Siostry z lasu. Tom 1

Ta książka była pełna magii. Czytałam ją z zapartym tchem, przez treść się wręcz przepływało, bo tak ciekawie została napisana. Bardzo fajna historia, chociaż krył się w niej też ból, to jednak była ładna.

Poznajemy tutaj Tove i jej siostry, a także ich babcię, które są.. Czarownicami? Dziewczyna cóż.. Nieszczęśliwe się zakochuje w pewnym mężczyźnie, z czego później wychodzą pewne kłopoty. On natomiast, okazuje się być kimś, kto poluje na takie osoby jak ona i jej rodzina.

Czy przyszłość tych dwojga ma rację bytu? Czy to wgl jest możliwe? Dowiecie się tego wszystkiego, kiedy sięgniecie po książkę, do czego ja was zachęcam. No i co będzie dalej z przyszłością Tove? Czytajcie, a się dowiecie.

Polecam 👍🏻. To było moje pierwsze spotkanie z piórem autorki, ale teraz chętnie poznam inne jej powieści.

Traszka, Bachira i Tove – trzy młode kobiety, trojaczki wychowywanie przez babcie. Nie są jednak „zwykłymi ludźmi”, wszystkie cztery są czarownicami. Traszka rozumie mowę zwierząt, Bachira posiada zdolności przemiany, a dar Tove długo pozostaje tajemnicą. Jednak i ona w końcu odnajduje swoje przeznaczenie, jak się okazuje nieoczywiste, rzadko spotykane, jest piastunką kości. Żyją sobie spokojnie, w domku w środku lasu, pod okiem babci ćwicząc swoje zdolności. Tylko Tove, w tajemnicy przed nią spotyka się z pewnym mężczyzną, chociaż nie powinna.

Pewnego dnia wszystko zaczyna się zmieniać. Najpierw znika ukochany Tove, a ona mocno cierpi, jej babcia staje się coraz słabsza i to nie koniec problemów, a wręcz przeciwnie, to dopiero ich początek. Niezapowiedziana wizyta, przeczucia umierającej kobiety, ucieczka w nieznane, zdrada, której dopuściła się jedna z sióstr. Przed nimi niepewne dni, strach o jutro, o życie swoje i najbliższych. Będą musiały podjąć decyzje, od których będzie wiele zależeć. Dlaczego? Czy dadzą radę? Która z sióstr zdradzi? Do kogo zapuka miłość? Kim okażą się niespodziewani goście? Dlaczego Traszka, Bachira i Tove będą musiały uciekać? Co się stanie z ich babcią?

Magia, czarownice itp. to coś, co lubię w książkach i szczerze żałuję, że także rzadko na nie trafiam. Dlatego do czytania podeszłam z dużym zainteresowaniem, a jednocześnie ze swoimi oczekiwaniami. Co myślę po jej przeczytaniu? Może nie jestem zachwycona i nie powiem, że to genialna pozycja, jednak na tyle mi się podobała, aby stwierdzić, że miło z nią spędziłam czas.

Akcja początkowo wolniejsza, później znacząco przyspiesza i pojawiają się w niej zwroty, które potrafiły mnie zaskoczyć. Książkę czytało się dość szybko, a podczas czytania były momenty, które wywoływały emocje.

Bohaterowie ciekawi, dość dobrze wykreowani. Tym razem nie powiem wam o nich więcej, niż dowiecie się z zarysu historii, na początku mojej recenzji.

