Zabawa w chowanego

"ZABAWA W CHOWANEGO" GUILLAUME MUSSO

Wydawnictwo Albatros #wydawnictwoalbatros #wspolpracawydawnictwoalbatros

Powrócił dawny styl autora... Kocham gdy Jego opowieści są tajemnicze, na granicy snu i jawy, gdy nic nie jest oczywiste, a historia ma w sobie magiczną moc, elementy nadprzyrodzone mnie przyciągają i nie jestem w stanie się z tym wszystkim połapać, bo Musso wciąż czymś zaskakuje.

Początkowo ta historia nie wyróżnia się z pośród innych książek kryminalnych czy thrillerów mama Flory wraca z przedszkola ze swoją trzyletnią córką i idą się bawić w chowanego. Horror zaczyna się w momencie gdy matka nie potrafi znaleźć swojego dziecka. Najdziwniejsze jest jednak to, że okna i drzwi są pozamykane to pytanie gdzie podziała się mała dziewczynka? Policja szuka poszlak, sprawdza monitoring, ale nic nie wskazuje, żeby została uprowadzona.

Flora popada w depresje i w tym życiowym momencie jej los splata się z popularnym autorem książek Romain Ozorskim jego życie prywatne również się wali, żona chce rozwodu oraz wywieść jego syna na drugi kraniec świata. Pozornie wydaje się, że Florę i Romain łączy taki sam ból - utrata dziecka... ale czy aby na pewno to tylko to?

Musso zawsze skłoni mnie do refleksji... wprawia mnie w osłupienie, fascynują mnie jego książki, które czytam z wypiekami na twarzy, historie są momentami baśniowe, nieziemskie, a wręcz magiczne... Autor potrafi zadbać o nastrój i emocje. Stwarza niebanalne sytuacje, a bohaterowie są nietuzinkowi i charakterystyczni, mają swoje zdanie i chodź czasem mają trudne życie to przez to przypominają nas samych i nasze problemy. Gdy potrzebujesz oderwać się od rzeczywistości to musisz koniecznie wziąć tą opowieść do ręki ona przeniesie Cię w zupełnie nowy wymiar do świata książki i autora... Polecam :)

Czasami mamy wrażenie, że nasze życie przypomina kiepski film, że nie do końca mamy wpływ na to, co się dzieje, że wszystko wymyka się spod kontroli. Niekiedy zdarzenia tak się rozgrywają, jakby kierowała nimi jakaś potężna siła, co więcej, jakby wpływała ona również na nas. Możemy być nawet przerażeni swoimi irracjonalnymi zachowaniami. Możemy zastanawiać się, w jaki sposób znaleźliśmy się w danym miejscu i czasie, bo odbyło się to bez udziału naszej świadomości, a tym bardziej woli. I wielokrotnie marzymy o tym, by cofnąć czas, choć niestety nigdy się to nie udaje.

Takie marzenie z pewnością ma Flora Conway, wzięta walijska powieściopisarka, laureatka prestiżowej Nagrody Franza Kafki. Oczkiem w głowie blisko czterdziestoletniej kobiety nie są jednak jej książki, a trzyletnia córeczka, Carrie. Mimo iż nie utrzymuje kontaktu z jej ojcem, tancerzem baletowym, to nigdy nie żałowała posiadania dziecka. Przeciwnie, dopiero w macierzyństwie się odnalazła, porzucając fikcyjne życie i swoich bohaterów, na rzecz tego, co się dzieje tu i teraz, co bezpośrednio jej dotyczy. Tyle tylko, że scenariusz żadnej z jej książek nie zakładał tragicznych wydarzeń, które staną się jej udziałem.

Pewnego dnia bowiem dziewczynka znika z luksusowego apartamentu pisarki, w brooklyńskiej dzielnicy Williamsburg i to pozostając pod opieką matki. Kto by pomyślał, że ulubiona zabawa w chowanego właśnie tak się zakończy – Carrie po prostu zapada się pod ziemię mimo zamkniętych drzwi i okien, a jedynym śladem jest porzucony przy drzwiach wejściowych kapeć z pomponem, który spadł z nogi dziewczynki. Tyle, że zapisy kamery monitoringu nie pokazały nikogo wchodzącego czy wychodzącego z mieszkania. Gdzie w takim razie jest dziewczynka? Czy to możliwe, że nie opuściła mieszkania?

