Still loving You

Molly i Henry są kochającym się małżeństwem. Wracając z randki, mają wypadek, w którym mężczyzna ginie. Mija rok, a kobieta wciąż nie może pogodzić się ze śmiercią męża. Trwa w zawieszeniu, a jej życie nie przypomina tego sprzed wypadku. W jej życiu pojawia się inny mężczyzna, Maks. Spotyka go w kawiarni, sądząc, że facet chce ją poderwać. Po czasie okazuje się, że Maks od niedawna wychowuje samotnie kilkuletniego syna, który nie mówi. Molly z zawodu psychiatra dziecięcy, będzie chciała pomóc chłopcu. Czy kobieta dopnie swego i czy będzie potrafiła ruszyć do przodu?

Temat żałoby, czy spotkaliście się z takim w romansach? Ja przyznaje, że rzadko, dlatego ta historia praktycznie od pierwszych stron mnie wciągnęła. Sam fakt, że początek zaczyna się takim mocnym akcentem jak śmierć, już przyciąga. Poruszona kwestia wychodzenia z żałoby nie tyczy się tylko zamknięcia się w sobie, ale także mamy tu pokazane brak zgody na odejście partnera, a mówiąc dosadnie, widywanie i rozmowa z jego duchem.

Molly, czyli główna postać to kobieta rozsądna, profesjonalna i niezwykle mądra. Widać, że praca jest jej pasją, a nie tylko sposobem zarabiania pieniędzy. Jej podejście do dzieci jest niezwykłe. Potrafi ona naprawdę zjednywać sympatię, czego nie można powiedzieć do końca o Maksie, bowiem jest to mężczyzna tak zmienny jak pogoda. Jego charakter i zachowania zmieniały się zależnie od danej sytuacji. Można powiedzieć, że jest to człowiek o kilku twarzach. Ich znajomość okaże się przepustką do zmian, a powodzenie "kto się czubi, ten się lubi" pasuje do nich jak ulał.

Bardzo ważnym motywem tutaj poruszonym jest trauma dziecka i to tak silna, że dziecko przestaje mówić. Przemoc fizyczna i psychiczna stosowana w stosunku do małoletniego powoduje negatywne konsekwencje. Autorka naprawdę świetnie to wykreowała. Z motywem tym, silnie połączony jest inny motyw - toksycznego rodzica. W tej historii jest on podwójny, gdyż nie tyczy się tylko dziecka, ale również dorosłego mężczyzny.

Zastanawiacie się czy ta historia mi się podobała? Moja odpowiedź brzmi: bardzo! Ciekawie napisana, nieszablonowa fabuła, a do tego ten plot twist na samym końcu - no tego się nie spodziewałam! Do tego wszystkiego naprawdę szybko i przyjemnie się ją czyta, więc jeśli was zaintrygowała ta historia, to nie czekajcie, czytajcie!

Ta historia zakwalifikowana jest jako "sensual" i myślę, że to trafione określenie. Mimo wątku hate-love to jednak jej delikatność, czułość i wrażliwość wybija się na pierwszy plan.

Opowieść o dwóch pokiereszowanych wewnętrznie i cudownie uroczym małym chłopcu, potrzebującym pomocy w odbudowaniu swojego dziecięcego świata.

Główna bohaterka to psychicznie żywe zombie. Jej traumatyczne doświadczenie spowodowało, że przestała żyć, egzystując z dnia na dzień. Zatraciła się w żałobie, przeżywaniu bólu i samotności. Na swój sposób radząc sobie z przeszłością.

Początkowo relacja bohaterów jest pełna iskier i zwarć. Zachowanie mężczyzny pozornie kreuje jego odbiór w negatywnym wydźwięku, jednak z biegiem czasu ta ochronna maska opada. Dopiero wówczas możemy zobaczyć prawdziwe oblicze Maksa.

Ta książka jest promyczkiem nadziei, kocykiem wsparcia i płomykiem ciepła. Wzruszająca, miejscami bolesna, dająca oparcie i miejscami zabawna. W sam raz na wieczorny, pokrzepiający relaks.

Lubicie „Uwierz w ducha”?

Jak dla mnie ta historia ma właśnie taki vibe. Jest na swój sposób urocza, skłaniająca do przemyśleń i pomagająca poradzić sobie ze stratą bliskiej osoby. Tragiczną, jeśli mam być szczera, ale nie chcę Wam za dużo spojlerować.

