Siostrzyczka

Powieść „Siostrzyczka” przyciągnęła moją uwagę okładką, a jak jeszcze przeczytałam, że jest to thriller psychologiczny, musiałam ją przeczytać. Jak wrażenia?

Sue Fortin to angielska pisarka, matka czwórki dzieci, należy do organizacji Crime Writers' Association.

Pewnego dnia ojciec Clare i Alice postanawia wyjechać z młodszą córką na wakacje i... nigdy z nich nie wracają. Starsza Clare nie może otrząsnąć się po zniknięciu siostry. Nagle po latach przychodzi list od dorosłej już Alice, że chce się spotkać i poznać rodzinę. Co się z nią działo przez te lata? Dlaczego tak długo nie kontaktowała się z Clare i matką? I czy jej intencje są na pewno szczere?

Po lekturze jestem nieco rozczarowana. Na plus jest na pewno styl autorki i opis postaci. Dobrze czytało się o przeżyciach głównej bohaterki, jej emocjach i uczuciach. Jak potrafią wpływać na nas inne osoby i manipulować nami. Jednak jeśli chodzi o akcję, to dla mnie była zbyt przewidywalna. Za szybko domyślałam się co będzie dalej i niczym nie zostałam zaskoczona. Będzie to raczej dobra książka dla osób dopiero zaczynających swoją przygodę z tego typu literaturą niż dla koneserów thrillerów.

Edyta, lat 17

źródło: [Adres usunięty]

Sue Fortin urodziła się w Hertfordshire, ale swoje dzieciństwo spędziła na walizkach, gdyż często przeprowadzała się z rodziną, zanim ostatecznie zamieszkała w West Sussex. Jest mężatką z czworgiem dzieci, a jej bliscy wykazują się ogromną cierpliwością i pozwalają poświęcić autorce czas na pisanie.

Kiedy Sue nie zasiada za klawiaturą, lubi spędzać czas z bliskimi, ciesząc się zarówno wybrzeżem, jak i South Downs – pasmem kredowych wzgórz w południowo-wschodniej Anglii, pomiędzy którymi osiadła. Sue to miłośniczka ciasta, ważek i Francji. Nienawidzi kalorii, matematyki i węży.

Clare Tennison została rozdzielona ze swoją siostrą dwadzieścia lat temu, gdy jej ojciec niespodziewanie postanowił zabrać młodszą z córek, Alice, na wakacje do Stanów Zjednoczonych. Ani siedmioletnia Clare, ani jej matka nie miały pojęcia o tym, że już nigdy nie zobaczą tej dwójki. Wieloletnie poszukiwania okazały się całkowicie bezowocne. Matka dziewczynek nigdy nie pogodziła się ze zniknięciem swojej młodszej córki. Nigdy też nie straciła nadziei na jej odnalezienie. Pewnego dnia kobieta otrzymuje list, którego nadawcą jest osoba przedstawiająca się jako Alice. Po trwającej dość krótko wymianie korespondencji, dziewczyna zapowiada swój przyjazd do dawno niewidzianej rodziny mieszkającej w Wielkiej Brytanii. Zaskoczeniem jest jednak to, że ma przybyć nie sama, lecz ze swoją najlepszą przyjaciółką. Matka nie widzi w tym nic niepokojącego, jednak Clare nabiera podejrzeń, a jej radość z odnalezienia zaginionej siostry szybko zastępuje niepokój. Nikt jednak nie podziela wątpliwości kobiety – ani jej matka, która jest przeszczęśliwa z powodu powrotu córki, ani nawet jej mąż, który z czasem wydaje się być coraz bardziej zainteresowany młodszą z sióstr. Alice pojawia się jednak na lotnisku sama. A po przybyciu do rodzinnego domu, wdziera się w życie Clare tak bardzo, jakby chciała zająć jej miejsce i odebrać starszej siostrze wszystko to, na co ta pracowała latami. Nikt nie wie, kim tak naprawdę jest Alice i co nią kieruje. Wszyscy są zapatrzeni w nią jak w obrazek, poza Clare, która przez swoją podejrzliwość uchodzi za zazdrosną dziwaczkę. Kto tak naprawdę ma rację? I jakie tajemnice skrywa Alice, o której przecież tak niewiele wiadomo.

Przed Wami powieść niezwykle wciągająca, pełna napięcia i zwrotów akcji, o której z pewnością szybko się nie zapomina. Nie sądziłam, że ta lektura aż tak mnie zafascynuje. Bardzo lubię thrillery oraz kryminały, ostatnio powróciłam do ich czytania, co pewnie wielu z Was zauważyło na moim blogu. Spodziewałam się, że „Siostrzyczka” będzie łudząco podobna do książki „Stracona” Amy Gentry, którą miałam okazję przeczytać kilka miesięcy temu. Byłam w wielkim błędzie, ponieważ obie książki nie mają ze sobą właściwie nic wspólnego.

