Siedem lat ciemności

Mój maż lubi w zabawny sposób komentować tytuły książek. Nie przepuści żadnemu autorowi, ani żadnemu typowi powieści. Kiedy podekscytowana wyjęłam z kartonika „Siedem lat ciemności” Jeong You Jeong, zauważyłam, jak nabiera powietrza żeby zacząć tyradę. Szybko rzuciłam: „koreański thriller”. Odpowiedział tylko: „Może być mocne” i pokiwał z aprobatą głowa. Czy jest to mocna powieść? Lepiej. To doskonały thriller psychologiczny.

W powieści odkrywamy jak doszło do „tragedii na jeziorze Seryong”. W tym miejscu znaleziono zwłoki młodej dziewczyny. Policyjne śledztwo kończy się ujęciem winnego, a następnie zostaje wymierzona kara. Syn tego człowieka żyje z piętnem mordercy, a po latach odkrywa co wydarzyło się naprawdę. Odkrywa dziwną grę między trzema aktorami tamtych wydarzeń – swoim ojcem, jego podwładnym, który potem się nim (synem skazanego) zaopiekował oraz ojcem zmarłej dziewczyny.

Każdy kto aspiruje do miana pisarza powinien przeczytać „Siedem lat ciemności”. Ta książka jest pozbawiona zbędnych słów. Każdy wątek, każdy dialog coś czytelnikowi pokazuje – albo odsłania fragment tego co zdarzyło się nad jeziorem Seryong, albo pokazuje nam co sprawiło, że dana postać dokonała takiego wyboru, dlaczego zachowała się w dany sposób. Te dwa elementy są istotą powieści. Dodatkowa linia fabularna pokazuje, jaki wpływ tamta tragedia ma na Sowona, czyli syna oskarżonego o morderstwo. Uderzające są słowa młodego chłopaka: „To, że nadal miałem dwie nogi, ręce, oczy i duszę, utwierdzało mnie w przekonaniu, że wciąż jestem człowiekiem, że nie zamieniłem się w potwora.”* Spróbujcie wyobrazić sobie, jakiego ostracyzmu musiał on doświadczyć.

Na uwagę zasługuje również najczarniejszy, najmniej ludzki charakter w powieści. Metodyczny, analityczny, wpływowy. Nie akceptuje sprzeciwu. Nawet śmierć musi się go słuchać: „To jednak oznaczało, że Seryong nie żyje, znalazła się na zawsze poza jego zasięgiem. Za nic na świecie nie chciał o tym myśleć. Musiał je obie, matkę i córkę, sprowadzić tam, gdzie ich miejsce.”**

„Siedem lat ciemności” przypadnie do gustu czytelnikom, którzy lubią spokojnie prowadzoną akcję. Próżno tu szukać sztrzelanek i pościgów. Fabuła jest oszczędna, skoncentrowana na bohaterach. To ich autorka pieczołowicie buduje. Gdyby porównać tę powieść do obrazu tło byłby rozmyte, a postacie namalowane z dbałością o najmniejsze detale. Styl Jeong You Jeong sprawia wrażenie zimnego, zdystansowanego. Przypomina mi sposób działa wspomnianego już najczarniejszego charakteru (patrz akapit wyżej). I to służy powieści. To zimno, paradoksalnie, pomaga wyeksponować emocje bohaterów. Sprawa, że akcenty są położone we właściwych miejscach.

Wokół brutalnego i mrocznego wydarzenia autorka buduje portrety psychologiczne postaci. Moim zdaniem, to jest kwintesencja dobrego thrillera psychologicznego. Takie jest „Siedem lat ciemności”. Książka klimatyczna, doskonale napisana. Czytanie jej było dla mnie ogromną przyjemnością.

* Jeong You Jeong, „ Siedem lat ciemności”, przeł. Anna Diniejko, Łukasz Janik, wyd. Mova, Białystok 2022s. 20.

** Tamże, s. 125.

Pewnej nocy niedaleko jeziora Seryong trzej mężczyźni robią coś, czego nie powinni. W tym samym czasie ginie jedenastoletnia dziewczynka. Po wyłowieniu jej ciała z jeziora, policja szuka mordercy, a ci, którzy mają nieczyste sumienie, rozpoczynają niebezpieczną grę pozorów.

Wkrótce jeden z pracowników zapory zostaje skazany za zabójstwo i oczekuje na egzekucję. Jego syn, Sowon, żyje z piętnem dziecka mordercy i zostaje zepchnięty przez innych na margines.

