Słowiedźma. Słowotwórczyni. Tom 2

A co to była za przygoda?! Było dziwnie, było szalenie, było zaskakująco.

Spodobał mi się ten miszmasz w pierwszym tomie, w drugim mnie po prostu zachwycił.

Cyjan pod koniec pierwszego tomu zatraciła siebie w zamian pojawił się książę koronny Aenai, podobno to jedna z ważniejszych postaci w książce szalonej autorki, jednak czy na pewno… Poszukiwanie “Głosu” weszło na nowy poziom i nikt z rodzeństwa Aenaia nie planuje odpuścić.

Wielu czytelników drażni Hidra, mnie bawi a wręcz mam wrażenie, że bez niego ta historia dawno by padła 😅😅 dzięki zaböjcy Cyjan ma co robić 😁

Czekam bardzo na dalszy ciąg, ciekawość mnie zżera na myśl o tym, co jeszcze pani Anna ma do zaoferowania

🔮 W tej części Cyan i jej przyjaciele zostają rozdzieleni i od tej pory każdy z nich musi kroczyć własną ścieżką oraz zmierzyć się z przeciwnościami losu. Marcjanna, czyli Cyan, odzyskuje świadomość, niestety nie w swoim ciele. Nie do końca wie i rozumie, dlaczego tak się stało. Chcąc wrócić do swojego ciała szuka sposobu jak to zrobić i jednocześnie stara się, by jej wróg Hidra nie domyślił się, co jest grane. Agnii- przez wielu z nas uwielbiany, spotyka swojego ojca Pożogę- boga ognia, który niekoniecznie jest mu przychylny i cieszy się ze spotkania z własnym synem. Hidra jak to Hidra, w głowie nadal ma tylko jedno, czyli pozbyć się Cyan, która jego zdaniem może zniszczyć świat w ktorym istnieje oraz unicestwić księcia koronnego Aenaia Debonaira. Erwon Jord jest tak skołowany i przytłoczony wszystkim, czego skutkiem jest utrata przychylności i zaufania księcia, przez co zostaje wygnany. Mało tego, książęta walczą między sobą o to, kto szybciej znajdzie Głos. Problem w tym, że nikt nadal nie wie, jak tego dokonać i czym jest sławny Głos. Na dodatek w królestwie latają groźne gadzinki. Kompletny galimatias, nad którym ciężko zapanować 🫣.

🔮 Jeśli czytaliście już pierwszy tom i myślicie, że to kompletnie odjechana historia, a nie czytaliście jeszcze kolejnego, to nadrabiać szybko, bo to co się wyprawia w drugim tomie, jest jeszcze bardziej pokręcone i odjechane (oczywiście pozytywnie) niż w pierwszym. Akcja tutaj goni akcję i wcale nie zwalnia. Mamy tutaj sporo nowych wątków i wiele nowych ciekawych postaci. Sworzony świat jest widziany z wielu perspektyw kilku bohaterów. Akcje są bardzo przemyślane i prowadzone jednocześnie w tym samym czasie. Uważam to za wielki plus tej historii, bo dzięki temu wiemy co się dzieje u naszych głównych bohaterów w danej chwili. Autorka dla każdej z czterech głównych postaci stworzyła tak jakby osobną historię, w której każdy z nich wyrusza w osobną podróż, by zmierzyć się ze swoją przeszłością i uporządkować dotychczasowe sprawy. Mimo tego, że fabuła jest mega pozytywnie zakręcona, to wszytkie jej wątki utrzymane są w jak największym porządku. Wszystko jest jasne i spójne, dzięki czemu czytając ją nie czułam się zagubiona. Wręcz przeciwnie, cały czas chciałam więcej i więcej tych przygód. Opisy otaczającego ich świata są nieprzytłaczające i bardzo różnorodne. Oryginalność samej postaci Cyan, która czaruje cytatami zapożyczonymi z filmów, książek, seriali jest świetna, a końcówka mnie po prostu rozłożyła. Czuję się też usatysfakcjonowana faktem, iż swoje miejsce w tej historii po raz kolejny znalazły też smoki i to dosyć nietypowe.

🔮 Podsumowując, jest to nietypowa opowieść, która po raz kolejny przeniesie was w świat tak szalony, jakich mało 🤣. Przy tej książce będziecie się śmiać, złościć, może nawet i płakać. Będzie was szokowała, kładła na łopatki, ale najważniejsze jest to, że będziecie szybko chcieli wiecej.

Kto z was wierzy w klątwę drugiego tomu?