Dalsza część recenzji na: [Adres usunięty]

Clare i Alice zostały rozdzielone w dzieciństwie, gdy ich ojciec postanowił zabrać młodszą z córek na wakacje. Niestety żadne z nich nie wróciło już nigdy do domu, ponieważ domniemana wycieczka okazała się długotrwałym wyjazdem do Ameryki. Po dwudziestu latach do matki dziewczynek przychodzi list od zaginionej Alice - teraz już dorosła kobieta zdobyła adres swojej rodziny, której zamierza złożyć wyczekiwaną od dawna wizytę. Jedna z sióstr okaże się mówić prawdę, druga zaś popadnie w chorą obsesję, która zmieni życia całej rodziny.

Opis książki, mimo iż nie wskazuje na unikalną historię, w pewnym stopniu od razu zaciekawia czytelnika. Nie wiedzieć czemu, temat zaginionych osób, które po latach informują o swoim istnieniu, jest nadal intrygujący. Jednak w takim przypadku łatwo o powtarzalność i powielanie w kółko rzeczy, z którymi spotkaliśmy się już kilkakrotnie przy innych tytułach bądź produkcjach. Czy tym razem powieść Sue Fortin zdołała zaskoczyć mnie czymś nowym?

Przechodząc do sedna sprawy: niestety nie. Główne założenia w fabule oraz tajemnice, które powinny pozostawać dla czytelnika jak najdłużej niewiadome, udało mi się rozgryźć bardzo szybko, zbytnio się przy tym nie wysilając. Na szczęście pojawiły się również pomniejsze elementy, które tym razem nie były już tak oczywiste, więc pewna część zabawy z dalszego czytania oraz doza niepewności nadal wisiały w powietrzu.

Książkę na pewno czyta się bardzo szybko, co stanowi jej podstawowy atut. Cieszę się, iż autorka nie zdecydowała się niepotrzebnie jej przedłużać, ponieważ nieco ponad 300 stron na przedstawienie tej historii w zupełności wystarczyło. Na ogół nie mam większych zastrzeżeń do bohaterów, jednak osobiście wolałabym, aby postać Alice została przedstawiona nie na jednej, lecz na wielu płaszczyznach, co pozwoliłoby sprawniej manipulować czytelnikiem. Nie jestem pewna, jak do końca określić mój niedosyt związany z tą bohaterką, ale wydała mi się ona lekko niedopracowana, jak gdyby przydzielona do jednowymiarowej roli, którą łatwo przejrzeć.

Mimo wszystko nie można powiedzieć, że książka jest zła. Wręcz przeciwnie, wypadła całkiem nieźle, lecz według mnie autorka nie wykorzystała w pełni jej potencjału. ,,Siostrzyczka'' z pewnością nada się w sam raz na wolne popołudnie, gdyż będziemy w stanie spokojnie przebrnąć przez nią w kilka godzin. Być może dla osób niemających zbyt wielkiego doświadczenia z thrillerami psychologicznymi okaże się bardziej zaskakująca niż w moim przypadku.

Clare przez całe dorosłe życie próbowała odnaleźć swoją siostrę, która jako mała dziewczynka wyjechała wraz z ojcem do Ameryki. To miały być wakacje. Prawda okazała się jednak inna. Ojciec nie chciał już nigdy wrócić do Wielkiej Brytanii. Chciał rozpocząć wszystko od nowa. Bez żony i starszej córki. Po wielu latach Alice się odnajduje. Postanawia odwiedzić siostrę i matkę. Clare początkowo cieszy się z tego, że Alice się odnalazła. Jednak nie potrafi pozbyć się wrażenia, że coś jest nie w porządku. Kobiecie wydaje się, że siostra próbuje zająć jej miejsce. Czy Alice faktycznie ma taki zamiar?

Kiedy tylko zobaczyłam tę książkę w zapowiedziach, od razu poczułam, że muszę ją przeczytać. Siostrzyczkę pochłania się jednym tchem. W historię wprowadza nas Clare, która wraz z mężem i dwiema córeczkami mieszka w domu swojej matki. Dzięki temu, że mamy do czynienia z narracją pierwszoosobową, możemy przekonać się, jak kobieta odbiera to, co dzieje się z nią i jej rodziną po powrocie Alice. Ułatwia to także nawiązanie nici porozumienia z Clare i postawienie się na jej miejscu.

Muszę się przyznać, że jeden wątek w tej powieści był dla mnie aż nadto przewidywalny. Jeśli czytaliście podobne książki albo oglądaliście filmy o takiej tematyce, pewnie będziecie wiedzieli, o co będzie chodzić. Od początku czułam, że coś jest nie tak i autorka mnie nie zaskoczyła, jeśli o tę kwestię chodziło, ale czy jestem z tego powodu rozczarowana? Nie, w żadnym wypadku. To nie jest zła książka. Fakt, historia nie jest oryginalna, ale dzięki wątkom pobocznym nabiera ona rumieńców. Sue Fortin zaserwowała mi kilka niespodzianek. Na pewno nie spodziewałam się takiej finałowej sceny. Przez myśl mi nawet nie przeszło, że tak się to zakończy. Rozważałam różne scenariusze, ale na ten nie wpadłam.