Policja jest bezradna, mimo szeroko zakrojonych poszukiwań nie wpada na żaden trop. W rezultacie jedyną podejrzaną wydaje się być sama Flora, która zresztą pogrąża się w odmętach depresji. Jej stanu nie poprawia nawet presja agentki, a zarazem wieloletniej przyjaciółki, by znów wróciła do pisania. Jednak będące prezentem dla Flory wieczne pióro, należące ponoć w przeszłości do wielkiej pisarki, Wirginii Wolf, wiele zmienia. Co prawda Flora nie zabiera się do pisania książki, ale … dzięki pisaniu piórem, zaczyna śnić o córce. Przypadek sprawia, że jeden z emerytowanych śledczych trafia do sklepiku, w którym pióro zostało zakupione przez agentkę literacką, tam zaś w ofercie znajduje się również … papuć należący do Carrie. Czy wydawca, Fantine, ma cokolwiek wspólnego ze zniknięciem córki przyjaciółki i dochodowej pisarki? Co takiego niezwykłego jest w tym piórze, że wywołuje niezwykłe sny? I dlaczego Flora ma wciąż wrażenie, że jest obserwowana przez kogoś?

Wiele z odpowiedzi na rodzące się pytania ma autor niemal dwudziestu bestsellerów, Romain Ozorski. Mieszkający po drugiej stronie Atlantyku, w Paryżu, mężczyzna również zmaga się z osobistą tragedią. Jego małżeństwo okazało się katastrofą, a żona nie tylko postarała się o odebranie mu prawa do opieki nad sześcioletnim synem, ale zabrałą mu niemal wszystkie pieniądze. Teraz na dodatek chce wywieść dziecko do Stanów i zamknąć go w ekologicznej sekcie, wychowując chłopca wraz z przyjaciółką. Przeznaczenie sprawia, że tylko ON wie, co stało się z Carrie, a właściwie może pomóc Florze w odkryciu prawdy. Tyle tylko, że jedno z nich … jest postacią fikcyjną.

Tym razem Guillaume Musso zaskakuje nas do tego stopnia, że sami już nie wiemy, z czym tak naprawdę mamy do czynienia. Najnowsza powieść pt. „Zabawa w chowanego”, opublikowana nakładem Wydawnictwa Albatros, to mistrzowsko skonstruowana książka, to labirynt, w którym w pewnym momencie się gubimy, a jednocześnie zachwycamy się odkryciem tego, jak bardzo skomplikowane jest wyzwanie, przed którym stoimy. Adresowana do miłośników zarówno thrillerów, jak i powieści detektywistycznych książka zmusza nas do zadania sobie pytania, z czym właściwie mamy do czynienia. Z pewnością nie z typową powieścią, ale z wielokrotnie złożoną fabułą, która nie tylko przykuwa uwagę, ale też zmusza nas do dokonania wglądu w siebie samego i do odpowiedzi na wiele ważkich pytań. Tym samym mamy do czynienia z niezapomnianą, zaskakującą książką, w której za każdym razem można odkryć coś nowego.

„Zabawa w chowanego” to powieść autorstwa Guillaume’a Musso, pisarza od siedmiu lat nieprzerwanie utrzymującego się na szczycie listy najpopularniejszych francuskich pisarzy.

„Zabawa w chowanego” jest kryminałem opowiadającym historię autorów bestsellerów – Amerykanki Frory Conway, której córka zaginęła podczas zabawy w chowanego oraz Francuza Romaina Ozorskiego, przeżywającego kryzys w prywatnym życiu i niemoc twórczą. Żadne z nich nie wiedziało, że spotkanie na szczycie wieżowca odmieni ich losy, bo to Romain ma w dłoni klucz do rozwiązania zagadki zniknięcia małej Carrie Conway, a Flora zrobi wszystko, aby go zdobyć.

