Śmierć nie ucieknie

Pierwsza książka autora, którą miałam okazję przeczytać, „Rytuał łowcy” zrobiła na mnie duże wrażenie, dlatego bardzo ucieszyła mnie wieść o drugiej części z prokurator Gabrielą Seredyńską.

Czy może być lepsza promocja nowo wydanej płyty, niż śmierć menadżera artystki? Tym bardziej że to właśnie ona mogła przyczynić się do jego śmierci? Niestety, młoda piosenkarka, Julia ma totalną lukę w pamięci, a w naturalnym odruchu decyduje się na desperacką ucieczkę.

Jej tropem i towarzyszącego jej tajemniczego taksówkarza podąża wyznaczona do prowadzenia sprawy prokurator Gabriela Seredyńska. Okazuje się, że jeśli nie rozegra tego właściwie może stać się kozłem ofiarnym obarczonym odpowiedzialnością za przeszłe decyzje i przekłamania wymiaru sprawiedliwości.

Od momentu ucieczki wszystkie elementy są jak pchnięte zrządzeniem losu kostki domina, pociągając kolejne wydarzenia, które coraz bardziej zaciskają pętlę uciekającym, ale też wydobywają na światło dzienne, to co miało pozostać ukryte. Dla kogo ta szaleńcza wyprawa okaże się kursem w jedną stronę?

Rytm i dynamikę tej wciągającej i fascynującej fabuły wyznaczają krótkie rozdziały, sprawiające, że chce się przeczytać jeszcze jeden i jeszcze kolejny, aż do ostatniej strony. Ciekawie i realistycznie wykreowane postaci, naturalne dialogi i zaskakująca, sięgająca przeszłości intryga dopełniają całości. Trudno było mi jedynie zdecydować, czy trzymać kciuki za powodzenie ucieczki Julii, czy za sukces śledztwa Gabrieli, bo obie bohaterki wzbudziły moją olbrzymią sympatię, a nie mogłam przecież kibicować obu. A może jednak?

Rozpoczynając działalność, czy to na własny rachunek, czy też w danej firmie, zwykle chcemy być docenieni, wyróżnieni. Jesteśmy gotowi na wiele poświęceń, na godziny wytężonej pracy, by zostać pochwalonym, mieć swój upragniony moment sławy. Do niej też dąży większość artystów, a choć może sama w sobie nie jest celem, to jest pewnym wyznacznikiem zdobytej pozycji. Choć w dzisiejszych czasach sławny jest nie ten, kto solidnie wykonuje swoją pracę, ale ten, kto jest bohaterem skandalu, to jednak wciąż artyści na tę sławę czekają.

Piosenkarka Julia Gierszewska też oczywiście chce być sławna, ale zdecydowanie lepiej niż na ściance, czuje się w swojej niszy nieszablonowej piosenkarki popowej. A przynajmniej czuła się, bo teraz jej manager, a jednocześnie partner, robi wszystko, by o Julii usłyszeli wszyscy. Szczególnie, że właśnie wydała nową płytę, zatem kampania promocyjna obejmuje znacznie więcej aktywności, niż samo śpiewanie. Oczywiście, im więcej Julia ma fanów, tym więcej pieniędzy zarabia też Janusz Kozera, skwapliwie korzystając z pieniędzy partnerki. A że przy tym wszystkim jest sfrustrowanym, słabym mężczyzną, który samodzielnie kariery nie zrobił, z tym większą zaciekłością znęca się nad Julią. Przemoc fizyczna w ich związku stała się już codziennością, a mężczyzna już nawet nie stara się rozdzielać ciosów w taki sposób, by nie było nic widać, bowiem jest świadomy, że makijaż sceniczny wszystko ukryje.

Kiedy pewnego ranka Julia budzi się we własnym domu nie za bardzo wie, co się działo poprzedniego dnia. Na sobie ma elegancki strój, co oznaczało kolację z Januszem, ale kobieta nie jest w stanie niczego sobie przypomnieć. Nie ma jednak bólu głowy, jak po winie, wszystko raczej wskazuje na narkotyki, tyle tylko, że Julia ich nie bierze. Wciąż dzwoniący telefon Janusza świadczy o tym, że mężczyzna też nieźle zabalował. Przynajmniej tak mogłoby się wydawać, bo w istocie leży martwy w swoim gabinecie, z roztrzaskaną głową. Jako narzędzie zbrodni posłużyła statuetka Fryderyka, którą Julia otrzymała, co wydaje się pewnym paradoksem, bowiem Januszowi pławienie się w cieniu sławy Julii rzeczywiście uderzyło do głowy.

