Smak trucizny. 11 najbardziej śmiertelnych trucizn i historie morderców, którzy ich użyli

„Smak trucizny” - Neil Bradbury

11 najbardziej śmiertelnych trucizn i historie morderców, którzy ich użyli.

Co za wspaniały debiut!

Opowiem Wam dziś o książce, która okazała się ciekawą, medyczną, mrożącą krew w żyłach literaturą faktu o kryminalnym zabarwieniu.

Jaki piękny, ciepły letni wieczór! Temperatura jest idealna, włosy rozwiewa lekki wiaterek, a ruch wody w basenie relaksuje myśli. Do szczęścia brakuje jedynie drineczka. O proszę! Jaki mój mąż kochany, uczynny… ledwo pomyślałam o napoju, on zjawia się z tonikiem w ręku. Słodki mój profesor! Nie to, co ten drink, gorzki, że ja cię nie mogę… ale nie zrobię mu przykrości. Wypiję. Do połowy. Paskudny tonik.

Pani Alexandra za pewne nie przypuszczała, że jej uczynny profesor zakropi drineczka atropiną. Żona stała mu na drodze do szczęścia i jedyne, co powinna zrobić to umrzeć, a że nie była skora do współpracy, to trzeba jej było w jakiś sposób pomóc. I faktycznie. Pomógł. Z tym, że los bywa przewrotny i nie zawsze rzeczy toczą się tak, jak to sobie wyobrażaliśmy…

Książka „Smak Trucizny” łączy w sobie elementy historii medycyny z opisem prawdziwych przestępstw. Autor zręcznie przemyca do naszej świadomości medyczne treści, które pokazują funkcjonowanie organizmu człowieka i to, jak konkretna trucizna nań wpływa. Dowiadujemy się, do czego doprowadziło ludzi mylne postrzeganie niektórych substancji i ich nieprawidłowe użytkowanie. Dostajemy na tacy historie morderców, wraz z całym tłem zbrodni. Dzięki opowieściom o postępie medycznym w dziedzinie toksykologii możemy przenieść się w czasie i wraz z rzeczywistymi bohaterami opowieści przeżyć (albo i nie…) te fascynujące historie.

Książka jest pełna treści i humoru. Autor raczy nas ciekawostkami i faktami, które zręcznie przeplata z elementami wykładu, a całość okrasza kryminalną aurą.

Tym, co mnie zachwyca, jest erudycja autora. Nie dość, że jest świetnie przygotowany do tematu, to jeszcze często nawiązuje do literatury, co na pewno sprawi frajdę wszystkim książkoholikom.

Polecam tę książkę. Myślę, że sprawdzi się na prezent dla tych, którzy lubią „konkret”.

Jaka metoda morderstwa, według Was, jest najbardziej intrygująca? 🤔 Ja uważam, że jest to otrucie 😏

Trzeba dobrze zaplanować w jaki sposób podać truciznę, jaka dawka będzie odpowiednia, no i jak to zrobić, by uniknąć podejrzeń 🧐

Wszystkim tym, których fascynuje temat trucizn, lub którzy potrzebują odpowiednich informacji do swoich kryminalnych powieści zachęcam gorąco do sięgnięcia po "Smak trucizny".

Neil Bradbury, jest profesorem fizjologii i biofizyki oraz wykładowcą i przyznam, że z wielką przyjemnością chodziłabym na Jego zajęcia, bo jeśli są choć w połowie tak ciekawe jak ta książka, to jestem pewna, że byłyby to moje ulubione wykłady 🤩

Autor w sposób intrygujący i często zabawny opisuje historie poszczególnych trucizn. Smaczku dodają zawarte tu przykłady użycia trucizn i historie trucicieli.

Z tej książki dowiecie się wielu ciekawostek [Adres usunięty]. tego jak powstał gin z tonikiem, co leczono wstrząsami insulinowymi lub gdzie znajduje się "ogród śmierci", w którym rosnące rośliny mogą zabić.

Książka ta to niebanalna, ciekawa, ale też przerażająca opowieść o 11 truciznach, oraz o ludziach, którzy je odkryli, zbadali i wykorzystali do bardzo odległych od siebie celów - leczenia chorób lub uśmiercania innych osób.

Rzetelna dawka wiedzy naukowej uzupełniona o fascynujące anegdoty - w ten sposób powinny być pisane wszystkie książki popularnonaukowe 😁

Polecam gorąco!!

Dużą przyjemnością miałam z przeczytania tej książki. Nie dość, że świetnie napisana, to i tematyka dla mnie zupełnie nowa, więc sporo się dowiedziałam.

11 rozdziałów. 11 trucizn. Przy czym, książka podzielona jest na dwie części; o truciznach o złożonej budowie, pozyskanych ze źródeł biologicznych jak insulina, rycyna czy cyjanek oraz o tych, obecnych w ziemi o prostszej strukturze molekularnej, jak polon, chlor czy arszenik.

Co ciekawe, wszystkie te substancje pozwalają zapobiegać śmierci i chorobom albo… wręcz przeciwnie, wszystko to kwestia ilości, w jakiej zostaną użyte. I choć każdy rozdział opowiada o innej substancji, ma on podobną konstrukcję. Do opowiedzenia o ich genezie i działaniu na organizm ludzki posłużyły konkretne, autentyczne historie kryminalne.

