Sidła. Komisarz Sikora. Tom 2

Piotr Kościelny należy z pewnością do grona tych autorów, których książki nie bez powodu są oznaczane dobrze wszystkim nam znanym czerwonym kółkiem z wymownym „18+”. Co oznacza ten symbol i czego po nim możemy się spodziewać, tłumaczyć nikomu nie muszę.

„Sidła” to kontynuacja doskonale przyjętego „Łowcy”- mrocznego thrillera uhonorowanego Nagrodą Złoty Kościej 2021, co samo w sobie było z pewnością wysoko postawioną poprzeczką dla autora. Tym razem komisarz Sikora wraz z partnerami z wydziału zabójstw będzie musiał stawić czoła wyjątkowo brutalnemu „seryjniakowi”, o którego fakcie istnienia zaczyna być przekonany w toku prowadzonego śledztwa dotyczącego morderstwa młodych kobiet.

Spaczenie ludzkiej psychiki w tej książce sięga absolutnego minimum, a jej wyjątkowa brutalna fabuła ocierająca się mocno o elementy horroru ekstremalnego z pewnością zadowoli fanów mocnych wrażeń. O stylu samego autora ciężko mówić w przypadku książki o takiej właśnie tematyce. Język jest dosadny i wulgarny, a momentami niezwykle prosty. Nie przeszkadza to jednak w odbiorze treści, którą czytało mi się nadzwyczajnie lekko i szybko (żona z pewnością powiedziałaby, że to dlatego iż jestem psycholem i być może faktycznie ma trochę racji).

Proponowana przez Piotra Kościelnego zarówno ta książka, jak i cała seria nie jest dla każdego, co należy podkreślić ze stanowczością. Przeznaczone są dla mimo wszystko wąskiego grona czytelników, którzy poza wątkami rasowych thrillerów uwielbiają brutalność i spaczenie ludzkiego umysłu na poziomie absolutnego ekstremum. To wyjątkowo mroczny świat, w którym najlepiej odnajdą się czytelnicy umiejętnie rozróżniający fikcję literacką od rzeczywistości. Wydaje się, że takie książki się albo kocha albo nienawidzi bez zbędnej próby poszukiwania oceny pomiędzy. Moją opinię już znacie. Swoje zdanie wyróbcie sami, sięgając po książki. Pamiętajcie tylko, że ostrzegałem…

Współpraca z wydawnictwem Skarpa Warszawska.

Świetna.To prawdziwa uczta literacka dla fanów mocniejszej prozy, stąd nie bez powodu znalazła się adnotacja na okładce 18+ która jasno informuje że poziom brutalności mamy zapewniony na wysokim poziomie .

Od samego początku historii, autor z wielką dokładnością i niezwykłą skrupulatnością wprowadza nas w mroczny, a zarazem brutalny świat, z psychodelicznym dusznym klimatem oraz zagmatwaną zagadką kryminalną.Pełną ostrych, barbarzyńskich, momentami nawet krwawych obrazów zbrodni, co pozwala czytelnikowi lepiej poznać działania oraz umysł groźnego psychopaty.Poznajemy tu bohaterów,których nie koniecznie chciałabym znaleźć na swej drodze, są tu niesamowite zwroty akcji wraz z wielowątkową fabułą, gdzie niejednokrotnie przyjdzie się czytelnikowi zmierzyć z problemem przemocy domowej, brakiem dzieciństwa, miłości, traumatycznymi przeżyciami, bolesnymi wspomnieniami, toksycznymi relacjami, oraz homoseksualizmem ,który został napisany z klasą.

A zakończenie?No powiem ,że autor naprawdę się postarał,nie poszedł na łatwiznę,za co ogromne brawa.Polecam

Czy mieliście kiedyś tak, że czytając jakąś książkę, z jednej strony was od niej odrzucało, a z drugiej coś was do niej ciągnęło? Było w niej coś tak fascynującego, że nie potrafiliście przestać jej czytać? Tak właśnie wyglądało moje pierwsze spotkanie z twórczością Piotra Kościelnego i jego „Sidłami”. Spytacie zatem dlaczego? Dlaczego zdecydowałam się przeczytać tę książkę, w końcu na co dzień sięgam po zgoła odmienne gatunki. Po prostu – kierowała mną ciekawość. A że ciekawość to pierwszy stopień do piekła, to w tym przypadku wszystko się zgadzało. Bo oto wraz z pierwszą przewróconą stroną zstąpiłam do czytelniczego piekła, które pełne było brutalności, naturalistycznych scen przemocy i ludzkiej podłości w pełnej krasie.

