Siódmy koci żywot

Twórczość duetu Dębska & Dębski miałam przyjemność poznać przy okazji cyklu o byłym gliniarzu Tomku Winklerze. Bardzo polubiłam wtedy styl autorów, klimat ich książek, ich niewymuszony humor i postaci przez nich tworzone.

„Siódmy koci żywot” dość mocno różni się od tego, co serwowali autorzy w znanym mi cyklu. Ale już patrząc na tytuł, można spodziewać się, że poszli w innym kierunku niż zazwyczaj. Chociaż, i tu miłe zaskoczenie, w najnowszej ich powieści możemy spotkać bohaterów znanych z cyklu o Winklerze. Jego samego wprawdzie nie ma, ale pojawia się jego ukochana babcia, która jest niezwykle barwną postacią i policjanci znani ze współpracy z Tomkiem w niektórych tomach cyklu. Kolejną miłą niespodzianką jest fakt, że akcja toczy się znów we Wrocławiu, co dla mieszkańców tego miasta może być prawdziwą gratką ze względu na fakt, że na pewno rozpoznają miejsca, w których toczy się akcja. Całej reszcie pozwoli trochę lepiej to miasto poznać.

Jovan, Serb od kilku lat mieszkający w Polsce, zostaje ugodzony nożem w swoim mieszkaniu. Świadkiem morderstwa jest Sheila. Jest trup, jest świadek, sprawa powinna być prosta do rozwiązania. Jednak okazuje się, że tak łatwo nie będzie, bo Sheila jest kotem. I wprawdzie widziała całe zajście z balkonu, na którym akurat przebywała, jednak co z tego, skoro nie zrobiła nic, żeby zobaczyć twarz zabójcy. Jak ułoży się współpraca policjantów prowadzących śledztwo z tą niezwykle bystrą kotką? Czy odnajdą zabójcę?

To jedna z najbardziej oryginalnych powieści kryminalnych, jakie w życiu czytałam. A to za sprawą głosu, który autorzy oddają kotce Sheili, dzięki czemu z pierwszoosobowej perspektywy poznajemy jej relację z toczącej się sprawy, mamy wgląd w jej przemyślenia i poznajemy komentarze na temat całej sytuacji i nie tylko. A trzeba dodać, że komentarze, uwagi i spostrzeżenia miewa ta kotka niejednokrotnie niezwykle trafne. Autorzy, podobnie zresztą jak ja, to zdeklarowani kociarze i tę ich miłość i znajomość kociej natury bardzo dobrze w książce widać. Oddanie głosu kotce nie tylko urozmaiciło fabułę, nie tylko wprowadziło do niej humorystyczny element, ale również nadało fabule, a przede wszystkim wątkowi kryminalnemu niesamowitej lekkości. Kotka bardzo się stara pomóc w śledztwie, jednak ludzie, jak to ludzie, nie dostrzegają tego, nie rozumieją, co Sheila stara się im przekazać.

Atutami powieści, oprócz już wspomnianych dobrego humoru i perspektywy kotki, są bogate słownictwo i brak nadmiaru wulgaryzmów. Autorzy bez przekleństw potrafią ukazać, jak bardzo czasem napięta jest sytuacja i jak wiele emocji wywołuje. Sam wątek kryminalny mógłby należeć do klasycznych, gdyby nie obecność Sheili aktywnie włączonej w sprawę. Powieść czyta się dobrze i nawet szybko, mimo że akcja początkowo jest stonowana, a rozpędu nabiera dopiero w drugiej części. Z całą pewnością jednak nie wieje w książce nudą.

Bawiłam się z „Siódmym kocim żywotem” naprawdę dobrze. A jako kociara czerpałam z tej powieści dodatkowe korzyści w postaci możliwości obserwowania zachowań kotki, które to zachowania znam dobrze również ze swojego codziennego życia. A których obserwowanie niezmiennie przynosi mi wiele radości. Serdecznie polecam, nie tylko z powodu Sheili, która genialnie wypadła w tej powieści.

Komedia kryminalna to gatunek, po który od jakiegoś czasu sięgam z przyjemnością. Cenię go dlatego, że zachowuje przyjemny balans między (czasem krwawą) powagą a humorystycznym rozładowaniem (zazwyczaj brutalnego) napięcia.

„Siódmy koci żywot” w przyjemny sposób opowiada o pracy wrocławskich policjantów, próbujących rozwiązać skomplikowaną sprawę morderstwa Jovana, Serba, od kilku lat mieszkającego w Polsce. Głównym świadkiem całego zajścia jest Sheila. I wszystko byłoby banalnie proste, gdyby nie fakt, że świadek jest...kotem. Współpraca policji na linii człowiek – kot jest właśnie tym ciekawym i komediowym akcentem. Osobiście szalenie podoba mi się ta koncepcja, szczególnie gdy część narracji prowadzona jest jakby oczami Szelki. Lawirowanie między chęcią zemsty na mordercy pana, poczuciem obowiązku wobec nowej pani i jednocześnie taktycznym planowaniem, by „cwana pańcia” nie domyśliła się, że kotka może więcej niż by się mogło wydawać, stanowi według mnie świeży i oryginalny koncept, który wskazuje na kreatywność i wysoki poziom umiejętności pisarskich. Myślę, że aby poprowadzić taki dyskurs, trzeba być zagorzałym fanem i znawcą kociej natury. W przypadku autorów chyba tak jest, bo nawet na fotografii pozują z parą pięknych, dostojnych kotów.

Sam wątek kryminalny nie jest specjalnie zaskakujący, powiedziałabym, że raczej klasyczny. Jest sprawa, są śledczy z różnymi charakterami, hektolitry kawy i papierosy liczone w setkach wypalonych sztuk. A jednak dałam się porwać fabule i wciągnąć w akcję, która szczególnie w drugiej części nabrała rozpędu. Zaangażowałam się do tego stopnia, że prawie poczułam Szelkowe pazury na przedramionach...

Mimo że dało się wyczuć atmosferę napięcia i stresu, nie ma w treści nadmiaru wulgaryzmów, które w takich sytuacjach zazwyczaj są elementem stałym w dialogach. Powtórzę zatem, że zapewne to zasługa dobrego warsztatu pisarskiego autorów. Bez przekleństw, dało się odczuć, że załoga komisarz Viledy nie miała łatwo przy rozwiązywaniu sprawy zabójstwa, a nawet dwóch. Komediowego charakteru dodawały też zwroty, które świetnie oddawały powagę napięcia, a jednocześnie łagodziły ciężki charakter sytuacji.

Wbrew temu, że deklaruję się jako psiara, nie mogę nie docenić, jak intrygujące mogą być koty. Szczerze polubiłam Szelkę i wszystkie jej kocie zachowania. Przy okazji, ta bestia nieźle wytłumaczyła w książce, dlaczego koty zachowują się tak, jak się zachowują. Polubiłam komisarz Magdę i Malickiego, nawet jeśli jako czytelnik nie poznałam ich życiorysów.

Czas spędzony nad książką uważam za przyjemnie zagospodarowany, nie wiało nudą, nie lała się krew, nie było panicznego strachu, a „jedynie” stały poziom napięcia i momenty dobrej zabawy. Z kotem.

Moja ocena to 8/10.

Szczerze polecam.

Książkę przeczytałam dzięki wydawnictwu Agora. Dziękuję za egzemplarz do recenzji.