Jest bardzo treściwie, co nie znaczy nużąco. Nie zabraknie ciekawostek, lekkiego humoru i… momentów grozy. Nie są to specjalistyczne wykłady akademickie a świetnie opowiedziana historia środków trujących.

Dla nielubiących książek wymagających skupienia, problem mogą stanowić zagadnienia medyczne i z dziedziny chemii. Pamiętajmy, że autor jest uznanym profesorem fizjologii i biofizyki. Czytanie przez to nie jest może najłatwiejsze ale pomaga wyjątkowo zrozumiały język i wyłożenie tematu "od podstaw". Było kilka fragmentów, które mnie zmęczyły, ale to niewielka część tej fascynującej podróży. Bez wątpienia z całością grało i było potrzebne.

Dla lubiących historie kryminalne, książka stanowi nie lada gratkę. Mnóstwo w niej historii szpiegów, zazdrosnych żon, mężów, którzy postanowili ułożyć sobie życie z kochankę, niewygodnych współspadkobierców ale i osób, które zwyczajnie lubiły uśmiercać. Wszystko w przyjemnym tonie sprawozdania z dochodzenia, takim charakterystycznym stylu autora, rytmicznym, zajmującym jak kryminał, który wyśmienicie mi się czytało.

Ps. Zdjęcia też są ;⁠-)

Zdecydowanie nie nudziłam się czytając Smak trucizny… ogromnym jego plusem jest podejście autora do swojej książki i to jak budował rozdziały. Można by rzec: dla każdego coś miłego, ponieważ Neil Bradbury poświęca tyle samo miejsca objawom otrucia, które dostrzec może każdy, jak i tym, które kryją się w ciałach ofiar. Bardzo przystępnym i prostym językiem tłumaczy która trucizna blokuje przepływy informacji między neuronami a która podróżując w krwioobiegu uszkadza narządy wewnętrzne. Więc nawet nie będąc geniuszem czy nie posiadając zaawansowanej wiedzy z dziedzin toksykologii i neurologii czytelnik nie czuje się gorszy czy głupszy, a wiedza podana w tak przystępny sposób umożliwia głębsze zrozumienie niszczycielskich działań trucizn.

Smak trucizny… to bardzo dobra książka łącząca w sobie tajemniczość kryminału, prawdziwość powieści historycznej i widzę lektury popularnonaukowej. Przygotowana skrupulatnie i z dbałością o szczegóły serwuje czytelnikowi edukacyjną pigułkę nieco gorzką i trującą ale jakże pouczającą!

I jak tu nie polecać?

Współpraca: Dom Wydawniczy Rebis

Czytacie czasami reportaże? Ja musze przyznać się, że kiedyś nie próbowałam nawet sięgnąć po ten gatunek. Teraz robię to coraz częściej i uważam, że do tej pory wiele straciłam nie czytając ich.

Czym kojarzy Wam się słowo trucizna? Z jadem żmii? Z wyciągiem z jakieś rośliny? A może z szalonym naukowcem opracowującym trujące mikstury? Mnie chyba z roślinami.

„Smak trucizny” to pewnego rodzaj zbiór jedenastu najbardziej śmiertelnych trucizn oraz opis morderstw jakie miała miejsce przy ich użyciu. Nie jest to jednak jak sam autor pisze, leksykon składników, które zabijają. Neil Bradbury opisuje skąd ludzie przed laty wzięli dany składnik by leczyć różne choroby. Jak wiemy z historii tych niby leków, nie wszystkie leczą, a zabijają zwłaszcza jeśli poda się je w większej dawce. Liczy się na pewno sposób ich podana. Jedne zabijają w kilka minut, inne w parę dni. Są też takie, które można serwować stopniowo, porcjami rozłożonymi w czasie. Trucizna do organizmu może dostać się aż czteroma drogami. Można ja wstrzyknąć domięśniowo lub dożylnie, może również dostać się do płuc drogami oddechowymi. Można ją bezpośrednio spożyć lub zatracić się nią poprzez kontakt skórny. Paradoksem jednak jest fakt, że ta sama substancja może zarówno zabijać jak i leczyć.

Książka napisana jest bardzo prostym i zarazem ciekawym językiem. Dzięki licznym przykładom jak dany składnik wpływa na organizm ludzki i jak ludzie stosowali go by kogoś zabić sprawia, że książkę wręcz pochłania się. Autor bardzo dokładnie i obszernie opisał morderców, którzy doskonale wiedzieli jak użyć np. Potasu, Cyjanku czy Insuliny by zabić a przy tym nie zostać zdemaskowanym. Książka pokazuje również wiele przykładów w czym te jedenaście trucizn pomaga. Na przykład atropina używana jest w okulistyce i niestety. Jeśli chcecie dowiedzieć jak czy istnieje antidotum na zatrucie cyjankiem? Jak zabija rycyna? Jak substancja często występowała w powieściach kryminalnych? I dlaczego szpitale trzymają tak niebezpieczną substancję jaką jest roztwór potasu? Musicie koniecznie przeczytać „Sak trucizny”. Myślę, że dowiecie się wielu ciekawych rzeczy o niektórych lekach, które być może macie w swojej apteczce domowej oraz o skomplikowanych procesach, które utrzymują nas przy życiu.