Odległe życie

Jakie miejsce na świecie chciałbyś, chciałbyś odwiedzić? Może odległą Australię? 😉

„Odległe życie” to powieść, która zostawia po sobie uczucie pustki… To historia o tym, jak wiele może spotkać jedną rodzinę… ile cierpienia, strat, bólu i traum może unieść człowiek… zbyt wiele.

Rodzina MacBridów została doświadczona przez los w sposób niewyobrażalny. Przecież rodzice nie powinni chować swoich dzieci. Dom rodzinny powinien być pełen śmiechu, rozmów, ciepła i codziennego gwaru. Powinien dawać schronienie, poczucie bezpieczeństwa i miłość. Oni tego nie mieli. W ich domu panowała cisza. Cisza serc, cisza spojrzeń, cisza słów, które nigdy nie zostały wypowiedziane.

Momentami miałam poczucie, że tu każdy kolejny dzień był jedynie próbą przetrwania. Żal i ciężar przeszłości, którego nie dało się zrzucić z ramion, cały czas dawały o sobie znać.

Autorka stworzyła opowieść pełną tajemnic, sekretów i ran, które nigdy nie zdążyły się zagoić. A jedna z tajemnic… ta najważniejsza… wciąż pozostaje nierozwiązana. Mam swoje przypuszczenia, dostrzegłam pewne sugestie, ale nadal nie mam pewności. I właśnie to nie daje mi spokoju.

Nie potrafię spojrzeć spokojnie na ten poruszający portret rodziny, osadzony w pięknym, a jednocześnie surowym pejzażu Australii, bo cały czas szukam prawdy. Tak samo jak bohaterowie przez całe życie szukali szczęścia.

Czy je odnaleźli? Czy można uleczyć serce tyle razy złamane? Czy da się uciec od przeszłości?

Te odpowiedzi musisz odkryć sam, sama…

Na rolce znajdziesz obrazy, które kojarzą mi się z tą historią… w subtelny sposób oddają jej klimat i emocje.

To jedna z tych opowieści, które wchodzą pod skórę niespiesznie, jak pył australijskiej ziemi, by zostać tam już na zawsze i co jakiś czas przypominać o sobie kłuciem w sercu. Autorka ponownie udowodniła, że potrafi pisać o emocjach w sposób tak czysty i dotkliwy, że podczas lektury niemal słyszy się pękanie fundamentów rodzinnego spokoju. Przeniosłam się w lata 50. ubiegłego wieku, na odizolowane od świata australijskie pustkowia, gdzie życie dyktowane jest przez rytm natury, a odległości między ludźmi mierzy się nie tylko w kilometrach, ale przede wszystkim w niewypowiedzianych słowach. Surowość krajobrazu, bezkres stacji owczych i palące słońce są czymś więcej niż tłem - to niemy świadek tragedii, która w jednej sekundzie rozdarła świat rodziny MacBride’ów na strzępy.

Ze wzruszeniem śledziłam losy bohaterów, którzy po nagłej stracie musieli nauczyć się żyć obok ciszy, niosąc ciężar tajemnic, których nie sposób wyjawić. Matt, zawieszony między poczuciem winy a próbą odnalezienia sensu w nowej rzeczywistości, stał mi się najbliższy. Kibicowałam mu, widząc jego wysiłek i rozdarcie między obowiązkiem a uczuciem. Rose, będąca sercem tej opowieści, poruszyła mnie swoją siłą i samotnością w cierpieniu - jej historia to przejmujący obraz tego, jak jedna decyzja może jednocześnie scalać i niszczyć. Nadzieją w tym wszystkim jest Andy, postać jasna i czysta, która mimo dorastania w cieniu przeszłości pokazuje, że historia przodków nie musi być wyrokiem, a człowiek ma w sobie zdolność do przemiany i budowania życia na nowo, mimo wszystko i na przekór wszystkiemu.

Ta książka to poruszająca historia o pokucie, którą nakładamy na siebie, wpływając tym samym na kolejne pokolenia. Czytałam tę książkę ze ściśniętym gardłem, zachwycając się tym, jak pięknie można opisać ludzką kruchość. Choć ta fabuła boli i zostawia czytelnika z poczuciem straty, jest jednocześnie hołdem dla trudu trwania i miłości, która próbuje przetrwać w świecie nieuznającym słabości.