Debiuty autorskie na ogół związane z rozwiązywaniem spraw kryminalnych bywają trudne w początkowej wystawianej ocenie i stwierdzeniu czy będzie się chciało poznawać dalszy ciąg losów bohaterów, który w przekazie całościowym do łatwych nie należy.

Z twórczością Pani Beaty i Eugeniusza Dębskich nie miałam okazji się do tej pory bliżej się z nią zaznajomić, ale postanowiłam to zmienić ze względu tematykę, którą wspólnie opisują i występujące w niej zwierzątko-kotkę imieniem Sheila, która to przygląda się wydarzeniu, od którego tak wiele zależy. Właściwie ono nie powinno zdarzyć. A życie bohaterów toczyć się inaczej, aby mogli cieszyć się nim bez względu na to, czy pojawia się radość bądź niepotrzebna do niczego nienawiść.

Urocze było to, w jaki sposób Pani komisarz Magdalena Borkońska miała łagodne podejście do kotki Sheili i wzbudzało to zaufanie w ich relacjach. Miała owszem swoje nawyki, ale to być może pomagało jej walczyć w analizach zachowań podopiecznych bądź też rozważaniami nad sprawami, które nie dawały jej spokoju.

Należy zwrócić szczególną uwagę w tej książce nad pomysłowością, doborem odpowiednich słów do danej przedstawionej sytuacji z perspektywy kotki Sheili, która bardzo pragnęła pomóc w rozwiązaniu tej skomplikowanej na pierwszy rzut oka zagadki. Podobały mi się jej słowa, którymi czarowała, obserwowała czujnie życie, jakie przeżywała, bo wiedziała, jak to jest przeżywać emocje, kiedy czuła się potrzebna bardziej lub mniej u boku właściciela.

Szczerze powiedziawszy, długo zastanawiałam, się czego brakowało mi w tym kryminale, bo czytając, go odnosiłam czasami takie wrażenie, że policja, rozwiązując tę tajemniczą zagadkę morderstwa Jovana czuła się nieco chwilami zagubiona. Dawało się to mocno odczuwać.

Nietrudno nie zauważyć, że akcja w tym kryminale toczyła się nieco powoli, co utrudniało, domyślenie się kto odpowiada za to, co przyczyniło się do nieprzewidywalnego wyciągania wniosków, jak powinno się potoczyć dalej i ile czasu trzeba poświęcić na poszukanie właściwych i trafnych rozważań, co do miejsca, gdzie on się znajduje i czy kolejna osoba nie straci niepotrzebnie życia.

Książka ta składa się z 31 rozdziałów, zawiera pięknie dobraną do tytułu okładkę, a w środku informację o autorach.

Kryminał ten dobrze mi się czytało, nie zabraknie w nim poczucia humoru. Można kilka wątków lepiej dopracować dotyczącej współpracy pomiędzy policjantami a przełożonymi.

Polecam przeczytać ten kryminał.

Trudno mi dogodzić jeśli chodzi o komedie kryminalne, dlatego nieczęsto sięgam po ten gatunek. Nachalne poczucie humoru potrafi mnie skutecznie zniechęcić. Lubię gdy komedia jest subtelna i wyważona. I rzecz jasna- musi trafić w mój czytelniczy gust, ponieważ bez wspólnego "flow" od samego początku, zwykle przedstawiona historia szybko zaczyna mnie irytować.

Jak zatem było w przypadku "Siódmego kociego żywota"?

Od pierwszych stron poczułam, że będę się świetnie bawić podczas lektury! Opis morderstwa z punktu widzenia kotki zaintrygował mnie, a oryginalna narracja wciągnęła w wir zabawnych, lecz momentami także niebezpiecznych zdarzeń.

Tak, ta książka zdecydowanie ma pazura. Niewielkiego, bo kociego, ale za to bardzo ostrego i zadziornego!

Choć jestem bezdyskusyjną psiarą, to Szelka, główna czworonożna bohaterka tej opowieści, kupiła mnie całkowicie! Takiemu kotu mogłabym służyć w mój ludzki sposób. Odważna, nadzwyczaj mądra i niezwykle waleczna, gdyż postanowiła pomścić swojego właściciela, który był jej największym fanem (i poddanym?). Tylko w jaki sposób zwierzak może przyczynić się do ujęcia mordercy?

"Siódmy koci żywot" było moim pierwszym spotkaniem z twórczością Beaty i Eugeniusza Dębskich. Słyszałam o cyklu opowiadającym o losach detektywa Tomasza Winklera, ale dotychczas nie zdawałam sobie sprawy z tego, że akcja rozgrywa się we Wrocławiu! O dobrze znanych miejscach czyta się z nieprawdopodobną przyjemnością. Choć Wrocławia nie znam aż tak dokładnie jak własną kieszeń, to kojarzę ulice opisane w książce. A linią autobusową numer 134 niegdyś wiele razy podróżowałam :)

Książkę skończyłam czytać już tydzień temu, ale nadal gdy jej okładka znajdzie się w zasięgu mojego wzroku, sprawia że uśmiecham się delikatnie pod nosem. To był bardzo przyjemnie spędzony czas!

„Tylko osiem procent ludzi spiera się ze swoimi kotami. Pozostali, na szczęście dla siebie, po prostu słuchają ich poleceń”. Już sam ten cytat skradł moje serce a później było równie cudownie. Kotka Sheila widzi zabójstwo swojego opiekuna Jovan'a i oczywiście twarz zabójcy. Policjanci Magda Borkońska (ksywka Vileda) i Maciej Malicki przyjeżdżając na miejsce nie spodziewają się, że będą musieli się zająć również kotką. Aby uniknąć oddania kota do schroniska Magda decyduje się na zabranie jej do swojego mieszkania. Zamordowany jest Serbem, co dodatkowo utrudnia śledztwo i policjanci muszą wspomóc się informacjami również z kraju pochodzenia zamordowanego. W toku prowadzenia śledztwa giną kolejne osoby a sama komisarz Vileda, dzięki odważnej kotce Sheili, cudem uchodzi z życiem z przygotowanego na nią zamachu. Czy policjantom uda się schwytać zabójcę i jaką rolę w całej sprawie odegra kotka Sheila? Zapewniam Was, że Beata i Eugeniusz Dębscy świetnie poprowadzą Was przez całą historię a po zamknięciu ostatniej strony już będziecie tęsknić za Viledą i Sheilą :)

Uwielbiam powieści, w których bohaterami są zwierzęta. Zdecydowanie pokochałam Sheilę. Często przypominała mi moją kotkę Strzałkę. Odważna, bezkompromisowa, chodząca własnymi ścieżkami i mocno wyznaczająca i broniąca swoich granic a jednocześnie spragniona miłości, błagająca o głaskanie i uwagę. Cudowna była dla mnie cała powieść. Mam skromne doświadczenie życia z kotką i dzięki Autorom zdobyłam kolejną porcję wiedzy. Najbardziej mi się podobały te drzwiczki w oknie balkonowym! Nie byłabym sobą, gdybym nie sprawdziła i okazuje się, że naprawdę można sobie takie świetne drzwi dla kotka sprawić. Fantastyczne rozwiązanie dla naszych pupili :) Ja nie miałam o tym zielonego pojęcia. Podobały mi się „kottowe” neologizmy: „To Jovan wymyślał takie różne przeróbki słów: „Kottemplować, „komkot”, zamiast kompot, parkotmetr”, „kottuzjowana”, i wiele innych. I on też wymyślił takie przekleństwa jak „fretka bura” albo „żeby cię skotłowało”.” No i jeszcze przekleństwo „kocia macierz”. Czyż nie cudowne?