Pewnego dnia, po siedmiu latach od tragedii, otrzymuje tajemniczą przesyłkę, która ma rzucić trochę światła na wydarzenia tamtej pamiętnej nocy.

🛶🕰️

,,Siedem lat ciemności" to historia o poważnych błędach i o tym, jak mogą rzutować na całe nasze życie. To także opowieść o kłamstwach, przemocy i samotności.

Książka reklamowana jest jako thriller psychologiczny, lecz warto zaznaczyć, że nie obfituje ona w dynamiczne zwroty akcji, zwłaszcza że od początku wiadomo, kto jest mordercą. Autorka zdecydowanie bardziej skupia się na portretach psychologicznych bohaterów, na tym, co ich ukształtowało, a także na ich relacjach rodzinnych.

Dużym atutem powieści jest mroczna i duszna atmosfera, a niekończąca się gra pozorów między trzema mężczyznami sprawiała, że śledziłam fabułę z zainteresowaniem. Bardzo podobały mi się też sceny z nurkowaniem. Uważam, że doskonale wzbogaciły klimat powieści.

Nie jest to najłatwiejsza w odbiorze książka, ale na pewno nie można jej odmówić oryginalności i dużego ładunku emocjonalnego.

Jeśli szukacie przejmującej, mrocznej lektury, która oderwie Was od schematycznych thrillerów, śmiało sięgnijcie po ,,Siedem lat ciemności".

„Jak daleko posuniesz się, by utrzymać kontrolę?”

Historia małego chłopca, Sowona, który na swych barkach dźwiga piętno bycia synem mordercy. Jego życie nigdy nie było łatwe, próbuje zrozumieć co tak naprawdę się wydarzyło, jak doszło do tragedii. Jego ojciec przebywa w celi śmierci, oczekuje na wykonanie wyroku. Został oskarżony o zabójstwo jedenastoletniej dziewczynki, córki bogatego, bardzo brutalnego człowieka, który znęcał się nad rodziną. Chłopiec nigdzie na dłużej nie może zagrzać miejsca, jego krewni rozdzielili między sobą jego majątek, jednak nikt nie chce opiekować się nim na stałe. Jest przerzucany od jednego krewnego do drugiego, nie chcą mieć do czynienia z synem mordercy. Czy ojciec Sowona rzeczywiście jest mordercą? Wszyscy wiedzą jaka jest prawda, ale panuje wszechobecna zmowa milczenia i strach przed zemstą bogacza. Mija siedem lat wydaje się, że Sowon w końcu odnalazł względny spokój. Razem z byłym współpracownikiem ojca, który przygarnął chłopca, wynajmują niewielki pokój, pracuje. Do czasu, aż jego opiekun znika, a on znajduje niewielkie, tajemnicze pudełko…

Mrok, gęsta duszna atmosfera jest wszechobecna. Akcja powieści toczy się swoim rytmem i niepokoi. Wielowątkowa, zawiła fabuła ciekawie poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe wzbudza ogromne, skrajne emocje. Ukazuje codzienność, wzajemne zależności, trudne relacje międzyludzkie w świecie, kulturze o którym do tej pory miałam nikłe pojęcie. Początkowo miałam trudności w rozeznaniu się kto jest kim, w pewnym monecie wszystko wskoczyło na swoje miejsce, a ja nie mogłam oderwać się od lektury. Narracja toczy się z kilku perspektyw, co daje nam szersze, wnikliwsze spojrzenie na rozwój wydarzeń. Sawona polubiłam od razu, podziwiałam go. Chłopiec stracił wszystko co miał najcenniejsze, a otoczenie zamiast wesprzeć piętnuje, naznacza, szydzi. Dlaczego ma cierpieć za nie swoje winy?

Niepokojąca intryga, jakby ktoś zawsze ingerował w życie chłopca, informował otoczenie o jego przeszłości. Tajemnicza skrzynka bardzo niepokoi, Sawon musi zmierzyć się z prawdą i przeznaczeniem, Podejmuje ryzyko, trudne, mozolne śledztwo. Dokąd go zaprowadzi? Czy prawda ujrzy światło dzienne? Pomimo przeciwności losu i dyskryminacji przez otoczenie Sawon podejmuje kolejne próby normalnego życia, nie jest mu łatwo. Czy znajdzie kiedyś wreszcie spokój? Samotność, wykluczenie, dzieciństwo przepełnione przemocą, kłamstwa, dążenie do odkrycia prawdy, zemsta. Ciekawe i zajmujące opisy otaczającego świata. A w tle przerażający, chwilami brutalny obraz systemu, w którym przyszło żyć naszym bohaterom.

