Niewidoczna góra

Niektóre książki kończymy czytać, ale one nadal w nas pozostają. Tak właśnie było u mnie z „Niewidoczną górą”. Zamknęłam okładkę, a myślami wciąż wracałam do Pajarity, Evy i Salomé - trzech kobiet, których losy zamieszkały w moim sercu.

To nie jest tylko saga rodzinna. To opowieść o kobietach, które próbują ocalić siebie w świecie pełnym politycznych zawirowań, rodzinnych tajemnic i bolesnych wyborów. O matkach, córkach i wnuczkach, których życie splata się z historią Urugwaju, ale przede wszystkim z historią odwagi, miłości i nadziei.

Najmocniej poruszyła mnie ta cicha, codzienna siła kobiet. Taka, która nie krzyczy i nie potrzebuje braw. Taka, która pozwala wstać po kolejnym upadku, kochać mimo bólu i zaczynać od nowa, nawet gdy wydaje się to niemożliwe. Caro de Robertis pięknie pokazuje, że prawdziwa odwaga rodzi się nie z braku słabości, lecz z decyzji, by iść dalej pomimo niej.

Czytając, miałam wrażenie, że w każdej z bohaterek odnajduję cząstkę siebie. Bo przecież każda z nas nosi w sobie własną „niewidoczną górę” - ciężar doświadczeń, marzeń i walk, których często nie dostrzega nikt poza nami.

To piękna, mądra i niezwykle poruszająca powieść o kobiecości, pokoleniowych więziach i poszukiwaniu własnego miejsca. Jedna z tych historii, które zostają pod skórą i jeszcze długo przypominają, że nawet nasze najbardziej niewidoczne historie mają ogromną wartość.

Monte. Vide. Eu. „Widzę górę” - tak miał powiedzieć pierwszy Europejczyk, zobaczywszy miejsce, które jest stolicą Urugwaju. Choć żadnej góry tu nie ma, to te słowa są niezwykle piękną i przewrotną metaforą tej historii. Bo właśnie wokół tego, co niewidoczne dla oczu, ukrytych pragnień, nienazwanych traum i niezłomnej siły, Caro de Robertis buduje tę poruszającą sagę rodzinną.

Moje oczekiwania wobec „Niewidocznej góry” były wysokie, ponieważ poprzednie książki z tej serii przyniosły mi mnóstwo głębokich, wręcz skrajnych emocji. Dzięki nim poznałam rozrzucone po świecie miejsca i ich bolesną historię przez pryzmat równie niełatwych losów ich mieszkańców. I tym razem się nie zawiodłam. Ta opowieść o trzech pokoleniach kobiet, łącząca brutalną rzeczywistość ze szczyptą realizmu magicznego, niesie w sobie potężny ładunek emocjonalny.

Burzliwe przemiany polityczne w Urugwaju i Argentynie nie są jedynie tłem dla losów Pajarity, Evy i Salome. To one budują codzienność kobiet, zmuszając je do walki o siebie, swoje dzieci, prawo do godności, wolności i szczęścia. Bohaterki przechodzą przez piekło domowego opuszczenia, potworność gwałtu i odrzucenia, aż po mury politycznego więzienia. Czasy, które niosą brak stabilności, poczucie zagrożenia i strach przed dyktaturą, kształtują pokolenia kobiet złączonych w solidarności i niezłomności.

Z drugiej strony autorka kreśli niezwykle surowy portret mężczyzn, którzy w tej historii jawią się jako uosobienie słabości i zagrożenia. Uciekający w alkohol, sięgający po przemoc, unikający odpowiedzialności za własną rodzinę, nie potrafią zmierzyć się z przeciwnościami losu. Zamiast dawać oparcie, wykorzystują swoją siłę do tego, by kobiety zniewolić i podporządkować. Czy obraz ten jest zbyt jednostronny? Biorąc pod uwagę osadzenie akcji w realiach XX wieku, można polemizować, jednak obserwowanie tej nierównej walki chwyciło mnie mocno za gardło i wywołało wewnętrzny bunt.