„Siódmy koci żywot” na kanwie zabójstwa obcokrajowca pokazuje jak istotne są w naszym życiu przyjaźń, wspólnota, wzajemna współpraca a przede wszystkim jak cenne jest nasze, ludzkie życie. Koty mają ich dziewięć, ludzie niestety tylko jedno. Autorzy pokazali jak niesamowitymi i magicznymi zwierzętami są koty, którym wciąż się umniejsza i nie traktuje przyjaźni z nimi czasem z należytym szacunkiem. Otwartość policjantki Magdy na wsłuchiwanie się w potrzeby swojej nowej przyjaciółki kotki Sheili polecam do naśladowania, choć ona sama na początku nie była przekonana co do swojego odkrycia: „Nie mogę wdawać się w rozmowy z kotem, do cholery! Po pierwsze, nie wierzę w to, że mną manipuluje. Po drugie, jak to wyłożę Sulewiczowi? Po trzecie, jak załatwię sobie dostawy fajek i koniaku do wariatkowa, jeśli jednak porozmawiam z szefem?”. Tylko obserwacja, przebywanie z kotem pozwoli nam na zbudowanie najpierw nici zrozumienia, akceptacji a później również i bliskości.

Polecam Wam serdecznie „Siódmy koci żywot” kryminalną powieść w komediowym wydaniu. Dla mnie wspaniale było poznać i oglądać świat oczami kota. Beata i Eugeniusz Dębscy bardzo wiarygodnie przedstawili całą historię i udział w niej kotki :)

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Agora.

Jak usłyszałam, że się pojawiła nowa komedia kryminalna to tylko jedno nazwisko przyszło mi na myśl. Dębscy. Beata i Eugeniusz to twarze tego gatunku, w mojej ocenie w ostatnich czasach trochę uśpionego. Wiemy czego można się po nich spodziewać i nie inaczej jest w ich najnowszej powieści Siódmy koci żywot.

Jovan Dragosavljević, Serb mieszkający w Polsce od kilku lat zostaje zamordowany. Cios zadany nożem był śmiertelny. Jedynym świadkiem zbrodni jest przyjaciel Jovana, kotka Sheila. Z balkonu obserwuje całe zdarzenie. Zna mordercę, ale nie ma pojęcia dlaczego zginął jej opiekun. Postanawia, że zrobi wszystko co w jej mocy, aby pomścić śmierć opiekuna i doprowadzić do skazania sprawcy. Ale jak ma to uczynić? Przecież jest tylko kotem. Jak ma wyartykułować to co widziała. Ale może są inne sposoby?

Za śledztwo bierze się niesamowita, pełna energii policjantka Magda Borkońska. Na dzień dobry adoptuje kotkę i zaprzyjaźnia się z nią. Sheila podrzuca tropy i ślady dla swojej nowej opiekunki. Stara się ją – w miarę posiadanych umiejętności – ukierunkować odpowiednio. Jaki będzie efekt współpracy policjantki z kotką? Która z nich się bardziej wykaże? A może ten duet osiągnie sukces …

Siódmy koci żywot to pełna dobrego, na poziomie, humoru komedia kryminalna. Mnóstwo emocji i wrażeń, oczywiście wątek kryminalny jest. Ale on nie jest zbytnio wyeksponowany, żyje w tle. Istotną rolę w tej powieści odgrywa kotka, to z jej perspektywy jest przedstawiona fabuła. Ciekawe rozwiązanie, nie często spotykane, aby narratorem było zwierzę. Jak się okazuje, kotka jest spostrzegawcza, inteligentna i nie da sobie wciskać żadnych niestworzonych bredni.

Powieść wciąga, elektryzuje i sprawia, że każde, nawet na chwilę rozstanie z Sheilą jest trudne. Jej mruczenie przyprawia o zawrót głowy. Ciepło bijące od jej futerka emanuje i usypia czytelnika. Ale dowiadujemy się, o czym myślą i marzą koty, jakie mają spostrzeżenia i zdanie o nas, ludziach. Jest ciekawie i intrygująco.

Nie mogę powiedzieć, że jestem fanką komedii kryminalnych, ale ta jest inna, wciągająca i porywająca nasze serca. Warto się na nią skusić. Uchylę rąbka tajemnicy i cichutko szepnę, że w trakcie kociej przygody spotkacie znajomych … Już pewnie wiecie, kogo mam na myśli ?

Jeżeli jesteście stęsknieni kociego delikatnego mruczenia, świetnego humoru, celnych i inteligentnych dialogów to macie niecodzienną okazję sprawić sobie ogromną przyjemność. Zachęcam do dobrej zabawy w towarzystwie doborowego grona bohaterów ...

Książka ta zaciekawiła mnie swoją okładką, jak i tą kocią fabułą. Niestety ubolewam nad tym, iż tej kociej perspektywy ze strony Szelki było zdecydowanie za mało i liczyłam na dużo większą perspektywę jej oczyma. Takie zabiegi jak zwierzęcy punkt widzenia w powieściach, są dla mnie jak najbardziej na plus. Jak na komedie kryminalną była przyjemna dawka humoru. Jednakże no nie nadaje na tych samych falach co Magda czy Maciej, a to jednak dosyć ważne, by choć w jakimś stopniu pałać sympatią do bohaterów. Wtedy faktycznie można wkręcić się w ich losy i szczerze kibicować. Troszkę dla mnie za dużo było tutaj chaosu i nie do końca zawsze wszystkie wydarzenia mi podeszły. Finalnie dla mnie jest to po prostu dobra książka na odmóżdżenie i nic więcej.

"-Dałeś mu te chrupki jak prosiłam?

-Dałem!

-No to czemu jęczy, franca?

-Bo nie przyklęknąłem na kolano, jak podawałem!"

I wszystko w temacie. Mój ulubiony dialog, wprawdzie tu w dość okrojonej formie, ale nie ma siły, żeby kociarze się nie zaśmiali.

Komedia kryminalna rządzi się swoimi prawami, a "Siódmym kocim żywotem" bezsprzecznie rządzi Kot. Kotka. Szelka. Mądra i waleczna.

Śledztwo jest tu więc ważne, choć nie najważniejsze. Dość uproszczone, niewiele mające wspólnego z rzeczywistością ale nie zmienia to faktu, że historia mocno kryminalna jest. Są i niebezpieczni przestępcy i trupy w ilości dwóch. W każdym razie, policjantki Magdy Borkońskiej trudno nie polubić mimo, że w wieku 36 lat ma "osiągnięcia tylko zawodowe" (choć tu bym też polemizowała). Ale najważniejsze, jak ona kocha tę kotkę!