Niejednokrotnie spotkałam się z taką klątwą, tyle wspaniałych historii, tak po prostu popsuło się w drugim tomie. Wchodziła nuda, brak pomysłu na pociągnięcie dalszej fabuły, bądź niekiedy powtarzalność. DLatego do drugich tomów podchodzę z lekkim dystansem i nie oczekuję od nich tak wiele jak kiedyś. Tak samo miałam, gdy sięgnęłam po “Słowiedźmę” Anny Szumacher, byłam pewna, że mimo świetnego początku, coś mi się nie spodoba w kolejnym tomie. I wiecie co, się okazało? Ten tom był równie dobry jak poprzednik, może nie było tyle scen z moimi ulubieńcami, niżbym chciała, jednak całość bardzo mi się podobała. Autorka postawiła na większą ilość bohaterów, co było świetnym posunięciem. Poznaliśmy ich tyle, że niekiedy można było się pogubić, jednak nawet słuchając książki w audiobooku, można w końcu się rozeznać, kto jest kim i jaki jest cel wprowadzenia tej postaci do tej historii. Jak widzicie, klątwa drugiego tomu ominęła całkowicie cykl Słowotwórczyni Anny Szumacher i z czystym sumieniem mogę wam polecić i ten tom.

Cyan po raz kolejny utknęła, tym razem nie tylko w powieści, którą sama napisała, lecz w ciele głównego bohatera swojej powieści. Tym samym zapewniła sobie kolejnego wroga, który chce ją usunąć nie tylko z tej powieści, ale też całkowicie ją wyeliminować. Jednak Cyan nie jest głupia i potrafi o siebie zadbać, nawet będąc w nie swoim ciele. Agni, Jord i Hidra rozdzielają się, nie koniecznie chcieli tego, ale fabuła popchnęła ich w różnych kierunkach. Kierunek Cyan zostaje obrany przez Aneaia, nic dziwnego, w końcu to jego ciało. Zdecydował się na poszukiwania mitycznego głosu, który ma zapewnić mu koronę i władzę. Jednak nie jest jedyną osobą, która wpadła na ten sam pomysł. Konkurencję ma dość sporą. Kto przejmie władzę i zasiądzie na tronie?

Spotkaliście się kiedyś, że na początku książki, osoba autorska przypomina nam w skrócie, co działo się w poprzednim tomie?

Spotkałam się z tym pierwszy raz i już mogę wam powiedzieć, że jest to genialne posunięcie. Mimo tego, że nie minęło dużo czasu między lekturą pierwszego tomu Słowotwórczyni a lekturą drugiego, to takie przypomnienie było świetnym posunięciem. Chcę tego w każdej książce, niekiedy czekając kilka miesięcy, a nawet lat, zapomina się, co działo się w poprzednim tomie i często czujemy się zagubieni. Takie krótkie streszczenie nie tylko przypominamy sobie, co się działo, ale również w ciekawy sposób wprowadza nas z powrotem w historię. Anna Szumacher zadbała o swoich czytelników i uraczyła nas krótkim streszczeniem “Słowodzicielki”, dlatego w “Słowiedźmę” wkroczyłam pewna siebie jak sam Hidra.

Właśnie, Hidra, ten bohater jest specyficzny i ciężko go polubić, za to Agni to taki słodziak, że zwyczajnie zauroczyłam się nim. Jak pisałam, autorka zadbała tym razem o szeroką gamę bohaterów. Dzięki nim możemy trochę bardziej poznać otaczającą Cyan fabułę, ponieważ przyznajmy się szczerze, ta dziewczyna już nie wie, co się dzieje w jej książce. Każdy z kolejnych bohaterów, wprowadzanych przez autorkę, wprowadzał do książki różne wątki. Trochę liznęliśmy temat kobiet w rodzinie królewskie. Akurat ten temat był ciekawy i zgadzam się, że bycie tylko osobą do rodzenia przyszłych następców tronu, nie jest wymarzoną przyszłością większości księżniczek. Sama wolę, jak są waleczne, pyskate, a najbardziej lubię, jak stają się potężnymi królowymi, które potrafią rządzić mądrze swoimi poddanymi.

Samo zakończenie to, po raz kolejny, takie wielkie zaskoczenie, że ja nie wiem jakim cudem ja jeszcze nie chodzę po ścianach. Mam nadzieję, że już niedługo ostatni, trzeci tom Słowotwóczyni, będzie w moich rękach i będę mogła uzyskać odpowiedzi na wszystkie pytania, które krążą mi po głowie. Za możliwość zapoznania się z tą świetną historią, dziękuję bardzo wydawnictwu Mięta.

A słowo ciałem się stało. O tym przekonała się bez wątpienia Cyan, która w poprzednim tomie nie tylko spotkała stworzonych przez siebie książkowych bohaterów, ale trafiła wraz z nimi do krainy, gdzie utrata życia jest tak prawdopodobna jak wielkie domy spadające na głowę, czyli bardzo prawdopodobne. Nie wie co robić, aby wrócić na ziemię, więc po prostu płynie z prądem braku fabuły, która powoli zaczyna kształtować się sama.

To, czego uznałam, że nie ma, zmaterializowało się. Pojawiła się polityka jak i powiększyło się grono postaci. Te, które wiodły prym w tomie pierwszym, delikatnie zeszły na dalszy plan i zrobił się z tego misz-masz. Może jednak zacznijmy od początku... Okazuje się, że Słowodzicielka chciała nas wszystkich zmylić!