Dla mnie niezwykle poruszającym punktem w tej często mrocznej układance jest poezja i siła słowa. To one są ucieczką od życiowych tragedii, schronieniem i wolnością, ale paradoksalnie i one mogą ściągnąć na bohaterów zagrożenie i zmusić do ucieczki. Nie sposób również nie wspomnieć o przebijających z tej historii i budzących emocje relacjach kolejnych pokoleń matek i córek. Szczególnie o tej niewyobrażalnej tęsknocie ukrytej w kolorowych liściach narysowanego dziecięcą ręką drzewa.

Czytałam tę sagę bez pośpiechu, zanurzając się w tym z jednej strony innym, z drugiej jakże podobnym świecie. Świecie, w którym ludzie tak samo kochają się i radują, nienawidzą, cierpią i umierają. Bo choć czas mija, życie zatacza krąg, a zmiany, nie zawsze dobre, tworzą kolejne pokolenia silnych, choć często niedocenianych kobiet. Kobiet, które są w stanie wiele znieść, by ocalić to, co kochają.

Czytajcie!

„Niewidoczna góra” to opowieść o trzech pokoleniach kobiet, którym przyszło żyć w czasach burzliwych przemian Urugwaju.

Akcja książki rozpoczyna się w 1900 roku, kiedy to na drzewie odnaleziono bezimienną dziewczynkę. Nazwano ją Pajarita, co znaczy Ptaszyna. Stała się ona pierwszą z rodu niezwykłych kobiet. Jej córka Evie, obdarzona jest talentem poetyckim . Szuka miłości i własnego miejsca. Natomiast wnuczka - Salome – walczy się brutalną dyktaturą.

Książka napisana jest pięknym, poetyckim językiem. Nie znajdziemy w niej sensacyjnych wydarzeń, chociaż są moment, które trzymają w napięciu. Jest to książka, która nie spieszy, lecz przezywa się. Znajdziemy w niej za to rozbudowane portrety psychologiczne, dużo emocji i refleksji nad tym jak przeszłość wpływa na kolejne pokolenia. Powieść ta niesie również nadzieję, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można odnaleźć siłę do życia.

„Niewidoczna góra” to saga rodzinna, która porusza wiele tematów. Jest to opowieść o dojrzewaniu, miłości, trudnych relacjach matka-córka, o poszukiwaniu swojej tożsamości i miejsca na ziemi.

Bardzo polecam tę książkę tym, którzy lubią sagi rodzinne o silnych kobiecych postaciach oraz tym, którzy lubią książki z bogatym tłem historycznym.

Czy zdarzyło Ci się przeczytać książkę, która pokazała Ci historię całego kraju przez losy zaledwie kilku kobiet? Pamiętasz jej tytuł?

„Niewidoczna góra” Caro De Robertis to jedna z tych powieści, które nie uderzają gwałtownie. Ona otacza czytelnika powoli, niemal niezauważalnie, aż w pewnym momencie orientujesz się, że całkowicie przepadłeś w świecie bohaterów. To nie jest książka nastawiona na dynamiczną akcję. Jej siłą są emocje, relacje i niezwykła umiejętność opowiadania o tym, co w życiu najtrudniejsze.

Carolina De Robertis prowadzi nas przez blisko sto lat historii Urugwaju, ale nie robi tego za pomocą suchych faktów. Zamiast tego oddaje głos kobietom. Pajarita, Eva i Salome należą do różnych pokoleń, mają odmienne marzenia i temperamenty, jednak łączy je jedno – niezwykła siła. Nie taka, która nie zna słabości. Wręcz przeciwnie. To siła rodząca się z bólu, strat, upokorzeń i konieczności nieustannego podnoszenia się po kolejnych ciosach.

Najbardziej zachwycił mnie język tej powieści. Autorka pisze niemal poetycko. Niektóre opisy przypominają obrazy malowane słowami. Cisza staje się namacalna, zapachy niemal wydostają się z kartek, a emocje bohaterów są tak intensywne, że trudno przejść obok nich obojętnie. To literatura, którą nie tyle się czyta, ile chłonie.