Wciągający, niepokojący, chwilami szokujący thriller. Może emocji i niepewności. Smutek, rozpacz, determinacja. Zakończenie zaskakuje i… porusza. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

„Siedem lat ciemności” to międzynarodowy bestseler Jeong You Jeong. Mnie niestety nie powalił na kolana. Szczerze powiem nawet mnie lekko rozczarował. Historia ukryta na kartkach tej powieści nie zmroziła mojej krwi w żyła – a mocno na to liczyłam. Śmiało mogę stwierdzić, że „Siedem lat ciemności” to przeciętny thriller psychologiczny. Jak dla mnie akcja za wolno się toczyła. Fabuła również jakaś taka nijaka. Jedynie bohaterowie bardzo dobrze rozrysowani. Podobały mi się dokładne opisy otoczenia.

Razem z głównym bohaterem Sowonem przeżywałam jego dramaty. Od początku życia nie miał lekko. Apogeum przypadło, gdy miał 11 lat. Wtedy wydarzyła się straszna tragedia. Jego ojciec został oskarżony o zamordowanie pewnej dziewczynki. Mało tego dorzuci mu również morderstwo żony i ojca tej dziewczynki. Chłopakowi do końca życia będzie towarzyszyła łatka „syn mordercy”. Do tego dorzucę jeszcze kilka lat tułaczki pomiędzy jego rodziną. Nikt z rodziny rodziców nie chciał zajmować się synem mordercy z obawy przed szykanowaniem. Zabolało mnie to, że cały majątek Sowona rozdzielili pomiędzy sobą – a traktowali chłopca gorzej niż psa. Szczyt chamstwa. Zaopiekował się nim podwładny jego ojca – pan Ahn. To on traktował go jak swojego syna. Jednak to i tak nie starczyło. Ktoś intensywnie sprawiał, że co chwilę musieli zmieniać miejsca zamieszkania. Komu zależało na tym, żeby syn mordercy nie mógł wieść normalnego i szczęśliwego życia?

Co tak naprawdę stało się z jedenastoletnią dziewczynką Seryong? Czy faktycznie zamordował ją Choi? A może za jej śmierć odpowiedzialny był pan Ahn? Czy możliwe jest, żeby za śmierć córki odpowiedzialny był jej własny ojciec? To bardzo bogaty człowiek. Był damskim bokserem. Jego żona i córka musiały przy nim chodzić jak w zegarku. Jeden fałszywy ruch i potrafił je skatować. Dziewczyny już kilka razy uciekały z domu, jednak jak się ma kasę można szybko namierzyć swoje zguby. Czy zabił córkę, ze złości na swoją żonę, która uciekła od niego na dobre? Czy to mógłby być jeden z głównych powodów? Kiedyś na oczach swoich kobiet zamordował kotkę i dwójkę jej kociąt, jedno dało radę uciec. Doprowadził również swoją żonę do poronienia. Tak mocno ją pobił. Oczywiście potem za to że poroniła ponownie oberwała. Czy taka bestia ma prawo do życia? Wszyscy wiedzieli co on im robił. Nikt im nie pomógł z obawy o swój los. Panu Yongje się nie podskakuje. A jak już się to zrobi to potem się za to słono płaci.

Dzięki tajemniczej przesyłce dostarczonej naszemu bohaterowi powoli poznajemy prawdę dotyczącą tragedii sprzed siedmiu lat. Mniej więcej w połowie książki zaczęłam domyślać się zakończenia. Czy życie Sowona po tylu latach nadal jest zagrożone?

Jeżeli macie ochotę poznać thriller psychologiczny z Korei Południowej to zapraszam do przeczytania „Siedmiu lat ciemności”.

Siedem lat to kawał czasu; wszystko może się zmienić. Jednak nie dla niektórych- ci z nas, którzy najbardziej pragnęliby zapomnienia, nigdy nie otrzymają tej łaski.

