Starsza pani z nożem

"Starsza pani z nożem" autorstwa Gu Beyong-mo zaliczę do kategorii książek dziwne, ale fantastyczne!

Rógszpona pracuje w Agencji eliminacji chorych inaczej rzecz ujmując jest zabójczynią na zlecenie. Skuteczna pracownica agencji dobija jednka 65 lat, wiec nie wyjazuje się już sprawnością fizyczną dwudziestolatki. Emerytura zbliża się jednak nieubłaganie, a kobiecie trudno się z tym pogodzić.

Na kartach książki wspomina swe życie i pracę.

Książka, choć zapowiada historie pełną zbrodni i krwi, jest opowieścią o przemijaniu z odczuwalnym klimatem noir. O starzeniu się w patriarchalnym koreańskim społeczeństwie. Rógszpona opowiadając o swoim życiu rozlicza się także z decyzji, które podjęła. Poznajemy jej portret psychologiczny. W tej powieści nie tempo jest ważne a zdarzenia i przemyślenia bohaterki. Zakończenie też nie ma zaskakiwać czytelnika tylko zamknąć i podsumować to, co wydarzyło się na kartach powieści.

To intrygująca i osobliwa lektura. Zachwycił mnie styl, język. Urzekł mnie humor, chociaż trudno doszukiwać się tu komedii.

To historia, co ciekawe, pełna ciepła, tęsknoty, samozaparcia, nostalgii. Ta książka zaskakuje, intryguje i fascynuje. A także zachwyca okładką.

Koreańska literatura i rzeczywistość dla przeciętnego Europejczyka jest zaskakująca i nieoczywista a przez to może być odbierana jako dziwna lub niezrozumiała.

Była to niezwykła literacka podróż, która urzekła mnie na wielu płaszczyznach. Inna, niebanalna, zapadająca w pamięć.

Warto otworzyć się na literaturę azjatycką. Choć może nie trafi w gusta każdego czytelnika to jednak serdecznie polecam!

Współpraca reklamowa

„Starsza pani z nożem” to książka-petarda! Gu Byeong‑mo zupełnie burzy schemat typowej literatury z dreszczykiem. Niby korzysta z elementów thrillera i kryminału, ale robi to na własnych zasadach, sprawiając czytelnikowi jeszcze więcej frajdy!

Mamy zatem seryjnego zabójcę. Ale wcale nie jest to oprych, który budzi wstręt i potępienie. Przeciwnie. To Rógszpona – staruszka, która swym fachem trudni się już przeszło czterdzieści pięć lat! I jest naprawdę najlepsza w tym, co robi. Trudno odmówić uroku i sprytu leciwej pani. Jest też niebywale zwinna oraz pomysłowa. To także postać wielce komiczna (zabawne pseudonimy to dopiero początek), bo kto widział ponad 65-letnią kobietę, która tak sprawnie operuje… nożem?!

Gu Byeong‑mo stworzyła dla swojej wyjątkowej bohaterki także niezwykłą przestrzeń. Bo wcale nie opowieść kryminalno-sensacyjna jest tu najważniejsza. To tylko wątek, który wprowadza elementy rozrywkowe (jakkolwiek to brzmi). Jednak główną osią opowieści jest historia starszej kobiety, która – gdy osiągnie pewien wiek – staje się niewidzialna dla społeczeństwa.

Rógszpona jest specjalistką od eliminacji chorych. I jest mistrzynią. Ale lata lecą, a czas robi swoje. Czuje, że nie jest już taka sprawna, a i ma swoje defekty. Jednak najbardziej zaskakują ją chyba jej uczucia! Kobieta stała się bardziej wrażliwa, przygarnęła suczkę, naraża się dla dziecka. To chyba znaki przepowiadające rychły koniec jej kariery…

Mamy zatem opowieść sensacyjną, w której staruszka jest niczym wojownik Ninja. To wątek pełen realnego zagrożenia, ukazujący też niedoścignioną sprawność Rógszpony.

Ale „Starsza pani z nożem” to książka o czymś więcej. Pod warstwą opowieści kryminalnej kryje się obyczajowo-społeczna powieść o starości w ogóle. A także o silnych uczuciach, [Adres usunięty]. o wstydzie i lęku tak silnych, że uniemożliwiających sięganie po spełnianie pragnień, a nawet i podstawowych potrzeb.