„Siostry z lasu” to moim zdaniem dość ciekawa, pełna magii książka, po którą warto sięgać i polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Nie do końca wiadomo, w jakich czasach dzieje się akcja Sióstr z lasu. Wiadomo za to gdzie. W mazurskich lasach i jasne jest też to, że książkę można zaliczyć do slavic books, tak modnych dziś rodzimych, słowiańskich historii, odnoszących się do walki pierwotnego żeńskiego, magicznego pierwiastka, będącego emanacją ludowej mocy i mądrości z brutalną siłą nowego porządku, zapewne chrześcijańskiego. Bohaterkami są tu trzy siostry, którymi opiekuje się babcia, jednak na pierwszy plan wychodzą przygody Tove, najmłodszej z nich, która uległa miłości i jeszcze w przeciwieństwie do swoich sióstr nie odkryła daru, jakim mogłaby się poszczycić i jaki mogłaby rozwijać. Opowieść Adrianny Trzepioty różni się nieco od innych historii z tego nurtu i to wychodzi jej na plus. Więcej jest tu mroku, magii i nie wszystko kończy się happy endem, jak w innych tego typu książkach. Tu nic nie jest oczywiste i nie wiemy co może przynieść nam nowy rozdział czy nawet kolejna strona. Sprawia to, że książkę czyta się z dużą ciekawością, bez nudy i trzeba przyznać bardzo szybko. Powieść ma bardzo feministyczny wydźwięk i bardzo mnie to ucieszyło, bo jest to bliskie poglądom, jakie wyznaje, a to miłe, gdy natrafiamy w tym co czytamy na potwierdzenie swoich przekonań. Jest tu miejsce na miłość, czary i moc, choć bohaterki nie wiedzą, gdzie je one mogą poprowadzić i jakie wiążą się z tym wszystkim konsekwencje. To baśń. Moim zdaniem dla dorosłych, bardzo urokliwa i ciekawa. Zakończenie sugeruje delikatnie, że może być ciąg dalszy tej historii i jeśli tak, to ja będę na nią czekał, bo już Siostry z lasu bardzo mi się spodobały. Książka zdecydowanie warta polecenia!!!

Za książkę dziękuję @skarpawarszawska

Dałam się ponieść magii, czytając powieść. Można przy niej całkiem odpłynąć od rzeczywistości a czasami taki reset wychodzi na dobre. Myślę, że książka jest ciut przydługa i niedostatecznie przemyślana przez autorkę lecz nie zmienia to faktu, że czyta się ją z przyjemnością i skłania ona do zastanowienia nad najważniejszymi ludzkimi sprawami.

Było to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki, która urzekła mnie tą historią o trzech siostrach. To opowieść o magi, czarach i czarownicach ukryta w mazurskich lasach.

Bachira, Traszka i Tove siostry zewnętrznie podobne do siebie niczym krople wody, ale ich serca i umysły różnią się i mają inne pragnienia. Każda miała inny dar i talent, który rozwijała pod czujnym okiem babci. Traszka rozumie mowę zwierząt, Bachira ma talent przemiany, a Tove - to piastunka kości, która odprowadza duszę na drugą stronę. Czasy, w których przyszło im żyć nie są dla nich łaskawe. To czasy polowań na czarownice, gdzie ludzie boją się tego czego nie ogarnia ich umysł. Kiedy w ich domostwie pojawiają się łowcy czarownic, siostry zmuszone są do ucieczki. I tu cała historia się rozpędza, ale nie mogę zdradzić wam nic więcej. Sami musicie wybrać się w tą podróż z trzema czarownicami.

Ja tą podróż odbyłam i jestem z niej zadowolona. Historia jak najbardziej na jesienny długi wieczór. Nie należy jednak do tych ciepłych opowieści, jest mroczna i pełna bólu. Dużo opisów dotyczących mazurskich lasów i rytuałów dotyczących czarów, więc można się wczuć w klimat. Troszkę zabrakło mi akcentu, który by ocieplił tą historię. Zakończenie jest dość otwartę i myślę, że może doczekamy się kontynuacji dalszych losów sióstr.

Znajdziecie w niej przesłanie - to co ma się wydarzyć to się wydarzy. Przed przeznaczeniem i losem nie ma ucieczki. To podróż po meandrach ludzkiej głupoty, dwulicowości i braku tolerancji dla inności.

Bardzo wciągająca i zarazem ujmująca książka. Adrianna Trzepiota mistrzowsko tkająca opowieść, zabiera czytelnika do świata słowiańskich wierzeń, gdzie magia splata się z codziennym życiem. Tematem przewodnim jest niezwykła siła drzemiąca w kobiecie, kierowana przez miłość. To opowieść o sile, poświęceniu, tajemnicach i niezłomnej determinacji, która porusza serce i umysł, pozostawiając czytelnika z zaintrygowanym umysłem i otwartym sercem na dźwięki magii, której istnienie przeczuwamy w codziennym życiu. 

