osobą, którą latami kochała, której ufała z Islandii na drugi koniec świata. Tylko czy to wystarczy?

To powieść drogi nie tylko dzięki głównemu motywowi ucieczki matki i córki, ale również podróży w głąb siebie i wydarzeniom z przeszłości, które stopniowo obnażają obraz pełen traum, niezagojonych ran i wzajemnych zdrad. Trudne emocje w obliczu zagrożenia, zamiast łączyć, wyciągają na wierzch nawarstwiane latami niedopowiedzenia, ból i zawiedzione oczekiwania.

Autorka poprowadziła akcję nie tylko w sposób szalenie zajmujący, ale przede wszystkim nieoczywisty, odkrywając kolejne warstwy tej historii i pozostawiając czytelnikowi przestrzeń do przemyśleń. Ujawniając motywację poszczególnych bohaterów ukazała niezaprzeczalny wpływ doświadczeń z dzieciństwa, z młodości na ich dalsze wybory i działania.

Tak jak wspominałam na początku, trudno uwierzyć, że to debiut autorki i będę z ciekawością wyczekiwać jej dalszych literackich kroków. Polecam ją również Waszej uwadze.

Charlotte doskwierała samotność gdy zaledwie ukończyła 18 lat, śmierć ojca zmieniła jej życie momentalnie a wyjazd matki sprawił, że z ogromnym bólem zmierzyć musiała się sama.

Gdy poznała Jensa miała nadzieję, że zazna w końcu szczęścia i bliskości której tak potrzebowała.

Teraz uwielbiana i szanowana z wielkim doświadczeniem chirurg, wraz z mężem i córką tworzą idealną rodzinę...Islandia, dwa domy, po prostu lepiej się nie da.

...

Idealną?

Czy może ta kochająca się rodzina to tak na prawdę złudzenie?

Nic bardziej mylnego...

Okazuje się, że życie Charlotte jest jednym totalnym kłamstwem, a piekło jakie zgotował jej mąż jest wręcz niewyobrażalne.

...

Jedynym celem kobiety jest udać się do Australii, po córkę do internatu i uciekać, jak najdalej uciekać, chronić siebie i Kolbrun...

Jak poradzą sobie w tej sytuacji?

Zwłaszcza, że czasu nie mają za wiele, a Jens jest nieobliczalny.

✨

"Strach ma twoje oczy" jest to po prostu genialny thriller, który pochłoną mnie bez reszty, to co tutaj się wydarzyło jest szokujące, chociaż to jest za mało powiedziane. Nawet nie wiem co mam napisać, gdyż dawno nie czytałam aż tak dobrej a przede wszystkim łamiącej serce książki. Strach towarzyszył mi od praktycznie pierwszych stron, zaniepokojenie i lęk, wiele emocji, których nawet nie potrafię określić. Jak to jest, że tak na prawdę nic nie wiemy o drugiej osobie, osobie z którą żyjemy, którą kochamy?

Skrywane tajemnice, kłamstwa, chęć zemsty i brak zaufania. Trudne relacje między matką a córką i wzajemne wyrzuty sumienia.

I sytuacja, która tak na prawdę nigdy nie powinna się wydarzyć...

To co przeżyli bohaterowie, to zakończenie po prostu miażdży. Tej historii prędko nie zapomnę, pozostanie ze mną na bardzo długo.

Tak dobra, tak bolesna, tak wzruszająca i zarazem niesprawiedliwa!

Przeogromnie polecam debiut autorki!! ❤️❤️

To doprawdy dobry książkowy thriller. Trzyma w napięciu, buduje mroczną, tajemnicze atmosferę jednocześnie bazując na dość codziennych wydarzeniach. Zdecydowanie polecam ją bardziej kobietom, gdyż prezentuje ona silny kobiecy charakter, może nas niezwykle podbudować. Dla miłośników skandynawskich klimatów północy ta książka będzie mieć dodatkowy atut, ponieważ akcja rozgrywa się na Islandii, w stolicy - Rejkiaviku. 