Sporo dobrego, acz delikatnego humoru, choć i niepohamowane wybuchy śmiechu się zdarzają (wiadomo, wszystko to sprawa indywidualna ;⁠-⁠) Jeżeli komuś w poczucie humoru historia się nie wpisze, to w książce może wyczytać wiele celnych, na wskroś prawdziwych spostrzeżeń otaczającej nas codzienności. Wiele ubranych w smakowity sarkazm, a przy tym niezwykle wiarygodnych scen życia z kotem. Choć wydaje się również, że i wyjątkowo trafnie opisanego życie z człowiekiem. Tego możemy się jedynie domyślać ;⁠)

Lekkim, przyjemnym stylem napisane. Nieobciążające głowy, choć przemyślane i inteligentnie opowiedziane. Dodatkowo moje słownictwo wzbogaciło się słowami, które autorzy na potrzeby książki stworzyli. Kot-łowanina myśli, krymi-miau, kottuzjowana i wiele innych, mnie, jako kociarę, bawiło ogromnie.

Idealna lektura na wieczór (ewentualnie dwa), na reset, na dobry humor. Co kto woli ;⁠)

Z małżeństwem Dębskich jest mi po drodze od chwili, w której zapoznałam się z serią o Tomku Winklerze. Podbili nie tylko moje serce, ale mają już rzesze wiernych czytelników. Tym razem zaskoczyli wszystkich, ponieważ ich nowy kryminał nie ma nic wspólnego z prywatnym detektywem i jego niesamowitą babcią Romą. Czy rozczarowali? Mnie z pewnością nie!

Jovan Dragosavljević Serb od kilku lat mieszkający w Polsce pewnego dnia zostaje zamordowany. Jedynym świadkiem zdarzenia była Sheila. Problem jednak w tym, że jest ona kotem, więc jako świadek jest „niekompetentna”. Komisarz Magdalena Borkońska prowadząca dochodzenie w sprawie śmierci Serba postanawia adoptować kotkę denata. Jak powszechnie wiadomo, futrzak ten potrzebuje ludzi, by ci mu służyli, a Sheila myśli jeszcze dodatkowo o zemście i schwytaniu „zbrodzienia”, który zaszlachtował mu opiekuna…

Czy taka międzygatunkowa współpraca ma rację bytu?

„Co za gatunek, ci ludzie. Żeby mieć tylko jedno życie? No, jak się ma jedno, to trzeba o nie dbać, a nie dać się zabić we własnym mieszkaniu”.

Pisarski duet, czyli Beata i Eugeniusz Dębscy zyskał sławę dzięki wykreowaniu postaci prywatnego detektywa i jego babci Romy. Jednak zamiast kolejnych przygód Tomka Winklera autorzy zaserwowali czytelnikom lekki kryminał z pazurem. I to z pazurem w sensie dosłownym bowiem jedną z głównych bohaterek jest temperamentna, piękna i bystra kotka rasy norweski leśny. Historia przebiega dwutorowo i przedstawiona została z perspektywy Sheili oraz pracy policji a dokładniej zespołu podlegającemu komisarz Borkońskiej, która nie uznawała lenistwa i półśrodków i co chwila rzucała podwładnym uszczypliwe uwagi. Kotka prowadząc własne śledztwo, popychała niczego nieświadomą policjantkę w prawidłowym kierunku.

Kto okaże się sprytniejszy kotka czy Borkońska?

A może mimo wszystko nadawały na tych samych falach?

Sam wątek kryminalny nie był zaskakujący, ale za to ciekawie skonstruowany, ciągle się coś działo, nie pozwalając na nudę i odłożenie książki. Jednak to, co sprawiało, że lektura była pełna uroku, niewymuszonego dowcipu i całkowicie skradła moje serce to duet Borkońska i kocica. Myślę, że książka spodoba się nie tylko wielbicielom lekkich historii kryminalnych z dużą dawką humoru, ale również tym, co posiadają stworzenia zwane kotami. Na jeszcze większą zachętę napomknę również, że pojawił się i ktoś z serii o Winklerze.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję PRart Media oraz Wydawnictwu Agora.

„Siódmy koci żywot” to doskonała komedia kryminalna! Mamy tu bardzo intrygującą zagadkę, wyśmienity humor i wyjątkową bohaterkę. Jestem przekonana, że takie połączenie zadowoli miłośników kryminałów, komedii i kotów. Mnie ta historia porwała od pierwszych stron.

We Wrocławiu dochodzi do zbrodni i to w biały dzień. W swoim mieszkaniu zostaje ugodzony nożem Jovan. Świadkiem morderstwa jest kotka Sheila, która postanawia pomścić swojego opiekuna. Choć wierzy w skuteczne działanie policji, postanawia jej pomóc. Śledztwo nabiera międzynarodowego charakteru i szybko przeradza się w grubszą aferę.

Beata i Eugeniusz Dębscy są znani czytelnikom z poczytnego cyklu o detektywie Tomaszu Winklerze. Tym razem poszli o krok dalej i do kryminalnej fabuły dodali szczyptę wyśmienitego humoru. Zrobili to tak umiejętnie, tak wybornie, że wprost trudno uwierzyć, że to ich debiut w tym gatunku. Wszystko się tutaj zgadza. Wszystko jest na swoim miejscu. Wszystko pasuje. Humor przeplata się z wątkiem kryminalnym w idealnych proporcjach. Nic nie zaburza istoty zbrodni i śledztwa, wręcz przeciwnie, pozwala na nie spojrzeć z innej perspektywy – kociej perspektywy.

Nie od dziś wiadomo, że koty to inteligentne i cwane bestie, które manipulują swoimi opiekunami, ale i bardzo się do nich przywiązują. Autorzy bardzo celnie to uchwycili. Zagłębili się w kocią psychologię i doskonale ją zobrazowali. Jako właścicielka trzech kotek jestem pod wrażeniem. Zawsze chciałam poznać punkt widzenia i myśli swoich podopiecznych. Przynajmniej teraz mam jakiś punkt zaczepienia.

Wielkim atutem tej książki jest też styl, w jakim została napisana. Piękny, nienaganny język zachwyca. Każde zdanie jest dopieszczone. Autorzy zadbali o pełen komfort dla czytelniczych zmysłów. Jestem przekonana, że koneserzy doskonałego stylu docenią kunszt Beaty i Eugeniusza Dębskich. Ja jestem oczarowana.

„Siódmy koci żywot” to książka, która intryguje, bawi i nawet wzrusza. To komedia kryminalna na wysokim poziomie, która zadowoli wszystkich ceniących sobie dobrą literaturę.

Polecam!

Dostojna kotka Sheila jest jedynym świadkiem morderstwa Jej właściciela. Serb Jovan zostaje ugodzony nożem we własnym mieszkaniu. Ginie na miejscu.

Śledztwo w sprawie prowadzi zespół nieposkromionej policjantki Viledy - mistrzyni sprzątania.

Kiedy poszlaki wskazują na Serbów zajmujących się handlem ludźmi giną kolejne osoby, które stały się dla sprawców niewygodne. W końcu w niebezpieczeństwie jest też policjantka, coraz bliższa rozwikłania całej zagadki.

Co to była za historia! Całość fabuły prowadzona w dwóch perspektywach. Pierwsza oczami Viledy, a druga kotki. I stąd moje największe zaskoczenie. Z uwagi na to, że nie mam miłości z kotami to nie spodziewałam się wiele po wątkach z Sheila w roli głównej. Ależ się myliłam! Jak się okazało to właśnie kotka zapewniła orginalny klimat całej historii. To ona w prowadzonym śledztwie była o krok przed policją i nie bała się tego pokazać. Po swojemu, ale jednak. Poza tym akcja płynęła wartko, kolejne poszlaki, plot twisty i przede wszystkim od początku budowane napięcie nie pozwalało odłożyć tej lektury. Autorzy na zakończenie zapewnili także dosyć nerwowe "atrakcje". A całość sprytnie była owiana niewymuszonym poczuciem humoru i moim ulubionym ironicznym sarkazmem. Bardzo polecam!

