Snowflake

Snowflake to historia młodej, dopiero rozpoczynającej dorosłe życie i wymarzone studia Debbie White. Debbie od zawsze ma pod górkę. Ma chora psychicznie matkę i wszystkie związane z tym obciążenia i problemy.

Do tego dziewczyna wychowała się na oddalonej od innych osób mlecznej farmie. Debbie nie ma przyjaciół, bliskich znajomych, jest wyobcowana, nieśmiała.

Debbie może liczyć na niewielką, ale zawsze, pomoc wujka. Mężczyzna skory do pomocy, sam zmaga się z traumami i problemami dnia codziennego.

Życie Debbie to nie usłana różami telenowela. To ból, cierpienie, samotność, odrzucenie. Jak nasza bohaterka poradzi sobie na nowym etapie życie? Czy balast traum i smutku, który ze sobą niesie, nie przeszkodzi jej w studiach, zawieraniu nowych znajomości, po prostu w życiu?

Książka, no cóż, zawiodła mnie. Fabuła, jej zarys, są bardzo ciekawe. W treści poruszane są naprawdę ważne problemy, takie, które dotykają części ludzi, nieśmiałych, odrzuconych, z nieciekawym startem w życie. Rozpoczynając lekturę, z każdą kolejną stroną liczyłam na szerokie potraktowanie problemu, ukazanie dróg wyjścia, pokazanie, jak sobie z tym radzić.

Niestety, ale nic takiego nie dostałam. Fabuła z każda kolejna stroną robi się coraz bardziej lakoniczna. W pewnym momencie przypomina potraktowany po macoszemu konspekt z samymi zagadnieniami bez podanego rozwinięcia czy rozwiązania problemu. Jestem bardzo rozczarowana.

A szkoda. Mogła to być dobra, pomocna, wspierająca książka.

Podobnie nieciekawie i po macoszemu potraktowani są bohaterowie. Płascy, nijacy, bez krztyny życia i autentyczności. Ot nudne, nijakie postaci. Nie można ich polubić. Nie można im kibicować. Wręcz jest się złym za takie potraktowanie mających być ciekawymi postaci.

Książka z każda kolejną stroną wzbudza coraz mniej emocji. W finale jest po prostu nudna. Zero emocji, zero akcji, zero jakichkolwiek uczuć. Szkoda. Bardzo zmarnowany potencjał.

Nie polecam.Sam pomysł na opowieść o dysfunkcyjnej rodzinie to za mało.

“Snowflake” @lulunealon to historia Debbie White. Dziewczyna wchodzi dopiero w dorosłość. Rozpoczyna studia, ale nie jest to dla niej łatwe, nie potrafi odnaleźć się w nowej rzeczywistości, ma problem z nawiązywaniem nowych znajomości. Całe życie mieszkała na farmie mlecznej. Mama Debbie jest chora psychicznie, do tego spotyka się ze sporo młodszym mężczyzną. W przyczepie kempingowej mieszka wujek dziewczyny. Pomaga jej jak może, ale sam zmaga się ze swoimi problemami, do tego nadużywa alkohol. Jak poradzi sobie nastolatka w dorosłym życiu?

Mam trochę problem z tą książką. Czytałam o niej dużo pozytywnych opinii, wiele zachwytów. Niestety mnie tak do końca nie zachwyciła 🤷🏻‍♀️

Oczywiście pokazuje z jakimi problemami zmaga się dziewczyna. Jak bez odpowiedniego wsparcia dorosłych, zwłaszcza mamy, która zajmuje się swoimi snami, które uważa za prorocze, ciężko przystosować się do dorosłego życia. Dorastanie w takiej specyficznej rodzinie odpiło się na zachowaniu i myśleniu młodej osoby. Wątek psychologiczny jest bardzo dobrze rozbudowany i poprowadzony.

“Snowflake” czytało mi się niesamowicie szybko, ale brakło mi bardziej rozbudowanej fabuły. Tak naprawdę dla mnie książka jest o niczym, mówię tutaj o fabule. Bohaterowie też byli dla mnie obojętni, nie potrafiłam się z nimi utożsamić, odczuwać razem z nimi. To jest dla mnie sporym minusem.

Dla mnie to średnia książka, takie 6/10. Brakło mi tej akcji, odczuwania razem z bohaterami. Gdyby nie świetne podłoże psychologiczne oceniłabym ją niżej. Książki Wam ani nie polecę, ani nie odradzę. Musicie sprawdzić sami jak Wam się spodoba.

@onaczytanoca

Matka, która zatraca się w tańcu wśród zielonego morza pokrzyw. Wujek alkoholik, a jednocześnie najlepszy przyjaciel, który potrafi mówić o gwiazdach niczym o nadnaturalnych istotach wprost z mitologii. Niewiele starszy od niej partner matki, dzięki któremu mleczna farma wciąż funkcjonuje. Nowi znajomi ze studiów, nowe miasto, nowy świat. Tym wypełniona jest codzienność Debbie. Do tego dochodzą małe i duże lęki, ciekawość świata czy codzienne starcia z rzeczywistością, która nie zawsze jest łaskawa. Razem daje to opowieść o dorastaniu i o życiu — tym pięknym oraz tym bolesnym. O problemach psychicznych i tym, jak chętnie od nich uciekamy.