Polecam tą książkę. Świetna historia która trzyma w napięciu do samego końca. Pochłonęła mnie bez reszty. Nic dodać nic ująć PETARDA

Z intensywnością nasączona paraliżującym lękiem i permanentną obawą. Wybrzmiewająca nutami dramatyzmu, powodującego przyspieszone bicie serca. Wnikająca w meandry ludzkich uczuć, dojmująco tłumionych przez swoiste porzucenie.

„Strach ma twoje oczy” to intrygujący mariaż wyczuwalnego niepokoju i esencjonalnej determinacji, które wirują ze sobą na scenie emocji w szaleńczym tańcu, na przemian przejmując egzystencjalne prowadzenie. To powieść precyzyjnie analizująca czeluść psychiki, obrazująca dzieciństwo pod kątem doznanych traum, które determinują kierunek dorosłych ścieżek życia. Treść naznaczona akcentami realnie odczuwalnej grozy, w kompilacji z demonami, boleśnie wczepionymi pazurami na dnie serca, tworzy fragmentarycznie niespieszne, choć niewątpliwie niezwykle przejmujące widowisko literackie. Z kompleksowością, Agnieszka Ewa Rybka uważnie kreśli portrety psychologiczne, nie pozostawiając wolnej przestrzeni na fabularną przypadkowość. To właśnie kompozycja dynamicznych osobowości kreuje incydentalny tragizm. Nie sukcesywnie nabierająca tempa, mocno dynamiczna odsłona doświadcza ogłuszającym szokiem, ale właśnie zatrważająca impresyjna powłoka, które skrywa w sobie niuanse toksycznych relacji. To historia bezsprzecznie nieoczywista, z całą pewnością niejednoznaczna, mogąca nawet wzniecać delikatny moralny dylemat – narracja wprost wskazuje ewidentne zło, paralelnie jednak obnażając istotę jego podłoża. Na fundamencie kontrastu uwypuklono bowiem przytłaczającą tęsknotę, implikującą tak odmienne postawy życiowe. „Strach ma twoje oczy” to wielowymiarowy kolaż relacji rodzinnych, pełnych uciążliwego żalu, trwale rozdzierającej winy i niezliczonych błędów o wstrząsających konsekwencjach, w których na pierwszy plan wysuwa się z mocno podkreślona esencja macierzyństwa. Ucieczka przed realnym zagrożeniem przybiera podróż w odmęty własnej tożsamości, którą osadzono na licznych retrospekcjach. To one tworzą barwne tło powieści, nie dosłowne scenerie, które naszkicowano zbyt subtelną kreską. Uzewnętrzniają skrywane mroczne tajemnice, śmiało zrywają nałożoną maskę z twarzy iluzorycznej miłości, podkreślają uśpioną w szczelinach duszy nikczemność. To iście paraliżujący spektakl krzywd, do których z tak wyraźną bezwzględnością, zdolny jest tylko człowiek – jawnie raniących, a zarazem swym jarzmem kształtujących podatną psychikę. Tak nakreślona wielowarstwowa ekspozycja tytułowego strachu, finezyjnym podstępem wnika w pamięć, głośnym echem odbijając się w myślach refleksyjnymi tonami finalnych wydarzeń. Lęk przybiera tak złożoną postać, że sugestywnie oddziałuje na wszystkie zmysły odbiorcy. Tkana jego nićmi fabuła absorbuje z każdą kolejną stroną coraz bardziej, by w końcowym etapie trzymać odbiorcę w niebywale silnym uścisku ciekawości, ale i wymownej trwogi – w końcu nie ma się pewności, z czym przyjdzie się zetknąć w kolejnym, zatrważającym odtworzeniu przeszłości. Ulokowana na pokłosiu trudnych i niewłaściwych decyzji treść, wizualizuje splot emocji, które nie sposób przewidzieć, otwierając książkę po raz pierwszy.