"Mówią, że koty żyją na tyle długo, żeby się wpleść w ludzkie życie i wkraść w serce, i na tyle krótko, żeby je złamać swoim odejściem."

Biorąc do ręki książkę Beaty i Eugeniusza Dębskich "Siódmy koci żywot" nie wiedziałam, że otrzymam tak dynamiczny kryminał. Znalazłam tu niesamowitą akcję. Ani przez sekundę nie miałam czasu na nudę. Fabuła rozłożyła mnie na łopatki. Bałam się o główne bohaterki. Było naprawdę niebezpiecznie. Nie obyło się bez łez. Pewna scena spowodowała u mnie zatrzymanie serca. Po niej nie mogłam się pozbierać. Genialna historia pełna emocji.

Wielkie brawa dla tej osoby, która stworzyła okładkę. Jest cudowna, magiczna i hipnotyzująca. Nie mogę od niej oderwać oczu. Idealna dla wszystkich kociarzy. Nie znając jeszcze treści książki, zastanawiałam się, dlaczego tak przepiękny kotek jest na celowniku. Ten sekret poznałam w trakcie czytania.

Zabierając się za czytanie, odkryłam 13 pozytywnych polecajek od znanych i mniej znanych mi blogerek. Całkiem dobre rozwiązanie. Oczywiście działa to na plus dla książki. W pełni się z nimi zgadzam. Dalej znalazłam cudowną dedykację. Z jednym kocim imieniem miałam problem. Bardzo ciężko się je wymawia. Jestem ciekawa, czy autorzy mówili do swojego kotka jakimś magicznym skrótem?

W pierwszym rozdziale poznałam główną bohaterkę dużą biało — rudą kotkę Sheilę i jej pana, który na naszych oczach traci swoje życie. Ktoś, go zamordował. Kotka była świadkiem, tej strasznej tragedii.

Poznałam kobietę z jajami — Magdę Borkońską. Jest policyjnym komisarzem. Będzie prowadziła dochodzenie w sprawie morderstwa Serba — Jovana Dragosavljevića. Idealna postać, która wszystko potrafi ogarnąć. Cudownie prowadzi śledztwo, w którym jest wiele niewiadomych. Co chwilę pojawiają się nowe tropy. O co tutaj chodzi?

Poznałam również Maćka Malickiego. Pomagał Magdzie w sprawie morderstwa. Jest zdesperowanym ojcem trzynastolatki.

Byłam bardzo zainteresowana odkryciem prawdy. Zastanawiałam się, kto stoi za śmiercią Serba. Moją pierwszą podejrzaną była jego eksżona. Czy miałam rację? Przekonacie się w trakcie czytania.

Pierwsze skrzypce gra piękna Sheila. Ta kotka również nie daje sobie wejść na głowę. Razem ze swoją paczką prowadzi równoległe śledztwo w sprawie śmierci jej byłego opiekuna. Koniecznie musicie ją poznać. Sheila jest bardzo mądrą kotką.

Czy rozumiecie kocią mowę? Nie? To może dzięki naszej bohaterce zrozumiecie.

Jeżeli lubicie kryminały, w których akcja nigdy nie zwalnia, a jednym z głównych bohaterów jest zwierzak, to dobrze trafiliście.

Państwo Dębscy stworzyli zaskakujące dzieło, którego nie warto przegapić.

Z czystym sercem polecam.

Kto ma ochotę na zagadkę kryminalną, którą pomoże rozwiązać koci detektyw? w dodatku nie byle jaki, bo to rodowity kot leśny norweski, czyli całkiem pokaźnych rozmiarów kocisko, którego małe pieski raczej unikają ;)

Wracając do naszej kociej pani detektyw, Sheila, bo tak ma na imię, ewentualnie Szelka, wersja uproszczona ;) ma pewien problem, ktoś zamordował jej właściciela, kto? niestety nie wie, widziała tylko buty mordercy i martwego opiekuna na podłodze, potem widziała krzątająca się policję, która na koniec zabrała się także za nią, to znaczy, pani detektyw prowadząca śledztwo po prostu przywłaszczyła sobie kotkę, żeby ta nie skończyła w jakimś schronisku. Szelka przyzwyczaiła się do nowej sytuacji, ale nie mogła pogodzić się ze stratą swojego poprzedniego opiekuna i postanowiła działać, ale że jest kotem, nie było to zbyt proste. Na szczęście koty to bardzo inteligentne bestyjki (coś o tym wiem, posiadam takiego osobnika w domu ;) więc Sheila na swój koci sposób prowadzi dochodzenie i podrzuca w dość niestandardowy sposób swojej nowej właścicielce różne tropy i kieruje na odpowiedni tok myślenia ;) czy gdyby nie jej sugestie, to policja by sobie tak dobrze poradziła? tego nie wiem, ale jest coś na rzeczy ;)

Książka prowadzona jest dwutorowo, z jednej strony widzimy postępy śledztwa z perspektywy policji, a w drugiej z perspektywy kota :) jest dość osobliwy zabieg, ale przy tym całkiem ciekawy i po prostu zabawny. Sama zagadka raczej z tych łatwych, ale ze względu na uroczą Szelkę i panią detektyw całkiem miło czyta się o postępach w śledztwie, do tego inteligentny humor, sarkazm, odniesienia do otaczającej rzeczywistości, to wszystko nadaje ciekawej formy całej historii. Lekki kryminał, który powinien zadowolić zarówno czytelników tego gatunku, jak i także fanów komedii czy obyczajówki. Właściciele kotów ( chociaż według kociej logiki, to nie człowiek tu rządzi ;) ) znajdą w tej książce wiele ciekawych spostrzeżeń oraz historii z życia ;) i nie raz pomyślą, skąd ja to znam? ;)

Polecam! Czytajcie!

Pierwszy raz miałam przyjemność przeczytać książkę, w której jednym z głównych bohaterów jest… KOT!

Sheila, rasowa kotka, myśląca głównie o przysmakach, ale również o ludziach – szczególnie swoich właścicielach, z pewnością zostanie polubiona przez wszystkich, nawet tych, którzy nie rozumieją kotów. 

Sheila jest świadkiem morderstwa Jovana, który opiekuję się nią od wielu lat. Z racji przywiązania (a może poczucia kociego obowiązku) postanawia pomóc policjantce Viledzie w schwytaniu mordercy.

Autorzy, Państwo Dębscy, stworzyli koci kryminał, z dużą dawną poczucia humoru. Najbardziej urzekło mnie w nim opisywanie śledztwa z dwóch perspektyw: policjantki Viledy oraz…. Sheili. Kotka przedstawia swoje kocie punkty widzenia

Czytając jej perypetie oraz przemyślenia nie da się nie uśmiechnąć !

„Siódmy koci żywot” będzie idealną pozycją dla miłośników kotów, jak i dla tych, którzy nie znają życia codziennego tych zwierzaków. Osobiście nigdy nie posiadałam kotka, dlatego też czytanie kocich opisów rzeczywistości było dla mnie nowością!