Czy książka trzyma w napięciu? Moim zdaniem tak. Wiadomo, że coś jest nie tak, ale nie wiadomo co i dlaczego. Nie mogę jednak zdradzić, o co mi chodzi, bo popsuję niespodziankę. Ja w każdym razie w trakcie lektury cały czas czekałam na jakiś zwrot akcji i doczekałam się.

Siostrzyczka mnie zaangażowała. Los bohaterów nie był mi obojętny. Plus za to, że bohaterowie drugoplanowi nie byli tylko tłem, ale mieli coś do zrobienia. Ubolewam tylko nad jedną rzeczą. Żałuję, że Alice nie została dopuszczona do głosu. To byłoby całkiem niezłe zagranie. Wtedy w trakcie lektury pojawiłoby się jeszcze więcej pytań i lektura byłaby jeszcze bardziej intrygująca. Szkoda, że potencjał tej bohaterki nie został wykorzystany. Chętnie lepiej bym ją poznała.

Moim zdaniem to propozycja dla osób, które nie czytały zbyt wiele thrillerów psychologicznych. To będzie dla nich dobre wprowadzenie do gatunku. Czy starzy wyjadacze znajdą tu coś dla siebie? Myślę, że tak. Żywy przykład na to właśnie dzieli się z Wami swoją opinią na temat tej książki.

"Czasami najciemniej nie jest wcale w mroku bezgwiezdnej nocy, kiedy chmury przesłaniają blask księżyca. Czasami ciemniej jest pod naszymi powiekami, kiedy zamkniemy oczy i widzimy jedynie tańczące na nich iskierki."

Przyznam, że błyskawicznie przeniknęłam przez książkę, dałam się wciągnąć, bo wartka akcja, mocna intryga i nagłe zwroty akcji. Thriller trzyma w napięciu i angażuje, choć nie bazuje na nowych pomysłach fabuły, wiele aspektów można stosunkowo szybko przewidzieć, a portrety bohaterów potraktowane zostały nieco powierzchownie. Jednak zapewnia porywający relaks. Autorka umiejętnie przykuwa uwagę czytelnika, z każdym rozdziałem zwiększa napięcie, pozostawia też frapujące elementy na zakończenie powieści. Dobrze odnajduję się w klimacie, kiedy trzeba dotrzymywać kroku żwawemu tempu scenariusza zdarzeń, wczuwać się w emocje głównej bohaterki, zastanawiać nad siłą ciemnej natury człowieka.

Jedynie zachowanie Luka, męża Clare, nie przekonało mnie, zbyt wyolbrzymione, wpadające z jednej skrajności w drugą, zupełnie jakby nie było szarych odcieni, tylko czarne i białe. Nie znajduję uzasadnienia dla jego słów i czynów, biorąc pod uwagę także jego artystyczną duszę. Zrozumiałam zabieg autorki, lecz gdyby poprowadzić go bardziej przekonująco, powieść zyskałaby. Natomiast Clare stała mi się bliska, wyrazista, niewyidealizowana, mająca słabe i mocne strony, starająca się postępować słusznie i sprawiedliwie, lecz okoliczności i natężenie uczuć odciągają ją od takich zamiarów. Alice, jej siostra, także ma wiele do zaoferowania we wzbogacaniu intrygi, prowokowaniu i manipulowaniu czujności czytelnika. Frapująco ukazany aspekt obsesji, paranoi, dziwactwa, nakręcającej się spirali wątpliwości, podejrzeń i posądzeń.

Dwadzieścia lat przed opisywanymi wydarzeniami, ojciec zabiera czteroletnią córkę na wakacje, niestety po nich nie wraca już do pozostawionej żony i dziewięcioletniej córki. Pomimo usilnych poszukiwań, zaangażowania prywatnych detektywów, nie udaje się dotrzeć do nowego miejsca zamieszkania mężczyzny i dziewczynki. Pewnego dnia do domu z własnej woli niespodziewanie powraca Alice, utwierdzając wszystkich w przekonaniu, że jest tą zaginioną, pragnie nadrobić stracony czas, nawiązać bliskie relacje, poczuć prawdziwe szczęście rodzinne. Clare wbrew nadziejom i oczekiwaniom nie potrafi odnaleźć siostrzanych więzi, odczuć ulgi, spełnienia i szczęścia. Coraz trudniej jest jej ukrywać ponure uczucia i złowieszcze obawy, tym bardziej, że zarówno w jej życiu zawodowym, jak i prywatnym pojawiają się czarne chmury. Niepokojące fakty i domysły nie dają jej spokoju, coraz mniejszej liczbie osób może ufać, zaczyna nawet kwestionować swoje zdrowie psychiczne.

[Adres usunięty]

Do "Siostrzyczki" podeszłam z naprawdę ogromnym entuzjazmem. Od samego początku spodobała mi się jej tematyka i wiedziałam, że koniecznie muszę ją przeczytać. Dodatkowo okładka zrobiła na mnie bardzo pozytywne wrażenie i wywołała uczucie niepokoju, dlatego kiedy powieść wpadła w moje ręce, od razu zabrałam się za jej czytanie. Czy moja początkowa ekscytacja tą powieścią była słuszna? Czy twórczość Sue Fortin zostanie w mojej pamięci na dłuższy okres czasu? Zapraszam do zapoznania się z dalszą częścią recenzji, z której z pewnością się tego dowiecie.