Ów kryminał wymaga skupienia podczas czytania. Oczywiście nie znaczy to, że nie nadaje się do czytania w pociągu. Jego budowa przypomina nieco sposób napisania „Niekończącej się historii”, z tym że tutaj wątki są mniej zagmatwane i mimo przeplatania się, są logicznie uporządkowane. Owa pozycja pokazuje, że nigdy nie możemy być pewni, co jest fikcją, a co rzeczywistością. „Czy to ja piszę historię, czy ktoś mną kieruje?” Takie pytanie można znaleźć pomiędzy wierszami „Zabawy w chowanego”.

Książka bardzo przypadła mi do gustu i jestem zdania, że fani kryminałów, jak i fani książek akcji pochłoną tę pozycję na raz.

N.C-G.

źródło: [Adres usunięty]

Macie swoich ulubionych autorów? Ja mam ich nawet kilku, ale jednym z najulubieńszych jest Guillaume Musso. Odkryłam jego ksiażki wiele lat temu i zawsze czekam na kolejną powieść. Zamawiam w ciemno, bo uwielbiam styl Musso.

To, co o łączy praktycznie wszystkie jego powieści i wyróżnia je spośród innych to zdecydowanie pomieszanie realizmu z fantazją. I to zazwyczaj z zaskoczenia, niespodziewanie. Przenikają się również sprawnie różne płaszczyzny i wymiary w sposób niebanalny i niezwykle przemyślany tworząc intrygującą historię, w którą Czytelnik zostaje wciągnięty już od pierwszych stron.

W najnowszej książce francuskiego autora "Zabawa w chowanego" nie brakuje połączenia tego co rzeczywiste z tym co nierealne. Musso puszcza tu wodze fantazji, jego nieposkromiona dusza artysty po raz kolejny pozwala, że Czytelnik zostaje zaskoczony. Autor igra sobie z Czytelnikiem, sprowadza go na manowce poruszając się po dwóch światach i wnikając w umysł twórcy. Tu autor staje twarzą w twarz z bohaterami swojej powieści.

Flora Conway niebywale znana pisarka, która bardzo mocno oddziela świat zawodowy od prywatnego, w swoim apartamencie podczas zabawy z córką w chowanego odkrywa, że ta znika be śladu. Kobieta próbuje wszelkimi sposobami dowiedzieć się, co stało się z Carrie. Pomaga jej w tym policyjny detektyw. Okazuje się, że prawdę na temat zniknięcia trzyletniej Cariie może znać Romain Ozorski - pisarz mieszkający we Francji, który również zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym zmaga się z wieloma problemami. Czy tych dwojga będzie w stanie sobie pomóc? Czy z takiego spotkania może wyniknąć coś dobrego? Tego dowiecie się sięgając po książkę. Serdecznie zapraszam do świata Musso!

Najnowsza powieść Musso, to prawdziwa zabawa w chowanego. Autor skrupulatnie ukrywa przed czytelnikiem różne elementy układanki, w której fikcja literacka przeplata się z rzeczywistością. Ich stopniowe wyciąganie na światło dzienne jest niczym otwieranie kolejnej matrioszki, w której skrywa się coraz mniejsza i mniejsza.

Powieść opiera się na trojgu bohaterów. Sławnej, choć chroniącej swą prywatność autorce, której malutka córka znika w niewyjaśnionych okolicznościach, przygniecionym sytuacją rodzinną pisarzu z niemocą twórczą i zobowiązaniami wydawniczymi oraz prężnie działającą właścicielką wydawnictwa.

Co prócz branży literackiej może łączyć te trzy postacie? Ha, i tutaj autor zaskoczył mnie bardziej, niż się mogłam spodziewać! Po dość intrygującym, ale nie zwiastującym burzy początku, w pewnym momencie miałam wrażenie, że, niczym Alicja, wskoczyłam do króliczej nory i nie mogę nadziwić się temu, co zastałam po drugiej stronie.

