Skalny kwiat

Akcja książki dzieje się w okresie I Wojny Światowej na terenie Włoch. Powieść przedstawia historię kobiet, które w tamtych czasach wielu mężczyzn uważało, że nadają się tylko do prowadzenia domu, ogródków i do wychowywania dzieci. Jednak to właśnie dzięki odwadze i zawziętości kobiet włoscy żołnierze mieli amunicję do walki, prowiant i leki. To one Tragarki pod obserwacją wrogów codziennie rano wyruszały w drogę w góry by dostarczyć transport. Później były również odpowiedzialne za znoszenie ofiar z gór, bo nikt inny tak jak one nie potrafił odnaleźć się w tych trudnych terenach.

Ile jest w stanie poświęcić kobieta? Czy słusznie jesteśmy uważane za słabą płeć? Czy Tragarki były doceniane za to, co robiły?

To moje drugie spotkanie z twórczością autorki. Tym razem Ilaria Tuti postanowiła oprzeć swoją powieść na historii i uważam, że to był strzał w dziesiątkę. Rewelacyjnie opisała wszystko, co się działo w tamtych czasach oraz to ile bólu, łez i cierpienia musiały znieść Tragarki, o których przyznam, że słyszałam pierwszy raz.

Już wiele książek przeczytałam o tematyce II Wojny Światowej, jednak to jest może moja druga, bądź trzecia, która porusza temat I Wojny Światowej. W dodatku nie jest to historia skupiona na miłości w trudnych czasach. Ta powieść ukazuje odwagę, poświęcenie i chęć walki kobiet, które każdego ranka były gotowe nieść pomoc swoim żołnierzom, mimo bólu, mimo ran i mimo zmęczenia.

Główną bohaterką jest Agata, bo to właśnie ona była odpowiedzialna za rozmowy z oficerami i generałami, to ona reprezentowała Tragarki. Po za pomaganiem żołnierzom ma na głowie również schorowanego ojca, którym również musi się zajmować. Mało tego pewnego dnia trafia na białego diabła, czyli strzelca wyborowego armii wroga, do którego oddaje strzał. Jednak męczą ją wyrzuty sumienia i postanawia udzielić mu pomocy i tak po śmierci ojca postanawia ukryć go w swoim domu.

Przyznam, że nie jest to lekka i przyjemna w czytaniu książka. Opowiada o trudach I Wojny Światowej o poświęceniu i walce o przetrwanie. Powieść jest dosyć krótka, a dodatkowo posiada niedługie rozdziały, co sprawia, że czyta się ją w miarę szybko. Jeśli taka tematyka was interesuje to gorąco zachęcam Was do przeczytania tej lektury.

No więc dzisiaj o książce Alarii Tuti, która w swojej karierze już kilka powieści napisała, a u nas, w Polsce, zostały wydane trzy. Tym razem niech Was nie zmyli okładka, to nie jest kolejny kryminał, to nie jest kolejny tom serii!

"Skalny kwiat" swoją premierę miał 16 czerwca. I wiedziałam, że ją przeczytam prędzej czy później, bo ta autorka jest jedną z tych, po której książki sięgam z przyjemnością, w ciemno. Przyjechała jednak do mnie w drugiej połowie lipca i w zasadzie muszę przyznać, że zaczęłam czytać od razu, ale ponieważ przeplatałam ją innymi, to dopiero teraz przyszła jej kolej na to, by o niej opowiedzieć.

O czym jest ta tajemnicza obyczajówka? Przede wszystkim jest oparta na prawdziwych wydarzeniach, co powoduje, że czytanie staje się nieco inne. Nie wiem, czy wszyscy tak mają, ale w moim przypadku od razu wyobraźnia płata mi figle pod tytułem "to mogło zdarzyć się tuż obok Ciebie". A no, mogło. A ta historia opowiada o kobietach, o pierwszej wojnie światowej. Tym razem nie o żołnierzach, a właśnie o tych, które na front nosiły broń, amunicję, leki, jedzenie. Wszystko to odbywa się w Alpach, które dla mnie do tej pory były symbolem piękna, potęgi gór, wytrwałości i to ostatnie słowo oddaje wszystko to, co dzieje się w tej książce. Właśnie w śniegu, pod górę, ciągle brnąc, by pomóc żołnierzom, brnęły te kobiety... ze świadomością, że wróg w każdej chwili może odstrzelić im głowy.

Czy spodziewałam się tak przepełnionej emocjami, nadzieją, wiarą, ale jednocześnie tak ciężkiej opowieści o braku perspektyw na przyszłość, o patrzeniu na śmierć, o zmaganiu się z własnymi słabościami? Nie.

Czy spodziewałam się, że pokocham całym sercem te kobiety? Nie. Ale tak właśnie się stało i wierzcie mi, pełen szacunek dla każdej, bo tak jak przeczytacie na okładce, jedne były jeszcze dziećmi i przyszło im szybko wpaść w brutalną dorosłość, a inne już u schyłku życia całą swoją energię wkładały w to, by pomóc.

Czy polecam? Pewnie domyślacie się, że tak i serdecznie polecam do tego fotel, herbatę, kocyk na jesienny wieczór. Ach! I zapas chusteczek, bo wierzcie mi, mogą Wam się polać strumieniami. Autorka pokazała, że kryminały pisze lekko, ciekawie i pochłania się je niemal na raz, ale przy "Skalnym kwiecie" pokazała, że potrafi sprawić, że czytelnik wstrzyma oddech i zapomni oddychać, by zachłysnąć się każdym słowem.

Wydawnictwu Sonia Draga bardzo dziękuję za egzemplarz. Stoi ON u mnie na honorowym miejscu w biblioteczce i ku całej mojej egoistycznej naturze poklaskując nie jest i nie będzie nikomu pożyczany, co by nikt mi nie zniszczył. Może uda się kiedyś zdobyć autograf...

"Skalny kwiat" to przepiękna opowieść o odwadze, honorze, poświęceniu. Napisana jest prostym, ale niezwykle przejmującym i emocjonalnym językiem. Konstrukcje bohaterów fantastyczne - postaci prawdziwe, z krwi i kości. Autorka wiarygodnie pokazuje obraz wojny, brutalny, pełen okrucieństwa, ofiar i śmierci. Historia kobiet-tragarek to jedna z tych, które pozostają w pamięci na długo. Jestem dla nich pełna podziwu i chylę czoła wobec ich służby, oddaniu i cierpieniu. Piękna książka!

Polecam z całego serca! Ta lektura to było dla mnie wydarzenie👏👏👏