Clare przez całe życie miała jeden cel: odnaleźć swoją młodszą siostrę, która pewnego dnia zniknęła wraz z ojcem. Prywatni detektywi, poszukiwania na własną rękę i pomoc najbliższych - Clare chwytała się każdego sposobu, aby odnaleźć Alice, niestety bez skutku. Pewnego dnia jej marzenie się spełnia. Alice nie tylko odnajduje rodzinę, ale także pragnie spędzić z rodziną trochę czasu. Siostry w końcu mają okazję nadrobić stracony czas i odbudować zerwaną w przeszłości więź. Ale czy na pewno? Matka przyjmuje córkę z otwartymi ramionami, jednak Clare od początku ma pewne podejrzenia względem niedawno odzyskanej siostrzyczki. Czy kłótnie między Alice i Clare to tylko zazdrość czy może coś więcej? Która z sióstr kłamie?

Fabuła książki wciąga czytelnika już od pierwszych stron i nie pozwala odłożyć lektury na później. Autorka stwarza niesamowitą atmosferę i stopniowo buduje jeszcze większe napięcie, nie pozwalając tym samym na monotonię czy nudę. Cała historia zrobiła na mnie bardzo pozytywne wrażenie i całkowicie mnie pochłonęła. Od samego początku czułam, że Alice nie jest tym za kogo się podaje, jednak muszę przyznać, że były momenty kiedy zaczęłam mieć podejrzenia co do drugiej siostry. Wydawało mi się, że Clare może być tak mocno ogarnięta zazdrością o młodszą siostrzyczkę, że powoli zaczyna popadać w obłęd i paranoję. Zakończenie było dla mnie ogromnym zaskoczeniem i jeszcze długo po zakończeniu lektury nie mogłam uwierzyć w to, że tak bardzo pomyliłam się co do pewnych osób.

Bohaterowie są naprawdę dobrze wykreowani, a autorka pozwala nam poznać uczucia i emocje jakie nimi targają. Nie będę ukrywać, że najbardziej zżyłam się z Clare, która jest narratorką tej powieści. Sue Fortin doskonale ukazuje zmianę jaka zachodzi w głównej bohaterce - od radości, którą czuje gdy nawiązuje kontakt z młodszą siostrą, po początkowe podejrzenia, aż w końcu wątpliwości co do własnego zdrowia psychicznego. Postacie stworzone przez autorkę zdecydowanie zasługują na naszą uwagę i poznanie ich historii.

Autorka pisze w sposób prosty i lekki, co sprawia, że fabuła jest dla każdego doskonale zrozumiała. Poza tym powieść czyta się w błyskawicznym tempie, a akcja nie zwalnia ani na moment. Sięgnięcie po twórczość Sue Fortin okazało się dla mnie strzałem w dziesiątkę. Autorka od pierwszych stron zachwyciła mnie historią głównej bohaterki i doskonale poradziła sobie z budowaniem napięcia oraz tworzeniem niepokojącej atmosfery, którą uwielbiają miłośnicy thrillerów.

Podsumowując - Sue Fortin zdecydowanie trafia na listę moich ulubionych autorów i z pewnością będę obserwować jej pisarską karierę. Mam nadzieję, że wkrótce wydawnictwo HarperCollins zdecyduje się wydać kolejne książki tej autorki - jeśli tak się stanie, na pewno po nie sięgnę. Jeśli lubicie thrillery, ciekawe tajemnice i oryginalnych bohaterów, "Siostrzyczka" jest pozycją właśnie dla was!

Clare nie jest jedynaczką, choć od 9 roku życia w ich rodzinnym domu mieszka sama z matką. Pewnego dnia ojciec dziewczyny zabrał jej młodszą siostrę, Alice, mówiąc, że jedzie na wakacje. Nigdy więcej nie wrócił, a po pewnym czasie przestał się również kontaktować z porzuconą rodziną. Od tamtego czasu Clare wraz z matką starają się wszelkimi sposobami odnaleźć zaginioną siostrę i córkę. Lata mijają, a po Alice nie ma najmniejszego śladu. Aż do momentu, kiedy pewnej jesieni przychodzi list od zaginionej. Szybko ustalony zostaje termin przyjazdu dziewczyny, wszystkie bardzo pragną się w końcu spotkać. Jednak kiedy Alice jest już z nimi, Clare zaczyna nabierać coraz większych podejrzeń co do zamiarów cudem odnalezionej po latach młodszej siostry. Czy to tylko jej wymysły czy Alice na prawdę próbuje zająć jej miejsce w życiu rodziny?