Czy jesteś gotowa(-y) zajrzeć w historię, w której jedno wydarzenie potrafi rozbić życie na „przed” i „po” i już nigdy nie pozwala o sobie zapomnieć?

„Odległe życie” M.L. Stedman to powieść, na którą bardzo czekałam. I odrazu muszę przyznać, że warto było czekać! Tym bardziej, że nie jest książka, którą się po prostu czyta. To książka, którą się przeżywa - powoli, boleśnie, momentami z ciężarem na sercu, którego nie da się tak łatwo zrzucić.

Przenosimy się razem z bohaterami do Australii Zachodniej, na Meredith Downs - miejsca, które nie jest tylko tłem, ale pełnoprawnym bohaterem tej historii. Surowa ziemia, bezkres przestrzeni i cisza, która potrafi krzyczeć głośniej niż słowa. I właśnie tam poznajemy rodzinę MacBride’ów. Rodzinę, która w jednej chwili traci wszystko.

Jeden wypadek zmienia wszystko… i to nie jest tylko punkt wyjścia fabuły. To rana, która nigdy się nie zabliźnia. Śmierć Phila i jednego z synów, ciężko ranny Matt, a potem to, co dzieje się dalej - poczucie winy, niedopowiedzenia, sekrety, które zaczynają rosnąć jak cień nad każdym z bohaterów łapią nas w swoje sidła i sprawiają, że czujemy je całymi sobą.

Jednak wiesz, co uderzyło mnie najbardziej? To, jak autorka pokazuje konsekwencje milczenia. Bo tutaj nie chodzi tylko o stratę. Chodzi o to, co robimy z bólem. Czy mówimy o nim głośno czy zakopujemy go głęboko, licząc, że zniknie.

Matt to postać, która wzbudza wiele emocji. Jego droga - pełna samotności, zagubienia i trudnych wyborów - jest tak prawdziwa, że momentami aż niewygodna. Patrzysz na niego i widzisz człowieka, który próbuje poskładać siebie od nowa, nie mając do tego ani mapy, ani drogowskazu.

Ale równie mocno poruszyła mnie Lorna. Jej cicha siła, determinacja i to, jak próbuje utrzymać rodzinę w całości, kiedy wszystko wokół się rozpada… To nie są wielkie, spektakularne gesty. To codzienność i… może właśnie dlatego boli najbardziej.

„Odległe życie” to historia, która nie daje prostych odpowiedzi. Wręcz przeciwnie - zostawia z pytaniami. Czy każda prawda powinna wyjść na jaw? Czy można ochronić kogoś, budując życie na tajemnicy? I gdzie w tym wszystkim jest granica między poświęceniem a krzywdą?

Styl M.L. Stedman jest dokładnie taki, jaki pamiętałam sprzed lat, a który przypomniałam sobie niedawno - spokojny, uważny, pełen emocji ukrytych między słowami. Tu nic nie dzieje się „na szybko”. Każde zdanie ma swoje miejsce, każda scena swoje znaczenie. I choć momentami ta powolność może wydawać się wymagająca, to właśnie ona sprawia, że ta historia wnika pod skórę.

„Odległe życie” to opowieść o rodzinie, która próbuje przetrwać mimo wszystko. O miłości, która nie zawsze wygląda tak, jakbyśmy chcieli. O wyborach, które mają swoje konsekwencje przez całe życie. I o tym, że czasem najtrudniejsze nie jest to, co się wydarzyło… ale to, o czym nigdy nie powiedzieliśmy głośno.

Ocena: 9/10 - bo to książka ciężka emocjonalnie, ale jednocześnie piękna w swojej prawdzie. Taka, którą odkłada się na chwilę, żeby odetchnąć… i wraca, bo nie da się jej tak po prostu zostawić.

„Odległe życie” to opowieść o rodzinnych relacjach i tajemnicach, która zostaje z nami na dłużej.

Opowiada ona historię pewnej rodziny, która w parę sekund rozpada się. W nieszczęśliwym wypadku ginie głowa tej rodziny i starszy syn. Młodszy zostaje ciężko ranny. I to nie jest koniec smutnych wydarzeń jakie spotkały tę rodzinę.

Historia ta osadzona w surowym klimacie Australii. Klimat ten potęguje dodatkowo emocje jakie przeżywa rodzina. Są to przede wszystkim wyrzuty sumienia i poczucie winy, które rzuca cień na całe życie. Jest to opowieść bardzo smutna, ale również refleksyjna.