Książka wprawdzie wzbudziła we mnie mniejsze emocje niż inne książki autora, ale dała olbrzymią radość z udziału w zabawie i wyczekiwania nieoczekiwanego. Niektórym może wydać się przekombinowana, nie zmienia to jednak faktu, że przy odrobinie skupienia pozwalającej na rozwianie wszelkich zasłon dymnych stawianych przez autora, jest po prostu świetną rozrywką. I do tego posiadającą ten element dziwności, który niezmiennie lubię w powieściach.

„ZABAWA W CHOWANEGO”

Guillaume Musso Wydawnictwo Albatros

Guillaume Musso po raz kolejny wdał niesamowite dzieło. Jego najnowsza powieść „Zabawa w chowanego” zachwyci fanów dobrych thrillerów.

Poruszamy się w dwóch światach. Romain Ozorski walczy z niemocą twórczą. Napisał książkę, w której trzyletnia córka znanej pisarki - Flory Conway znika bez śladu. Bawiły się razem w chowanego w ich apartamencie. Nigdzie nie było dziewczynki. Nie wchodziła ani nie wychodziła z apartamentu. Gdzie się podziała? Czy ktoś ją porwał?

Romain przez swoją niemoc twórczą widzi swoją główną bohaterkę, która błaga go, żeby wyjawił prawdę o miejscu, w którym znajduje się jej mała córeczka. Czy ulegnie Florze i napisze kolejną powieść? Czy może całkowicie zrezygnuje z pisania książek? O tym przekonacie się czytając „Zabawę w chowanego”. Poza książkami Romain walczy o opiekę nad swoim synem. Nie będzie to łatwa sprawa. Czy wygra tą trudną rozgrywkę? Oba światy wzajemnie się przenikają. Czy będziecie w stanie odróżnić świat fikcyjny od realnego?

Każdy kto ma dziecko będzie w pełni rozumiał zachowanie Flory, która za wszelką cenę pragnie dowiedzieć się, gdzie jest jej córeczka. Czy jeszcze żyje? Przerażająca historia. Gdzie mogła ukryć się mała księżniczka? Podoba mi się łączenie tych dwóch światów. Pisarz i jego bohaterowie spotykają się. Jednocześnie przyznam się, że często gubiłam się w tych światach. Miałam wrażenie, że autor ma rozdwojenie jaźni lub nawet schizofrenię.

Zakończenie wycisnęło łzy. Książka nieodkładalna. Idealna na końcówkę lata.

Dobra fabuła. Akcja niczego sobie. Bohaterowie pozytywni – po głębokich przejściach. Ogólnie jestem z tej powieści zadowolona. Z czystym sercem mogę ją wam polecić. Jeżeli lubicie twórczość Guillaume Musso to nie możecie przegapić tego tytułu.

⭐RECENZJA⭐

"Nigdy nie wiesz, czy nie znikniesz na zawsze"

❌

Pewnego dnia córka znanej pisarki Flory Conway podczas zabawy w chowanego znika z mieszkania. Nikt nie wie jak do tego doszło, gdyż nie ma żadnych oznak włamania. Jedynie Romain Ozorski może rozwiązać tajemnicze zniknięcie trzylatki. Ten mężczyzna od jakiegoś czasu przeżywa kryzys. Ma zastój w swojej twórczości. Czy Flora i Romain razem odkryją prawdę dotyczącą zaginionej dziewczynki?

❌

To już druga książka @guillaume_musso, która wpadła w moje w ręce. I tym razem także nie zawiodłam się na powieści tego autora. Lektura jest dość krótka, a lekki język ułatwia szybkie czytanie, dzięki czemu strona ucieka za stroną. Tak naprawdę niewiadomo kiedy już jest koniec. Na początku poznajemy losy Flory Conway. Zaginięcie jej dziecka mocno nią wstrząsnęło. Nie była zdolna do napisania czegokolwiek. Następnie zostaje nam przedstawione życie Romaina Ozorskiego. Mężczyzna także jest pisarzem i w dodatku jest w dziwny i nie do końca zrozumiały sposób powiązany z Florą. Zapoznając się z tą powieścią miałam wrażenie, że czytam książkę w książce 😅 Inaczej nie umiem tego wyjaśnić. Ta lektura była z jednej strony niezwykle intrygująca i ciekawa, a z drugiej ogromnie zagmatwana i niezrozumiała. Do tej pory do końca nie wiem, co mam o niej myśleć. To dobra powieść, lecz chyba zbyt skomplikowana jak dla mnie 😂 Zachęcam do zapoznania się z nią i podzielenia się swoimi odczuciami co do niej. Może ktoś inny prędzej to zrozumie niż ja 😂

❌

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @wydawnictwoalbatros 🖤

❌

O rany! Co tam się wydarzyło?