„Starsza pani z nożem” to także potężna dawka kultury koreańskiej w pigułce. Przede wszystkim pokazano społeczne różnice między młodymi a starszymi. Seniorzy koreańscy mają specjalne przywileje, albo przynajmniej tak im się wydaje. Młodzi uważają tak samo na swój temat…

Podobnie jak i u nas, też króluje znieczulica społeczna – nikt nie reaguje na problemy innych, mało kto zatrzymuje się, by pomóc potrzebującym. Rógszpona jest ignorowana w życiu społecznym. Właściwie przez całe życie, bo przecież najpierw była „tylko kobietą”, która powinna się dostosować do męskiego świata, a potem – dodatkowo była „stara”, a wiec już kompletnie bezużyteczna.

Gu Byeong‑mo udowodniła, że i w staruszkach żarzą się duże pokłady uczuć oraz możliwości. Że są oni w stanie dać innym o wiele więcej niż każdemu z nas się wydaje…

Z pewnością ta powieść zadziwi was wielokrotnie i sprawi, że poczujecie całą paletę emocji (z nieustannym wzruszeniem na czele!). Taki książki nie zdarzają się często.

Jeśli szukacie lektury nieoczywistej, zaskakującej to sięgnijcie po „Starszą panią z nożem”.

Czy każda babcia, każdy dziadek jest taki sam? Czy może wśród nich kryje się ten jeden, którego zawód nie śniłby się nikomu? A może jakaś babcia lubi się paprać w brudnej robocie? Te wszystkie pytania możemy skierować do Rógszpony, koreańskiej staruszki, dla której nie ma rzeczy niemożliwych, a w swojej pracy wysłała już wiele ludzkich istnień na inny świat.

Seniorka niezwracająca na siebie uwagi, starsza pani żyjąca własnym życiem, nienaprzykrzająca się nikomu. Nikt nie zdaje sobie sprawy, iż jest ona płatną zabójczynią z ramienia jednej z koreańskich agencji. Jednak jej ciało nie jest już tak sprawne, jak za lat młodości, co daje się we znaki z każdym dniem coraz bardziej. Jednak jej „spokojne” życie komplikuje się w momencie, gdy ulega wypadkowi, dzięki któremu poznaje doktora Kanga oraz jego sześcioletnią córkę.

To nie jest pociągająca praca. Nie powiem, że robię to, bo ktoś musi to robić. Śmiesznie byłoby powiedzieć, że robię to, aby wymierzać sprawiedliwość. Ale jeśli pieniądze, które zarabiam za pozbycie się tego robactwa, można później wykorzystać pożytecznie, to nie wydaje się takie złe, no nie?

„Starsza pani z nożem” autorstwa Gu Byeong-Mo, w tłumaczeniu Anny Diniejko-Wąs to powieść kryminalna z wątkiem psychologicznym z lekkim klimatem literatury noir, której akcja rozgrywa się w Korei Południowej. Przesycona jest zarówno czarnym humorem, jak i pewną dozą dramatyzmu, dlatego, choć z początku sądziłam, że sięgam bardziej po komedię kryminalną niż po kryminał psychologiczny, myliłam się. Ta książka komedią nie jest. To opowieść o kobiecie, która będąc po sześćdziesiątce zaczyna wnikliwie analizować swoje życie, jak i pewnego rodzaju wykluczenie społeczne oraz zawodowe. Nie jest ona bowiem w pełni sił, żeby wykonywać swój zawód, na co sama zwraca dużą uwagę, choćby pod kątem własnego zdrowia. Historia kobiety o pseudonimie Rógszpona to głęboko psychologiczna przejażdżka po meandrach umysłu staruszki oraz wgląd w jej codzienność, jak i antagonistów, których spotka na swojej drodze.

Nie utrzymasz się w tym zawodzie, jeśli ujawnisz swoje emocje. Nie ma znaczenia, czy to wściekłość, stres, czy żal.