„Sidła” to nie jest książka dla każdego. Nie bez kozery na okładce widnieje sygnatura 18+, bo za mroczną okładką kryje się równie mroczna treść. Ta powieść jest popaprana, że użyję tego określenia, ale ono właśnie pasuje mi tutaj najbardziej. Zaskakuje jednak fakt, że w tym „popapraniu” jest metoda, a historia nakreślona ręką Piotra Kościelnego pochłania nas bez reszty. Choć były momenty, że z obrzydzeniem odwracałam wzrok, to jakaś niewidzialna siła nakazywała mi czytać dalej. Brnąć w ten mrok, taplać się w tym bagnie dewiacji i czerpania chorej przyjemności z okaleczania i torturowania drugiego człowieka. I gdyby książka skupiała się tylko na takich scenach, przypuszczalnie odłożyłabym ją zniechęcona fragmentami epatującymi brutalnością w najmroczniejszym wydaniu. Ale nie one były najważniejsze, nie miały za zadanie, moim zdaniem, tylko szokować. Bowiem w całej historii odkrywamy drugie, psychologiczne dno. I właśnie to w głównej mierze zwróciło moją uwagę. Możliwość obserwowania niemal od samego początku tego, jak rodzi się zło, jak jego gen kiełkuje, podsycany kolejnymi tragediami, uzależnieniami, przemocą, a także… niekochaniem. Deficyt uczucia, który z jednej strony, paradoksalnie, był kotwicą, który nakazywał utrzymywanie relacji z osobą, która raniła w najgorszy możliwy sposób, a z drugiej, stanowił niejako argument dla kontynuowania makabrycznej "schedy".

Na początku przeszkadzał mi trochę pióro autora. Krótkie zdania i dosyć surowy styl sprawiały, że lektura wprawdzie przypominała jazdę bez trzymanki, jednak nie po gładkiej szosie, a po „kocich łbach”. Z czasem gdzieś ten dyskomfort się zacierał, bowiem Kościelny osadził akcję w środowisku policyjnym, gdzie konwenanse nie są na porządku dziennym. I tutaj ten język i styl pasowały idealnie. Podkreślały autentyczność i surowość pracy wydziału zabójstw, którą mogliśmy śledzić od zaplecza.

To, co chyba najbardziej mnie zaskoczyło, czego nie spodziewałam się po lekturze „Sideł” to wielokrotne wybuchy niepohamowanego… śmiechu! Uwielbiam taki humor! Komizm sytuacyjny, zabawne dialogi, takie typowo męskie rozmowy, to jest to, co bardzo lubię. I choć może zabrzmi dziwnie, że akurat na to zwracam uwagę, pisząc o powieści, która skupia się na tak brutalnym fundamencie, to muszę to zrobić, aby podkreślić, jak ciekawie autor to wszystko skomponował. Tam nie ma miejsca na przesadę. Mamy kompilację bardzo mrocznego i ciężkiego thrillera, który może być dla niektórych niełatwy w odbiorze. Znajdziemy tam również naturalistyczne i odpychające obrazy ze spełniania seksualnych, chorych fantazji. Do tego codzienne życie policjantów, ich relacje zawodowe, ale i osobiste, które stanowią uzupełnienie całej historii.