Po przeczytaniu najnowszej powieści Guillaume Musso „Zabawa w chowanego”, miałam wrażenie, że to zabawa… ale z moim umysłem.

Trzyletnia córka bardzo znanej ale chroniącej swojej prywatności pisarki Flory Conway, znika z apartamentu podczas zabawy w chowanego. Nie ma śladów włamania, drzwi były zamknięte a do mieszkania nikt nie wychodził i nikt nie wychodził. Śledztwo staje w martwym punkcie.

W tym samym czasie, w Paryżu, poczytny autor powieści, Romain Ozorski przeżywa kryzys w życiu prywatnym i jednocześnie próbuje sobie poradzić z niemocą twórczą. Nie może ukończyć pracy nad najnowszą powieścią.

Co łączy Florę i Romaina oprócz wykonywanego zawodu? Wydawałoby się że nic. A jednak ich spotkanie na szczycie wieżowca, powoduję lawinę zdarzeń. Czytając nie wiedziałam czy to ja sobie coś wymyśliłam? Czy też pokrętny umysł Autora spowodował przenikanie się fikcji z rzeczywistością.

Z czystym sumieniem mogę napisać, jeszcze tak pokręconej, a jednocześnie tak wciągającej książki nie czytałam. Ale jeśli chcecie przeczytać coś totalnie nieoczywistego, zakręconego i pochłaniającego to polecam Zabawę w chowanego.

Dziękuje Wydawnictwu Albatros za egzemplarz recenzyjny. Gorąco polecam i zapraszam na stronę Wydawnictwa Albatros [Adres usunięty]

Wydawnictwo: Albatros

Ilość stron: 256

Tłumaczenie: Joanna Prądzyńska

Data premiery: 11 sierpnia 2021

Kiedy myślę o cechach charakterystycznych twórczość Musso do głowy od razu przychodzi mi to niespodziewane połączenie realizmu i fikcji. W swoich powieściach autor zdaje się przenikać przez różne wymiary, wykazywać się wyobraźnią i pomysłowością w zaskakujący sposób, bawić się różnymi przestrzeniami, by osiągnąć intrygujący i niebanalny wydźwięk. I choć może nie każdemu przypadnie to do gustu, to nie da się ukryć, że właśnie tego możemy, a właściwie powinniśmy, spodziewać się sięgając po książki francuskiego pisarza.

Nowy tytuł to kolejna rozgrywka między tym, co rzeczywiście ma miejsce, a niepokorną wizją artysty. Musso konsekwentnie realizuje swoje pomysły, zapraszając nas do udziału w niecodziennej zabawie. Rozpoczynając lekturę nie możemy być pewni, co w niej znajdziemy, nie wiemy również czego oczekiwać. Fabuła rozwija się całkiem inaczej, niż można by przypuszczać, a zabiegi zastosowane przez autora wprowadzają konsternację i zaskoczenie.

Przeczytałam już wiele powieści, które wyszły spod pióra pisarza, a jednak kolejny raz pozwoliłam się zaskoczyć. Tym razem jednak jego fantazja trochę mnie zmęczyła, a literackie wybiegi okazały się nieco zbyt przewrotne. Coś, co sprawdziło się wcześniej kilka razy, okazało się jakby przesadzone. Taka forma nie do końca mnie przekonała i odebrała mi tę nutkę radości i satysfakcji, które zwykle towarzyszyły mi w czasie lektury.