Julia, widząc zamordowanego partnera, wpada w panikę. Szczególnie, że niczym lady Makbet, sama ma krew na rękach,. Jedyne, co jej w takiej sytuacji przychodzi na myśl, to ucieczka. Pakuje się zatem szybko, wzywa taksówkę i … odjeżdża w nieznane. Osobliwy taksówkarz poznaje dziewczynę, ale jest mocno zaaferowany kursem, który mu się trafił. Konstancin, a następnie Zakopane, to wystarczająca odległość, by zarobić mnóstwo pieniędzy. Czy jednak tym kieruje się taksówkarz?

Zbrodnia bardzo szybko wychodzi na jaw, a niemal równocześnie z ucieczką Julii, do dzieła wkracza policja. Szybko wydają wyrok na Julię, a przynajmniej tak by było, gdyby nie prowadząca sprawę Gabriela Seredyńska, prokurator Prokury Okręgowej w Warszawie. To ona sprzeciwia się zbyt szybkiemu ferowaniu wyroków szczególnie, że w tej sprawie nic się nie zgadza. Znana piosenkarka podejrzewana o morderstwo to łakomy kąsek dla prasy, tyle tylko, że na narzędziu zbrodni nie ma odcisków palców Julii. Na jaw wychodzi też agresja Janusza, a przemocowy związek świadczyłby na korzyść piosenkarki, nawet jeśliby rzeczywiście zabiła swojego partnera. Tyle, że ona nie może się nawet bronić, bo zniknęła, nigdy też nie wsiadła do zamówionej przez siebie taksówki.

Gdzie jest zatem Julia i kim jest wiozący ją mężczyzna? Jakie ma zamiary? Co takiego rzeczywiście wydarzyło się w domu Julii i czy to ona zamordowała Janusza? Jaki związek z tym, co się obecnie dzieje, mają wydarzenia z przeszłości? Przekonamy się o tym dzięki niezwykle wciągającej książce, kolejnej już znakomitej pozycji autorstwa Przemysława Borkowskiego. Książka pt. „Śmierć nie ucieknie”, opublikowana nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona, to znakomity kryminał, który angażuje nas do ostatniej strony. I mimo iż istnieje wyraźny podział na tych dobrych i złych, to w niczym nie przeszkadza to lekturze i … zagadce, którą musimy rozwiązać.

Po książkę sięgnąć mogą zarówno wielbiciele Borkowskiego, jak i miłośnicy kryminałów, a także te osoby, które cenią sobie doskonale skonstruowane opowieści, pełne nieoczekiwanych zwrotów akcji. Zakończenie zaskakuje. Nawet jeśli w pewnym momencie wpadliśmy na dobry trop, zaś emocje towarzyszące lekturze sprawiają, że chcemy je znów przeżywać.

Julia budzi się po nocy, z której niczego nie pamięta i odkrywa, że pokryta jest zaschniętą krwią swojego menedżera, którego zwłoki znajdują się w gabinecie. Kto go zabił? A może to ... ona?

Spanikowana kobieta wsiada do taksówki i każe kierowcy opuścić miasto. Podczas jazdy nabiera podejrzeń, że nie jest to całkiem przypadkowy człowiek. Tylko kto kogo powinien się bać?

Julia jest ofiarą szeroko pojętej przemocy domowej, czyżby jej eskalacja doprowadziła ją do ostateczności? Tego jeszcze nie wiemy. Po drodze wyłania się jej obraz, który okazuje się być przygnębiającym doświadczeniem. Jako dziewczyna, była podejrzana o udział w śmierci ojca, trafiła też do szpitala psychiatrycznego. Nic nie dzieje się bez przyczyny. Reasumując to niezwykle intrygująca i złożona postać, a zgłębienie wszystkich jej sekretów stanowi nie lada wyzwanie.

Prócz głównej bohaterki, mamy wielki powrót prokurator Seredyńskiej. Oczywiście wszystko zostało napisane w taki sposób, że książkę można traktować jako odrębną historię i nie trzeba znać części poprzedniej, choć osobiście bardzo ją polecam.

Naprzemiennie śledzimy losy Julii oraz toczące się dochodzenie i obie te płaszczyzny są wielce interesujące. Nie bez znaczenia jest fakt, że robotę robi świetna konstrukcja psychologiczna postaci oraz tajemnicza i dość złożona fabuła, w której dużą rolę odgrywa traumatyczna przeszłość bohaterki. Mamy więc pościg, polowanie, uciekinierów i tropiące je psy. Dość dynamiczna akcja z krótkimi, rzeczowymi rozdziałami, które jeszcze potęgują to wrażenie. Jeśli chodzi o język i styl, to jest bez zarzutu, trudno było mi oderwać się od treści. Podobała mi się ta ciągła niepewność, a diabeł jak zwykle tkwi w szczegółach...

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Czwarta Strona Kryminału

'Rytuał łowcy' to najlepsza książka, jaką przeczytałam w zeszłym roku. Nie sądziłam, że wymaga kontynuacji, jednak postanowiłam ją przeczytać. Czy okazała się równie dobra, co pierwszy tom?

