Smutki wszelkiej maści

Mariana Leky oczarowała wiele osób realizmem magicznym w powieści ,,Sen o okapi". W książce ,,Smutki wszelkiej maści" go nie znajdziemy, ale zamiast tego autorka ujmuje czytelnika codziennością i radością z małych rzeczy i gestów.

Nowa książka niemieckiej pisarki, to zbiór tekstów, które stanowią wycinek z życia narratorki. Razem tworzą obraz pewnej rodzinny i mieszkańców domu. Ciągłość fabularna w postaci narratorki sprawia, że z tych krótkich opowieści wyłania się kilka ciekawych osobowości, które przewijają się przez całą książkę i tworzą ich małe, wielkie życiowe opowieści. Zabieg ten daje poczucie pewnej klamry.

Autorka w piękny sposób uchwyciła codzienność, w której nie brakuje lęków, problemów i wszelkiej maści zmartwień, ale zdecydowała się tknąć w swoje teksty nadzieję i pozytywną energię.

Pomimo głębokiego osadzenia tej książki w rzeczywistości w ,,Smutki wszelkiej maści" znajdą się fragmenty pełne dziecięcej, nieograniczonej wyobraźni.

Nierozważne byłoby w pełni utożsamiać narratorkę z autorką, ale Mariana Leky zostawiła w swoich tekstach fragmenty, które mocno sugerują wątki autobiograficzne. Niemiecka pisarka jest czułą i wnikliwą obserwatorką, w krótkich tekstach udaje jej się ująć esencję życia, na różnych jego etapach.

Autorka ma świetny styl, która nadaje tej książce cudowny klimat. Nie śpieszy się z opowiedzeniem historii swoich bohaterów. Wprowadza do tekstu poczucie melancholii oraz nostalgii, które wywołują refleksje.

To moje drugie spotkanie z twórczością autorki Mariany Leky.

Pierwszą była oczywiście "Sen o okapi", która bardzo przypadła mi do gustu. Dlatego też bez wahania sięgnęłam również po ten tytuł i ... oczywiście nie rozczarowałam się!

To książka o szczęściu, bardzo uważam taka melancholijna, a więc idealna na te długie, jesienne wieczory, gdzie będziemy mieli okazję na spokojnie porozmyśleć sobie o życiu przecinek i o tym co daje nam szczęście...

Ale nie zrozumcie mnie źle - ta książka nie przynudza. Wręcz odwrotnie - ona poruszy Wasze serca, które aż w "podskoczą" do góry!

Niezaprzeczalnym plusem jest tutaj cudowny styl pisania, którym posługuje się Mariana Leky. Potrafi ona wprowadzić w powieść tak piękny i niepowtarzalny klimat, atmosferę, że to wszystko razem powoduje fakt, już książka staje się po prostu magiczna, przenosi nas zupełnie nieznane nam do tej pory "krainy"...

I mimo, że książka ma w tytule "smutki", to dla mnie jest to jak najbardziej zbiór opowiadań o "szczęściach"!

Lisa przeżywa pierwszy zawód miłosny. Jej ciotka boi się latania. Ulrich z niepokojem czeka na diagnozę. Pani Wiese rozważa przeprowadzkę do innego miasta. Na pana Pohla sąsiedzi zawsze mogli liczyć, jednak tym razem to on potrzebuje pomocy. Lori, mieszaniec pinczera miniaturowego, stale się trzęsie, a w zaroślach czai się aligator. Słowem: zwyczajne bolączki oraz niecodzienne zdarzenia, które dowodzą, że życie polega na oswajaniu swoich słabości. Bo przecież świadomość własnego strachu też może być super mocą...

Mi czytało się te historie wspaniale -niespieszna akcja, bardzo dobrze wyważona, tak że możemy spokojnie zatrzymać się i pogrążyć we własnych rozmyślaniach... A na koniec zauważymy, że nasze samopoczucie i humor jest w dużo lepszym stanie, a wokół serca czujemy takie lekkie ciepełko - to magia tej książki ❤️

Polecam przeogromnie!

„Smutki wszelkiej maści” książka, której tytuł jest zdecydowanie mylący. Sięgając po najnowsze dzieło Mariany Leky spodziewałam się melancholijnej, może nawet nieco przygnębiającej lektury. Nie mogłam się bardziej mylić! Autorka zabiera nas w świat mikropowieści, które przedstawiają codzienne życie, lęki, strachy (zwłaszcza te nieracjonalne!) głównej bohaterki oraz jej rodziny i znajomych. Postacie śmiało kroczą przez życie mierząc się z mniejszymi i większymi troskami.