Główna bohaterka to postać surowa, lecz głęboko w środku przesiąknięta współczuciem. Czytając tę lekturę odniosłam wrażenie, że pod płaszczykiem zgorzkniałej staruszki, kryje się ciepła osoba o przyjaznym bądź co bądź usposobieniu. Uważam, że właśnie wgląd w umysł, jak i danie jej się wypowiedzieć w powieści jest największym atutem tej historii. I, mimo iż mamy do czynienia z kryminałem, a w książce roi się od śmierci, opisów dość brutalnych zbrodni, to odnoszę wrażenie, że sama akcja nie jest aż tak dynamiczna, jak mi się z początku wydawało, że będzie. Sądzę, że autorka kładzie w niej większy nacisk na próbę ukazania uczuć Rógszpony, niż na samo tempo, które w moim odczuciu było umiarkowane. Co ciekawe, zakończenie było dość oczywiste od samego początku, choć domyślam się, że Gu Byeong-Mo nie pisała tej fabuły z naciskiem na zaskoczenie czytelnika, a bardziej z myślą oddania głosu bohaterom z marginesu społecznego.

Nie ma na świecie ładniejszej czerwieni od czerwieni krwi, nawet jeśli po utlenieniu zmienia kolor na brunatny. Czerwień jest głęboka i okrutna właśnie dlatego, że staje się mroczna.

Nie da się ukryć, że literatura azjatycka wciąż nie jest mi zbyt bliska i dopiero wkraczam w ten literacki zakątek świata. Sama powieść była dla mnie czymś, co czytało mi się z przyjemnością, choć sama historia do lekkich nie należy, nie czuję jednak, żeby była to lektura, która mnie zachwyca. Były w niej momenty, przy których zwyczajnie się nudziłam. Nie chwyciła mnie również tak, jak się spodziewałam i czegoś mi w niej po prostu zabrakło. Uważam, że jest to książka na jeden wieczór przy kawie lub herbacie. Czyta się ją szybko i z pewnością nie żałuję, że po nią sięgnęłam.

Rógszpona jest seniorką. Rógszpona lubi noże. Rógszpona od 40 lat jest też płatną zabójczynią.

Przez lata wykonywała tajne zlecenia, ale od niedawna stan jej zdrowia domaga się pauzy. Kobieta wie, że nieubłaganie zbliża się czas, kiedy będzie musiała odejść na emeryturę. Kiedyś szanowana w patriarchalnym środowisku skytobójczyni, dziś czuje, że jej pozycja traci na znaczeniu, a świadczyć może o tym notoryczne nazywanie jej starszą panią. A żeby było mało, od jakiegoś czasu kobieta czuje, że tym razem to ona stała się czyimś celem. Na dodatek Rógszpona całe życie była twarda, nieustępliwa, niebezpieczna, a z wiekiem zaczynają w jej sercu rozkwitać pokłady empatii i dobroci. Co się z nią dzieje?

Opis tej książki może świadczyć, że mamy do czynienia z komedią. Nie tym razem. Nie tym razem. Owszem, ta książka obfituje w zabawne teksty, ale pod warstwami czarnego humoru skrywa się historia kobiety, która przez swój wiek zaczyna być wykluczana z życia zawodowego i społecznego. Rógszpona zaczyna analizować swoje życie i wspominać poszczególne etapy, które sprawiły, że w wieku 65 lat znalazła się w tym miejscu, w którym jest obecnie.

“Starsza pani z nożem” to niezwykle intrygująca książka. Jak tylko zobaczyłam tę okładkę, po części przerażającą, a po części karykaturalną już wiedziałam, że historia, która się pod nią skrywa, będzie niezwykła, inna, niecodzienna.

Historia głównej bohaterki utrzymana jest w klimacie introwertycznego noir. Mam wrażenie, że dla nas, Europejczyków literatura azjatycka jest jeszcze takim nieodgadnionym i nie do końca przyswojonym gatunkiem. Widzimy w niej pewnego rodzaju tajemnice, hermetyczność, niecodzienne szaleństwo przykryte płaszczem dziwactwa i tajemnicy zarazem. I taka jest też książka Gu Byeong-Mo. Niebanalna i trudna do zamknięcia w sztywne ramy gatunkowe.

„Starsza pani z nożem” autorstwa Gu Byeong‑mo to koreański bestseller o starszej pani, która nie zwraca na siebie niczyjej uwagi, a nauczyła się tego wykonując zawód… zabójczyni na zlecenie.

