Spotkajmy się w Alzacji

Od razu muszę Wam się przyznać, że okładka zwróciła moją uwagę. Jest śliczna, ma wiosenne kolory. Wiedziałam, że muszę ją mieć w swoich zbiorach, koniecznie! Ma skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich zobaczycie okładkę poprzedniej powieści pani Małgosi, wydanej w Inedicie. Przeczytałam ją, więc recenzję znajdziecie na moim blogu w zakładce Recenzje A-Z. Stronice mamy kremowe, do każdego rozdziału jest dołączona graficzna wstawka. Rozdziały tutaj są specyficzne, gdyż podzielone na narratorów akcji. Nie mamy go tylko jednego, a kilku. Czcionka jest odpowiednia, a odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane.

Jest to moje kolejne już spotkanie z piórem pani Kasprzyk. Nie jestem na bieżąco, mam kilka zaległości, ale udało mi się do tej pory przeczytać kilka jej powieści, które ogólnie były dobre. Odnoszę wrażenie, że ta lektura jest lepsza od pozostałych, może ta wydawana w Inedicie jako pierwsza też jest lepszą z tych, które miałam okazję poznać. Czyta się szybko i lekko, bez jakichkolwiek przeszkód. Myślę, że szczególnie spodoba się ona czytelnikom powieści obyczajowych, lubiących proste historie.

Mamy tutaj wielu bohaterów, którzy stają się naszymi narratorami. W większości były to osoby, które darzyłam może nie aż tak wielką sympatią, ale polubiłam je. Agata jest specyficzną dziewczyną, którą ciągnie do poznania świata. Chce wyjechać za Żelazną kurtynę i sprawdzić jak jest tam, poza granicami Polski. Na pewno nie ona jedna miała takie marzenia, ale akurat jej się udało. Można powiedzieć o niej, że była uparta, odważna i dążyła do celu. Po przykrych wydarzeniach w swoim kraju wyjeżdża w końcu do Francji, do malowniczej Alzacji, w której zakochuje się od pierwszego wejrzenia. I tam poznajemy kolejnych bohaterów, którzy z pewnością spowodują uśmiech na waszych twarzach. Ogólnie są to postacie wykreowane dobrze, różnią się od siebie, mamy te dobre jak i złe osoby.

Muszę zaznaczyć, że akcja książki dzieje się na poziomie kilkunastu lat, a nawet kilkudziesięciu. Poznajemy Agatę jako młodą studentkę, a dochodzimy do czasów, kiedy osiąga czterdziestkę. Wiele rzeczy się zmienia, ale i pewni bohaterowie dorastają i stają się nowymi narratorami i uwierzcie mi, wcale to w niczym nie przeszkadza i nie powoduje zamieszania, gdyż rozdziały są nieco dłuższe. Wszystko zaczyna się w PRL-u, a kończy, gdy postacie wspominają te czasy. Myślę, że autorka dzięki temu zabiegowi pokazuje młodemu pokoleniu, pokoleniu urodzonemu po latach dwu tysięcznych, jak było kiedyś. Jaki panował ustrój, jak można lub nie można było się zachowywać, z czym był problem. Dla osób, które pamiętają ten czas na pewno wrócą wspomnienia - ale dobre czy niekoniecznie to już indywidualna sprawa każdego.

Historia ta opowiada o życiu, złudnych nadziejach, walkach o lepsze jutro. O miłości tej pierwszej i tej dojrzałej, takiej na całe życie. Widzimy przywiązanie, wieży rodzinne i stosunki między pokoleniowe. Uważam, że jest to dobra lektura, która spodobać się może wielu czytelnikom. Jest idealna między innymi na taką pogodę jak mamy teraz - wiosenną czy też polecę ją na długie letnie wieczory. Nie czułam tu emocji, po prostu potraktowałam ją jako przerywnik, przy którym można odpocząć i się zrelaksować.

Czy można dwa razy wejść do tej samej rzeki? Okazuje się, że wiele razy. Grunt to nie utonąć.

I tak w kontekście minionych wyborów, mam dla Was bardzo ciekawą książkę.