@kartki_i_tusz

🌿Siostry z lasu - Adrianna Trzepiota🌿

Historia opowiada o Traszce, Bachirze i Tove, trzech siostrach, które zostały obdarzone nadprzyrodzonymi mocami.

Główną bohaterką jest Tove, najmłodsza z sióstr, która jest piastunką kości. Czyli jest odpowiedzialna za doprowadzenie zbłąkanych i zlęknionych do końca.

Bardzo przypadła mi do gustu postać Irmy, bez której Tove tak naprawdę by nie miała żadnych szans.

Przebieg ciąży Tovd jest pełen niespodzianek. Początkowo wszystko idzie dobrze, ale w pewnym momencie Tove zaczyna odczuwać dziwne objawy. Okazuje się, że w jej łonie rośnie dziecko, SPECJALNE DZIECKO. Tove w czasie ciąży musi zmierzyć się ze swoimi słabościami i poznać i zrozumieć swoją prawdziwą naturę.

To była wciągająca i pełna emocji powieść, która porusza ważne tematy tj. rodzina, wsparcie i samozrozumienie. To idealna książka dla miłośników fantasy, którzy lubią czytać o sile rodziny i przyjaźni! Bardzo ciekawa pozycja!

Lubicie książki z słowiańskim motywem?

„Siostry z lasu” to książka, w którym czuć słowiański klimat. Opowiada ona historię trzech dziewczyn: Traszki, Bachiry i Tove. Te trzy postacie obdarzone są przyrodniczymi zdolnościami. Traszka jest wrażliwa i pomocna. Rozumie mowę zwierząt. Bachira to ta rozważna, która posiada dar przemiany. Ostatnia, Tove zostaje piastunką kości. Podąża śladami czarownic, które zostały zamordowane w bestialski sposób. Chce je pochować zgodnie ze starodawnymi zwyczajami. Mieszkają one wraz z babką na Mazurach. Wiodą spokojne życie do czasu, aż na ich życie czyha zbójnicka szajka. Zaznają one również miłości, która przyniesie ból i śmierć.

Jak potoczą się losy trzech sióstr? Kogo spotkają na swojej drodze? Jakie tajemnice odkryją? Przekonacie się sami

Oprócz wspaniałego, słowiańskiego klimatu bardzo podobały mi się te trzy kobiety. Każda inna, każda jest barwną postacią. Autorka bardzo dobrze ukazała tutaj motyw zakazanej miłości, który pochłonął mnie całkowicie. Byłam ciekawa czy w ogólne takie uczucie może przetrwać.

Książka potrafiła trzymać w napięciu. A to za sprawą mroczności i tajemniczości. Zakończenie jej za to nie jest zaskakujące, ale nie przeszkadza to w całkowitym odbiorze lektury. Jedyny minus to fakt, że zabrakło mi tutaj nutki optymizmu. Autorka chyba za bardzo skupiła się na ukazaniu dramatu postaci. Ale to jest moje zdanie. Jestem ciekawa jak Wy odbierać te lekturę, bo myślę, że może ona mieć swoich fanów jak i przeciwników.

Były sobie trzy siostry, z pozoru identyczne a tak naprawdę bardzo różne. Każda z nich to potężna czarownica obdarzona niezwykłymi mocami. Ich imiona to Traszka, Tove i Bachira. Wychowane w miłości i trosce przez babcię wiodą szczęśliwe życie ukryte przed wzrokiem tych, którzy łakną ich krwi. Bachira posiada talent przemiany, Traszka rozumie mowę zwierząt a Tove to tzw. piastunka kości widząca to, co niedostępne dla oczu innych. Czy starszej kobiecie uda się przygotować młode dziewczyny do życia w świecie pełnym zła i nienawiści, zanim wyda z siebie ostatnie tchnienie i przejdzie na drugą stronę ? Jak pojawienie się łowców czarownic zmieni przeznaczenie trzech sióstr? Zapraszam do recenzji.

.

