Śmierć to zdecydowanie za mało

Jacek Przypadek wraca, by raz jeszcze rozbawić do łez i pokazać, że życie to najbardziej absurdalny scenariusz!

Czytanie ostatniej części przygód detektywa Jacka Przypadka jest jak spotkanie ze starym, dobrym znajomym, którego lubimy za jego nietypowe żarty i nieprzewidywalne pomysły. Bo taka jest właśnie ta książka — lekka, przyjemna i pełna błyskotliwego humoru, który bawi, ale też daje do myślenia. To idealne zwieńczenie serii, które z klasą i pomysłem żegna się z bohaterami, których zdążyliśmy polubić.

Tym razem Jacek Przypadek wkracza w świat akademicki, by rozwikłać zagadki, w których co chwila potyka się o korytarzowe intrygi, profesorskie pretensje i skrywane sekrety. Jak w poprzednich tomach, autor w genialny sposób bawi się konwencją, tworząc kryminalne historie z absurdalnym twistem.

Pierwsza z nich, „Zbyt mocne uderzenie”, to dowód na to, że nawet miłość do muzyki może prowadzić do poważnych konsekwencji. Kiedy zaginie wnuk uprzywilejowanej, profesorskiej pary, która pozwalała mu na perkusyjne popisy w mieszkaniu, podejrzenie pada na sfrustrowanych sąsiadów. Ale czy na pewno? Jak zawsze u Przypadka, nic nie jest tym, czym się wydaje, a rozwiązanie zagadki jest tak samo zaskakujące, jak to, że perkusja jest instrumentem.

W śledztwie „Tajny mieszczanin szlachcicem” akcja przenosi się na uniwersytet, gdzie na szali jest kradzież tłumaczenia dzieła Moliera. Z jednej strony mamy szanowanego dziekana, z drugiej zaś tajemniczego profesora Pawła de Boutiera, który dopiero co wyszedł z bezdomności. I tu Jacek Przypadek wchodzi w rolę, w której czuje się najlepiej, czyli w rolę pogromcy ludzkich pozorów. To śledztwo to prawdziwa gratka dla miłośników słownych gier i zaskakujących zwrotów akcji.

Ostatnia sprawa, „Śmierć to zdecydowanie za mało”, to już prawdziwe zwieńczenie sagi, które serwuje nam pojedynek, na który fani czekali od dawna. Jacek Przypadek staje w szranki ze swoim największym wrogiem, Klempuchem, a stawka jest najwyższa z możliwych – życie. Finał ten nie tylko zaskakuje i trzyma w napięciu, ale też porusza. W końcu Przypadek czuje, że to jego ostatnia walka.

To właśnie w tej części powracają wszyscy najważniejsi bohaterowie poprzednich tomów, by odegrać swoją rolę w wielkim finale. Niektórzy pomagają, inni tylko szkodzą, ale każdy z nich wnosi do opowieści coś, co sprawia, że historia Przypadka jest tak wyjątkowa.

Autor znowu udowadnia, że jest mistrzem obserwacji i wnikliwej satyry. Pod płaszczykiem lekkiej komedii kryminalnej kryje się celna karykatura naszego społeczeństwa, które jest przekonane o swojej wyższości, a tymczasem skrzętnie chowa wszelkie grzeszki pod dywan. Dzięki Jackowi Przypadkowi możemy spojrzeć na te grzeszki z przymrużeniem oka i na koniec wybuchnąć śmiechem.

To nie jest zwykły kryminał, w którym szuka się mordercy. To opowieść o absurdach życia, o tym, że nawet najpoważniejsze sprawy można potraktować z dystansem. „Przypadek chodzi po ludziach” to idealne pożegnanie z Jackiem Przypadkiem, które z humorem i lekkością pokazuje, że największymi detektywami są ci, którzy potrafią dostrzec ironię w codziennym życiu. Jeśli szukacie książki, która poprawi wam humor i jednocześnie pozwoli na chwilę refleksji, nie szukajcie dalej. To właśnie ta książka!