'Poczuła nagle, dopiero teraz, panikę. Ściskający gardło i serce, wypychający powietrze z płuc strach.'

Julia Gierszewska budzi się po alkoholowej nocy i orientuje, że jej menadżer nie żyje. Nic nie pamięta i nie wie, czy to ona go zabiła. Bo jeśli nie ona to kto? W panice ucieka z domu, wsiada do taksówki i odjeżdża. Z czasem zastanawia się czy podjęła dobrą decyzję. Nie jest także pewna, czy taksówkarz jest jej sprzymierzeńcem czy wręcz przeciwnie. Jaki będzie finał tej historii?

Postacią łączącą oba tomy jest Gabriela Seredyńska. Pani prokurator ma bardzo niestandardowe podejście do śledztwa i robi wszystko, aby je rozwiązać. W tym wypadku również naraża swoje życie. Czy uda jej się złapać podejrzaną o morderstwo młodą piosenkarkę?

Julia jest kobietą z przeszłością, dosłownie. Nie potrafi ułożyć własnego życia, toteż jak tylko trafia na przeszkodę w postaci zwłok, ucieka. Poznajemy jej przeszłość i dzięki temu jesteśmy w stanie zrozumieć to, co nią kieruje. Czy jednak trudne dzieciństwo jest w stanie usprawiedliwić działania dorosłego człowieka?

Historia od samego początku płynie dość powoli i monotonnie. Autor użył zabiegów znanych z filmów: uciekający są w jednym miejscu, a goniący w tym samym, ale za późno. Tutaj zdarza się to nie raz. I choć same szczegóły śledztwa kilka razy mnie zaskoczyły to prowadzenie historii już trochę mniej.

'Ale nie da się całkiem nie myśleć. Maszyna mózgu, choćby nieświadomie, wciąż jednak kręci. Tak więc i do niej przypłynęły słowa i obrazy, na granicy jawy, podobne do halucynacji.'

Motyw drogi nie jest moim ulubionym. Chociaż sama historia była ciekawa, momentami mnie nużyła. Historia głównej bohaterki okazała się bardziej złożona, niż z początku można było myśleć. I to zdecydowany plus całości. Jednak mam dość mieszane uczucia. Przekonajcie się sami, z pewnością nie odradzam!

'Znów zaatakowały ją wspomnienia. Krótkie przebłyski, obrazy przelatujące przez jej otępiały mózg. Znów powtórzyła schemat. Odezwało się fatum. Była przeklęta, niosła śmierć.'

Prokurator Seredyńska, to twarda babka z zasadami, która nieomal zginęła podczas rozwiązywania poprzedniej sprawy, rok temu. Czy, to wywołało u niej stres pourazowy i chęć większego działania za biurka ? Wprost przeciwnie, im więcej czasu upływa od owego zdarzenia, tym Seredyńska bardziej tęskni za tamtą dawką adrenaliny, ale niestety kolejne zadanie, jakie otrzymuje od szefowej, jest banalne, z którym poradziłby sobie pierwszy lepszy prokurator tuż po aplikacji. Seredyńska jest tym zawiedziona, trudno zmobilizować się jej do działania i zaangażować w śledztwo, bo jest to typowe zabójstwo z użyciem tępego narzędzia, którego sprawcą prawdopodobnie jest partnerka ofiary. Dużo śladów i mało wątpliwości. No może tylko jeden znaczący szczegół. Mieszkanie, w którym znaleziono zwłoki, należy do wschodzącej gwiazdy sceny muzycznej Julii Gierszewskiej, córki byłego prominenta, znanego profesora. Gabriela Seredyńska bardzo szybko orientuje się, że została wystawiona na odstrzał, więc musi dotrzeć do prawdy za wszelką cenę. Determinacja, z jaką angażuje się w sprawę, znów może zagrozić jej życiu, i nie tylko jej.

Julia, wychowana w toksycznej rodzinie, nieszczęśliwa od dziecka. Ma wreszcie swoje pięć minut, okupione związkiem z mężczyzną, który zupełnie jej nie szanuje, okrada z zysków i wyładowuje na niej swoje frustracje. Pewnego dnia kobietę budzi dzwonek telefonu partnera i dziwi ją, że ten nie odbiera. Julia, która nie pamięta, co wcześniej się wydarzyło, postanawia odnaleźć nieustannie dzwoniący telefon. Gdy w końcu jej się to udaje, już wie, dlaczego jego właściciel nie odbiera, tylko że na jakąkolwiek pomoc jest już za późno. W tym momencie wraca do kobiety cała przeszłość i to, co kiedyś zrobiła. Nie pozostaje jej nic innego jak ucieczka przed siebie, byle dalej od tego miejsca. Siada do taksówki, która na nią czeka pod blokiem i rusza w drogę. Kierowca doskonale wie kim, ona jest, natomiast Julia nie ma zielonego pojęcia, kim jest człowiek, z którym wybrała się w podróż. Kto znajduje się w większym niebezpieczeństwie? Dziewczyna, czy wiozący ją mężczyzna?