Wraz z Tove odbyłam ekscytującą podróż po pełnych magii i pradawnych rytuałów mazurskich lasach. Przez niemal całą powieść czekałam z ekscytacją na kontynuację historii Wilczana i Tove, bo została ona urwana w ważnym momencie. Długo musiałam czekać na ich ponowne spotkanie i niestety się nie doczekałam. Pocieszam się jednak tym, że dowiem się wszystkiego już niedługo, w kolejnym tomie książki. Choć były momenty niepotrzebnie przedłużające całość, rozbudowane porównania i sporo górnolotnej mowy to nie przeszkadzało mi to aż tak bardzo. Być może autorce zależało na tym, by pochwalić się przed nami wszystkim, co wie o języku polskim (skończyła polonistykę). Zdarzały się także nieliczne błędy edytorskie typu: „kazała Gorhanowi podtrzymać dziewczynie głowę, a kobiecie dawała pić aż do dna, i kiedy dziewczyna zachłysnęła się ostatnim łykiem, powiedziała do niej […]”.

.

O czym są „Siostry z lasu”? To magiczna opowieść o tym, co nieuniknione i przed czym żadne z nas nie ucieknie. O sile niszczenia, jaką ma w sobie zło ukryte w ludzkich sercach i o tolerancji dla tego, co inne i niezrozumiałe. Ta historia skradła moje serce już od pierwszych stron. Przepięknie napisana. Magiczna. Ode mnie 8/10 w skali lubimyczytac, mimo jej drobnych wad.

.

Wierzysz w to, że niektóre osoby mogą być obdarzone mocami, które pomagają im lepiej zrozumieć zwierzęta, ludzi, otaczający nas świat? Że niektóre przedmioty, czy minerały wykazują określone działania? Czy jednak twardo stąpasz po ziemi i uważasz, że żadne moce nie istnieją?

„Siostry z lasu” Adrianny Trzepiota to książka, która skusiła mnie swoją okładką i słowiańską tematyką. Sięgając po nią liczyłam na coś naprawdę „wooow”, ale niestety troszeckę się zawiodłam.

Fabuła zaczyna się dość ciekawie, ponieważ odrazu wyruszamy w polowanie na czarownice. Jednak za chwilę akcja mocno zwalnia, aby za chwilę znów ruszyć z kopyta. Jednak wtedy wszystko jak dla mnie staje się mocno przekombinowane. Coraz trudniej było mi się wczuć w fabułę, a czytanie stawało się coraz bardziej męczące. Zabrakło mi tutaj magii, słowiańskiej kultury, baśniowego klimatu i przede wszystkim optymizmu. Nie wiem dlaczego, ale Autorka mocno skupiła się na tym, aby zrobić z tej książki dramat pozbawiony promyka nadziei i radości. Czuć tutaj wyłącznie smutek, a szkoda, bo można było tchnąć w całość odrobiny szczęścia.

W przypadku postaci nie potrafiłam zrzuć się z ani jedną z sióstr. Tak naprawdę bohaterowie tutaj przychodzą-odchodzą, nie ma możliwości, aby lepiej ich poznać. Wszyscy byli dla mnie nijacy, pozbawieni realizmu. Tove pomimo, że nie miała lekko w życiu to kompletnie nie byłam w stanie jej współczuć, czy wczuć się w jej postać. Do tego bardzo często odnosiłam wrażenie, że jej zachowanie jest nieracjonalne co mocno mnie irytowało.

„Siostry z lasu” to coś zupełnie innego niż się spodziewałam. Samo pisanie o niektórych rzeczach nie powoduje, że w książce da się wyczuć magiczny klimat. Ja kompletnie tego nie czułam. Zabrakło mi też słowiańskiej kultury na którą tak mocno liczyłam. Niestety, ale tym razem muszę przyznać, że mocno się rozczarowałam. Książka jest do przeczytania, ale…

Traszka, Bachira i Tove są obdarzone wyjątkowymi mocami. Żyją sobie spokojnie do czasu, gdy nie atakuje ich zbójecka szajka. Od teraz muszą uciekać przed polującymi na nich mężczyznami. Czy wszystkie ujdą z życiem? Kto stanie na ich drodze? Czy nienawiść nie okaże się ich zgubą?

Ciężko było mi się wbić w tą opowieść. Myślałam, że będzie wyglądała trochę inaczej i troszkę się zawiodłam. Było dużo ciągłego tekstu, który wiele razy mnie irytował i spowalniał całą akcję.