Jest tylko jeden świadek morderstwa Jovana. I świadek ten zrobi wszystko, by morderca trafił za kratki. Problem polega na tym, że jest czworonogiem! Sheila była ukochaną kotką ofiary, która po tragicznych wydarzeniach trafia w opiekuńcze ręce pani komisarz Magdaleny Borkońskiej vel Viledy. Vileda wraz ze swym zespołem prowadzi śledztwo w sprawie zabójstwa właściciela Sheili. Jaką rolę odegra kotka?

"Siódmy koci żywot" Beaty i Eugeniusza Dębskich to kryminał pisany na dwa głosy. Mamy rozdziały o śledztwie z perspektywy policji pisane w trzeciej osobie oraz te, w których narratorem jest Sheila. Inteligentna, dostojna kotka. Zabieg ten sprawia, że książkę czyta się z przyjemnością. To książka lekka, ale nie infantylna z wieloma smaczkami językowymi, humorem i ciekawymi postaciami i rozbudowanym wątkiem kryminalnym. Chociaż nie śmiałam się w głos to uśmiech na mej twarzy pojawiał się często. Spędziłam z kocim żywotem świetne chwile. To doskonała odskocznia od kryminałów ciężkiego kalibru. Polecam serdecznie.

Współpraca reklamowa

„Siódmy koci żywot” Beaty I Eugeniusza Dębskich to książka, która równocześnie będzie gratką dla fanów ich serii kryminalnej o Winklerze, jak i z pewnością zaciekawi wszystkich tych, którzy z kotami mają styczność na co dzień… Utrzymana jest w uniwersum Winklera, ale jest to historia oddzielna, niezwiązana z cyklem. Gatunkowo również jest to coś innego – połączeniem kryminału, powieści obyczajowej i komedii. Część fabuły przedstawiona jest z perspektywy kotki, która była świadkiem morderstwa swojego człowieka, mieszkającego w Polsce Serba. I tak, kotka decyduje się podjąć własne śledztwo w tej sprawie. Bezwiednie współpracuje z nią Magda Borkońska, która jako ludzki przedstawiciel prawa została przydzielona do prowadzenia dochodzenia. Obydwie panie, choć nie mówią tym samym językiem, w bardzo pokrętny sposób ze sobą współdziałają… Co jest o tyle proste, że obydwie są indywidualistkami, myślą w podobny sposób. Fragmenty przedstawione przez kotkę są bogate w sarkastyczny humor, te skupione na Magdzie – w gry słowne, zabawę językiem. Intryga kryminalna jest dosyć prosta, akcja toczy się tempem spokojnym, bogatym w detale życia codziennego, dopiero pod koniec lekko przyspiesza. Ogólnie jest to fajny, lekki i niezobowiązująco szybki przerywnik pomiędzy cięższymi lekturami. Coś dla kociarzy, miłośników historii lekkich i/lub fanów cyklu o Winklerze!

Po kryminałach i thrillerach, które ostatnio u mnie królowały, przyszedł czas na coś lżejszego. Jestem szczęśliwą posiadaczką kota, więc jak tylko zobaczyłam okładkę książki "Siódmy koci żywot" wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Nie ma to tamto. Owszem na rynku jest trochę książek, w których pierwsze skrzypce grają zwierzaki, ale jakoś nigdy nie było mi dane po takie sięgnąć.

Serb Jovan zostaje zamordowany w swoim domu. Świadkiem zabójstwa jest kot Sheila.

"Co za gatunek, ci ludzie. Żeby mieć tylko jedno życie? No, jak się ma jedno, to trzeba o nie dbać, a nie dać się zabić we własnym mieszkaniu".

Komisarz Magda Borkońska próbuje rozwikłać sprawę, wsparcia udziela jej nie kto inny jak Sheila. Zastanawiacie się pewnie jak to możliwe, przecież to kot. Ale to nie byle jaki kot. Wie i rozumie więcej niż się może człowiekowi wydawać. Magda kociara postanawia przygarnąć biednego kotka. Sheila chce pomścić śmierć swojego właściciela i próbuje naprowadzić Magdę na pewien trop. W trakcie śledztwa na jaw wychodzą nowe okoliczności. Życie Magdy jest w niebezpieczeństwie. Trupów przybywa, a morderca nadal pozostaje na wolności. Teraz Sheila na dobre wkracza do akcji i bierze sprawy w swoje kocie łapy. Co z tego wyniknie?

"O Kocia Macierz" jakie to było dobre. Kapitalna komedia kryminalna z dużą dawką humoru. Co tutaj się działo? Kot inteligentniejszy od człowieka. Mało tego, że posiada siedem żyć, to jeszcze do tego cechuje się szóstym zmysłem. W tej książce świat został przedstawiony z perspektywy kota. Dialogi, monologi i przemyślenia Sheili to wisienka na torcie. Uśmiałam się niesamowicie. Sama mam kota i przez moment zaczęłam się zastanawiać nad niektórymi sytuacjami. Powiedzenie "Dom bez kota to głupota" jest trafione w punkt. Gościnna wizyta Romy Winkler w tej książce to prawdziwa niespodzianka. Państwo Dębscy w nowej odsłonie poradzili sobie wyśmienicie. Pomysł, żeby kotu "udzielić głosu" był przedni. Jeżeli macie ochotę na kryminał i komedię w jednym, to polecam.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Agora.

Znudziły wam się ociekające krwią kryminały z brutalnymi morderstwami? Sięgnijcie po książkę autorstwa Beaty i Eugeniusza Dębskich pt. „Siódmy koci żywot”.

„Umrzeć - tego się nie robi kotu.

Bo co ma począć kot

w pustym mieszkaniu.”

Myślę, że gdyby Sheila mogła mówić ludzkim głosem, zacytowałaby wiersz Szymborskiej.

Sheila to kotka, która jest świadkiem zabójstwa. Widzi, jak jej opiekun, były serbski szczypiornista, Jovan ginie z ręki nożownika. Postanawia zrobić wszystko, aby znaleźć sprawcę i pomścić śmierć swego pana. Tym bardziej, że nadarza się doskonała okazja, bo trafia w ręce pani komisarz Magdy Borkońskiej, która wraz z zespołem policjantów prowadzi śledztwo w sprawie tego tajemniczego morderstwa. Sheila próbuje naprowadzać panią komisarz na ślady, które mogą przyczynić się do szybkiego ujęcia sprawcy i wyjaśnienia tajemnicy morderstwa. I tak powoli rozkręca się akcja, od której w finalnej części trudno się oderwać.

Ciekawym zabiegiem w książce jest sposób prowadzenia narracji. Raz opowiada nam o wydarzeniach trzecioosobowy narrator, w którego opowieści czasami występują strumienie myśli Magdy Borkońskiej. W innych rozdziałach głos zabiera Sheila i zapoznaje nas ze swoim kocim punktem widzenia. Myśli kotki, jej język, sposób myślenia wywołują uśmiech na twarzy, wprowadzając odrobinę dobrego humoru do powieści. Podziwiam autorów za wybujałą wyobraźnię i umiejętność wczucia się w sytuację Sheily. I oczywiście za język - zwłaszcza za kocie neologizmy, choć cała powieść napisana prostym, swobodnym stylem. To sprawia, że książkę czyta się bardzo szybko i z przyjemnością.