W miarę rozwoju fabuły napięcie wzrasta. Z jednej strony mrożące krew w żyłach śledztwo, które nagli czas, a z drugiej powieść drogi, z uciekającą podejrzaną w roli głównej.

Stała się rzecz dziwna, bo bardziej kibicowałam Julii niż Gabrieli. Nie wiem, czy to zasługa przedstawienia historii i kreacji bohaterów, czy moje nastawienie. Przeważnie w kryminałach stoi się po stronie śledczych, tym razem nastąpiło odwrócenie ról. Postać Gabrieli Seredyńskiej jest zaledwie tłem, dla dwójki antagonistów. Bardziej fascynowała mnie nieustająca gra pomiędzy Julią a mężczyzną, który pomaga jej w ucieczce, niż to, czy dopadną ich depczący im po piętach śledczy. Oboje z trudnym dzieciństwem, mrocznymi tajemnicami, bez widoków na lepszą przyszłość, niczym Bonnie i Clyde. Cały czas zastanawiałam się, kto i kiedy pociągnie drugie w dół.

Gdy kończyłam czytać „Rytuał łowcy”, nie sądziłam wtedy, że autor postanowi kontynuować przygody Gabrieli Seredyńskiej. „Śmierć nie ucieknie” i „Rytuał łowcy” owszem łączy postać nieustępliwej pani prokurator, ale to zupełnie inna historia, równie świetnie napisana, lecz moim zdaniem bardzo różni się od swojej poprzedniczki. Brzmi to jak zarzut, ale to naprawdę jest dobra powieść, świetnie napisana, wciągająca z bardzo dobrą intrygą kryminalną. Może tylko zabrakło mi rozwinięcia życia prywatnego Gabrieli i wyjaśnienia jak to się stało, że Serdyńska została nagle prokuratorem Prokuratury Okręgowej w Warszawie (chyba po sukcesie spektakularnego śledztwa z poprzedniej części). Lekko drażniło mnie też, nieustanne wspominanie o maseczkach i niedwuznaczne odwołania do polityki (dość mam tych tematów w mediach na co dzień, sięgam po książkę, żeby się od tego odizolować), ale można przymknąć na to oko i cieszyć się z lektury bardzo dobrze napisanego kryminału.

Ta część jest mniej krwawa, mniej drastyczna, ale za to bardziej dynamiczna, pełna zaskakujących zwrotów akcji, bez zbędnych wątków pobocznych. Jestem pod ogromnym wrażeniem po mistrzowsku skonstruowanej intrygi, znakomitych scen pościgu, rodem z filmów sensacyjnych i nieoczekiwanego i zaskakującego finału. Ogólnie rzecz ujmując, powieść bardzo mi się podobała i pomimo maleńkich zastrzeżeń, w mojej ocenie klasyfikuje się dość wysoko. Przemysław Borkowski kolejny raz udowadnia, że potrafi tworzyć niebanalne kryminały, które zachwycają dynamiką i świetną kreacją postaci. Sądzę, że na kolejne perypetie Gabrieli Seredyńskiej przyjdzie mi poczekać, ale z wielką ochotą i przyjemnością po nie sięgnę.

Zaiste moi mili powiadam Wam, że śmierć nie ucieknie i wszystkich nas dopadnie…

Co do powieści jestem pozytywnie zaskoczony.

Autor zaplusował u mnie tym, że obyczajowe wątki nie były jakoś mocno eksponowane, stanowiły tło i to jest bardzo słuszna i rozsądna droga moi mili.

Kolejny atut to brak rozległych opisów, bo umówmy się opisy to się nadają, do podręczników szkolnych i naturalnie nie każdy musi się ze mną zgadzać, bo logiczne jest, że nie każdy musi się znać czy mieć dobry gust moi mili.

Tempo akcji dla mnie optymalne można by jeszcze podkręcić, ale było i tak bardzo miło i tak dalej…

Z niedosytów ja bym widział osobną powieść o taksówkarzu, bo ON jest jak to mawia młodzież „totalnym kotem” i należy mu się tak zwane literackie mizianko.

Nadal poważam i szanuję kobiety i tak dalej… jednak liczba rozterek Julii to jest już zdecydowanie skala makro. Nie, żebym był wyznacznikiem, ale liczbą myśli w jej głowie można by obdarować cały Pekin, ewentualnie Peru.

Temat traum itp. trochę mniej mnie przekonał, ale to dlatego, że ostatnio sporo tego w literaturze i zwyczajnie mam już lekki przesyt straumatyzowanych ludzi.