Jedyną osobą, którą polubiłam była Traszka. Ta dziewczyna była szczera, sympatyczna, po prostu taka prawdziwa. Bachira i Tove denerwowały mnie niesamowicie.

Fabuła trochę bez szału. Już się kiedyś z podobną spotkałam. Magii w tej książce także nie wyczułam. Plus, że autorka ma przyjemny dla oka styl pisania.

"Rozróżniali dwa typy czarownic, na które polowali. O jednych mówili "wiedźma", o drugich "leśna baba". Ta pierwsza miała talent przemiany, ich bali się najbardziej, ale wierzyli, że stal, z której wykonane są ich strzały , odpędza wszelkie złe moce. Druga była bardziej "ludzka", ale tak samo ważna, zamawiała choroby, odpędzała uroki, zbierała zioła".

W Mazurskich lasach wspólnie z babcią mieszkają trzy siostry Tove, Traszka i Bachira. Wiodą na pozór spokojne życie. Każda z nich posiada jakiś dar. Traszka, spokojna, wrażliwa i pomocna potrafi rozmawiać ze zwierzętami. Bachira, rozważna, zazdrosna i złośliwa ma dar przemiany. Za to Tove spokojna, z ogromnym sercem zostaje piastunką kości, podąża śladami przodkiń, które zostały bestialsko zamordowane. Żyły spokojnie wraz z babcią do momentu, aż ich życie zostało zagrożone. Zbójecka szajka wzięła kobiety na celownik. Mężczyźni nie odpuścili żadnej kobiecie, która była podejrzewana o jakiekolwiek czary. Po spotkaniu z taką bandą czekała je straszna śmierć.

Gdy zobaczyłam tę okładkę byłam zachwycona. Od samego początku wciągnęłam się w fabułę, która mnie zaciekawiła, a zaczęło się od polowania na czarownicę. Akcja stopniowo nabierała tempa by po chwili zwolnić i znowu wyrwać z kopyta. Trzy siostry bliźniaczki, które miały trzymać się razem. Gdy dopadło je niebezpieczeństwo to dwie zostały zdradzone przez Bachirę. Nie wyciągnęła pomocnej dłoni, dbała jedynie o swoje bezpieczeństwo, miała serce z kamienia. Fabuła kreci się przeważnie wokoło Tove, która nie miała lekko. Została zdana sama na siebie, za każdym razem przydarzało jej się coś złego, okropnego. Istne pasmo nieszczęść, które ciągnie się za Tove bez końca. Najbardziej zabolała mnie zdrada przez młynarza. Książka nie jest radosna, jest w niej bardzo dużo smutku i szukania nadziei. Przenosi do świata magii, zaklęć, czarownic, mężczyzn pałających zemstą oraz kobiet, które pragną spokoju i miłości. Przeczytajcie i przekonajcie się sami jak życie może się zmienić w ciągu jednej sekundy.

W lesie, w małej chatce zamieszkują 3 siostry, obdarzone niezwykłymi mocami wraz z ich nauczycielka i babcią w jednej osobie. Żyją spokojnie, nikogo nie krzywdząc, babcia nie raz pomaga okolicznym mieszkańcom, aż do czasu gdy ich życie zostaje zagrożone przez szajkę, oraz miłość która na Tove po za rozkoszą sprowadza wiele bólu i kłopotów. W końcu ścieżki młodych kobiet zmuszonych do ucieczki rozdzielają się.

Co spotka je na drodze? Czy w końcu znajdą swoje miejsce na ziemi? Czy będą bezpieczne?

Czytając tę historię przeniosłam się w świat magii, czarownic, zabobonów i duchów, towarzyszyłam młodym kobietą w odkrywaniu ich mocy. Książka była przepełniona strachem i bólem, który towarzyszył Tove, dziewczyna zapadała się w tym nieszczęściu i nie widziała dla siebie nadziei. Brakuje mi w tej książce czegoś więcej, jakiejś nadziei, całość jest smutna i troszkę dla mnie przytłaczająca, mam nadzieję że w kolejnej części pojawi się promyk nadziei i szczęścia