Spoglądając z Góry, widzisz więcej

Króciutkie opowiadanie idealne na jedno leniwe popołudnie otwiera przed nami drzwi do głębokiej analizy ludzkiego życia. Kto by się spodziewał, że takie niepozorny debiut okaże się lekturą w sam raz do podjęcia ważnych, ponadczasowych treści.

Sięgając po powyższą historię nie sądziłam, że będzie ona niosła ze sobą tak silny bagaż emocjonalny. A jednak autor bardzo miło mnie zaskoczył na wielu płaszczyznach, nie tylko bowiem napisał ciekawą fabułę, która mocno dała mi do myślenia, ale i postawił wiele pytań na które odpowiedzi znalazłam wewnątrz własnego sumienia. To historia pełna trudnych dróg, kręta i momentami bolesna, ale jednocześnie życiowa, świadoma oraz inspirująca się tym co otacza nas na co dzień.

Czytamy o losach młodego, zaledwie ośmioletniego Pawła, który po śmierci swojego dziadka zaczyna rozumieć, że otrzymał pewien zaskakujący dar. Dostrzegł wówczas tajemniczą postać w bieli zwiastującą niebywałą przyszłość. Nim jednak bohater zrozumie jak dokonać wielkich czynów, będzie musiał pokonać własne słabości.

Fabuła składa się z połączenia kilku gatunków i jest całkiem nietypowym misz-maszem pełnym pułapek. Autor wychodząc poza schemat zbudował coś zupełnie innego a zamykając całość w krótkiej formie musiał wykazać się nie lada pomysłowością, by domknąć wszystkie wątki. Oczywiście pojawiło się po drodze kilka typowych dla debiutu potknięć, tu było za szybko, tu za mało szczegółowo, ale w ogólnym rozrachunku całość zatrzymuje przy sobie samym tematem, motywami moralnymi, kwestią radzenia sobie z własnymi demonami, szukania w sobie odwagi, by wyjść przed szereg. I nawet jeśli akcja w pewnym momencie była niebywała, balansowała na granicy fantastyki to pozostawiała po sobie delikatny ślad poczucia, że każdy z nas jest wyjątkowy.

To krótkie opowiadanie skłaniające do wielu refleksji, chociaż mam poczucie, że nie każdy znajdzie z nim wspólny rytm. Sięgając po "Spoglądając z Góry, widzisz więcej" warto mieć otwartą głowę i pozwolić, by pomysł autora wyznaczył własną ścieżkę a wówczas zamykając ostatnią stronę otrzymamy szansę do głębszej analizy oraz wsłuchania się we własne priorytety.

„Prawdą jest obraz rzeczywisty, niezamglony naszymi naiwnymi oczekiwaniami, które tylko wszystko zniekształcają.”

Sięgając po książkę „Spoglądając z Góry, widzisz więcej” byłam zaintrygowana opisem, sugerującym historię z paranormalnym motywem, z którym musi mierzyć się młody człowiek. Wciąż bowiem w naszym społeczeństwie funkcjonuje sceptyczne podejście do ludzi z takimi umiejętnościami. Ten wątek od razu mnie zaintrygował, więc miałam nadzieję, na ukazanie wewnętrznych , emocjonalnych dylematów bohatera dorastającego w konserwatywnym społeczeństwie. Tymczasem okazało się, że autor nakreślił jedynie ten element, a bardziej skupił się na pokazaniu w skrócie kolejnych etapów życia Pawła, który odkrył w sobie pewne zdolności, ale nie wybrzmiało to zagadnienie mocno. Potraktował ten motyw raczej jako punkt wyjścia niż fundament opowieści. Owszem, dar Pawła jest obecny, jak i dziwne czasami zdarzenia, ale nie stanowi centrum jego życia ,przynajmniej nie w takim stopniu, jakiego można by się spodziewać. Zamiast głębokiego wejścia w psychikę dziecka, które widzi rzeczy niewidzialne dla innych, dostajemy skrócony przegląd kolejnych etapów jego życia, od wieku ośmiu lat aż po niemal czterdziestkę. To szeroki zakres czasowy, ale przedstawiony w sposób bardzo skondensowany.

Obserwujemy życie bohatera i jego wewnętrzne rozterki, ale też relacje rodzinne i koleżeńskie. Chłopak dorasta w rodzinie patologicznej, w której często dochodzi do awantur, w których obecny jest alkohol i przemoc. Jest świadkiem scen, których dziecko nie powinno doświadczać. Próbuje ogarnąć i zrozumieć to, co widzi i czuje. Gdy go poznajemy jest uczniem II klasy szkoły podstawowej, więc ma osiem lat. Pół roku temu wydarzyło się coś, co rozbudziło jego dziecięcą ciekawość. Tego dnia zmarł jego dziadek. W momencie, gdy oddał on ostatnie tchnienie. Pawełek dostrzega nad jego ciałem dziwną, tajemniczą istotę w bieli unoszącą się w powietrzu.

Z czasem historia zaczyna też nabierać wyraźnie religijnego tonu. Pojawiaj się motyw prowadzenia przez Boga staje się coraz bardziej widoczny, aż w pewnym momencie zaczyna dominować nad wątkiem paranormalnym. Nie jest to samo w sobie wadą – dla wielu czytelników może to być wręcz wartość – ale nie do końca współgra z tym, co sugerował opis. Do tego dochodzą jakieś dziwne wizje związane z zagładą, czy wybuchem wojny i nie wiadomo, o jaką wojnę chodzi. Nie jest podany żaden czas, w którym dzieje się ta historia, więc trudno odnieść ją do jakiegokolwiek okresu. Natomiast autor przekazuje wiele własnych spostrzeżeń, która mają na celu skłonić nas do przemyśleń nad życiem i wartościami, które powinny wyznaczać nam drogę.

"Spoglądając z góry, widzisz więcej" to opowiadanie, które jest debiutem pana Legendziewicza. Widać, że ma pomysł, wrażliwość i ma coś do powiedzenia – to czuć w każdym rozdziale. Brakuje jednak literackiego rozmachu, wgłębienia się emocjonalnego w osobowość bohatera. Książka, liczy zaledwie 140 stron, co sprawia, że wiele wydarzeń jedynie muska powierzchnię. Ma w sobie niewykorzystany potencjał i ciekawy pomysł, ale zabrakło mi głębszej analizy psychologicznej bohatera obdarzonego niezwykłym darem, więc mam odczucie niedosytu.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem Novae Res