Całość recenzji dostępna pod adresem: [Adres usunięty]

"Siostrzyczka" to przykład thrillera psychologicznego, który może nie do końca wypełnia wszelkie przesłanki klasyfikujące do tego gatunku, jednak ważne jest to, że to powieść, gdzie do końca nie ma się pewności kto kłamie, kto mówi prawdę. Książka przedstawia obraz jak żyć, kiedy wszystko to, w co się do tej pory wierzyło okazuje się nieprawdą. Życie głównej bohaterki Clare od zawsze było naznaczone. Od dnia, kiedy jej ojciec wyjechał do Stanów Zjednoczonych z młodszą siostrą Alice, dziewczyna nie miała z nimi kontaktu. Wszelkie próby odnowienia relacji, odnalezienia małej dziewczynki czy też ojca, kończyły się niepowodzeniem. Clare ułożyła swoje życie, mieszkając z matką, mężem i dwoma córkami próbuje godzić obowiązki domowe z zadaniami służbowymi. Wszystko układa się doskonale, aż do dnia, kiedy odzywa się zaginiona przed laty siostra. Jej pojawienie się w Anglii, już na zawsze zmieni życie Clare i jej rodziny. Książka w intrygujący sposób wciąga czytelnika w akcję, coraz bardziej plątając i manewrując w przeróżne wątki. Postać młodszej siostry początkowo nie wzbudza podejrzeń, jednak później to co zostaje przed nami odkryte zaskakuje niesamowicie. Mam wrażenie, że takie książki nie mogą się znudzić, za każdym razem znajduje w nich element zaskoczenia. Sprawa taka jak w tej powieści jest bardzo wstrząsająca, to jak autorka zrzucała podejrzenia na wszystkich bohaterów, tylko po to aby zmylić czytelnika w odbiorze postaci wpłynęło bardzo pozytywnie na dynamikę akcji. Z ogromną ciekawością przerzucałam kartki tylko po to, aby dowiedzieć się kto jest kim i kto jest odpowiedzialny za całe zamieszanie. Całość zgrywa się w całkiem fajną, klimatyczną powieść dla każdego rodzaju czytelnika. Z pewnością czas z nią spędzony, nie będzie zmarnowany.

Z całą pewnością mogę tę książkę Wam polecić, jeśli tylko lubicie historie w takich klimatach - nie będziecie zawiedzeni!

"Są na świecie miejsca, w których mróz szczypie tak mocno, że palce drętwieją, a z ust lecą białe obłoki. Ale to nie one są najzimniejsze. Czasami najchłodniej jest w domowym ognisku, wśród członków rodziny".

Clare Tennison to kobieta odnosząca sukcesy. Wraz z przyjaciółmi prowadzi spółkę adwokacką Carr, Tennison&Eggar Solicitors. Jest oddaną córką, matką oraz żoną. Rodzina jest dla niej priorytetem. W pracy jest zatwardziałą panią adwokat, która nie owija w bawełnę, a w domu czułą i kochaną osobą.

Tylko jedna sprawa jest plamą na jej życiu: zaginięcie jej młodszej siostry Alice. Dwadzieścia lat wcześniej jej ojciec wraz z nią, wyjechał pod pretekstem wakacji i nigdy nie powrócił. Dla Clare i jej mamy nieobecność osoby, którą kochały, sprawiał im ból i nieustające poczucie straty. Jednak zdarza się cud. Po wielu latach ziejącej pustki i niewiadomej dostają list od Alice, która niewiele później zjawia się na progu ich domu.

Clare na początku się cieszy, że odzyskała utraconą siostrę, ale z czasem zaczyna mieć wątpliwości, a zazdrość bierze nad nią górę. Kobieta ma wrażenie, że jej młodsza siostra próbuje zająć jej miejsce. Ubiera się jak ona, używa tych samych perfum i spędza wiele czasu z jej rodziną. Z czasem Clare próbuje wziąć sprawę w swoje ręce i odkryć jakie zamiary ma Alice.

Która siostra mówi prawdę, a która ma obsesję?

"Siostrzyczka" od początku mnie zaciekawiła. Od razu zaznaczę, że ten gatunek nie jest tym, po co sięgam najczęściej, dopiero w nim raczkuję i odkrywam, co i jak. Lubię po niego sięgać, kiedy chcę coś innego, a powieści, po które zazwyczaj sięgam mnie przerastają. Tak było i w tym przypadku, a ta książka jako coś innego sprawdziła się idealnie.

"Siostrzyczka" to historia, przy której idzie odczuć niepokój i napięcie. Akcja stopniowo nabiera dynamiczności i wciąga w swoje sidła. Niespodziewane zwroty akcji, prosty i przyjemny styl autorki, sprawia, że tę książkę czyta się szybko. Nie od razu idzie się domyśleć, co jest prawdą, a co kłamstwem. Czy Clare wyolbrzymia sytuację, a może ma rację. W tej książce nie zabraknie intryg i manipulacji. Pokazuje, że nawet bliskiej osobie nie można zaufać, kiedy ta ma problemy i chwyta się wszystkiego, aby utrzymać się na powierzchni.

Większość thrillerów, po które sięgam rzadko wzbudza we mnie dłuższe zainteresowanie. Zazwyczaj mnie nudzą, albo są przewidywalne. W tej również co nieco można się domyśleć, ale utrzymała moją ciekawość od początku do końca, za co daję jej duży plus.