Podsumowując:

Sadystyczne morderstwa, przemoc psychiczna i fizyczna oraz ludzka podłość w najczarniejszym wydaniu – to i o wiele więcej znajdziecie w „Sidłach”. To stanowczo powieść dla ludzi, którzy w książkach lubią mroczne doznania, których nie odpycha naturalistycznie nakreślona fabuła. Którzy potrafią oddzielić prawdę od literackiej fikcji, a także nie boją się zanurzyć w pełnej skrajności i brutalności akcji, która rozwija się w szybkim tempie. Piotr Kościelny ukazuje całą historię z kilku perspektyw, dając czytelnikowi możliwość poznania motywów oprawców oraz strategii dochodzenia do prawdy funkcjonariuszy policji. A to wszystko okraszone nieoczywistym humorem, który dla jednych będzie tutaj delikatnym kuriozum, a dla innych idealnym dopełnieniem tej opowieści i świetną podbudową w fundamencie wiarygodności przedstawionego środowiska.

Wieczorową porą zapraszam was na recenzję książki, która wywołała we mnie ogromne pokłady zachwytu do tego stopnia, że co bym nie napisała to będzie wciąż mało, aby fascynować się twórczością autora.A mowa tutaj o "Sidłach" Piotra Kościelnego.

Pragnę również dodać, że to moje pierwsze spotkanie z autorem, co nie zmienia faktu że czuję się wręcz w 100% spełniona.A rzadko bywa tak, że można mi dogodzić 😜🤭

Aby nie przedłużać nakreślę wam troszkę fabuły.

~Na wrocławski komisariat policji przybywa Sylwia, która po swojej imprezie urodzinowej nie może odnaleźć przyjaciółki.Kobieta zgłasza jej zaginięcie, policja zaczyna poszukiwana zaginionej.

W tym samym czasie, znika kolejna kobieta, ale nikt jeszcze nie wiąże ze sobą obu spraw.

Jednak kiedy śledczy odnajdują ciało jednej z zaginionych kobiet okazuje się, że jest bardzo podobne do zwłok wyłowionych z Odry kilka miesięcy temu.

Jakichkolwiek śladów brak, więc kto dopuszcza się tych morderstw?

~"SIDŁA" Piotra Kościelnego to prawdziwa uczta literacka dla fanów mocniejszej prozy, stąd nie bez powodu znalazła się adnotacja na okładce 18+ która jasno informuje że poziom brutalności mamy zapewniony na wysokim poziomie 👌

~ Już od początku swej historii, autor z wielką precyzją i niezwykłą skrupulatnością wprowadza nas krok po kroku, w mroczny, a zarazem nieziemsko brutalny świat, z psychodelicznym dusznym klimatem oraz zagmatwaną zagadką kryminalną.Pełną ostrych, barbarzyńskich, momentami nawet krwawych "obrazów zbrodni", co pozwala nam lepiej poznać działania oraz umysł groźnego psychopaty.

Dodatkowo dzięki szczegółowym opisom mamy możliwość poznania genezy rodzącego się zła, zła w ludzkiej postaci, które ewoluowało okaleczając i zadając ból swoim ofiarom.Tak właśnie poznajemy narodziny prawdziwego zwyrodnialca, degenerata, pozbawionego jakichkolwiek uczuć, które swoje podłoże zawdzięcza patologicznej, chorej rodzinie.

~ Oprócz zagmatwanej i zawiłej sprawy kryminalnej połączonej z dewiacją oraz świetnie nakreślonymi bohaterami, których nie koniecznie chcielibyśmy znaleźć na swej drodze, jak i zawrotnymi zwrotami akcji wraz z wielowątkową fabułą, niejednokrotnie przyjdzie nam się zmierzyć: z problemem przemocy domowej, brakiem dzieciństwa, miłości, syndromem Sztokholmskim, traumatycznymi przeżyciami, bolesnymi wspomnieniami, toksycznymi relacjami, depresją, lękami oraz homoseksualizmem (napisanym z klasą)

~Mogłabym tutaj pisać, tak bez końca, dlatego powiem wprost: czapki z głów!Czytajcie bo z pewnością książka wniesie się na wyżyny swojej popularności.

Fani "Czwartej małpy" J.D.Barkera, a nawet słynnych "Skradzione laleczek" będą miło ukontentowani z zawartości.Jak dla mnie bomba więc polecam dalej!Niech będzie tutaj o niej głośno! J.K.