Myślę, że daje nadzieję, że w końcu będzie lepiej, tylko kroczek po kroczku trzeba zaliczyć kolejne etapy żałoby.

Ta książka jest ważna dla Moni (tulę) - może stać się drogowskazem i promyczkiem nadziei także dla Was. Po burzy, zawsze wychodzi słońce 🫶

„Przeżyłam, ale tak naprawdę nie żyłam. Egzystowałam, każdego dnia próbując utrzymać się na powierzchni. Nie pamiętam już, jakie filmy lubię oglądać, bo odkąd jego zabrakło, nie mam ochoty na filmy, muzykę czy spacery. Nie wiem, czy umiem otworzyć się na ludzi, bo boję się, że gdy znowu coś poczuję, stracę to tak jak jego.”

Molly nienawidziła burzy, niebo zasnute ciemnymi chmurami przecinane złocistymi piorunami od zawsze powodowało na jej ramionach gęsią skórkę, a teraz na dodatek zabrało jej sens życia. Minął już rok, odkąd świat przewrócił się jej do góry nogami, ale czas w jej przypadku wcale nie leczył ran, ból i smutek stały się wręcz jej nieodłączonym kompanem. Zamknięta w znajomych czterech ścianach i odcięta od pracy, która kiedyś dodawała jej skrzydeł, wciąż zamierzała rozpamiętywać przeszłość. Jej anioł stróż miał jednak wobec niej inne plany i ani myślał się poddać, nawet jeśli pierwsze spotkanie Molly i Maksa nie przebiegło tak, jakby sobie tego życzył – zbyt niepozornie, ale jednak wciąż za mało taktownie, ale czy to nie te najbardziej nieidealne początki nie powodują największych zmian? Może właśnie w tym tkwiła magia ich relacji – w niedoskonałości, która powoli, kawałek po kawałku, pomogła Molly odnaleźć nowy sens istnienia.

"Still Loving You" to historia pełna kontrastów, potocznie określana słodko-gorzką powiastką o życiu i, chociaż zazwyczaj dosyć oględnie podchodzę do tego typu określeń, w tym przypadku uważam, że za tymi oto słowami kryje się cała istota tejże pozycji; w mojej głowie bowiem mimowolnie wręcz podzieliła się ona na dwie części. Pierwsza z nich to ta, idealnie wpisująca się w ramy określenia „słodka”, która porwała mnie bezpowrotnie, pozwoliła zanurzyć się w przedstawionym tle i pokochać towarzyszących mi w tej przygodzie bohaterów całym sercem, druga z kolei, nazywana przeze mnie właśnie tą „gorzką”, napędziła mi niemałych wątpliwości i zmusiła do zakwestionowania wszelkich uczuć, którymi zdążyłam tę pozycje obdarzyć. I z jednej strony mogłabym po prostu przymknąć oko na wiele niedomówień, które wykwitły na jej przełomie i wciąż z czystym sercem zachęcić Was do jej przeczytania, z drugiej jednak nie przywykłam do tak jednostajnych recenzji.

Molly to niezwykle enigmatyczna bohaterka, z rodzaju tych, przy których czytelnik nie do końca wie, czego się spodziewać, z początku więc obawiałam się, że żałoba, z którą się mierzy i, która stała się pewnego rodzaju płótnem dla dalszych wydarzeń przysłoni mi jej należyty odbiór, na dłuższą metę uważam jednak, że stworzyła z niej postać z przysłowiowej krwi i kości, a tym samym rozkochała mnie w sobie z należytą delikatnością. Uwielbiałam momenty, w których miałam możliwość odkrywać nowe detale dotyczące jej pracy, przeszłości czy relacji z innymi bohaterami, a więź, którą zbudowała z Brandonem wielokrotnie doprowadzała mnie do najprawdziwszego wzruszenia. I nie chodzi tu jedynie o to, że ich relacja w niezwykle zwinny sposób napędzała tworzącą się na przełomie tej lektury akcję, ona po prostu sama w sobie była na tyle angażująca, że nawet gdy inne elementy fabuły zaczynały bywać rozczarowujące, chciałam dotrwać do jej końca i móc wierzyć, że wraz z nim odkryje ich własne szczęśliwe zakończenie.