Otrzymaliśmy od wydawnictwa Harper Collins możliwość recenzji książki Siostrzyczka. Byłam bardzo zadowolona gdyż thriller to mój ulubiony gatunek. Szczególnie zaintrygował mnie opis na okładce: Dwie siostry jedna mówi prawdę, druga ma obsesję. Brzmi bardzo intrygująco - nie uważacie?

Całe życie Clare podporządkowane było odnalezieniu swojej młodszej siostry Alice, która pewnego dnia zniknęła wraz z ojcem. Mimo traumatycznych przeżyć związanych z zaginięciem ojca i siostry naszej bohaterce udaje się wieść uporządkowane życie. Można rzec, że jest kobietą sukcesu, twardo stąpającą po ziemi. Życie prywatne również zaliczyć można do pasma sukcesów. Kochający mąż, dwie córki. Tak naprawdę do pełni szczęścia brakuje siostry, której szukała wszystkimi możliwymi sposobami. Choć od chwili zaginięcia mija już dobrych kilka lat zarówno dziewczyna jak i jej matka ciągle rozgrzebują dawne rany. Rocznica to zawsze dzień przygnębiający dla obydwu pań. Po wielu latach matka kobiety otrzymuje list od zaginionej córki. Po krótkiej wymianie korespondencji Alice postanawia odwiedzić siostrę i matkę w Anglii. Jak można było się spodziewać matka Clare jest wniebowzięta spotkaniem i przyjmuje córkę z otwartymi ramionami. Clare, choć z początku szczęśliwa z wiadomości, iż po tulu latach siostra wreszcie się odnalazła czuje dziwny niepokój. Wydaje się, że Clare jest po prostu zazdrosna zainteresowaniem jakie wzbudza Alice. Wszyscy są nią zauroczeni łącznie z dziećmi i mężem naszej bohaterki. Gdy w domu zaczynają dziać się dziwne rzeczy wszyscy tłumaczą jej, że to przemęczenie i stres. Jednak Clare obawia się, że siostra chce zająć jej miejsce.

Autorka osadziła fabułę we współczesności, przez co książkę czyta się niezwykle szybko i łatwo. Historia jest ciekawa i dla osób, które rzadko sięgają po tego typu literaturę może okazać się naprawdę zaskakująca. Jednak dla mnie niestety okazała się przewidująca. Znałam zakończenie jak i motyw od połowy książki. Liczyłam jednak, że może tak jak u innych autorów zostanę wywiedziona w pole. Tak się jednak nie stało. Niestety nie jest to debiut literacki na karb, którego można by zrzucić winę za przewidywalność fabuły.

Jednak nie chciałabym byście myśleli, że jest to zła książka, bo tak nie jest. Akcja jest dość żwawa, a końcówka niejednego czytelnika (oczywiście tego, który nie domyśla się zakończenia) przyprawić może o wzrost ciśnienia. Sądzę, że choć Siostrzyczka nie będą nominowane w kategorii książka roku to warto się z nimi zapoznać z uwagi na dość dobrze zbudowany wątek.

„Siostrzyczka” to naprawdę bardzo dobry thriller psychologiczny, od którego nie mogłam się oderwać. Pomimo tego, że motyw tej książki jest dość popularny, autorce udało się stworzyć dość oryginalną i urzekającą pozycję, która wciąga, trzyma w napięciu i nie pozwala się odłożyć. Dla niektórych thriller ten może wydawać się trochę przewidywalny, dla mnie również taki był, ale pomimo tego jego lektura to czysta przyjemność. Książka ta jest również bardzo dobra pod względem psychologicznym. Autorka bardzo dobrze wgryzła się w umysł głównej bohaterki, która na początku cierpi po zaginięciu siostry a następnie odczuwa niepokój i niechęć do niej. Tak naprawdę do samego końca nie wiemy, czy Alice to naprawdę Alice a Clare popada w paranoję, z którą nie może sobie poradzić, czy też za siostrę podaje się ktoś inny i obawy głównej bohaterki są usprawiedliwione. To właśnie ta zagadka sprawiła, że czytałam książkę z zapartym tchem i nie mogłam się doczekać, kiedy to wszystko się w końcu wyjaśni. Dodatkowym atutem pozycji jest również pędząca akcja, która nie zwalnia ani przez chwilę. Na pochwałę zasługują także poboczni bohaterowie, którym autorka poświęciła wiele uwagi. Im bardziej zapoznajemy się z historią, tym więcej skaz pojawia się na bohaterach. Dowiadujemy się, że każdy z nich nie jest idealny i ma coś do ukrycia.

Podsumowując, „Siostrzyczka” to bardzo dobry thriller psychologiczny, który z całego serca Wam polecam. Choć motyw przewodni wydaje się być oklepany, nie przeszkadza nam to w czerpaniu przyjemności z lektury i pochłonięciu jej w bardzo krótkim czasie.

