Sny z Donlonu

Gotowi na powrót do Donlonu? Ostrzegam, w tym tomie robi się mroczniej niż kiedykolwiek! Jeden z pradawnych magów powraca i zamierza przejąć władzę nad miastem, a agenci Scotland Yardu nie mogą zrobić wiele, by temu zapobiec. Przeciwnicy rosną w siłę, magiczna enklawa Londynu pogrąża się w chaosie, sny mogą zabić, a Ava Carey wplątuje się w kolejne kłopoty.

Uwielbiam to, jak ta seria ewoluuje i zmienia swój klimat. Od magicznej szkoły w pierwszym tomie, która przypominała nieco Hogwart, aż po walki, zagrożenia i intrygi na poziomie, jaki dostaliśmy tutaj? Wow!

,,Sny z Donlonu” to perfekcyjna mieszanka akcji, intryg i magii, czyli tego, co w urban fantasy lubię najbardziej. Dodajcie do tego nieco kryminalnych zagadek i walkę z pradawnym złem, a dostaniecie serię, która zostanie z Wami na długo!

"Sny z Donlonu" to trzeci tom serii Cienie Avy Carey, więc znajomość poprzednich jest niezbędna, by odnaleźć się w sytuacji. Magicznej części Londynu wciąż grozi niebezpieczeństwo w postaci Richarda Woodville'a, a osób które go popierają wciąż przybywa. Do tego nie wiadomo kogo zdążył już przeciągnąć na swoją stronę, czy to za pomocą delikatnej manipulacji, czy też magicznie, niszcząc tym samym umysł ofiary. Ava wraz z innymi Carey'ami, innymi policjantami i nie do końca pewnymi sojusznikami, stara się wyprzedzić działania Richarda i przewidzieć gdzie uderzy tym razem.

Takie działania wymagają dyplomacji, zwłaszcza, gdy trzeba współpracować z niezbyt chętnymi do tego rodami założycieli Donlonu. Nie pomaga fakt, iż wciąż na czele Scotland Yardu jest człowiek, który sprzyja działaniom przeciwnika...

Przyznam, że ten tom czytało mi się trochę gorzej niż poprzednie. Dosyć długo się wkręcałam w historię i dopiero w ostatniej 1/3 akcja mnie porwała. Możliwe, że liczyłam na trochę więcej scen z Arthurem i Avą, jednak wciąż im ktoś przerywał. Choć faktycznie sytuacja nie sprzyjała romansom 😉 Na plus jednak były sceny z życia rodu Carey'ów - polubiłam tę rodzinkę związaną ze Scotland Yardem. Liczę, iż w kolejnym tomie będzie ich więcej.

Oczywiście moment zakończenia tego tomu sprawia, że najchętniej siegnęłabym po kolejną część, jednak na to przyjdzie mi trochę poczekać 🙈

Znacie na już to universum?

🦇🌙 Sny z Donlonu Magdaleny Kubasiewicz to kolejna odsłona serii, która udowadnia, że autorka doskonale odnajduje się w świecie urban fantasy pełnego magii, tajemnic i niebezpieczeństw czających się tuż obok zwykłej rzeczywistości. Magdalena Kubasiewicz ponownie zabiera czytelnika do Donlonu — miejsca jednocześnie znajomego i całkowicie niezwykłego, gdzie magia splata się z londyńskimi ulicami, a sny mogą stać się śmiertelną pułapką. Już od pierwszych stron czuć klimat niepokoju i nadciągającego zagrożenia, które tym razem wydaje się znacznie bardziej osobiste oraz niebezpieczne niż wcześniej.

🦇🌙 Największą siłą tej książki pozostaje sam Donlon. Magdalena Kubasiewicz stworzyła świat niezwykle klimatyczny i pełen szczegółów, który z każdą kolejną częścią wydaje się coraz bardziej fascynujący. To Londyn, który znamy, ale ukryty pod warstwą magii, tajemniczych bytów i pradawnych mocy. Kruki z Tower, Świątynia Westminsterska czy magiczne zaułki miasta sprawiają, że czytelnik ma ochotę samemu zanurzyć się w tej rzeczywistości. Autorka świetnie wykorzystuje znane miejsca, nadając im zupełnie nowe, mroczne znaczenie. Donlon nie jest jedynie tłem wydarzeń — to żyjące miasto pełne sekretów, które wydaje się równie nieprzewidywalne jak bohaterowie.