Dla mnie pozytywne zaskoczenie, powieść nie jest idealna, ale mi się to dobrze czytało, a ja lubię, jak mi się coś czyta dobrze, bo jak nie czyta mi się czegoś dobrze to przyznaję, że wtedy lubię to zdecydowanie mniej. No tak już mam moi mili, jestem prostym człowiekiem…

Na początku bardzo zaciekawił mnie opis książki. Gdy otrzymałam książkę od wydawnictwa bardzo się ucieszyłam. Ale jak zobaczyłam jej grubość to trochę zwątpiłam. Ma 448 stron, sporo. Ale gdy zaczęłam, matko nie mogłam się oderwać. Czytałam w każdej wolnej chwili. Zatracałam się w lekturze, a w gdy jej nie czytałam to ciągle miałam ją w głowie.

Intrygujący, niebanalny thriller. Nieszablonowi bohaterowie, ciągłe zwroty akcji. Pojawiające się poszlaki, przeszłość która nie chce dać o sobie zapomnieć. Nieustępliwa pani prokurator. To wszystko sprawia, że jest to na prawdę dobra historia.

W bardzo fajny sposób było budowanie napięcie. Co chwilę pojawiały się nowe fakty, akcja rozkręcała się z każdą kolejną stroną, a gdy książka się skończyła to poczułam niedosyt.

Julia główna bohaterka budzi się w swoim mieszkaniu i odkrywa ciało swojego menadżera. Jest przekonana, że to ona zabila choć tego nie pamięta. Nie wie co robić. Postanawia uciec. Ale co dalej? Ile może uciekać gwiazda muzyki, gdzie jej twarz jest znana, teraz nie tylko ze względu na muzykę ale również ze względu na zabójstwo. Czy to ona zabiła?

Rok po wydarzeniach mających miejsce w "Rytuale zbrodni" Gabriela Seredyńska, prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie otrzymuje sprawę zabójstwa partnera i menagera pewnej piosenkarki. Cień podejrzeń pada na celebrytkę. Seredyńska nie może jednak przesłuchać podejrzanej gdyż ta znika w nie do końca wyjaśnionych okolicznościach. Uciekła, została porwana, a może stało się coś zupełnie innego? Rozpoczyna się poszukiwanie, które wcale nie będzie takie proste.

Kolejny obraz destrukcyjnego oddziaływania dorosłych, a przede wszystkim rodziców na dzieci. Akt wieloletniej kumulacji żalu, złości, a w ostateczności ich upust w najmniej odpowiednim momencie.

Dwójka głównych bohaterów mocno się pogubiła i dalej brnie w to pogrążając się na każdym kroku. Uciekają czując cały czas oddech organów ścigania na plecach. Prokurator Seredyńska nie przebiera w środkach, narażając własne zdrowie, a nawet życie. Poszukiwani palą za sobą kolejne mosty. Są jednocześnie ofiarą i oprawcą. Skrzywdzeni przez najbliższych, okłamywani, wyniszczeni psychicznie nie radzą sobie z życiem. Odczuwają strach, popełniają kolejne błędy, które prowadzą w ślepą uliczkę. Każde ich kolejne działanie jest bardziej niebezpieczne i tragiczne w skutkach.

Drugi tom cyklu z Komisarz Seredyńską. To zupełnie odrębna historia. Nie trzeba znać poprzedniego tomu, jednak jeśli chcecie przeczytać całą serię to zróbcie to w kolejności. W tej książce jest kilka nawiązań do poprzedniego śledztwa. Znalazłam nawet niewielki spoiler. Może nie jest bardzo istotny dla całości, ale jest więc warto wziąć to pod uwagę, by się nie rozczarować.

Co do moich odczuć względem tej historii... Tym razem nie nastawiałam się na nic konkretnego więc czytałam mając wolną głowę, czekając na to co Autor zaoferuje. Historia jest dobra, sprawnie napisana, ale dla mnie tylko tyle. Niestety i tym razem nie zaiskrzyło. Nie poczułam tego magnetyzmu, który by mnie przyciągał i usilnie kazał czytać dalej. Czytałam, bo po prostu chciałam poznać zakończenie, ale całość nie wywarła na mnie większego wrażenia, nie wryła się w pamięć czymś szczególnym. Ani to wyjątkowość fabuły, ani bohaterowie. Mam wrażenie, że ostatnio co druga książka kryminalna bazuje na schemacie traum z dzieciństwa, które z wiekiem negatywnie procentują. Chyba po prostu odczuwam przesyt tym tematem.

Nie będę oczywiście odradzać tej powieści. Może ktoś inny odkryje w niej to czego ja nie znalazłam. Wyłuszczy dla siebie wartościowe treści, bo takie tu na pewno się znajdują.