Fabuła opiera się głównie o postać starszej pani i jej profesji. Całość podzielona jest na dość krótkie rozdziały napisane z perspektywy głównej bohaterki - Rógszpony. Retrospekcje czasowe zabierają nas w jej przeszłość i opowiadają historię niezwykle ciekawą. Początkowo może nam się wydawać, że jest to postać wyprana z jakichkolwiek emocji, która „eliminowała chorych” i nie budziło to w niej żadnych emocji. Jednak strona za stroną poznając jej historie, emocje, przemyślenia i wspomnienia zaczynamy rozumieć zabójczynię i jej profesję. Ba! Osobiście bardzo ją polubiłam i ogromnie jej współczułam. Jej postać to dowód na to jak przeszłość i osoby które stają na naszej drodze mogą wpływać na całe nasze życie.

W tej książce bije od ludzkiego cierpienia, biedy, pragnienia zemsty i walko pomiędzy tym co moralne, a słuszne. W swoich rozmyśleniach Rógszponka porusza bardzo ważne tematy. Jednym z nich jest nietolerancja. Nietolerancja ze względu na wiek, płeć, status materialny… i jest to problem, który aktualny jest od setek lat i bez względu na kraj, czy kulturę społeczeństwa. Mam wrażenie, że ten problem tkwi w jakimś wadliwym genie ludzkości…

„Pamiętała, jak traktowano ją sceptycznie, kiedy była młodsza – tylko ze względu na płeć. Teraz jej wiek jest tylko kolejnym powodem, dla którego ludzie ją odrzucają”.

Drugim problemem jest fakt jak społeczeństwo traktuje osoby starsze. Postrzega je jako osoby słabsze, balast, którym trzeba się zajmować. Widzimy jak młodzi złoszczą się na seniorów, kompletnie nie starają się ich zrozumieć, wręcz ich ignorują, nie potrafią znaleźć do nich szacunku i należycie ich traktować. A to przecież wciąż ludzie tylko z innym, pomarszczonym ciałem, prawda?

Także jak widzisz pomimo, że historia ta osadzona jest w wątku kryminalnym to według mnie główny prym wiodą tutaj wątki społeczne i przeważne przekazy, które powinny dać do myślenia Czytelnikowi. Oczywiście ten kryminał się tutaj pojawia i spina wszystko w jedną, spójną całość nadając historii dynamizmu i nieoczywistego kierunku.

Na koniec jeszcze tylko nawiążę do stylu w jakim napisana jest książka. Język jest dość prosty, ale zadania długie, co niektórym może wydać się dość dziwne. Jednak sama historia ma w sobie coś takiego, że po prostu się przez nią płynie i całość czyta się dość sprawnie oraz bezproblemowo.

„Starsza pani z nożem” to książka tajemnicza, momentami wręcz dziwna, ale i przy tym niezwykle ciekawa oraz ukazująca, że nawet pomimo przeciwności można żyć na swój własny sposób. Niby czytamy w niej o obcej kulturze, ale wszystko jest nam ta bardzo dobrze znane. Serdecznie polecam! ♡

„Starsza pani z nożem” to powieść koreańska autorstwa Gu Byeong-mo. Jest to połączenie literatury pięknej z kryminałem – to intryga kryminalna spaja tę historię w jedno, choć z początku czai się gdzieś w tle, dopiero pod koniec nabiera dosyć filmowego tempa. Przede wszystkim jednak jest to historia życia kobiety, która teraz, ze względu na wiek, chyba musi powoli zacząć myśleć o emeryturze... Jednak co, kiedy przez całe życie to praca była jej światem? Rógszpona, bo takie przezwisko nosi główna bohaterka, całe życie była zabójczynią na zlecenie... To postać dziwna, nieszablonowa, która z początku wydaje się całkiem pozbawiona uczuć, ciężko zatem i do niej coś poczuć. A jednak im dalej w lekturę, im bardziej poznajemy jej codzienność, przemyślenia, a przede wszystkim wspomnienia, tym staje się dla nas bardziej ludzka. I teraz, kiedy sama po raz kolejny, zaczyna być traktowana inaczej przez społeczeństwo, zaczyna w końcu dostrzegać i czuć więcej. Zatem czy zmiana możliwa jest w każdym, nawet najpóźniejszym momencie? Czy starość to tylko ograniczenia i coraz mniejsza tolerancja społeczeństwa? Historia pisana jest językiem prostym, ale długimi zdaniami, co nadaje jej dziwnego, oryginalnego rytmu. Ciekawe doświadczenie literackie, warto je przeżyć!