Na życiu Clare cieniem kładą się wydarzenia z przeszłości. Dwadzieścia lat wcześniej jej ojciec opuścił rodzinny dom, zabierając ze sobą młodszą córkę i wyjechał z kraju. Matka Clare nigdy nie poradziła sobie z tą sytuacją, a wieloletnie poszukiwania nic nie dały, zupełnie jakby mężczyzna i dziewczynka zapadli się pod ziemię. Jednak niespodziewanie Alice przysyła list, nawiązuje kontakt z utraconą rodziną i przyjeżdża, by spędzić trochę czasu z matką, siostrą i jej bliskimi. Początkową radość u Clare szybko wypiera niepokój. Kobietę dopadają wątpliwości, przekonuje się jednak, że nikt ich nie podziela, a matka i mąż zarzucają jej zazdrość. Czy Alice naprawdę jest siostrą Clare czy wyłącznie sprytną manipulatorką, która chce ukraść jej życie?

Nieczęsto zdarza mi się natrafić na książki, które „już teraz” muszę doczytać do końca, ponieważ tak bardzo jestem ciekawa zakończenia, że nie jestem w stanie ich odłożyć. Powieść Sue Fortin właśnie tak na mnie zadziała. Już pierwsze strony uświadamiają czytelnikowi, że coś się wydarzy, coś złego, niebezpiecznego, ale co? Tego do końca nie wiemy, lecz autorka szybko przenosi nas w przeszłość i zaczyna tę zagadkę rozplątywać. Początkowo dość niemrawo, był nawet moment, kiedy zaczęłam się wahać, czy ta lektura była trafionym wyborem, z czasem jednak akcja wyraźnie przyspiesza i trzyma w napięciu do niemal samego końca.

Motywy, na których autorka oparła swoją powieść, nie są czymś nowym czy odkrywczym. Były już stosowane i w książkach i w filmach, ale mimo to Sue Fortin udało się stworzyć ciekawy thriller psychologiczny. Być może jest ON dość prosty, a w niektórych momentach nawet przewidywalny, ale czyta się naprawdę dobrze. Bez wątpienia jest to zasługą prostego stylu, pierwszoosobowej narracji i niezwykle dynamicznej akcji, która właściwie nie zostawia miejsca na dłuższe opisy czy przemyślenia. Może to być brane w równym stopniu za atuty książki jak i za jej minusy, w zależności od naszych preferencji. Jeśli oczekujecie klimatycznej opowieści, to nie ta książka. Jeśli szukacie niepokojącej historii, w której akcja pędzi do przodu i trzyma w napięciu do końca, będziecie zadowoleni. Osobiście uważam, że Siostrzyczka jest o wiele ciekawsza i lepiej napisana niż topowa Dziewczyna z pociągu, ale to naturalnie moje subiektywne zdanie, oparte na wrażeniach z lektury i emocjom, jakie jej towarzyszyły.

Thrillery należą do jednego z moich ulubionych gatunków. Sporo dobrego naczytałam się o ,,Siostrzyczce" Sue Fortin, więc postanowiłam dać jej szansę.

Clare 20 lat temu straciła nie tylko siostrę, ale także ojca. Mężczyzna wziął swoją młodszą córkę i wyjechał na wakacje. Przez 20 lat kobieta z matką zastanawiały się, co stało się z Alice. Wynajmowały detektywów, ale nic nie udało im się zdziałać. Po tylu latach niespodziewanie otrzymały list, w którym zaginiona informowała je o swoim ,,odnalezieniu". Było oczywiste, że prędzej czy później będzie musiało dojść do spotkania.

Jak już wspomniałam, czytałam naprawdę sporo dobrego na temat tej powieści, dlatego byłam jej bardzo ciekawa. Nie ukrywam, że wiązałam z tą lekturą naprawdę spore nadzieje. Niestety, chyba miałam jednak mimo wszystko zbyt wielkie wymagania. Kilka faktów kluczowych dla fabuły udało mi się odkryć naprawdę na dużo wcześniej niż wyjawiła je autorka. Dodatkowo lektura tej powieści nie do końca budziła napięcie.

,,Siostrzyczka" to książka o relacji matka-córka, ale także o tym, jak zachować się po 20 latach, gdy niespodziewanie w naszej rodzinie na nowo pojawia się jej dawno niewidziany członek. Na końcu są także pytania do dyskusji. Nie ukrywam, że przyjemnie spędziłam czas z tą lekturą, jednak zabrakło mi efektu WOW, na który tak czekałam. Niemniej, nie uważam kilku godzin za stracone. Polecam lekturę tym, którzy lubią tego typu historie.

Po kłótni z żoną, ojciec wraz z małą Alice wychodzi z domu, twierdząc, że wybiera się na wakacje do dawnych znajomych. Clare, siostra dziewczynki ma przeczucie, że już nigdy nie wrócą. Rodzina pogrążona w rozpaczy nie daje za wygraną. Po długich poszukiwaniach odpuszczają, ale nie tracą nadziei. Wciąż wierzą, że ukochana córeczka i siostra wróci do domu. W końcu, po 20 latach oczekiwań dostają list, który zmienia ich życie. Alice, jako dwudziestokilkulatka odnajduje swoją rodzinę, co więcej, koniecznie chce się spotkać. Wszystko dzieje się w zastraszającym tempie, już po krótkim czasie dziewczyna na powrót znajduje się w swoim rodzinnym domu. Matka przyjęła ją ochoczo, Clare jednak ma pewne obawy, co do rzekomej siostrzyczki. Nie jest pewna czy to na pewno ona, czy może zwinna manipulantka. Nie pomaga fakt, że Alice nie ma żadnych wspomnień związanych z rodziną, tłumacząc to wiekiem.