Książka otula czytelnika delikatnym humorem oraz niecodzienną formą. Przeczytawszy „Sen o okapi” byłam zachwycona stylem autorki. Tym razem również się nie zawiodłam. „Smutki wszelkiej maści” to historie idealne na jesienny wieczór. Wprawiają w dobry nastrój i napełniają pozytywną energią. Jestem pewna, że po lekturze w inny sposób spojrzycie na swoje codzienne utarczki i niesnaski. Zdecydowanie polecam.

Napisałam ponad dwa lata temu, że wystarczy wpuścić „Sen o okapi” do swojego serca, a on wypełni je emocjami. Dlatego, kiedy zobaczyłam, że 11 października premierę ma nowa książka Mariany Leky „Smutki wszelkiej maści”, zapragnęłam nowej dawki magii zawartej w okruchach codzienności, drobnych gestach, sile natury i głębi uczuć. Bo każdy z nas chce czasem otulić się słowem niczym ciepłym kocykiem w chłodny, deszczowy dzień, a zawarte w tej książce opowieści są niczym cudowny balsam, od którego lżej robi się na sercu, świat wydaje się piękniejszy i mamy ochotę uśmiechnąć się nawet do najbardziej mrukliwego sąsiada.

Wbrew tytułowi błyskotliwie opowiedziane historie z życia narratorki i jej relacji ze spotykanymi codziennie ludźmi tworzą obraz budzący uśmiech, pełen optymizmu i nadziei. Bo choć sporo w nich ludzkich bolączek, lęków i zwyczajnych problemów, z którymi borykają się na co dzień, to ich wydźwięk zależy od podejścia. A poczucie humoru i pozytywne nastawienie na pewno sporo ułatwiają szczególnie niedostosowanej do życia romantyczce.

Każdy z nas w reakcjach i emocjach bohaterki znajdzie własne. Mnie wiele razy zdarzyło się kiwać głową ze zrozumieniem i uśmiechem. I przypomniałam sobie, jak niewiele czasem trzeba, by uwolnić się od złych emocji, poprawić sobie i komuś samopoczucie, cieszyć się z drobiazgów składających się na szczęście. Bo „piękno leży w oku patrzącego”. Dostrzegajmy je!

Jeśli chcecie się dowiedzieć czy „dusze można naprawiać, jak skarpetki czy rynny”, czy atak paniki można pomylić z wybuchem miłości i ile może kosztować doradztwo finansowe u fryzjera, to sięgnijcie po ten zbiór ciepłych opowieści ukazujących życie we wszystkich jego odcieniach. Jest niczym promień słońca wyglądający zza chmury i ogrzewający nasze serca. Na jesień idealny!

Smutki wszelkiej maści mieszają się z uśmiechem serca. Codzienne problemy, przemyślenia i wydarzenia, które mogą przygnębiać, zostają przez autorkę przytulone i zamienione w krótkie historie, jakie nadają życiu lekkości. Lęki bohaterów wychodzą na jaw, stres opanowuje ciało, a odchodzenie nigdy nie jest łatwe, a jednak jest ciepło, miło i bezpiecznie. Bo choć bywa źle, bywa też dobrze, a perspektywa zmienia wiele. I tak oto Mariana Leky stworzyła rzeczywistości opartą na czułym humorze.

Mniej więcej tego się po autorce spodziewałam, a jednak „Smutki wszelkiej maści“ wciąż były dla mnie zaskoczeniem (od formy po styl), ale zaskoczeniem z gatunku tych najprzyjemniejszych. Choć Leky mówiła o tematach trudnych (od zdrowia psychicznego, poprzez starzenie, po przeprowadzki), to, równoważyła ich poziom, dzięki czemu nie przytłoczyła czytelnika cierpieniem. Jej humor i empatia pozwoliły spojrzeć z innej strony na wydarzenia bliskie nam wszystkim w mniejszym lub większym stopniu. Pomogła choć na chwilę nabrać zdrowego dystansu. Bez trywializacji czy bez moralizatorstwa, choć czasami zaledwie krok dzielił ją od granicy dobrego smaku.

Zostalam przytulona przez autorkę. Życie oraz problemy moje i ludzi wokół spotkały się z podejściem TAK CIEPŁYM, TAK PRZYJEMNYM, że zaczęłam jakby ważyć mniej. Nie była to proza, po jaką miałabym ochotę sięgać często, ale której niewątpliwie potrzebowałam. To siła tego tytułu. Jego supermoc. I dlatego ma moje serce.

przekł. Agnieszka Walczy

Ciekawostka: Teksty z książki wcześniej ukazały się w czasopiśmie „Psychologie Heute“, a od wydanie zostały przez autorkę przerobione. To trochę mówi o formie powieści.

Ciekawostka druga: Interesujący okazał się dobór niektórych słów. Nie mogę sprawdzić, na ile to kwestia tłumaczki (już mi znanej, więc to wątpliwe) czy autorki, ale pierwszy raz spotkałam się z „czniać“ i całą resztą niespodzianek, których istnienie potwierdził słownik.