"Spotkajmy się w Alzacji" jest pozycją, w której akcja zaczyna się tuż przed obaleniem komunizmu, w roku 1987,kiedy to Polska jest już zmęczona ówczesnym klimatem. Na jej stronach poznajemy losy Agaty, studentki SGGW, córki prywatnego przedsiębiorcy. Poznajemy również nastroje polityczne i społeczne Polski, w której strajki i niechęć narodu do panującego ustroju jest wybitnie pokazana. Na studiach Agata wiąże się z chłopakiem, Mariuszem, który mocno zaangażowany jest w działalność opozycyjną przeciw komunistycznym władzom. Pomaga mu rozprowadzać podziemna prasę i ulotki informacyjne. Kiedy podejrzewa u siebie ciążę i informuje o tym swego mężczyznę, ten sugeruje jej aborcję. Dla niej stanowi to znak ostrzegawczy, że chłopak nie dojrzał do roli ojca, że swoje polityczne zapędy przedkłada nad swój związek z Agatą Ta postanawia z nim zerwać i o nim zapomnieć. Na zaproszenie od koleżanki wyrusza do Alzacji, pięknego regionu bogatego w winnice. To tam Agata znajduje swoje powołanie i swoje miejsce na ziemi. Jednak Mariusz ciągle o niej pamięta. Jak to się dalej potoczy, zapraszam do lektury.

"Spotkajmy się w Alzacji" to książka bardzo mi bliska, ponieważ opisuje czasy w których miałam okazję się wychowywać jako młoda dziewczyna. Pokazuje nie tylko czasy w Polsce, ale też za granicą. Ukazuje życie na emigracji, jego cienie i blaski. Rozłąkę z bliskimi, ale także możliwość rozwoju poza granicami kraju. Miałam to szczęście, że w niektórych miejscach opisanych w książce byłam osobiście. Widziałam piękne okolice Alzacji, Niemiec... Miałam okazję poznać te rejony obfitujace w plantacje winogron, prywatne winnice, jak również spróbować lokalnych trunków. To był fajny epizod w moim życiu, więc miałam okazję wrócić do wspomnień.

Książka pochłonęła mnie bez reszty. Styl autorki jest mi już znany, więc wiedziałam czego mogę się spodziewać. Jest prosty do zrozumienia, lekki, ale zawsze z jakimś przekazem. Autorka wykazała dużą wiedzę na temat ówczesnego ustroju politycznego, który zmieniał się na przestrzeni lat. Akcja książki rozgrywa się od 1987 aż do wstąpienia Polski do Unii Europejskiej. Wątek polityczny nie jest nachalny, jednak pokazuje, że "przedstawiciele kłócili się jeszcze bardziej i jedni na drugich zwalali winę za ten renesans popularności elit poprzedniego ustroju. A partii zrobiło się tyle, że niektóre zyskały miano" kanapowych"(...), większości z nich już nie chodzi o Polskę, tylko o stołki i profity. "

Książkę czytałam w miniony weekend, jakże ważny dla nas wszystkich. I boleśnie muszę stwierdzić, że znów jestem świadkiem walki między partiami i ich zwolennikami. Między Polakami! W historii, jaką pokazuje nam autorka nie ma hejtu, nie ma wyzwisk i tych podobnych rzeczy. Pani Małgorzata Kasprzyk ukazuje nsm życie jednostek w kraju i poza nim. Ich życie codzienne, zawodowe... Pokazuje pewne fakty, uzmysławia, że każdy z nas przechodził w swoim życiu trudny czas, z którym trzeba było się zmierzyć i podjąć nie raz ciężkie decyzje, od których wiele będzie zależało. Moją taką były niedzielne wybory prezydenckie. Nie było to łatwe zadanie. Zadawałam sobie wtedy wiele pytań, czy aby na pewno dobrze robię. Czy dokonuję właściwego wyboru.? I który okaże się tym lepszym? Czas pokaże, tak jak pokazał w tej powieści. Czas powinien nas do siebie zbliżać, a nie oddalać. Z empatią, zrozumieniem, a nie pogardą, wyśmiewaniem i wyzwiskami. Na podstawie zachowań bohaterów, prawdziwa wartość tkwi w człowieku, rodzinie. Nie leży w jego tytule, zawodzie, kraju pochodzenia, ale w jego mentalności, pracy, szacunku, sercu i miłości.