„Zabawa w chowanego” okazała się pierwszym potknięciem na drodze, którą tak chętnie podążam, śledząc kroki czynione przez Musso. Ta słabość szczególnie mnie zabolała, bo przecież tak fantastyczny autor powinien wykazywać się wciąż na nowo, cały czas pozytywnie zaskakiwać, spełniać pokładane w nim nadzieje, uszczęśliwiać czytelnika. A ten tytuł jest niczym zabawa ale dla autora. Widać, że bawi się znakomicie, igrając z bohaterami i czytelnikami. Puszcza wodze fantazji, lekceważy czas i przestrzeń, a w wymyślonej przez niego konwencji jest dużo odwagi i szaleństwa.

Nie do końca podobało mi się, w jaki sposób rozwinęła się akcja książki. Ale ciężko mi nie docenić tego, jakim nieustraszonym i przebojowym autorem jest Musso. Uwielbiam jego styl, kreacje postaci, przedstawienie emocji, opisy miejsc. Może po prostu nie potrafię być tak otwarta jak ON i w podobny sposób patrzeć na świat.

Pierwsze pytanie, które przychodzi mi na myśl po zakończeniu lektury to – Co tu się właściwie zadziało?

Historia przedstawiona w najnowszej książce Guillmue Musso „Zabawa w chowanego” jest jednocześnie nieoczywista, nierealna i wręcz absurdalna ale z drugiej strony też niesamowicie intrygująca. Autor cały czas balansuje miedzy prawdziwym życiem, a fikcją literacką. Ciągle zmusza czytelnika do podążania wyznaczonymi przez siebie ścieżkami błędnego koła, aż w końcu zamyka wyjście i karze poddać się refleksji.

Akcja książki zaczyna się bardzo spokojnie wręcz niewinnie – od zabawy w chowanego. Kiedy to Flora Conway, znana angielska pisarka bawi się w swoim nowoczesnym mieszkaniu z trzyletnią córką Carrie. I nagle dziewczynka znika… Nie ma śladów porwania, drzwi są zakluczone, a śledczy przez pół roku nie mogą rozwikłać tej zagadki…

Na drugim torze akcji Romain Ozorski, paryski autor książek, przeżywa kryzys. Dotknęła go niemoc twórcza, a życie prywatne rozpada się na drobne kawałki. Walcząc o syna coraz bardziej zapada się w sobie i ucieka w świat nieoczywistego irrealizmu…

Co łączy Florę Conway z Romain Ozorski? Kto stoi za porwaniem Carrie? I czy w końcu ryzykowana gra, która pochłonęła bohaterów ma jakąś metę?

W miarę przeczytanych stron akcja się rozkręca, ale też pojawia się coraz więcej zagadek, znaków zapytania i niedomówień. Fakty wydają się w ogóle ze sobą nie łączyć. W końcu kiedy wszystkie puzzle zaczynają do siebie pasować zastanawiałam się czy, aby na pewno niczego w tej historii nie przeoczyłam…

Jeśli macie ochotę na nieoczywistą, ciekawą i jednocześnie tajemniczą powieść - polecam serdecznie. Spróbujcie znaleźć odpowiedź na pytanie czy prawdziwe życie warte jest obnażania i sprzedawania swojej prywatności za cenę sławy?

Guillaume Musso w swojej pisarskiej twórczości ma wiele książek, którymi zaczytuje się mnóstwo osób. Osobiście nie jestem za bardzo zaznajomiona z tymi powieściami, bo mam za sobą jedynie dwie inne. Ale w porównaniu z nimi mogę powiedzieć, że „Zabawa w chowanego” jest najdziwniejsza.

Dla Flory Conway, znanej pisarki, która swoje życie prywatne trzyma w tajemnicy, wszystko kończy się w momencie, gdy podczas zabawy w chowanego znika jej trzyletnia córka. Od teraz to jej los będzie największą zagadką dla pisarki. Po dziecku nie ma śladu, a śledztwo w żaden sposób nie posuwa się do przodu.

Okazuje się jednak, że prawdę na temat zaginięcia Carrie może znać inny pisarz – Romain Ozorski, mieszkający we Francji. On również zmaga się z wieloma problemami w życiu prywatnym i nawet nie spodziewa się, że jego los zależy od Flory, a jej od niego. Jednak aby sobie to uzmysłowić, oboje będą musieli postawić wszystko na jedną kartę i zagrać w nieznaną sobie grę.