„Siódmy koci żywot” nie jest książką ambitną, ale czy zawsze musimy sięgać po utwory z najwyższej półki? Warto od czasu do czasu sięgnąć po ciekawą lekturę, która z jednej strony wywołuje uśmiech na twarzy, a z drugiej nie do końca zwalnia z myślenia. A jeśli do tego dodamy fakt, iż przez moment możemy znaleźć się w kociej skórze, to z pewnością dobre argumenty za tym, aby zapoznać się z treścią tej książki. Zachęcam do lektury!

PS Zdaje mi się, że na stronie 143 utworu wkradł się chochlik drukarski w zdaniu:” Właściwie w tym momencie byłam tu jedynym kotem nie skrzywdzonym przez życie i ludzi.” Moim zdaniem „nieskrzywdzonym” powinno się napisać łącznie, a może się mylę?

Po raz kolejny duet autorski Państwa Dębskich spisał się doskonale. Ich najnowszą powieść „Siódmy koci żywot” czyta się z ogromną przyjemnością, jest ona połączeniem lekkiego kryminału i komedii. W czytelniczą podróż autorzy zabierają nas, już tradycyjnie, do ich rodzinnego Wrocławia.

Jovan, Serb z pochodzenia, zostaje zamordowany we własnym mieszkaniu przy ulicy Grochowej. Jedynym świadkiem zbrodni jest jego kotka Sheila. Śledztwo w tej sprawie prowadzi Magda Borkońska, komisarz policji na wrocławskim Grabiszynku oraz jej współpracownicy. To właśnie Magda, nie znajdując innego rozwiązania, postanawia przygarnąć i zaopiekować się kotką zmarłego Serba. Śledztwo toczy się dość sprawnie, stróże prawa odnajdują nowe dowody rzeczowe w prowadzonej sprawie i poznają coraz więcej okoliczności tragicznego wydarzenia. Niczym po nitce do kłębka zbliżają się do rozwiązania kryminalnej zagadki. Jednak ich praca nie postępowałaby tak skutecznie, gdyby nie pomoc Sheili, która postawiła wesprzeć swoją nową właścicielkę w ujęciu mordercy. Ona dyskretnie, ale też niezwykle rezolutnie naprowadza komisarz Borkońską na trop przestępcy.

Książkę czyta się po prostu doskonale. Mimo, że mamy tu morderstwo oraz kilku groźnych przestępców, powieść odbiera się lekko, jest ona doskonałą czytelniczą rozrywką. Do takiego jej odbioru przyczynił się prosty, przepełniony humorem język. „Siódmy koci żywot” nie jest obciążony też brutalnymi scenami i wulgarnymi wypowiedziami (chyba, że za przekleństwo uznamy powiedzenie używane przez Sheilę „O Kocia Macierz!”). Po książkę sięgnąć bez obaw mogą zagorzali przeciwnicy krwawych kryminałów i brutalnych przestępstw. Niebanalnie autorzy opisali proces prowadzenia dochodzenia, pokazane je mamy z dwóch perspektyw - człowieka (Magdy Borkońskiej) i kotki, to oni są bowiem narratorami w powieści. Pełne dowcipu były dialogi czworonogów, z których dowiedzieć się było można, co myślą ludziach i jak nas oceniają. Kocie spotkania na działkach, ich dyskusje i afirmacja chwil wolności są przezabawne. W całej książce odczuwa się ogromną sympatię pary autorów do miauczących czworonogów oraz szacunek dla ich niezależności i inteligencji.

Beata i Eugeniusz Dębscy jak zwykle nie zawiedli, można na ich twórczości polegać jak na słowie Zawiszy. Stworzyli idealną lekturę dla miłośników kotów rasowych i dachowców, ich właścicieli i podwórkowych dokarmiaczy. Przyjemność z czytania będą mieli również mieszkańcy Wrocławia, którzy dzięki książce poznają swoje miasto z kociego punktu widzenia. Będzie to również doskonała lektura dla wszystkich czytelników szukających w książce rozrywki i kryminalnych emocji.

Już w najbliższą środę, czyli 26 kwietnia, premierę będzie miała książka, która według mnie ma jedną z ciekawszych okładek. Odkąd zobaczyłam pierwsze grafiki wiedziałam, że u mnie na półce musi stać przodem, broń Boże grzbietem! I tym samym, postanowiłam, że czytanie jej to tylko w wersji elektronicznej, żeby nie zniszczyć wersji papierowej. Na szczęście czytać skończyłam zanim odebrałam paczkę z tym cudeńkiem, ale nadal zerkam na nią z przyjemnością, choć po lekturze, to i z ogromnym zrozumieniem kim jest kotka z okładki. No ale jak wiadomo, nie oceniamy książki po okładce, więc treść to inna para kaloszy, a czy również świetna i godna uwagi?

Poznajemy Jovana i jego kotkę, Sheilę. Ten pierwszy niestety od razu traci swoje życie. Zostaje zamordowany, a ponieważ nie ma dziewięciu żyć jak kot, to pada trupem. Sheila siedzi w tym czasie na balkonie i wszystko widzi bardzo dokładnie, w tym twarz zabójcy. W tym momencie postanawia, że zemsta musi zostać dokonana. Tyle, że jest kotem i może to nie być wcale takie proste...

I w zasadzie nic więcej wiedzieć nie trzeba aby stwierdzić czy ma się ochotę na przeczytanie takiej książki. Ja uwielbiam historie opowiadane z perspektywy zwierząt, więc nie wahałam się ani chwili. Sheila jest typowym kotem więc wszystkim scenom towarzyszy spora dawka humoru. A ponieważ tylko osiem procent ludzi spiera się ze swoimi kotami, to gdy charyzmatyczna pani komisarz wchodzi z nią w pewnego rodzaju relację, postanawia, że będzie podążać jej ścieżkami. Czy to doprowadzi je do mordercy?

Z jednej strony to kryminał pełną gębą, bo jednak mamy trupa, zagadkę, a z drugiej strony nieco komedia, bo jednak mamy sporą dawkę genialnych tekstów, które powodują, że można wybuchnąć śmiechem nad książką, choć miejscami nie wypada.

Od pierwszych stron czułam, że to są w stu procentach moje klimaty i się nie pomyliłam. świetnie opowiedziana historia, zagadka kryminalna, którą chce się rozwiązać, a jednocześnie poprzebywać z temperamentną kotką jeszcze choć chwilę. Czy pogniewałabym się gdyby Dębscy zrobili z tego serię? Ani trochę!

Szczerze polecam, to taka książka do zabrania w walizkę na wakacje i przeczytania podczas leżenia na leżaku tuż przy basenie. A do tego ta okładka... no, kawał dobrej roboty!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Agora.