🦇🌙 Ava Carey po raz kolejny udowadnia, że jest jedną z ciekawszych bohaterek polskiego fantasy. To postać inteligentna, uparta i lojalna wobec swoich bliskich, ale jednocześnie coraz bardziej zmęczona ciężarem odpowiedzialności czy nieustanną walką z zagrożeniami. Magdalena Kubasiewicz bardzo dobrze rozwija jej charakter, pokazując zarówno siłę bohaterki, jak i jej słabości. Dużą rolę ponownie odgrywa rodzina Careyów, która wnosi do historii ciepło i poczucie bezpieczeństwa nawet w najbardziej niebezpiecznych momentach. Relacje między bohaterami są naturalne i pełne emocji, dzięki czemu łatwo zaangażować się w ich losy. To właśnie ten rodzinny aspekt sprawia, że historia nabiera dodatkowej głębi.

🦇🌙 Fabuła została skonstruowana w bardzo wciągający sposób. Magdalena Kubasiewicz stopniowo buduje napięcie, podrzuca kolejne tajemnice i sprawia, że czytelnik do samego końca nie ma pewności, komu można ufać. Motyw magii snów wypada niezwykle interesująco i dodaje historii niepokojącego klimatu. Świadomość, że zagrożenie może czaić się nawet podczas snu, skutecznie podkręca atmosferę. Ogromnym plusem jest również to, że autorka nie prowadzi czytelnika za rękę. W tej historii nic nie jest oczywiste, a wiele wydarzeń można interpretować na różne sposoby. Dzięki temu książka angażuje nie tylko emocjonalnie, ale również zmusza do ciągłego analizowania wydarzeń i motywów bohaterów.

‎ㅤ

🦇🌙 Styl Magdaleny Kubasiewicz jest bardzo lekki i obrazowy, dzięki czemu książkę czyta się niezwykle szybko. Autorka świetnie balansuje pomiędzy dynamiczną akcją, mrocznym klimatem i bardziej emocjonalnymi momentami. Szczególnie dobrze wypadają opisy magii oraz samego Donlonu, które pobudzają wyobraźnię i sprawiają, że świat przedstawiony wydaje się niemal namacalny. Dużą zaletą są także dialogi — naturalne, pełne charakteru i dobrze oddające relacje między bohaterami. Widać również, że Magdalena Kubasiewicz bardzo swobodnie porusza się po stworzonej przez siebie rzeczywistości i konsekwentnie rozwija ten świat z każdą kolejną częścią serii.

‎ㅤ

🦇🌙 Sny z Donlonu to świetna kontynuacja serii, która zachwyca klimatem, tajemnicami i rozbudowanym magicznym światem. Magdalena Kubasiewicz stworzyła historię pełną napięcia, emocji i nieoczywistych zagrożeń, od której naprawdę trudno się oderwać. To książka dla osób kochających urban fantasy z mrocznym klimatem, magicznymi intrygami oraz bohaterami, którym chce się kibicować. Donlon ponownie wciąga bez reszty i udowadnia, że w tym świecie absolutnie nic nie jest pewne aż do ostatniej strony. To jedna z tych serii, do których wraca się z ogromną przyjemnością i po których natychmiast chce się więcej.

Sny z Donlonu to kolejna odsłona historii, która od początku wyróżnia się na tle polskiej fantastyki ciekawie skonstruowanym światem, wyrazistymi bohaterami i umiejętnym łączeniem miejskiej magii z kryminalną intrygą. Trzeci tom nie tylko rozwija wszystkie najważniejsze wątki serii, ale także wyraźnie podnosi stawkę. Nad Donlonem zbierają się coraz ciemniejsze chmury, a macki nieuchwytnego Woodwill’a wydają się sięgać dosłownie wszędzie.

Paradoksalnie jednak, mimo że fabularnie jest to chyba najmroczniejsza część cyklu, sama lektura wydaje się bardziej przystępna niż poprzednie tomy. Historia ma znacznie łagodniejszy próg wejścia, akcja rozwija się swobodniej, a czytelnik szybciej odnajduje się w wydarzeniach. Nie oznacza to oczywiście uproszczenia fabuły. Wręcz przeciwnie - zagrożenia stają się coraz bardziej złożone, ale sposób prowadzenia narracji sprawia, że przez książkę płynie się wyjątkowo naturalnie.

Jednym z największych atutów powieści według mnie pozostaje główna bohaterka. Ava Carey nadal jest dokładnie tą postacią, którą polubiliśmy na początku serii. Nie traci swojej waleczności, uporu ani charakterystycznej determinacji. Jednocześnie autorka nie wpada w charakterystyczną we współczesnej fantastyce pułapkę samotnego bohatera, który dla dobra wszystkich odcina się od bliskich i samotnie dźwiga ciężar świata na własnych barkach.

Wręcz przeciwnie. Relacje rodzinne pozostają jednym z fundamentów tej historii. Ava funkcjonuje jako część większej całości, a jej rodzina przypomina dobrze naoliwiony mechanizm, w którym każdy ma swoje miejsce i zadanie. To bardzo odświeżające podejście, szczególnie w gatunku, który często gloryfikuje samotność i indywidualizm bohatera. Tutaj siła płynie ze współpracy, zaufania i wzajemnego wsparcia, nawet jeśli bohaterowie nie zawsze się ze sobą zgadzają.