Dlaczego sięgnęłam po tę książkę? Czytając Lokatorkę strasznie spodobały mi się thrillery psychologiczne, już od jakiegoś czasu ciągnęło mnie do zagadkowych historii z nutką tajemnicy. Nie jestem w tej kwestii doświadczona i bałam się, że mogę się zrazić do tego gatunku, ale przyznam szczerze, że nie żałuję. Autorka sprytnie splotła wiele wątków w jedną całość i trzeba przyznać, że udało jej się przytrzymać czytelnika do samego końca, a historia wchłonęła się z niesamowitą prędkością, zostawiając nas z niedosytem i wewnętrznym chaosem. Mimo iż zakończenie wydaje się oczywiste, finał sam w sobie jest nie przewidywalny , dzięki czemu czytelnik może doznać szoku.

Oczywiście plusem jest dreszcz niepewności oraz tajemniczość, jednak historia byłaby niczym bez bohaterów. Alice wywołała spore zamieszanie swoim powrotem, natomiast Clare nie daje spokoju zachowanie siostry i rozpoczyna swoje prywatne śledztwo. Każdy członek rodziny jest zachwycony postawą młodszej z nich i nie wierzy w odkrywane fakty, twierdząc, że to wymysł i paranoja. Jedna zyskuje, idealnie zwodząc wszystkich wokół, druga popada w desperację i obsesję. Która z nich ma rację? Która z nich kłamie, a która mówi prawdę?

Są wśród Was fani thrillerów psychologicznych? Tak? To wspaniale! Mam dla Was propozycję książki bardzo niepozornej, o której - gdybym jej nie przeczytała - pewnie nie mogłabym powiedzieć wiele dobrego na podstawie samego opisu. Ale Sue Fortin miło mnie zaskoczyła historią, której kompletnie się nie spodziewałam.

Główna bohaterka powieści, Clare znalazła się w niecodziennej sytuacji. Kiedyś miała pełną, szczęśliwą rodzinę. Ale później wydarzyło się coś, co na zawsze to przekreśliło - a przynajmniej tak się wszystkim wydawało. Zaginiona siostra Clare, Alice wraca po latach rozłąki. A matka dziewczyn przyjmuje ją z otwartymi ramionami. Jednak czy słusznie? Nic nie wskazuje na to, by przeszłość odbiła piętno w sercu młodej kobiety, jednak traumatyczne wydarzenia przez wiele lat były problemem dla wszystkich członków rodziny. Czy to możliwe, by wszystko mogło teraz wrócić na normalne tory?

Czytelnik, który lubi mocne klimaty tajemnicy i niepewności poczuje się mile zaskoczony pomysłem na fabułę. To typowa forma thrillera psychologicznego z nastawieniem na tą drugą formę, która mocno miesza w umyśle czytelnika. Wraz z powrotem zaginionej dziewczyny w życiu rodziny zaczynają dziać się rzeczy o których nikt wcześniej nie pomyślał, a demony przeszłości dają o sobie znać z podwójną siłą. Płynna akcja dynamicznie porusza się na przód raz za razem wprowadzając nowe fakty do fabuły i chociaż w pewnym momencie można przewidzieć zakończenie, sam finał nie jest już taki oczywisty.

Plusem dla historii jest dreszcz niepewności i wisząca w powietrzu tajemnica, jednak nie byłoby tego gdyby nie bohaterowie. Alice wzorowo odegrała rolę powracającej córki, a Clare wywołała niezły chaos swoim prywatnym śledztwem. Tym sposobem obie stworzyły duet całkowitego przeciwieństwa i chociaż chciałoby się dostrzec między nimi nić siostrzanego porozumienia - nie tędy droga. Próbując zwieść czytelnika jedna z sióstr popada w obłęd, zakopując się po uszy w otaczającej ją paranoi wiarygodnej jedynie dla niej samej, ponieważ nikt z jej najbliższego otoczenia nie daje wiary w odkrywane raz za razem fakty. Druga natomiast doskonale odgrywa rolę swojego całkowitego przeciwieństwa, idealnie zwodząc wszystkich dookoła. Kto zatem kłamie, a kto mówi prawdę?

"Siostrzyczka" to powieść z potencjałem. Może sam początek niekoniecznie przemawia na korzyść lektury, wydając się mało wciągający, ale wystarczy przeczytać kilka pierwszych stron, by odnaleźć się w historii. Podchodząc do lektury z niewielkimi oczekiwaniami otrzymacie wciągającą lekturę z zaskakującym zakończeniem. Sue Fortin w miarę możliwości wykorzystała potencjał swojej lektury i stworzyła klimat niepewności idealnie łączący się z wszechobecną tajemnicą. To powieść idealna na późny wieczór w połączeniu z kubkiem gorącej herbaty.