Śmierci ulotny woal

Mój stosunek do historii zawsze był trudny do określenia. Z jednej strony nie pasjonowała mnie, z drugiej jednak bez trudu przyswajałam różne fakty. Muszę też przyznać, że naprawdę zainteresowana byłam, gdy trzeba było zagłębić się w XX wiek, czyli w tą ciągle żywą historię. Miałam to szczęście, że było mi dane poznać prababcie i pradziadków, dla których wojna nie była jedynie opisem z podręcznika, może dlatego właśnie chciałam zapoznać się ze szczegółami rzeczywistości, w jakiej musieli przetrwać.

Ten przydługi wstęp wypłynął ze mnie pod wpływem lektury, której akcja toczy się w okresie międzywojennym, bo po raz kolejny zaczęłam się zastanawiać, dlaczego tak bardzo oczarował mnie cykl powieści z Antonim Fischerem. Jednym z czynników jest właśnie to, że historia XX wieku jest mi bliska. Poza tym sam styl Ryszarda Ćwirleja ma na to ogromny wpływ. Nie bez znaczenia jest też ogromny realizm na kartach tych książek.

"Śmierci ulotny woal" różni się znacznie od poprzedniego tomu. Autor położył w moim odczuciu większy nacisk na obyczajowość i na mnie zadziałało to piorunująco. Czułam się tak, jakbym przeniosła się w czasie, jakbym znalazła się w innej epoce. Ryszard Ćwirlej dba o każdy szczegół, o język, o kreację bohaterów, o wplecenie ich losów w autentyczne wydarzenia. Mnie takie rzeczy naprawdę zachwycają, nawet jeżeli fabuła toczy się ledwie trzydzieści lat wstecz, bo to dla mniej już inny świat, taki, jakiego nie znam, a tutaj mówimy o czasach, w których współcześni twórcy także nie mieli szansy żyć, więc muszą wykonać katorżnicą pracę, by wiarygodnie odmalować koloryt nie tyle historyczny, co obyczajowy.

Jednak to miał być z założenia kryminał i gdybym miała oceniać tę powieść w tej kategorii, to miałabym z tym ogromny problem, bo zwyczajnie praktycznie nie zwracałam uwagi na wątki związane z przestępstwami. Było ich kilka, lecz żaden szczególnie mnie nie zainteresował, tym bardziej, że ten główny zaczął się od seansu spirytystycznego, a mój stosunek do zjawisk paranolmalnych jest delikatnie mówiąc sceptyczny.

"Śmierci ulotny woal" to świetna powieść osadzona w realiach Polski międzywojennej, która zachwyci nawet tych zupełnie niezainteresowanych historią. Niech najlepszą rekomendacją będzie to, że nawet mi nie przeszkadzał ten brak kryminału w kryminale.

Moje 7/10.

Dwa lata temu przeczytałam swoją pierwszą książkę autorstwa Ryszarda Ćwirleja, która bardzo mi się spodobała. Już wcześniej zauważyłam, że retrokryminały to gatunek, który idealnie wpisuje się w mój gust czytelniczy. Cykl o Antonim Fischerze to tylko potwierdził. Jako pierwszą przeczytałam piątą część, a dopiero później nadrabiałam poprzednie. Każda książka to inna historia, inne śledztwo i moim zdaniem można ten cykl czytać bez zwracania uwagi na kolejność. Tak więc można zacząć także od siódmej części, czyli „Śmierci ulotnej woal”, którą niedawno miałam okazję czytać.

Czytanie książki „Śmierci ulotny woal” to była dla mnie czysta przyjemność. Z wielką chęcią wróciłam do znanego już mi Poznania. Ponownie mogłam poczuć klimat tego miasta sprzed kilkudziesięciu lat. Powróciłam do znanych i lubianych bohaterów. Czekałam tylko co takiego znowu wymyśli Fischer i co przydarzy się szkiełom. Ta książka, jak i cała seria, to także moje źródło poznańskiej gwary, której wcześniej w ogóle nie znałam.

Po raz kolejny nie wiem jak i kiedy przeczytałam całą książkę. Wciągnęłam się w kolejne poznańskie przygody i ciężko było mi się od nich oderwać. Już pierwsze strony pobudziły moją ciekawość i kolejne jeszcze tylko bardziej na nią działały. Klimat, dobrze skrojona zagadka kryminalna i ciekawi bohaterowie to te elementy, które można znaleźć w serii z Fischerem i które zdecydowanie sobie cenię.

"Śmierci ulotny woal" to kolejny kryminał retro.

Z bohaterami tej kryminalnej serii nie sposób się nudzić. Autor zabiera nas po raz kolejny do międzywojennego Poznania, gdzie razem z komisarzem Antonim Fischerem jego ekipa szuka winnych popełnionych morderstw, wśród zabitych jest wicekonsul.

Można również przeczytać o "... luksusach, co się drugim nawet nie śniły. Na ten przykład takie elektroluksy na prąd elektryczny do zasysania kurzu, co wysprzątają każdy dywan" oraz o "fryżyderach, znaczy takie zimne szafki na jedzenie, w których można trzymać produkty po kilka tygodni".

Jak zawsze świetne kreacje bohaterów, świetne dialogi w gwarze oraz dawka humoru. Poznajemy również ówczesne polsko-niemieckie relacje mieszkańców, sytuację polityczną - doskonale przedstawiony klimat tamtych czasów.

Zapraszam do Poznania, gdzie będziecie podążać śladami bohaterów. Dobra lektura na długie wieczory!

Kryminał retro. Lubicie taki gatunek ?

Nie często sięgam po tego typu książki jednak, wiem że akurat ten autor idealnie odnajduje się w tamtych czasach!:)

Dzięki tej książce po raz kolejny mogłam się przenieść w czasoprzestrzeni. Jak już wspomniałam nie często sięgam po kryminały których akcja toczy się w latach dwudziestych lub trzydziestych. Jednak kiedy widzę nazwisko autora o jego najnowsze książki - moje ręce same wędrują na półkę z jego książkami ot taka magia :)

W pewnym sensie i w tej książce nieco magii zaznałam a raczej metafizycznych zjawisk . Tematyka jest troszkę zagmatwana, a więc tak naprawdę nie wiele Wam napisze, gdyż musiałabym wyjawić zbyt dużo. Wolałabym się jednak zatrzymać na moich odczuciach względem tej książki:)

Oczywiście kolejny raz spotkałam głównego bohatera - Antoniego Fishera, którego poznałam już we wcześniejszych tomach. Kolejny raz musi rozwikłać zagadkę która przybiera znamiona metafizyczne. I to właśnie ten wątek zrobił na mnie ogromne wrażenie.

Niestety mam ogromny problem z imionami pozostałych bohaterów. Są nie tylko trudne do zapamiętania ale i do wypowiedzenia. Niestety niosło to za sobą konsekwencje w postaci mojego częstego gubienia się i zrozumienia kto jest kim. Ale to tylko do czasu. Autor świetnie odnajduje się w klimacie lat międzywojennych. Starał się łączyć prawdziwe fakty z fikcją, trzymał się topografii miejsc w których toczyla się akcja przedstawiając te miejsca tak abyśmy mogli zobaczyć je jego oczami. Właśnie to lubię w książkach autora, jego zaangażowanie i chęć przedstawienia tematu jak najlepiej.

Całość pokazuje niezwykły patryjotyzm autora, jego wiarę w polskie korzenie ale i w ludzi. W książce poświęcił dużo tematyce polityki zgodnej z tamtymi czasami. Było to ciekawe ale czasem mnie to troszkę przytłaczało. Skupiłam się więc na sprawie kryminalnej. jest ona dość zagadkowa i niejednoznaczna. Autor także bawi się faktami oraz tym co nam ujawni a co pozostaje tajemnicą

Wzbudzało to moja ciekawość ale także czasem troszkę nużyło. Akcja się toczy się w zawrotnym tempie. Także duża ilość opisów pomimo tego że przybliża nam owe czasy to może trochę przytłaczać. Nie mniej jednak z wielką przyjemnością przeczytałam książkę i serdecznie Wam ją polecam :) czasem warto przeczytać coś innego :)

Wracamy do międzywojennego Poznania wraz z komisarzem Antonim Fischerem! I mimo że jest to już siódma część mojego ulubionego cyklu kryminałów retro, to trzeba przyznać autorowi, że pomysłów na fabułę mu nie brakuje. Niezmiennie też zachwyca wpleceniem losów bohaterów w aktualną sytuację społeczno-polityczną i nieco ironicznym humorem, okraszonym poznańską gwarą, którą ponownie mam okazję sobie odświeżyć i podszlifować.

I co więcej, tym razem zaintrygował mnie od pierwszych stron, zapraszając na seans spirytystyczny u pewnej hrabiny, podczas którego duch wskazuje na rychłą śmierć wicekonsula von Pieskowa. Przepowiednia nabiera realnych kształtów, gdy mężczyzna rzeczywiście znika. Do odszukania niemieckiego dyplomaty zostaje wyznaczony sam komisarz Fischer, bo sytuacja ta może zaognić i tak napięte stosunki polsko-niemieckie. A może komuś właśnie na tym zależy?

Powieści autora nigdy nie pozostają jednowątkowe, więc i tym razem trafiamy również do mieszkania zamordowanego dozorcy, czy uczestniczymy w tajnej akcji wywiadowczej Tolka Grubińskiego i jego złodziejskiej szajki w niemieckim Szczecinie. Często towarzyszymy też wywiadowcom Olkiewiczowi i Okoniowi podczas konsumpcji wzbogaconej procentami, a to Pod świńskim Uchem, a tu U Okonia. Co zrobić jak w te miejsca prowadzą tropy? Taka praca. A już aspirant Oskierko przeszedł tym razem samego siebie. Pech, czy zwykła głupota? W każdym razie z jego poczynań i ich konsekwencji można śmiać się do łez.

Autor jak zawsze umiejętnie połączył wszystkie wątki prowadzące do zaskakującego zakończenia wywołującego uśmiech na twarzy, a z tej swoistej podróży w czasie aż szkoda było wracać. I chociaż miałam odczucie, że trochę mało było w tym tomie samego Fischera, to pozostali bohaterowie, których zdążyłam obdarzyć sympatią w poprzednich częściach zapewnili mi znakomitą rozrywkę. Z nimi nie sposób się nudzić!