Tempo akcji tej opowieści jest raczej wolniejsze. Nie znajdziemy tutaj sensacyjnych wydarzeń. Autorka raczej skupia się na emocjach i psychologii postaci. Na relacjach międzyludzkich, które nie są łatwe. I na decyzjach, które podejmują bohaterowie i ich konsekwencjach, z którymi przyjdzie zmierzyć się bohaterom.

Książkę, chociaż nie należy ani do cienkich, ani do łatwych czyta się bardzo przyjemnie. Myślę, że zależy to w głównej mierze od stylu w jakim została napisana i od ładunku emocjonalnego, który ze sobą niesie.

„Odległe życie” to opowieść o tym jak bardzo wyrzuty sumienia nas niszczą. Jak trudno wybaczyć jest innym i samemu sobie.

Jest to opowieść, która będę polecać każdemu, kto ceni sobie emocje ponad akcje. Temu, kto lubi literaturę piękną. I temu, kto szuka głębszych opowieści.

 Zapierająca dech w piersiach epicka powieść o rodzinnych tajemnicach i nieprzemijającej sile miłości, a także o tragedii, której skutki będą odczuwalne przez wiele lat. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

M.L. Stedman po raz kolejny poruszyła mnie do głębi i sprawiła, że całkowicie zanurzyłam się w opisywanej przez nią historii. „Światło między oceanami” to jedna z moich ukochanych powieści, więc gdy tylko zobaczyłam zapowiedź „Odległego życia” tej samej autorki, wiedziałam, że muszę po nią sięgnąć. I muszę przyznać, że była to prawdziwie emocjonalna podróż literacka. To tego rodzaju historia, która zostaje w sercu na długo po odłożeniu jej na półkę. ❤🩹

🌼 Akcja powieści „Odległe życie” rozgrywa się w Australii Zachodniej. W 1958 roku dochodzi do tragicznego wypadku, w którym ginie Phil McBride wraz ze starszym synem, a młodszy Matt zostaje poważnie ranny. Na ich rodzinnej farmie owiec pozostają żona Phila i córka. Powrót Matta do zdrowia jest długi i trudny, ale dzięki wsparciu najbliższych pojawia się nadzieja. Niestety, to dopiero początek wyzwań, jakie los stawia przed rodziną McBride’ów. Napięcie i narastająca presja prowadzą do wydarzeń, które zmienią wszystko. 🌼

M. L. Stedman w „Odległym życiu” robi dokładnie to, co czytelnik kocha i nienawidzi, a mianowicie przejmująco opowiada losy bohaterów, pozwala na darzenie ich sympatią i zżycie się z nimi tylko po to, by potem złamać czytelnikowi serce, tym jak potoczą się losy tych bohaterów. Robi to w tak wiarygodny sposób, że na kartach tej powieści możemy poczuć ich emocje. Autorka zręcznie buduje więzi między bohaterami i splata ich ze sobą. W doskonały sposób potrafi przedstawić nam ich zachowania i uczucia, nie boi się mocnych słów, dlatego w tej historii nie ma miejsca na sztuczności. Bohaterowie są niezwykle wiarygodni i autentyczni. Możemy obserwować ich poczynania na przełomie lat, co lepiej pozwala nam zrozumieć ich pewne zachowania. Ich przeżycia z przeszłości mają wielki wpływ na ich dalsze życie. Dlatego z wielkim zainteresowaniem śledziłam ich losy i naprawdę bardzo im współczułam. Matt postawiony przed ciężkim wyborem, miota się między tym co właściwe, a tym co podpowiada mu serce. Jego droga naznaczona jest trudnymi wyborami i decyzjami, które nie są łatwe.

Ta książka to dobry dowód na to, że nie trzeba posługiwać się nie wiadomo jak pięknym językiem, aby całkowicie oczarować czytelnika wykreowaną przez siebie historią. Styl Stedman jest subtelny, a jednocześnie niezwykle przenikliwy, jakby każde zdanie było nasycone emocjami trudnymi do nazwania. „Odległe życie” to opowieść pełna emocji, trudnych decyzji i przeciwności losu. Mimo ciężaru poruszanych tematów, w tej historii nie brakuje także nadziei i momentów światła, dzięki czemu nie przytłacza dramaturgią opisywanych wydarzeń, lecz mimo wszystko otula swoją atmosferą. 💛

Ogromnie wam ją polecam! Wasze serce też poruszy - zapewniam Was 🥺💛