Ze stron zapisanych przez Louise Nealon czuć szczerość. Autorka nie bawi się w kontrasty czy sztuczne kolory. Jej powieść to odbicie rzeczywistości, jaką w pewnym stopniu każdy z nas poznał. Historia o tym jak dzień mija za dniem. Jak relacje się rodzą, rozwijają i umierają. Jak człowiek dorasta i jak mierzy się z każdą kolejną minutą życia. Istotą tej powieści są krótkie momenty, które zostały uchwycone na papierze — spoglądanie na źle ogolone nogi, sekundowe zawahania czy wyłapywanie spojrzeń. Te małe rzeczy momentami zdają się być najważniejsze i to dzięki nim dostajemy dokładny obraz emocji i doświadczeń bohaterów. Dodatkowo teraźniejszość miesza się z przeszłością, a w powietrzu czuć subtelny zapach oniryzmu.

Wydawnictwo Muza co jakiś czas lubi zaskoczyć mnie powieścią, która trafia prosto do mojej wrażliwości. Której język czuję całą sobą i której bohaterowie zdają się mieszkać w moim sercu. Tak też było w tym przypadku. „Snowflake" to powieść, która potrafi poruszyć prostotą i której czytanie jest przyjemne, ale sprawia ból. To ten typ literatury, który pochłania się łatwo, ale nie lekko. Nie jest to lektura dla każdego i brakuje jej do książkowego ideału, ale ma w sobie coś, co wzbudza moją ciekawość względem autorki.

tłum. Radosław Madejski

Snowflake. Płatek śniegu. Takie jest nasze życie, delikatne i mające swój kres. Czasem kończy się niespodziewanie, jak topiący się w słoneczną zimową pogodę śnieżnobiały płatek śniegu. Czy rzeczywiście takie jest twoje życie? Czy takie było życie bohaterki, Debbie? Przekonajmy się …

Debbie White mieszka na wsi pod Dublinem, z rodziną. A stanowią ją matka Maeve i jej znacznie młodszy kochanek oraz wuj Billy. Wujek mieszka w przyczepie kempingowej, a zajmuje się hodowlą krów. Wszechobecna przy nim jest butelka whisky, nieodłączna towarzyszka życia. Matka, po pewnym zdarzeniu, zaczyna się borykać z chorobą psychiczną. A żeby było mało, to codziennie spisuje swoje prorocze sny. I w takiej nietuzinkowej rodzinie dziewczyna dorasta. Debbie rozpoczyna studia w Dublinie. Codziennie dojeżdża na uczelnię, rodzinę nie stać, aby zamieszkała w mieście. A zresztą ktoś musi pomagać w prowadzeniu gospodarstwa. Dziewczyna stara się wkręcić w studencki świat, nie jest jej łatwo, odstaje od innych. Wychowana na wsi, w dziwnej rodzinie nie ma zbytnich szans na zaakceptowanie przez innych. Ale Debbie poznaje wkrótce bratnią duszę, która ją zaakceptuje i się z nią zaprzyjaźni. Czy jest jednak możliwa szczera i otwarta przyjaźń między osobami pochodzącymi z dwóch różnych światów? Nie można tego wykluczyć …

Snowflake to dziwna powieść, taka odmienna od wszystkich, które miałam okazję czytać. Nie ma w niej szybkiej akcji, nagłych zwrotów wydarzeń czy tajemniczych oczekiwań wobec wydarzeń. Jest spokój i marazm, fabuła płynie jak toń spokojna. Ale są emocje i przeżycia zamknięte w tej trudnej historii, smutnej i napełniającej refleksją. Bohaterka chce żyć normalnie i wyrwać się z zapyziałej wsi. Ale czy będzie to możliwe? Jej pochodzenie i rodzina jej w tym na pewno nie pomogą. Pomóc sobie może tylko ona, sama, będąc twardą i potrafiąc walczyć o swoje marzenia. O lepszą przyszłość. O ciekawsze życie. O wyzwolenie się z pęt przeszłości.

To historia o szybkim dorastaniu i marzeniu o „byciu dorosłą”. Nie jest łatwo dojrzeć w rodzinie, w której problemy są na porządku dziennym. Alkohol, choroba psychiczna, omamy i urojenia, młodszy kochanek matki. Ale czy w tej rodzinie nie może być miłości? Przecież jedno nie wyklucza drugiego. Coś jednak jest na rzeczy skoro przyjaciółka Debbi ze studiów, mająca dostatnie życie, tak naprawdę zazdrości jej rodziny. Marzy, aby matka zwróciła na nią uwagę czy chwilę z nią porozmawiała. Pieniądze nie załatwią wszystkiego. A Debbi to wszystko ma, tylko nie jest przekonana, że ma szczęście. Musi zmienić podejście do życia i przewartościować swoje priorytety. Musi dostrzec okalającą ją prawdę i cieszyć się z tego, co jej życie oferuje. Dziewczyna stanowi głos młodego pokolenia, który chce być usłyszany. Pokazuje, jak można sobie radzić z trudnymi problemami, nie mając zbytniego wsparcia w najbliższych. Jak można walczyć ze smutną rzeczywistością, mając za sobą trudne doświadczenia.

