Vesta Gul po śmierci męża mieszka z dala od cywilizacji wraz ze swoim psem. Pewnego dnia, podczas spaceru po lesie, znajduje liścik rozpoczynający się od słów: „Miała na imię Magda. Nikt nigdy się nie dowie, kto ją zabił. (…) Tu spoczywają jej zwłoki”. Tyle że ciała… nie ma. Vesta postanawia, że notatkę pozostawiono specjalnie dla niej, musi więc znaleźć mordercę tajemniczej Magdy, inaczej ofiara – dla której tworzy całe wymyślone życie – zostanie zapomniana. Historia rozwija się w zaskakujący sposób, a czytelnik nabiera przekonania, że nie do końca powinien wierzyć w to, co opowiada Vesta, oględnie mówiąc – kobieta jedyna w swoim rodzaju. Czy przypadkiem żałoba po śmierci męża Waltera nie doprowadziła jej do obłędu? Czy przerwanie terapii przeciwlękowej może wyjaśnić kolejne obsesje, w tym śniadaniową i biblioteczną? A może działa tu jakaś mroczna siła nie z tego świata?
„Śmierć w jej dłoniach” to kolejna ukazująca się po polsku powieść cenionej przez krytyków i uwielbianej przez czytelników pisarki, autorki między innymi powieści „Mój rok relaksu i odpoczynku”, „Lapvona” oraz „Eileen”. Jak zawsze prowokacyjna Ottessa Moshfegh przedstawia czytelnikom bohaterkę, której nie da się zapomnieć. Elementy horroru, czarny humor i suspens tworzą niesamowitą opowieść podważającą to, co zwykle myślimy o istnieniu „obiektywnej” prawdy. Moshfegh nie pierwszy raz pokazuje nam, jak często nie zwracamy uwagi na to, co istotne, jak wiele rzeczy z łatwością przegapiamy. Ile przez to tracimy? Jak często (nie)świadomie staramy się zacierać prawdę?
„Moshfegh jest jedną z najbardziej utalentowanych współczesnych pisarek. Nie przychodzi mi do głowy nikt, kto pisałby z większą wnikliwością o odosobnieniu i często potwornych sposobach, w jakie potrafi ono wypaczyć ludzką psychikę.”
„The Washington Independent Review of Books”
„Ottessa Moshfegh, duchowa siostra pustelników i dziwaków, mizantropów i odludków, powraca z powieścią, w której narrację prowadzi osamotniona bohaterka – to jej zagadkowy, ekscentryczny głos namawia nas do czytania. „Śmierć w jej dłoniach” to jednocześnie satyra i metafikcyjny komentarz do powieści kryminalnej, studium wpływu traumy na psychikę i refleksja nad procesem twórczym. Niezwykła i fascynująca pozycja we wspaniałej bibliografi i autorki.”
„The Boston Globe”
„Dar Ottessy Moshfegh do zaglądania w ciemność – oraz znajdowania schludnych pudełeczek na okropności – jest rzadki i zaskakująco wciągający.”
„The Atlantic”
„Moshfegh, niczym chirurg albo seryjny morderca, odziera ze skóry swoich bohaterów i czytelnika, aż zostaje tylko pustka.”
„The New Yorker”
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca
Czy "Śmierć w jej dłoniach" to klasyczny kryminał z jasnym rozwiązaniem zagadki?
Ta powieść to przede wszystkim studium psychologiczne i dekonstrukcja gatunku kryminalnego, a nie tradycyjna historia detektywistyczna. Autorka skupia się na wewnętrznym świecie bohaterki, która po znalezieniu tajemniczej notatki zaczyna tworzyć własną, subiektywną wersję wydarzeń. Czytelnik szybko orientuje się, że narracja Vesty jest skrajnie niewiarygodna, co buduje gęstą atmosferę niepewności oraz paranoi. To pozycja dla osób szukających literackiej gry z formą, a nie prostego i oczywistego śledztwa.
Dla kogo ta książka może okazać się zbyt trudna lub nużąca?
Powieść ta nie jest odpowiednia dla czytelników oczekujących szybkiej akcji, licznych zwrotów wydarzeń czy drastycznych opisów zbrodni. Fabuła opiera się na długich monologach wewnętrznych i powolnym tempie, co może zniechęcić osoby przyzwyczajone do dynamicznych, współczesnych thrillerów. Tematyka izolacji, starości oraz postępującego rozpadu psychiki sprawia, że jest to lektura wymagająca dużego skupienia i odporności emocjonalnej. Jeśli szukasz lekkiej rozrywki do poduszki, ten tytuł może wywołać u Ciebie dyskomfort zamiast oczekiwanego relaksu.
Jakie motywy dominują w tej historii poza wątkiem tajemniczego morderstwa?
Książka koncentruje się na problematyce samotności, traumy po stracie bliskiej osoby oraz procesie popadania w obłęd. Autorka wnikliwie analizuje, jak całkowite odcięcie od cywilizacji wpływa na ludzką percepcję rzeczywistości i naturalną skłonność do konfabulacji. Ważnym elementem jest również satyra na proces twórczy, gdzie bohaterka dosłownie konstruuje historię ofiary w swojej własnej wyobraźni. Całość dopełnia czarny humor oraz gorzka refleksja nad tym, jak łatwo ludzki umysł potrafi zacierać niewygodną prawdę.
Czy styl tej powieści przypomina wcześniejsze książki Ottessy Moshfegh?
Tak, powieść "Śmierć w jej dłoniach" utrzymana jest w charakterystycznym dla autorki stylu pełnym wnikliwej obserwacji ludzkich ułomności. Podobnie jak w poprzednich dziełach pisarki, mamy tu do czynienia z protagonistką wyobcowaną, której motywacje są niejasne i często celowo odpychające. Moshfegh ponownie wykorzystuje motyw zamkniętej przestrzeni i ograniczonych interakcji społecznych do obnażenia egzystencjalnej pustki. Fani prozy tej autorki odnajdą tu znany im suspens oraz bezkompromisowe podejście do portretowania mrocznych zakamarków psychiki.
Czy można ufać głównej bohaterce jako narratorce tej opowieści?
Główna bohaterka, Vesta, jest klasycznym przykładem narratora niewiarygodnego, co stanowi fundament konstrukcyjny całej powieści. Czytelnik musi samodzielnie oddzielać fakty od narastających obsesji i urojeń kobiety, która zrezygnowała z przyjmowania leków przeciwlękowych. Jej interpretacje otoczenia oraz wyimaginowane życie ofiary są silnie zabarwione przez osobistą traumę i wieloletnią żałobę. Taka perspektywa zmusza do ciągłej czujności i podważania niemal każdego zdania wypowiadanego przez samotną protagonistkę.