Beata i Eugeniusz Dębscy to duet pisarki, który może poszczycić się pięcioma wspólnie napisanymi książkami. Cztery z nich to cykl o detektywie Tomku Winklerze, który, jak dotąd, nie trafił w moje ręce. Mam nadzieję, że to się zmieni i będę mogła ocenić starania twórcze pary. Pod koniec kwietnia, a konkretnie 25 kwietnia, w polskich księgarniach ma ukazać się „Siódmy koci żywot”- polska komedia kryminalna. Książka ta jest już w moim posiadaniu dzięki Wydawnictwu Agora i Agencji PRart Media, a w sposób szczególny pragnę podziękować pani Bognie Piechockiej, która chyba telepatycznie odkryła moją wielką miłość do kotów. Zwolennicy tych wspaniałych, pięknych i mądrych zwierzaków zakochają się już w okładce, która jest przecudowna, ale przecież nie o okładkę tylko chodzi. Czy sama akcja okazała się wciągająca? Według mnie tak, ale należy zwrócić uwagę na coś kluczowego- NIE jest to typowy kryminał, w którym wszystkie rozdziały przerażają i wywołują dreszcze na ciele odbiorcy. Owszem, mamy morderstwo, dochodzenie i szukanie winnego, ale w tym wszystkim musimy też przygotować się na ogromną dawkę humoru, bo autorzy zdecydowali się na zupełnie inną szatę językową. Jeśli zatem ktoś jest smutny, przygnębiony, ale też ma duszę osoby ciekawskiej to „Siódmy koci żywot” jest właśnie dla kogoś takiego!

Pewnego dnia w swoim mieszkaniu ginie szczypiornista Jovan. Mężczyzna jest Serbem z pochodzenia, wcześniej był bardzo zaangażowany we wspomnianą wyżej dyscyplinę sportową, a potem, dla zarobku, imał się innych zajęć. Mimo, że Jovan uchodził za kogoś bardzo postawnego, zginął od jednego precyzyjnego ciosu nożem. Wszystko to, za drzwiami balkonu widzi jego wielka miłość, czyli Sheila. Nie mogła ona jednak wezwać pomocy, krzyczeć czy zadzwonić po policję, ponieważ nie jest człowiekiem. Sheila, nazywana później także Szelką, jest piękną… kotką. W sprawę zamordowanego szczypiornisty włączony zostaje duet policyjny, czyli komisarz Magda Borkońska, nazywana w zespole Viledą,

i Maciej Malicki. Próbują oni ustalić, kim był mężczyzna ubrany na sportowo, z bejsbolówką na głowie i z laptopem Jovana pod pachą. Chcą też poznać opinie o denacie od sąsiadów, a szczególnie od Marianny Włodarczuk, która czasem zostawiała sąsiadowi swojego psa. Czy policjanci szybko rozwiążą sprawę? Jaką opinię wyrobił sobie Jovan wśród sąsiadów? Co powie o nim jego była żona, Mila? Dlaczego mężczyzna się rozwiódł i czy ma to coś wspólnego z jego smutnym końcem? Kryminały, nawet z dawką humoru, mają to do siebie, że szczegóły nie mogą być ujawnione, a zatem zapraszam czytelników do zapoznania się z rozdziałami książki.

Narracja stworzona przez autorów ma charakter dwutorowy. Poznajemy szczegóły śledztwa z perspektywy policjantów, a szczególnie zaznajamiamy się z dedukcją prowadzoną przez Magdę Borkowską. Innym znowu razem poznajemy bardzo mądre, ale i śmieszne myśli Sheili, pięknej kotki. Czy konkretne postępowanie zwierzaka wciągnie czytelników i zrozumieją oni zaproponowaną grę słowną? Tego nie wiem, ale stuprocentowi fani kociego futerka z całą pewnością będą zachwyceni. W końcu jest to KRYMI-MIAU!

W książce podoba mi się jeszcze coś- zakładałam zupełnie inne zakończenie, a tymczasem zostałam poczęstowana odmienną puentą, co bardzo dobrze wpływa na ogólną ocenę lektury. Zdaję sobie sprawę, że dobrane słownictwo i historia śmierci Jovana przedstawiona z perspektywy jego kotki wymagały ogromu pracy twórczej. Możemy zatem pochwalić duet pisarski za niewątpliwie wyczuwalną fantazję.

Czy polecam powieść? Jeśli ktoś chce się zanurzyć w policyjnym śledztwie, ale też zabawić i przeczytać coś niecodziennego, to jak najbardziej „Siódmy koci żywot będzie dobrym wyborem.. Powieść tę czyta się wręcz ekspresowo, dlatego jeden wieczór wystarczy, by poznać odpowiedzi na pytania kłębiące się w głowie odbiorcy.

Jovan został zamordowany. Tragedia – wiadomo… Na szczęście Sheila wszystko widziała. W tym szczęściu jest jednak pewne nieszczęście – Sheila jest… kotką. I jasne jak słońce, że nic nie powie. Kiedy do sprawy śmierci serbskiego szczypiornisty zostają przydzieleni komisarz Magda Borkońska i Maciej Malicki, kotka postanawia włączyć się do akcji i wspomóc policjantkę w wykryciu sprawcy zbrodni dokonanej na jej właścicielu. Od tej pory każdy ruch policjantki must be approved by the cat.

Ja w zasadzie nie przepadam za komediami kryminalnymi, nigdy zbrodnie nie wydawały mi się zabawne i w sumie z rzadka (prawie wcale) sięgam po ten gatunek, dlatego ogromnie się zdziwiłam, że powieść tak bardzo przypadła mi do gustu. Napisana lekkim, bardzo współczesnym językiem, bez zbędnych udziwnień i sztucznie literackich stylistyk, po prostu, samo życie i normalna, żmudna, policyjna robota, przeplatana środowiskowym slangiem. Komisarz Borkońska to błyskotliwa i skuteczna policjantka. Mimo że dla podwładnych złośliwa i często wredna, to jednak wzbudzająca ogromne pokłady sympatii. Razem z Joanną Samolej uważam je za najbardziej wyraziste postaci w powieści. Maciek Malicki… oj, tu już sprawa wygląda gorzej… no nie polubiłam chłopa ani troszkę. Jego siermiężny dowcip i luzacki styl bycia był irytujący, na granicy infantylnej głupoty. Nawet Sheila go nie polubiła, a z kotem się przecież spierać nie będę – nie mieszczę się w tych mitycznych ośmiu procentach…

Wątek kryminalny początkowo rozwijał się powoli, wręcz leniwie, lecz w pewnym momencie akcja zaczęła się zagęszczać i zrobiło się naprawdę ciekawie. Historia została osnuta wokół bałkańskiej gangsterki i zmyślnie zaimplementowana na polski grunt. Zagadki śledcze, nieuchwytny sprawca, nowe tropy i kot w roli detektywa, w połączeniu z dużą dawką humoru czynią powieść niebanalną i ożywczą. Idealną na wieczorny relaks lub towarzyszkę podróży.

Sympatycy Tomka Winklera z poprzedniej serii autorów znajdą tutaj miły akcent, a mnie ucieszyła ciekawostka na temat profesora Bralczyka.

Długo się zastanawiałam, jak podsumować moje wrażenia i przypomniała mi się taka reklama bananów, która twierdziła, że jest zwykły banan i banan Chiquita. Ja za bananami nie przepadam, więc porównania nie mam, ale kryminałów przeczytałam całkiem sporo i tu się wypowiedzieć mogę: normalnie uznałabym tę książkę za zwykły kryminał, ale obecność Sheili sprawia, że jest to kryminał z pazurem. Epizody przedstawione z kociej perspektywy nadają powieści klimatycznej świeżości, są zabawne i trafne. Obraz człowieka widziany kocim okiem niestety nie zawsze jest dla naszego gatunku przychylny, ale jako była właścicielka kota mogę stwierdzić, że w wielu punktach prawdziwy. Początkowo trochę się obawiałam tej kocie perspektywy śledczej, ale niepotrzebnie – wyszło świetnie.