„Still loving you” wydawało mi się pozycją z rodzaju tych, które bawią do łez jednocześnie między powabnymi dialogami poruszając niebywale merytoryczną tematykę, czym dalej jednak brnęłam w natłok zawartych w niej wydarzeń zaczęłam odczuwać nieznośny niedosyt. Po zapoznaniu się z epilogiem uważam bowiem, że wolałabym nigdy nie dotrzeć do tej typowo „gorzkiej” części historii, gdyż w momencie kiedy to irracjonalne rodzinne powiązania Maksa i jego niebywale zagmatwane poplecznictwo w związku z wypadkiem Molly doszły do głosu, cała psychologiczna głębia tej opowieści zaczęła stopniowo zanikać. Nie sposób ukryć, że tym samym również i sama fabuła z czasem zaczęła tracić na swej rozbrajającej autentyczności, a szkielet tej pozycji z początku przepełniony pełnią emocji i refleksji, zaczął dryfować w stronę zagmatwanego komediodramatu.

„To w tamtym momencie postanowiłem, że zrobię wszystko, by na jej twarzy znowu zagościł uśmiech.”

Nie da się przewidzieć tego, co szykuje nam los i przeznaczenie. Przeważnie najpierw daje nam szczęście, by potem nam je boleśnie odebrać. Lubią się nami bawić i sprawdzają, jak daleko mogą się posunąć i jak dużo my będziemy, w stanie wytrzymać. Bo każdy radzi sobie z żałobą na swój indywidualny sposób i każdy potrzebuje tyle czasu, ile chce na przepracowanie tego.

Molly była szczęśliwa i spędzała czas z ukochanym mężem, by w jednej chwili go stracić. Po ciężkim wypadku i utracie ukochanego stanęła w miejscu, a wszystko inne przestało mieć dla niej znaczenie i sens. Trwała w zawieszeniu nie mogąc pogodzić się z tym wszystkim. Pewnie by tak trwała, gdyby nie jej przyjaciółka, która nie zamierzała pozwolić jej na to wszystko. Wystarczyło jedno wyjście do knajpki na śniadanie, by Molly na nowo poczuła emocje, a to wszystko za sprawą pewnego przystojnego, ale i aroganckiego kelnera Maksa. Ich niechęć do siebie była aż wyczuwalna, ale gdy ona myślała, że więcej go nie spotka, to los postanowił wziąć się znowu wmieszać. I teraz będą skazani na siebie, bo tylko ona może pomóc mu tak jak on jej. Bo ona nie wie, że Maks skrywa sekret związany z nią i wydarzeniami z tej tragicznej nocy. Czy Molly da sobie szansę i ruszy do przodu, a może dalej będzie tkwić w przeszłości? Jakie tajemnice skrywa Maks? Z czym przyjdzie się im zmierzyć, by móc żyć normalnie?

„Nie, to my mamy szczęście, że znalazłaś się na naszej drodze.”

Uwielbiam książki Moniki Skabara, już od swojego debiutu podbiła moje serce i bez zawahania sięgam po każdą jej książkę. Wiem, że za każdym razem będzie mnie czekać niesamowita i emocjonalna przejażdżka i tym razem było tak samo. Nie zawiodłam się, a wręcz przeciwnie, nie potrafiłam się oderwać od czytania. Czułam się jak zaczarowana. Tak czułam, że chusteczki będą potrzebne i to bardzo. Łzy mieszały się z uśmiechem, strachem, złością, bólem i wypiekami na twarzy. Monika wie, jak namieszać i wywołać skrajne emocje, doprawi to jeszcze humorem i pikanterią. To nie jest pierwszy raz, kiedy przez nią ryczę, by za chwilę śmiać się z tego, co czytam. Monika ma bardzo przyjemne pióro i świetne pomysły na fabułę i kreowanie bohaterów. Do tego wlewa w historię trochę rzeczywistości i autentyczności oraz porusza ciężkie tematy. Wciąga w swój świat do takiego stopnia, że gdy raz się do niego wejdzie, to już nie chce się wychodzić i ciągle chce się więcej i więcej. Pokochałam wszystkich bohaterów oczywiście tych dobrych, a zakończenie o mało nie przyprawiło mnie o palpitację serca. Nawet na koniec potrafiła namieszać i podnieść mi ciśnienie. Jeśli chcecie się wzruszyć, po wkurzać i pośmiać to gorąco polecam wam tę książkę.