Jednak autorka nie pozwala swojej bohaterce odpocząć ani na moment. Ava nieustannie musi podejmować trudne decyzje, dzielić uwagę pomiędzy kolejne zagrożenia i próbować zabezpieczyć jak najwięcej miejsc jednocześnie. Im dalej rozwija się fabuła, tym bardziej oczywiste staje się, że nie da się uratować wszystkiego i wszystkich a ten element ciągłej presji czasu sprawia, że napięcie rośnie z każdą stroną.

Na szczególne wyróżnienie zasługuje również główny antagonista. Woodwill jest jednym z tych przeciwników, którzy budzą niepokój nie dlatego, że są brutalni czy wszechmocni, ale dlatego, że są przekonujący. To postać nieuchwytna, inteligentna i konsekwentna. Jego obecność unosi się nad wydarzeniami niemal przez cały czas, nawet gdy fizycznie nie pojawia się na kartach powieści.

Najbardziej fascynujące jest jednak to, jak autorka buduje jego argumentacje. Woodwill nie kusi ludzi prostą wizją zniszczenia czy chaosu. Oferuje coś znacznie bardziej niebezpiecznego - spełnienie marzeń, poczucie wyjątkowości, obietnicę wielkości i potęgi. To właśnie dlatego jego wpływ wydaje się tak realny. Czytając kolejne rozdziały, łatwo zrozumieć, dlaczego tak wiele osób mogłoby ulec jego wizji świata.

To jeden z tych przypadków, gdy antagonista nie jest jedynie przeszkodą na drodze bohaterów, ale pełnoprawną siłą napędzającą fabułę. Widać ogrom pracy włożonej przez autorkę w stworzenie postaci, która pozostaje czarnym charakterem powieści, a jednocześnie potrafi wzbudzać zainteresowanie i zmuszać do refleksji.

Ogromnym atutem całej serii jest również sposób przedstawiania moralności. W Snach z Donlonu praktycznie nie istnieje prosty podział na dobro i zło. Nie ma tutaj nieskazitelnych bohaterów ani jednoznacznie słusznych wyborów. Wszyscy funkcjonują w odcieniach szarości, próbując podejmować decyzje, które często są moralnie wątpliwe, ale w danym momencie wydają się konieczne.

To właśnie ten element sprawia, że konflikt staje się tak interesujący. Bohaterowie nie walczą wyłącznie z przeciwnikiem, ale również z własnymi przekonaniami, ograniczeniami i konsekwencjami swoich działań. Każde zwycięstwo ma swoją cenę, a każda decyzja pozostawia ślad.

Nie wszystko działa jednak idealnie. Choć podoba mi się nieuchwytność Woodwilla oraz sposób, w jaki autorka buduje jego wpływy, momentami można odczuć lekkie zmęczenie ciągłym przeciąganiem liny między dobrem a złem. Kolejne potyczki, małe zwycięstwa i następujące po nich nowe problemy czasem zaczynają przypominać niekończącą się grę, w przeciąganie liny, w której żadna ze stron nie jest w stanie przeciągnąć szali zwycięstwa na swoją stronę.

Z jednej strony pozwala to budować napięcie przed finałem serii. Z drugiej momentami można odnieść wrażenie, że historia celowo odwleka niektóre rozstrzygnięcia. Nie jest to wada, która znacząco wpływa na odbiór książki, ale kilka fragmentów mogłoby być nieco bardziej dynamicznych.

Mimo tego Sny z Donlonu pozostają bardzo mocnym ogniwem cyklu. To książka, która skutecznie rozwija świat przedstawiony, pogłębia relacje między bohaterami i przygotowuje grunt pod następne wydarzenia. Magdalena Kubasiewicz po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć fantastykę opartą nie tylko na efektownej magii, ale przede wszystkim na dobrze napisanych postaciach i emocjach.

Po zakończeniu lektury najbardziej uderza jedno - mimo wysiłków bohaterów siły dobra wcale nie wydają się być znacząco bliżej zwycięstwa. Owszem, pojawiają się małe sukcesy, chwilowe triumfy i wygrane bitwy, ale wojna nadal trwa. A czasu zostało coraz mniej.

I właśnie dlatego tak trudno odłożyć tę serię na półkę.

Bo kiedy stawka rośnie z każdym rozdziałem, a przyszłość Donlonu staje pod coraz większym znakiem zapytania, jedyne, czego naprawdę chce czytelnik, to jak najszybciej sięgnąć po kolejny tom.

W mojej ocenia 8/10.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu SQN

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa