Śmierć żonokrążcy

Jeśli myślisz, że widziałeś już wszystkie rodzinne dramaty, to znaczy, że jeszcze nie poznałeś rodziny Pacholców. W Śmierci żonokrążcy Iwona Banach serwuje czytelnikowi wybuchowy koktajl: pięć eks-żon, kochanki, jedna toksyczna matka, trup w salonie, jeden podstarzały mizogin i dwoje policjantów o nazwiskach rodem z kabaretu. Brzmi jak farsa? Tylko częściowo – bo pod warstwą absurdalnego humoru kryje się całkiem zgrabnie skonstruowana intryga kryminalna i kąśliwa analiza relacji rodzinnych.

Walter Pacholec, tytułowy „żonokrążca”, nie jest bohaterem, którego można łatwo polubić. Raczej takim, którego by się z chęcią… skrzywdziło... I najwyraźniej ktoś to zrobił – i to w stylu idealnie pasującym do jego życia: dramatycznie, w obecności byłych małżonek i pod czujnym okiem apodyktycznej matki.

Autorka z typową dla siebie płynnością łączy kryminał z komedią, a absurd z całkiem trafną obserwacją ludzkich relacji – zwłaszcza tych rodzinnych. Matka Waltera to postać, która powinna mieć osobne ostrzeżenie na okładce. Synowe – każda inna, każda z przeszłością, wszystkie porzucone i wymienione na nowszy model. A Walter? Cóż, nawet po śmierci potrafi skomplikować życie wszystkim dookoła.

Iwona Banach ma unikalny styl: potrafi rozbroić śmiertelnie poważną sytuację jednym absurdalnym zdaniem, nie niszcząc przy tym dramaturgii. Umiejętnie miesza rejestry językowe – od ciętych ripost, przez potoczne dialogi, po błyskotliwe refleksje. Widać, że doskonale czuje rytm komedii, ale nie zapomina o tym, że pisze jednak kryminał – więc zagadka jest realna, intryga się zazębia, a finał daje satysfakcję.

Śmierć żonokrążcy nie jest typowym kryminałem, ale też nie jest czystą komedią. To inteligentna zabawa konwencją, droczy się z czytelnikiem, puszcza do niego oko i pozwala śledzić zbrodnię z zaangażowaniem ale i przymrużeniem tegoż oka. Śmiejesz się, ale mimo wszystko chcesz wiedzieć: kto zabił? Dlaczego? I co jeszcze się wydarzy?

To książka dla tych, którzy lubią zagadki kryminalne, ale niekoniecznie w stylu skandynawskiego mroku. Dla tych, którzy cenią sobie wartkie dialogi, barwne postacie i ten rodzaj humoru, który pojawia się tam, gdzie zbrodnia spotyka się z rodziną – czyli tam, gdzie bywa naprawdę niebezpiecznie.

To idealna lektura dla tych, którzy po prostu szukają czegoś lekkiego i zabawnego. Świetnie sprawdzi się jako przerywnik między cięższymi lekturami, ale zostanie z tobą na dłużej dzięki językowi, stylowi i bezczelnej energii.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Bookend

#współpracarecenzencka

#współpracareklamowa

#współpracabarterowa

Poznajcie Waltera Pacholca… i jego pięć żon. Tak, dobrze czytacie. Obecną, z którą się właśnie rozwodzi, eks żony i niedoszłą. Niedoszłą dlatego, że Walter dał się zabić. W domu matki, Reginy Pacholec, na której urodziny został zaproszony wraz ze wszystkimi żonami. Kto dopuścił się tego niecnego czynu? Dlaczego seniorka zaprosiła wszystkie kobiety na przyjęcie urodzinowe? Czy posterunkowej Belli Głąb i aspirantowi Miłoszowi Kapuście uda się rozwiązać zagadkę?

„Śmierć żonokrążcy” to historia, przy której tworzeniu, autorka wykazała się niezwykłą pomysłowością. Podobnie ma się sprawa z tytułem, bo sami przyznacie, że ani oczywisty, ani taki zwykły to on nie jest. Nie wszystkiego się spodziewałam i nie na wszystko byłam gotowa, momentami było odrobinę chaotycznie, ale jak to u Iwony Banach bywa, kreacja postaci ciekawa, chociaż ogrom żon ciut przytłaczający, a na brak ciętych ripost i specyficznego humoru narzekać nie można.

Czy udało mi się odgadnąć kto zabił? Niestety nie, ale to dobrze przecież. Czy śmiałam się w głos przy czytaniu książki? Nie, ale uśmiech pojawiał się na mej twarzy i miło spędziłam z nią czas.

Jeżeli znacie książki autorki i lubicie jej nietuzinkowy styl, to „Śmierć żonokrążcy” powinna trafić na Waszą półkę.

Iwona Banach @zastroniec

"Śmierć żonokrążcy"

@wydawnictwo_bookend

* " - Może. Bo ja stawiałam zawsze na pieniądze. Za pieniądze można wszystko kupić, ale to broń obosieczna: za pieniądze można też wszystko stracić, bo żeby wygrać musisz wiedzieć, z kim grasz i na jakie sumy."

* "Mówi się, że świąt jest taki, jakim go widzimy. Dlatego też ludzie często mają bardzo odrębne światy, bo ich wizję światów są nie do pogodzenia z wizjami świstów innych ludzi."

Poznamy Waltera Pacholca, który ma to coś, co sprawia, że kobiety kleją się do niego. Pieniądze i siła w lędźwiach to przepis na życie, ale czy na pewno?

Fabuła jest niczym karuzela kręcisz się szybko w jedną stronę i wirujesz, kiedy czujesz, że zaczynasz rozumieć to nagle zmieniasz kierunek i zaczynasz przyzwyczajanie od nowa. Potem nadchodzi zejście z karuzeli i utrzymanie się na nogach, a to nie jest łatwe, ale za to zabawne no i można się uszkodzić, bo na coś wpadniesz.

Akcja natomiast jest jak huśtanie na huśtawce. Raz jesteś u góry, plecami do wszystkich i wiesz, że coś się dzieje, ale nie do końca wiesz co. Raz jesteś u góry, lecz twarzą do tego co się dzieje i zdajesz sobie sprawę z tego co się właśnie wydarzyło i nie dowierzasz, aż nagle jesteś na dole i czekasz, myśląc, że wiesz co się wydarzy.

Bohaterowie są tak realnie wykreowani, że ja dale sobie głowę uciąć, że chodzą po świecie tacy ludzie. Ich kreacja jest nas wyraz rzeczywista. Każdy jest inny, ma swoją osobowość i swoje myślenie oraz swoją rolę do odegrania! Czy polubiłam kogoś najbardziej, chyba Aurelie jej mi było szkoda. A irytował mnie Tobiasz, ludzie nic tylko wziąć i udusić tak mnie irytował i drażnił swoją osobą, że to tragedia, ale pozytywna. Bo nie on jeden działał mi na nerwy, ale najbardziej odczuwalnie. A to znak, że autorka potrafi wykreować bohaterów po mistrzowsku! Tutaj każdy z bohaterów jest po coś, ale nie każdego polubicie, to mogę wam zagwarantować.

Emocje gwarantowane, nie ma tu chwili na nude, na zastanowienie się tak, ale na nudę zdecydowanie nie. Uśmiech nie schodził z twarzy, ale pojawił się też nie tylko pozytywny, lecz również zirytowania. Było zabawnie w szczególności dialogi potrafiły rozbawić!

Opisy są świetnie. Przemyślenia wszystkich bohaterów są podane na tacy, ale czy myślą i mówią szczerze, tego nie sposób zrozumieć. No i nie trudno wyobrazić sobie miejsce w którym dzieje się fabuła. A kryminalnie wejście do głowy bohaterów jest naprawdę bardzo dobrze skonstruowane.

Podsumowując "Śmierć żonokrążcy" to opowieść, która rozbawi, ale również nakłoni do przemyśleń. To idealny tytuł do odprężenia i zrelaksowania. Z małą zagadka. Dla fanów komedii jak i kryminału, będzie to idealny tytuł.

Autorka stworzyła świetna historie okraszoną poważnymi tematami, z dużą dawką śmiechu i szczyptą intrygi, która podsycała całą historię! Polubiłam się z piórem autorki i jej stylem, dlatego wiem, że nigdy się nie zawiodę. Dostanę to czego oczekuje od połączenia komedii i kryminału.

Perun uważa, że jest to komedia i kryminał jest idealnie stworzonym połączeniem przez autorkę. Zabawa gwarantowana.

Teściowa bywa koszmarem dla synowej. Czasami nawet dla kilku synowych jednocześnie, tak jak w komedii kryminalnej autorstwa Iwony Banach pt. "Śmierć żonokrążcy", która ukazała się nakładem Wydawnictwa Bookend.

Byłe, obecne i niedoszłe synowe zostają zaproszone przez Reginę Pacholec na jej urodziny. Wszystkie te panie łączy osoba Waltera Pacholca, syna Reginy i tytułowego żonokrążcy, który przy żadnej kobiecie nie może zagrzać miejsca. I chociaż rzeczone synowe szczerze nienawidzą gospodyni przyjęcia, postanawiają udać się do jej rezydencji na być może ostatnią taką imprezę urodzinową Reginy. Nie spodziewają się jednak, że znajdą się w samym sercu podstępnej zbrodni dokonanej na dziedzicu Pacholcowej fortuny.

W tej rodzinnej opowieści dzieje się tyle, że można się pogubić. Wszystkie żony i kochanki Pacholca dostarczają nie lada wrażeń. Są charakterystyczne, zabawne i potrafią nieźle namieszać, nawet w kryminalnym śledztwie prowadzonym przez parę niekoniecznie spostrzegawczych policjantów. To właśnie barwne postaci kobiece sprawiają, że "Śmierć żonokrążcy" staje się dialogiem rozpisanym na wiele głosów, w którym prym wiodą charyzmatyczne i wrażliwe emocjonalnie kobiety.

Banach świetnie odnajduje się w konwencji komedii kryminalnej. Bawi się językiem, drwi ze swoich bohaterów, przywołując nawet najbardziej krępujące szczegóły z ich życiorysów i z nutą ironii kreśli powieściowe relacje damsko-męskie, damsko-damskie a nawet męsko-męskie, udowadniając tym samym, że człowiek nabiera wyrazu dopiero w kontakcie z innymi.

Mój czytelniczy „pierwszy raz” z tym gatunkiem i prozą Iwony Banach uważam za nad wyraz udany. Autorka zadbała o to, by było śmiesznie, momentami przerażająco, świetnie poprowadziła wątek kryminalny wielokrotnie podrzucając odbiorcy mylne tropy i uczyniła wszystko byśmy do ostatniej strony czerpali przyjemność z lektury.

Choć byłabym ostatnią osobą na przyjęciu u znienawidzonej teściowej, wspaniale bawiłam się w trakcie czytania tej powieści i każdemu polecam "Śmierć żonokrążcy", lekką i zabawną komedię kryminalną o skomplikowanych losach pewnej patchworkowej rodziny.

*współpraca reklamowa*

Kolejny kryminał komediowy, szczerze mówiąc coraz bardziej podoba mi się ten gatunek. Jednak do do samej historii mam trochę mieszane uczucia.

Tytułowy żonokrążca to Walter Pacholec, który na konice ma już pięć byłych żon oraz sporo kochanek. W domu Pacholców ma odbyć się impreza z okazji urodzin mamuni, która na tę okoliczność zaprasza wszystkie swoje byłe synowe, ku rozpaczy obecnej kochanki oraz niezadowoleniu Waltera, który wkrótce po pierwszej kolacji zostaje znaleziony martwy na siłowni. Sprawa morderstwa jest trudna, a sprawę komplikuje także kolejne morderstwo, tym razem jednej z byłych żon.

Autorka wspaniale wykreowała postacie, jest ich sporo ale każda charakteryzuje się jakąś dominującą cechą, każda z nich jest inna choć łączy ich wszystkich postać Waltera. Tajemnicze morderstwo wydaje się nie mieć sensu, w zasadzie każdy wydaje się podejrzany, jeżeli do tego dodamy rzekome działanie sił nadprzyrodzonych, mamy niezły bałagan. Moją ulubienicą jest teściowa z piekła rodem, która ma decydujący głos, nie przejmuje się niczyim zdaniem, uważa się za lepszą bo ma pieniądze, i nawet śmierć jedynego syna wydaje się jej nie ruszać.

Akcja jest dynamiczna ale także nieco chaotyczna, ja nie raz się gubiłam, raz za sprawą perspektywy, raz z natłoku wydarzeń, dialogów czy przemyśleń. Mam wrażenie, że autorka tutaj za bardzo dała się ponieść i wszystkiego jest po prostu za dużo. Książka przesiąknięta jest plot twistami oraz kolejnymi teoriami na temat popełnionej zbrodni, ja sama miałam kilka typów, ale w końcowym rozrachunku byłam bardzo zaskoczona.

Autorka porusza w tej lekturze także kontrowersyjne tematy takie jak związki homoseksualne, szowinizm, traktowanie kobiet, rozwody czy choroby psychiczne. Książka napisana jest prostym językiem, klimat pomimo zbrodni utrzymuje się w lekkim i zabawnym tonie. Zajdziemy tu sporo zabawnych sytuacji i dialogów, przy których nie sposób się nie uśmiechnąć. Historia jest bardzo nietypowa, nie mniej wciąga i można się przy niej świetnie bawić.