Czytam głównie kryminały i thrillery, mimo to niezwykle rzadko zdarza się, że motywy wybieranych przeze mnie książek się powtarzają. W ostatnim czasie trafiłam jednak na dwie powieści, których bohaterami byli celebryci. Za pierwszym razem tylko mnie to drażniło, ale za drugim niemal popsuło mi przyjemność z lektury. 

"Śmierć nie ucieknie" łączy z "Rytuałem łowcy" postać prokurator Gabrieli Seredyńskiej. Tylko i aż. Ambicje kobiety zaprowadziły ją już na stałe do prokuratury okręgowej, szkoda tylko że nie wiadomo w zasadzie jak do tego awansu doszło. Można się oczywiście domyślić, że był efektem brawurowo  poprowadzonego śledztwa w sprawie seryjnego mordercy, ale jednak zabrakło mi podjęcia tego wątku przez autora. Podobnie z kwestiami z życia osobistego Gabrieli, bo w pierwszej części było kilka kwestii, które aż się prosiły o rozwinięcie. Mimochodem dowiadujemy się, że komisarz Aleksanderski jest już na emeryturze, więc przy nowej sprawie pani prokurator musi współpracować z innym śledczym, nie jest to jednak łatwe i początkowo ciągle się ścierają. 

Trudno jednak doszukać się w tym tomie tego, co było największym atutem poprzedniego. Psychologia postaci niestety tym razem nie obroni książki. Staram się nie ulegać stereotypom i mimo że główna bohaterka była celebrytką, liczyłam, że nie będzie to płytka opowieść. Nie mogę powiedzieć, że była, ale po tym świetnym portrecie, który autor nakreślił w "Rytuale łowcy" oczekiwałam czegoś podobnego, może nawet lepszego, jednak musiałam obejść się smakiem. 

Był spory potencjał w postaci taksówkarza. Myślę, że gdyby to na nim Przemysław Borkowski skupił uwagę, to powieść mogłaby sporo zyskać. Ten boharer jednak stanowił tylko tło i pozostał do samego końca nieodgadniony i niejednoznaczny. 

Drażniło mnie też ciągłe wspominanie o maseczkach i widmo pandemii jako tło całej historii. 

Akcja tej powieści toczyła się bardzo dynamicznie i mam wrażenie, że równie nieprawdopodobnie, przez to przypominała raczej tani film akcji niż rasowy kryminał. Szkoda, bo poprzednia książka autora, choć nie pozbawiona wad, była naprawdę solidna i fascynująca. Mam nadzieję, że kolejna też taka będzie. 

Moje 6/10. 

Dziękuję @czwartastronakryminalu za egzemplarz do recenzji ❤

"znów zaatakowały ją wspomnienia. Krótkie przebłyski, obrazy przelatujące przez jej otępiały mózg. Znów powtórzyła schemat. Odezwało się fatum. Była przeklęta, niosła śmierć. Była pułapką, w którą lapali się tacy jak tamten. Coś ich do niej ciągnęło, może dlatego, że wydawała się łatwą ofiarą."

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

Jest to kolejny tom cyklu o prokurator Seredyńskiej. W tej książce było TO COŚ. Czytałam dużo dobrego o twórczości Pana Przemka i cieszę się, że miałam możliwość zapoznać się z tą książką. Wzbudziła niezwykle emocje. Zmusiła mój mózg do intensywniejszej pracy.

Naszą bohaterką jest Julia Gierszewska. Kobieta stojąca u progu kariery jako piosenkarka. Pewnego razu budzi się i widzi swojego menagera. Martwego... Julia nie wie, co się stało. Ok... Wypili sporo na imprezie, ale czemu On nie żyje?

💥Czy to Julia Go zabiła?

💥Co tam się wydarzyło?

💥Dlaczego nic nie pamięta?

Jak można się domyśleć - kobieta wpada w panikę.

Ta historia to konkretną dawna emocji. Z każdą kolejną stroną czytelnik chce jak najszybciej rozwiązać sprawę 😅

Postać Gabrieli Seredyńskiej jest tak genialnie wykreowane... Ta kobieta nie ugnie się dopóki nie rozwiąże konkretnej sprawy! Będzie szukać, będzie drążyć aż dotrze do prawdy! ❤

Najważniejsze dla mnie jest to, że napięcie było dawkowane. Nic nie działo się zbyt szybko. Wyczekiwałam co wydarzy się za chwilę 🤭 wszystko wydaje się być akrupulatnie przemyślane.

Polecam tę książkę wszystkim, a już zwłaszcza fanom kryminałów. I to tych najlepszych!