Ogromnym atutem okazało się również tło historyczne. Rewolucje, dyktatura wojskowa, polityczne napięcia i walka o wolność nie dominują fabuły, ale są jej integralną częścią. Dzięki temu historia rodziny nabiera jeszcze większej głębi. Szczególnie poruszyła mnie część poświęcona Salome. To właśnie wtedy powieść osiąga emocjonalne apogeum. Sceny więzienia, utraty wolności i walki o zachowanie własnej godności zostają w pamięci na długo.

Nie oznacza to jednak, że książka jest pozbawiona wad. Początek wymaga cierpliwości. Narracja rozwija się spokojnie, momentami wręcz leniwie, a niektóre dygresje wydawały mi się zbyt rozbudowane. Były chwile, kiedy miałem wrażenie, że historia na moment traci tempo. Na szczęście warto przez nie przejść, bo druga połowa wynagradza wszystko z nawiązką.

„Niewidoczna góra” przypomniała mi, jak piękne potrafią być rodzinne sagi. Takie, w których bohaterowie nie są idealni, lecz prawdziwi. Popełniają błędy, kochają zbyt mocno, cierpią, przebaczają i próbują odnaleźć swoje miejsce w świecie. To również opowieść o pamięci przekazywanej z pokolenia na pokolenie i o tym, że nawet najbardziej bolesna historia może stać się fundamentem dla przyszłości.

Jeżeli lubisz wielowymiarowe powieści, literaturę z Ameryki Południowej, silne kobiece bohaterki i historie, które łączą prywatne dramaty z wielką historią, to zdecydowanie warto dać tej książce szansę. To wymagająca, ale niezwykle satysfakcjonująca lektura, która zostawia po sobie wiele refleksji i jeszcze długo nie pozwala o sobie zapomnieć.

Ocena: 9/10

Piękna jest to książka. Piękna w nadziei, sile miłości i rodzinnych więzi, odwadze podążania za marzeniami i ludzkiej wytrwałości. Piękna w pokoleniowym cyklu życia i śmierci, porywach serca i niuansach egzystencji. Piękna w bólu, łzach, straconych szansach, rozstaniach i powrotach. Piękna, bo zanurzona głęboko w burzliwych losach urugwajskiego narodu, w tradycji, historii, smakach, dźwiękach i obrazach. Piękna za sprawą lirycznej, zmysłowej i intensywnej prozy Caro de Robertis – prozy, która porusza wyobraźnię, umysł i serce. Zachwyciło mnie wiele aspektów tej powieści. Autorka potrafi ożywić miejsca, czas, postaci i uczucia. Urugwaj w "Niewidocznej górze" nie stanowi jedynie barwnej scenerii – to integralna część ludzkich losów i tożsamości, początek i koniec, coś, co łączy pokolenia. Historyczne i polityczno-społeczne tło tej powieści jest fascynujące, podobnie jak i zakorzenienie w urugwajskiej tradycji i zwykłej codzienności. Caro De Robertis porusza kwestie dotyczące rodziny, tożsamości, pamięci, traumy, przemocy, dorastania i szukania własnej drogi. Pisze o trudnych wyborach, stracie, macierzyństwie, skomplikowanych relacjach matka-córka, przebaczeniu i wytrwałości. Jej kobiece postaci są pełne niuansów i wielowymiarowe – każda z nich ma historię wspólną (rodzinną), ale też własną (indywidualną). Wszystkie elementy łączą się ze sobą w intensywną i poruszającą opowieść, jednocześnie bolesną i pokrzepiającą.

Misternie utkana, wielopokoleniowa opowieść o trzech silnych, niepokornych kobietach żyjących w burzliwych czasach. O różnych odcieniach miłości, podążaniu własną ścieżką, pokonywaniu przeciwności i wytrwałości. Książka napisana z pasją, głębokim zrozumieniem i sercem dla Urugwaju, kobiet i złożoności ludzkiej egzystencji. Moja ulubiona powieść Caro De Robertis.