Gdy zaczęłam czytać, bardzo zainteresował mnie wątek Flory i Carrie, dlatego ubolewałam, że tak szybko musiałam śledzić historię z perspektywy Romaina. Co więcej, nie wiem nawet, co mogę napisać o tej książce, żeby nie zdradzić kluczowych wątków. Powiem więc tyle, że Musso w tej historii tak zaciera granicę między fikcją a rzeczywistością (jakkolwiek dziwnie to brzmi, gdy mówi się o fikcji literackiej), że naprawdę nie sposób się połapać. I o ile jest to naprawdę dość ciekawa i oryginalna forma, bo chyba nie spotkałam się jeszcze z taką książką, tak jest to dla mnie za dużo, aż do przesady. Zbyt poplątane i chaotyczne, zbyt szalone jak na mój mało wymagający literacki gust i po prostu dziwne. Sama nie wiem, jak w ogóle odbierać tę historię, ale jedno jest pewne, zdołała mnie solidnie zaskoczyć.

Dziękuję Wydawnictwu Albatros za egzemplarz.

„Zabawa w chowanego” była moim pierwszym spotkaniem z twórczością Guillaume Musso. Gdybym miała opisać tę powieść w trzech słowach, to byłyby to: dziwna, nieco mroczna i zaskakująca. Początek wciągnął mnie od pierwszej strony. Z przejęciem śledziłam rozpacz matki, której córka nagle zaginęła. Tajemnicze zniknięcie z zamkniętego mieszkania było bardzo dziwne i nie mogłam się doczekać, aż dowiem się, co tak naprawdę stało się z Carrie. I wtedy wydarzyło się TO. Autor zaserwował czytelnikom zwrot akcji, po którym siedziałam z otwartymi ustami i jedyne, co przychodziło mi do głowy, to: „ale że jak”? Zaskakujący przełom książki był jednocześnie początkiem drugiej, bardziej pogmatwanej części powieści, która przypominała tytułową zabawę w chowanego autora z czytelnikiem. Momentami gubiłam się w domysłach, co tak naprawdę jest fikcją, a co prawdą. Kto tutaj jest twórcą, a kto jedynie tworem wyobraźni pisarza. I myślę, że ta huśtawka pomiędzy prawdziwym życiem a tym, do którego autor przenosi się wraz z rozpoczęciem pracy nad kolejną historią, stanowi clue nowej książki Musso. Pisarz przedstawił życie twórcy, jako pełne wahań nastroju, trudnych momentów, w których trzeba postawić wszystko na jedną kartę lub poświęcić życie prywatne dla dobra zawodowego. A czasami to dzieje się niejako bez jego udziału, gdzieś obok, kiedy pisarz zbyt mocno wsiąknie w kreowaną przez siebie rzeczywistość, tak daleką od tej, w której tak naprawdę powinien być twardo osadzony. Musso zwraca uwagę na ciemną stronę kariery, na czyhających na każdym zakręcie, żądnych newsów fotoreporterów. Na niejako odczłowieczenie autora, który nie jest w ich oczach istotą ludzką, która ma swoje życie, problemy, przezywa tragedie, a jedynie obiektem, dzięki któremu mogą zaistnieć.

Podsumowując:

„Zabawa w chowanego” wielokrotnie mnie zaskoczyła. Autor mocno zamieszał w fabule, momentami wpędzając czytelnika w konsternację. Przerysowanie niektórych scen ma w moim odczuciu za zadanie podkreślenie absurdu, jakim jest postrzeganie przez wiele osób pisarzy, czy innych osób ze świata show-biznesu, jako tych, którzy mają obowiązek jedynie tworzyć dla dobra swoich fanów. Nie mają prawa do potknięć, rozpaczy, normalnego życia, człowieczeństwa, bo przyjmując zawód pisarza, przyjęli na swoje barki określoną rolę. To także powieść o dramacie człowieka, który w pewnym momencie życia utracił umiejętność tworzenia oryginalnych historii, i tym samym został zepchnięty na autorski margines. Łącząca elementy thrillera i powieści obyczajowej historia, która pokazuje, jak cienka jest granica między prawdą a fikcją, w której łatwo się zatracić. Opowieść, która obnaża ciemną stronę zawodu pisarza, który, bez względu na konsekwencje, walczy o to, aby nie przejść do czytelniczego lamusa.