Przeczytałem wszystkie książki Przemysława Borkowskiego. I za każdym razem otrzymuję solidna dawkę emocjonującej lektury. Historie tworzone przez autora wciągają. Pociągają nas w otchłań klimatu niepewności, który sprawia, że czym prędzej chcemy rozwikłać kryminalną zagadkę. Kryminały Przemysława Borkowskiego, to coś więcej niż tylko kryminał. To gatunkowa wysoka półka. To intryga szyta grubymi nićmi, która wiąże nas z bohaterami dążącymi do jej rozwikłania.

Tak samo jest w przypadku historii z udziałem prokurator Gabrieli Seredyńskiej, którą mieliśmy przyjemność poznać w „Rytuale Łowcy”. Drugie spotkanie w „Śmierć nie ucieknie” to kolejna historia, która pochłonie nas z ogromną siłą rażenia.

Gabriela Seredyńska podejmie się sprawy wyjaśnienia śmierci menadżera Julii Gierszewskiej. To młoda, obiecująca piosenkarka przed którą drzwi do muzycznej kariery stoją otworem. Niestety jeden dzień przekreśla jej plany na przyszłość, sprawiając, że owe drzwi zamykają się z łomotem. Julia znajduje martwe ciało swojego menadżera. A suto zakrapiana impreza powoduje luki w jej pamięci. Gierszewska nie jest w stanie przypomnieć sobie, co się wydarzyło podczas imprezy? Dlaczego zginął jej menadżer? Kto mógł ją zabić? A co najgorsze, czy ona sama mogła dokonać morderstwa?

Nie czekając ani chwili postanawia wyjechać daleko od Warszawy. Ale czy ucieczka jest najlepszym rozwiązaniem? Czy nie lepiej zmierzyć się z tą zagadką, by rozwiać wszelkie wątpliwości? Pewnie tak byłoby najlepiej, jednak Julia nie ma pewności, czy nie jest umoczona w morderstwo swojego menadżera?

A gdy sprawę w swoje ręce weźmie Gabriela Seredyńska możemy być pewni, że poznamy prawdę o tym, co wydarzyło się na imprezie. Jednak, aby ją poznać będziemy kroczyć drogą, na której czyha wiele niebezpieczeństw. Ale to nic strasznego dla pani prokurator.

Druga część z jej udziałem to kolejne udane spotkanie z piórem Przemysława Borkowskiego. Piórem, które wciąga i uzależnia tak bardzo, że po zakończeniu czytania wypatrujemy kolejnego dzieła autora. Pisarz gwarantuje nam ogromny wyrzut adrenaliny, zapewnia emocjonującą lekturę, która jest prawdziwą ucztą dla fanów kryminałów.

Jeśli miałbym zdefiniować twórczość Pana Borkowskiego, to mógłbym ją określić mianem mistrzowskiego dawkowania napięcia, które mocno trafia w naszą psychikę. I tak zastanawiam się, jaki gen należy mieć, aby tworzyć takie historie. Myślę, że naukowcy jeszcze go nie wynaleźli. Ale co tu dużo szukać, warto „zaglądnąć” w twórczość Przemysława Borkowskiego i chłonąć jego powieści.

„Śmierć nie ucieknie” jest kolejną książką autora, od której nie sposób się oderwać. Ona zasysa nasze emocje. Ona nie pozwala zasnąć. Wreszcie - ona sprawia, że Przemysław Borkowski jest pisarzem, który w polskim kryminale ma zasłużone miejsce w czołówce mistrzów. Mistrzu – twórz dalej!

Cześć! Dzisiaj przychodzę z opinią wczorajszej premiery "Śmierć nie ucieknie". Macie ją w planie? 😊

"Śmierć nie ucieknie" to naprawdę świetna książka, która pochłonęła mnie od samego początku! A jeśli chciałabym ją krótko określić to nazwałbym to w ten sposób "Wszystko było po coś". Wszystkie sytuacje, które zaistniały w fabule miały swoje wyjaśnienie, które nie było wcale takie oczywiste. Przez całą książkę kluczymy między punktami, które autor sprytnie rozstawił w taki sposób, iż całość jest bardzo zaskakująca zagadką.

Postacie przedstawione w utworze są bardzo dobrze wykreowane, a ich portrety psychologicznie nie zostawiają wiele do życzenia. Moją uwagę zyskała szczególnie pani prokurator, która z pewnością nie jest szablonowym prokuratorem, potrafi walczyć o to co słuszne, zaimponowała mi swoją odwagą i nieszablomowym podejściem do sprawy, którą prowadziła. Julia Gierszewska to młoda piosenkarka, która niedawno zaistniała na scenie muzycznej. Jej postać w moim odczuciu była przyciągająca, chociaż momentami irytująca. Z niecierpliwością oczekiwałam rozdziałów, gdzie to właśnie jej losy były pokazywane, jej ucieczka była niezwykle emocjonująca, a strach przed tym co przed nimi, potrafił utrzymać czytelnika w swoich szponach.