Siedem lat temu świat Sowona zmienił się na zawsze. Jego ojciec został oskarżony o morderstwo, a miasteczko, w którym dotychczas mieszkał, zniknęło z powierzchni ziemi za sprawą otwartej śluzy. Przerzucany między rodziną nie może znaleźć swojego miejsca. A gdy już wydaje mu się, że wreszcie odnalazł spokój, to szybko na jaw wychodzi jego prawdziwa tożsamość. Już zawsze będzie synem mordercy, napiętnowanym w oczach każdej społeczności, do jakiej chciałby przynależeć.

Siedem lat po tragicznych wydarzeniach wydaje mu się, że wreszcie uzyskał coś na kształt spokoju. Wynajmuje maleńki pokoik wraz z dawnym współpracownikiem ojca i zarazem przyjacielem, który wziął go pod opiekę po miesiącach tułaczki. Zarabia na życie w małej aptece i od wielu miesięcy nikt nie spojrzał na niego jak na oszusta. Do czasu, aż ktoś nie podsyła jego szefowi gazety z artykułem opowiadającym o jego przeszłości, a jego opiekun znika bez śladu. Na progu czeka na niego tylko pudełko wypełnione materiałami, prowadzącymi chłopaka po meandrach przeszłości.

Ktoś bardzo chce, by Sowon odkrył prawdę. Prawdę, która od siedmiu lat kipiała pod powierzchnią, czekając na uwolnienie.

Koreański thriller psychologiczny? Jestem jak najbardziej na tak! Byłam ciekawa, jaka historia czeka mnie wewnątrz. Szczególnie, że zazwyczaj w moje ręce trafiają książki z naszego rodzimego podwórka. A czytanie lektury z tak dalekich rejonów to prawie jak poznawanie tamtejszej kultury.

Sowon żyje we względnym spokoju, a jednak gdzieś z tyłu głowy wciąż przygotowany jest do ucieczki. Nie dość, że w jednym momencie stracił oboje rodziców, to jeszcze został napiętnowany jako syn mordercy mimo, że nie miał żadnego udziału w tragicznych wydarzeniach. Siedem lat temu jego ojca uznano za winnego morderstwa matki, a jego pracodawca został uznany za zaginionego, choć większość również uważała go za kolejną ofiarę morderczego szału ojca Sowona. Ciała jednak do tej pory nie odnaleziono.

Jak długo w czyichś żyłach może buzować pragnienie zemsty? Myślicie, że to przypadek, że przy każdej przeprowadzce Sowona ktoś czuwał, by otoczenie szybko poznało jego prawdziwą tożsamość?

Na początku miałam dość spory problem z zapamiętaniem imion i przypisaniem ich do konkretnego bohatera, aczkolwiek ów kłopot pojawia się zawsze, gdy mam do czynienia z książką zagraniczną (oczywiście prócz tych, w których występują imiona angielskie, etc.). W toku historii ten aspekt przestał być jednak tak istotny, bowiem wciągnęła mnie sama fabuła. O ile tajemnicza przesyłka i późniejsze śledztwo Sowona nie doprowadziło do szybszego bicia serca, o tyle kwestie psychologiczne już zaintrygowały mnie bardziej.

Pomyślcie sami: nie dość, że musicie się mierzyć z najgorszą tragedią, jaką jest utrata bliskich, to jeszcze nie możecie liczyć na wsparcie czy współczucie otoczenia- oni tym bardziej Was piętnują, tylko dlatego, że ktoś z Waszej rodziny zabił człowieka. Nawet rodzina niechętnie przyjmuje Cię pod swój dach, jesteś dla nich tylko niepotrzebnym balastem. Ten fakt chyba uderzył mnie najmocniej- rozumiem pokutowanie za swoje winy, ale za czyjeś? To już kompletnie bez sensu. To tragiczne, ale właśnie tak jesteśmy ukształtowani. Nasz wzrok przyciąga odmienność, a czyjeś nieszczęście wręcz innych podnieca. I tak podziwiam głównego bohatera, że mimo tak wielu przeciwności i tak starał się wieść w miarę normalne życie, nie załamując się.

Co do samego amatorskiego śledztwa to owszem, wątek jak najbardziej na plus, aczkolwiek od rozpoczęcia historii zakładałam, że sprawy miały się zupełnie inaczej, niż było to przedstawione przez śledczych. Tak to już jest z thrillerami. Dlatego Siedem lat ciemności zyskuje w dużej mierze dzięki zawartych w niej emocjom, dzięki głównemu bohaterowi, którego czytelnik po prostu żałuje.