Guillaume Musso ma tylu czytelników na polskim rynku, że zupełnie nie dziwi mnie zainteresowanie jego twórczością.

Książka podzielona jest na kilka dużych części. W pierwszej z nich poznajemy znaną pisarkę, która nie ujawniała swojego wizerunku i zdobyła nagrodę za swoją twórczość. Kobieta jednak miała inne zmartwienia. Podczas zabawy w chowanego zaginęła jej kilkuletnia córeczka, a matka nie mogła sobie poradzić z tą świadomością.

Jak już wspomniałam, utwór jest podzielony na kilka dużych części i ma kilku narratorów. Tego co opisałam powyżej dowiemy się z części pierwszej. Im dalej, tym jest bardziej zaskakująco. Nie chcę za wiele zdradzać. Na pewno nie jest to banalna pozycja, bardziej powieść z silnie zarysowaną nieprzewidywalnością i niesztampowymi bohaterami.

Guillaume Musso pisze od lat i potrafi stworzyć naprawdę zaskakujące fabuły. Na plus tej pozycji na pewno przemawia to, że sprawnie się ją czyta, nie jest za obszerna, taka w sam raz na jedno dłuższe czytanie. Nie spodziewałam się, że aż tak sprawnie uda mi się z nią zapoznać, co działa na jej korzyść.

,,Zabawa w chowanego" Guillaume Musso to jedna z tych nieprzewidywalnych i zaskakujących lektur, które mogą umilić wolne popołudnie. Takiego zakończenia fabuły na pewno się nie spodziewacie.

Muszę przyznać, że jest to moje pierwsze spotkanie z Guillaume Musso i kompletnie nie wiedziałam czego mogę się po nim spodziewać. Okazało się, że jest to najbardziej pokręcona książka jaką kiedykolwiek dane było mi czytać.

Zacznijmy od tego, że styl pisania autora bardzo przypadł mi do gustu. Pisze lekko i przyjemnie, a sposób w jaki dochodzi do wniosków jest wyjątkowy. Potrafi się ON bawić czytelnikiem i wpuszczać go w przysłowiowe maliny. Jeżeli chodzi o gatunek to nie jest to jednoznaczny thriller, ani powieść obyczajowa czy kryminał. Pomysł na fabułę okazał się być wyjątkowy, na swój sposób dziwny, ale i niezwykle ciekawy. Już od samego początku trzyma w napięciu pomimo, że akcja nie pędzi jak szalona. Co chwile autor podsuwa nam pewne wskazówki, aby nagle zgubić trop i wprowadzić nas w jeszcze większe osłupienie. Mogłoby się wydawać, że autor w swojej książce stworzył dwie odrębne historie z różnymi bohaterami. Jednak zagłębiając się w lekturze, która wymaga od nas niezwykłego skupienia wszystko zaczyna się łączyć w jedną spójną całość.

Tak naprawdę tytuł książki jest jak najbardziej trafny, ponieważ autor prowadzi z nami swego rodzaju zabawę w chowanego. Bawi się nami, wodzi za nos, sprawia że przerzucamy kartkę za kartką, aby dowiedzieć się co będzie dalej. Całość skłania nas do interpretacji i wyciągania wniosków z tego co przeczytaliśmy oraz rozróżniania życia realnego od fikcji. Powoduje, że zaczynamy zastanawiać się nad tym, czy aby życie nie wymyka nam się z rąk. Śmiało mogę powiedzieć, że książka ta to swego rodzaju pomieszanie z poplątaniem, które zrobiło na mnie ogromne wrażenie. Jest to opowieść dziwna, ale i niesamowita. Jeżeli chcecie troszczkę pogłówkować to zdecydowanie polecam!