Po raz kolejny spotykam się w książkach z trudnym dzieciństwem i traumami w nim powstałymi, uważam że takich książek nigdy nie jest za mało, ponieważ dają powody do myślenia i zastanowienia się.

Pióro autora idealnie trafia w moje gusta, podczas czytania można się zaśmiać w głos, ale także popaść w konsternację. Jest to książka przepełniona trudnymi emocjami, jednak napisana w lekki sposób, który zachęca po ponowne spotkanie z twórczością autora.

Jestem pewna, że czytając nie będziecie narzekać na nudę, ponieważ każda strona jest zapełniona akcją!

Polecam!

𝙽𝚒𝚎 𝚞𝚏𝚊𝚖 𝚕𝚞𝚍𝚣𝚒𝚘𝚖, 𝚔𝚝ó𝚛𝚣𝚢 𝚗𝚒𝚎 𝚓𝚎𝚍𝚣ą 𝚌𝚒𝚊𝚜𝚝𝚎𝚔.

🦇 W zeszłym roku o tej porze przepadłam w historii opowiedzianej ma kartach 'Rytuału łowcy'. Teraz mam to samo z drugą częścią cyklu o prokurator Seredyńskiej!🧡🙆🏻‍♀️

🦇 Gdy tylko zobaczyłam w zapowiedziach tytuł 'Śmierć nie ucieknie' załączył mi się tryb chytrej baby🤣 Chciałam jak najszybciej położyć łapki na tej książce. Gdy już trzymałam egzemplarz w rękach, czułam ekscytację na poziomie dziecka wyczekującego pierwszej gwiazdki podczas wigilijnego wieczoru🤣

🦇 Julia Gierszewska jest młodą piosenkarką u progu wielkiej kariery. Pewnego dnia po przebudzeniu zastaje w mieszkaniu martwe ciało swojego menadżera. Kobieta nie potrafi określić jak doszło do tego, że mężczyzna nie żyje. Kto go zabił? Ona? A może ktoś inny? W panice wychodzi z domu, wsiada do taksówki i prosi kierowcę, by jechał przed siebie. Tymczasem sprawą zamordowanego menedżera zajmuje się prokurator Gabriela Seredyńska, która kiedy raz podejmie trop, nie odpuści, choćby miała to przypłacić własnym życiem.

🦇 Akcja powoli się rozkręca, choć morderstwo mamy już w pierwszym rozdziale, więc to żaden spoiler. Im dalej w przysłowiowy las, tym więcej ujawionych szczegółów i smaczków, które dopiero na sam koniec tworzyły dobrze zgraną całość.

🦇 Troszkę brakowało mi starego wygi pod postacią komisarza Aleksanderskiego, ale rozumiem ten zabieg. Może w następnej części będzie go więcej?

🦇 A kto zabił? Tego naprawdę się nie spodziewałam i byłam zaskoczona. Trochę wleciał vibe 'CSI: Kryminalne zagadki [wpisz dowolne miasto]', ale po krótkim zastanowieniu stwierdzam, że to jedno z lepszych morderstw🖤

🦇 Chcę więcej rudowłosej prokurator Seredyńskiej! Nie obrażę się za podobną ilość części, jaką może poszczycić się seria o Chyłce😂

Julia Gierszewska jest młodą piosenkarką u progu kariery. Pewnego dnia, po przebudzeniu, zastaje w mieszkaniu martwe ciało swojego menagera.

Czy ona go zabiła?

A może ktoś inny?

Dziewczyna nic nie pamięta, dlatego postanawia uciec.

W panice wsiada do taksówki i każe się wieźć prosto przed siebie.

Z czasem nabiera podejrzeń, czy człowiek, który siedzi za kierownicą jest jej sprzymierzeńcem?

I teraz należy zadać sobie pytanie: czy to ona powinna bać się jego?

Czy odwrotnie- to ON powinien bać się jej?

Sprawą zajmuje się prokurator Gabriela Seredyńska, która jeśli zwietrzy trop, nie odpuści bez względu na wszystko.

A mówiąc ,,wszystko", dokładnie to słowo mam na myśli.

Nawet nie zdajecie sobie sprawy, jak bardzo mi się to polowanie podobało!

Nie tylko będziemy w nim uczestniczyć w roli uciekającego lisa, ale i goniącego go myśliwego.

Poznamy myśli i kroki każdego z nich, a po drodze czeka nas wiele niespodzianek.

Bo lis jest niezwykle sprytny, myli tropy i dobrze zaciera za sobą ślady.

Nie wie jednak, że trafił na wybitnego myśliwego, który analizuje, wyciąga wnioski, jest przebiegły i nigdy nie odpuszcza.

Będzie krew, będą łzy i zakończenie, które zaskoczy wszystkich i pozostawi niesmak...

A śmierć przecież nie ucieknie.

Dlatego gorąco zapraszam do czytania.