Pojawia się coś na kształt fabuły. Co prawda bohaterka nadal nie wie co robić, jednak otoczenie nakierowuje ją na działania. Całość oparta jest na poszukiwaniu Głosu, którego znalezienie przez królewskiego potomka, skutkuje natychmiastowym awansem na króla. W czasach bezkrólewia, gdzie dziedziców do tronu jest niemało, są oni w wyjątkowo niebojowych nastrojach. Większość z nich nie chce pretendować do władzy. Za to każdego z królewskich dziatek mamy możliwość bliżej poznać. Akcja kręci się głównie wokół księcia koronnego Aenaia, Cyan, Igniego i Hidry. Jord gdzieś wyparował w trakcie drugiego tomu i chwilowo jest poza zasięgiem. Za to wyparował z hukiem.

W dalszym ciągu kolejne wydarzenia przewijają się gładko, nie ma tu skomplikowanych wątków, które utrudniają nam rozeznanie się w świecie. Opisy w dalszym ciągu pozostają szczątkowe, co trochę nastręcza trudności. Tak jak w pierwszym tomie nie ma zbyt wiele emocjonalnych scen, tak tutaj trochę się ich pojawia. Niektóre są smutne, a przynajmniej z założenia powinny takie być, jednak przez brak więzi z jakimkolwiek bohaterem, nie da się w fabułę wczuć. Raz ktoś jest, zaraz go nie ma - bywa.

Cyan może jest trochę mniej irytująca, ale też dość nijaka.

Książka nadal wypełniona jest nawiązaniami do innych dzieł - piosenek, filmów, książek, co nasuwa mi trochę te wprowadzane śmieszki przez Katarzynę Michalak. Tak jak nie wyobrażam sobie, żeby Harry Potter wymieniał się z przyjaciółmi informacjami o najnowszych odcinkach jakiegoś ziemskiego serialu, tak tutaj nadaje to rodzinnej atmosfery. Trochę jak oglądanie Shreka. Jest humor, trochę wzruszeń, ale bez przesady.

Za tom drugi zabrałam się zaraz po skończeniu pierwszego i uważam, że Słowodzicielka wypada lepiej. Może dlatego, że jest w fabule coś świeżego i nie do końca wiadomo, gdzie nas to zaprowadzi, natomiast Słowiedźma nabiera konkretnego kierunku, jednak bez czegoś wow. Trochę się tego spodziewałam, natomiast bardziej czekam na finał, czyli Słowalkirię, której kilka rozdziałów już mam za sobą. Dlatego jestem podekscytowana, bo czekam na wielkie bum - w końcu zostało nam kilka wątków, które warto byłoby zakończyć - co będzie dalej ze wzrokiem Hidry, kto ostatecznie zostanie królem, czy Jord odzyska poczucie sensu życia, jak potoczą się losy piratów i wreszcie... czy Cyan wróci do domu?

Jeśli również jesteście ciekawi odpowiedzi, jednak jeszcze go nie przeczytaliście - obiecuję nie spojlerować!

Czy pamiętacie, co wydarzyło się w "Słowodzicielce" Anny Szumacher? Jeśli nie, na początku "Słowiedźmy" znajdziecie streszczenie 😉

Kto z nas nie chciał zostać bohaterem powieści? Cyan po części się to zdarzyło - trafiła na karty swojej własnej, niedokończonej książki. I choć wydawało się jej, że ma całkiem dobrze przemyślany świat i fabułę, okazało się, że wielu szczegółów nie wzięła pod uwagę, części rzeczy zapomniała wymyślić, a bohaterowie niekoniecznie robią to, co dla nich zaplanowała. Do tego pojawiają się postaci, których sama autorka nie stworzyła...

W drugiej części przygód Cyan i wytworów jej wyobraźni historia przedstawiona jest z kilku punktów widzenia. Poznajemy nowe osoby (i nie tylko) oraz ruszamy w drogę w poszukiwaniu Głosu. Czekać nas będą liczne przygody, pułapki, a nawet... wesele! Na pewno nie będzie tu nudy.

Choć niesamowicie podoba mi się koncept wymyślony przez Annę Szumacher, magia, jaką włada Cyan i ogólny chaos, jaki charakteryzuje te powieści, w "Słowiedźmie" było mi wszystkiego za dużo. Przede wszystkim gubiłam się w postaciach - kto, gdzie, z kim i co robi. Szczegółów było tyle, że poczułam się przytłoczona, co trochę odebrało mi radość czytania. Na szczęście nie działo się to przez całą książkę, tylko do czasu, gdy z wody wyłonił się pewien męski Ktoś i skradł całe show swoją osobą. Dla niego było warto!

Nie ukrywam, że "Słowodzicielka" podobała mi się bardziej od "Słowiedźmy", ale cóż - druga część oczywiście znowu skończyła się cliffhangerem i będę czekać na kontynuację🙈.