Ta powieść stawia przed czytelnikiem masą niełatwych i niewygodnych pytań. Odpowiedzi na nie trzeba poszukać w sobie, swoim życiu i postępowaniu. Odpowiedzi nie zawsze będą łatwe i oczywiste, ale pewnie zaskakujące.

Polecam, to książka o Tobie i dla Ciebie ...

Książka Louise Nealon to debiut, po który musiałam sięgnąć. Autorka porusza w nim bardzo ważny temat, jakim jest krok w dorosłość we współczesnym świecie.

Powieść rozpoczyna się w momencie gdy osiemnastoletnia Debbie wybiera się na studia w Dublinie. Dla młodej dziewczyny, mieszkającej na wsi, jest to nie lada wyzwaniem tym bardziej, że nie miała ona łatwego dzieciństwa. Młodzieńcze lata spędziła z matką psychopatką i wujkiem, którego jedynym towarzyszem jest alkohol. Wejście w dorosłe życie nie jest łatwe, ale Debbie może liczyć na swoich przyjaciół, którzy próbują wprowadzić ją w życie studenckie...

Niestety, ta książka mnie trochę zawiodła. Choć problemy w niej poruszone są bardzo ważne i nie można przechodzić obojętnie koło osób, które nie potrafią radzić sobie z odrzuceniem i startem w dorosłość, to jednak uważam, że autorka trochę po macoszemu potraktowała rozwinięcie tych tematów. Liczyłam na większą rozbudowę, przykłady rozwiązania problemów oraz sposobu jak młode osoby mogą sobie radzić w świecie dorosłych.

Początek zapowiadał się naprawdę ciekawie, lecz im dalej tym coraz bardziej zaczynałam się nudzić. Bohaterowie powieści wydają się być nijacy, mało prawdziwi. Czytając zabrakło mi emocji, zabrakło mi akcji. Mimo to współczułam Debbie, tego co ją spotkało, tego w jakim otoczeniu musiała się wychowywać. Podobał mi się również sposób, w jaki autorka przedstawiła jej przemianę.

Finalnie, uważam, że ta książka mogłaby być naprawdę świetną pozycją, jednak według mnie potencjał nie został wykorzystany. Szkoda, bo zapowiadało się naprawdę dobrze.

Tradycyjnie, nie zniechęcam. Wręcz przeciwnie, przeczytajcie i podzielcie się swoimi wrażeniami.

Zacznijmy od tego, że „Snowflake” to powieść przepełniona przeróżnymi emocjami. Akcja nie pędzi tutaj jak szalona. Nie ma niesamowitych zwrotów akcji, które spowodują szybsze bicie serca. Jednak książka ma w sobie przysłowiowe „to coś”.

Autorka ma niesamowity dar pisarki, gdzie wszystkie wydarzenia trafnie ubiera w słowa przy czym sprawia, że w głowie czytelnika kotłuje się wiele myśli.

Fabuła płynie spokojnie, a jej treść nie jest łatwa. To powieść o trudnej, smutnej i życiowej historii. O marzeniach i potrzebie szybszego dorośnięcia, śmierci, chorobie psychicznej , alkoholizmie, zdradzie… Braku akceptacji dla swojej rodziny i burzliwej przyjaźni.

Debbie - główna bohaterka jest sympatyczną, choć może troszeczkę nieporadną i zagubioną osobą. Z pozoru wydaje się być z lekka oderwana od rzeczywistości i społeczeństwa, w którym przyszło jej żyć. Dziewczyna za wszelką cenę pragnęła dostosować się do studenckiego świata, który był jej tak obcy. Jednak muszę przyznać, że z całego serca jej kibicowałam i pragnęłam dla niej wszystkiego dobrego. Natomiast o reszcie bohaterów wiemy tylko tyle ile wie sama Debbie. Ich postacie to zaledwie zarysy.

Gdzieś czytałam porównanie „Snowflake” do książek Sally Rooney jednak muszę przyznać, że osobiście uważam ją za zdecydowanie lepszą! Louise Nealon przekazała czytelnikowi książkę, która z całą pewnością składnia do refleksji. Zmusza nas do przemyśleń, jak skomplikowane relacje rodzinne i trudne dzieciństwo wpływają na dorosłe życie. Sięgając po nią przygotujcie się na porządny ładunek emocjonalny. Jednak z całą pewnością zachęcam Was do sięgnięcia po nią.