Sami w eterze

Lubicie czytać o ludziach, którzy mają podobny zawód bądź pasje jak Wy? Ja bardzo! Dlatego nie musiałam się długo zastanawiać nad sięgnięciem po powieść "Sami w eterze" autorstwa Olivie Blake. Książka została przepięknie wydana nakładem Wydawnictwa Muza. Za egzemplarz powieści do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuję bardzo wydawnictwu.

Dwójka głównych bohaterów przypadkiem, a może było im to pisane, spotyka się w zbrojowni Instytutu Sztuki. On jest doktorantem matematyki, ciągle rozmyślającym o podróżach w czasie i wielowymiarowości. Ona jest kłamczuchą i fałszerką cierpiącą na chorobę afektywną dwubiegunową. Ich znajomość początkowo zwyczajna i skupiająca się na rozmowach powoli przeradza się w coś więcej. Jak potoczy się ta historia dowiecie się sięgając po powieść.

Ludzie przepełnieni obsesjami, z chorobami, które często są piętnowane w społeczeństwie potrafią ukazać prawdziwy sens istnienia i miłości. To jak autorka opisuje ich relację i wszelkie przemyślenia pomaga nam lepiej zrozumieć ich i ich choroby. Dlatego właśnie uważam tą książkę za wartą uwagi.

Początkowo bardzo trudno było mi się wgryźć w fabułę, nie mogłam przebrnąć przez początkowe rozdziały i co chwilę odkładałam książkę. W końcu udało mi się oczyścić umysł i znów do niej usiąść by wręcz przepaść w tej historii. Jeszcze w trakcie książki trafił mi się moment zwątpienia, ale to tylko przez zachowanie głównej bohaterki, kto czytał zapewne zrozumie, o którą sytuację chodzi.

Ogromnie podobały mi się naukowe rozważania i rozmowy bohaterów o różnych teoriach i twierdzenia przez nich przedstawiane. Ta część książki była dla mnie najbardziej interesująca i ciekawa.

Jeśli lubicie nietuzinkowe opowieści o miłości, pełne rozważań o czasie i przestrzeni to zapewne będziecie tą powieścią oczarowani!

,,Sami w eterze" to romans, który ma kilka elementów charakterystycznych dla powieści psychologicznych. Książka Olivie Blake z pewnością na tle swojego gatunku wyróżnia się przede wszystkim klimatem i podejściem do relacji romantycznych. Nie ma tu typowego romantyzmu, zamiast tego czytelnik obserwuje kruchą kondycję ludzkiej egzystencji, toksyczne relacje i tragiczną miłość.

Na początku powieści zabieg zastosowania pięknego, lirycznego i naukowego języka podczas rozmów głównych bohaterów a używanie wulgarny, prostego i pozbawianego środków stylistycznych języka w stosunku do reszty działał, ponieważ ciekawie korespondował z naturą Alda i Regan oraz tym, jak byli postrzegani przez naturę. Język i styl autorki w tej książce został pięknie wykorzystany.

,,Sami w eterze" Olivie Blake jest zaskakującym doświadczeniem czytelniczym. Autorka wyrywa opowieść miłosną ze znanych ram i opowiada ją w swoim stylu. W tej powieści znajdziecie oryginalny początek i wyjątkowych bohaterów. To książka pełna kontrastów i aluzji.

Ta książka sięgnie do cząstki waszej duszy, którą skrywacie z przyzwyczajenia pod płaszczem codzienności i na 300 stron pozwoli wam doznawać wszystkiego czego się boicie lub skrycie pragniecie.

Regan jest kreatywną duszą, z przestępstwem na koncie. Zakochana w sztuce, chodzi do psychoterapeuty, nie dogaduje się z rodziną, która ma co do niej wymagania.

Myślę, że jest tak złożoną postacią, że każdy z nas poczuje z nią więź. W końcu sami ulegamy presji społeczeństwa i rodziny.

Aldo jest geniuszem matematycznym. Próbuje rozpracować świat i relacje za pomocą równań, by choć trochę zrozumieć dlaczego ludzie zachowują się w nim jak w ulu. Po nieudanej próbie samobójczej, postanawia odkryć jak podróżować w czasie.

Regan i Aldo spotykają się przypadkiem. Zawierają umowę, że poznają swoje dusze i umysły na sześciu spotkaniach, które okazują się rozpoczęciem czegoś niepowtarzalnego.

Ta książka trafiła w moje serce i duszę od pierwszych stron. Jest napisana przepięknym lirycznym językiem, który sprawi, że powieść czyta się dłużej niż przeciętny romans ale to tylko pozwala na zatrzymanie się na akapicie i rozkoszowanie się piórem Olivii. Dajcie waszym umysłom odczytać słowa, by dusza mogła się rozkoszować.

Obawiałam się, że 6 rozmów przejmie fabułę całej książki ale tak się jednak nie stało. To bohaterowie są głównym wątkiem. To historia poza schematami, pokazująca jak dwie różne osoby, znajdują siebie samych i nawzajem pośród eteru, który ich przytłacza.

To faktycznie opowieść o miłości, miłości dojrzałej, z rysami na szkole, pełnej skrzeczących myśli i bólu. Autorka faktycznie opisała miłość od a do z, a nie tylko jak bywa w romansach te urocze momenty i za to kocham tę książkę. Za jej autentyczność.

Dwie perspektywy pozwalają na zbliżenie się jeszcze bardziej bohaterów i praktycznie oberwania ich z prywatności. Przesiadujemy w ich głowach, odbierając każde z ich 5 zmysłów i w tym się zatracimy. Aldo rozumuje w bardziej matematyczno-fizyczny sposób, za to Regan odczuwa wszystko całą sobą, w barwach uczuć. Są swoimi przeciwieństwami ale łączy ich jedno - ból niezrozumienia i poczucie samotności. Oddzielnie są złamanymi duszami ale razem, niczym odłamki szkła, tworzą lustro.

To jest historia do której będę wracać gdy czarne chmury przysłonią mi ostatni promień słońca.

Zwracacie uwagę na polecenia książki? Wielokrotnie są w formie, jednego krótkiego zdania na okładce książki bądź w środku. Niejednokrotnie spotkałam się również z poleceniami znanych autorów, które mają chyba za zadanie przyciągnięcie większej liczby czytelników. Osobiście podchodzę do takich poleceń z rezerwą. Ostatnio w moje ręce wpadła mi książka "Sami w eterze" Olivie Blake, przyciągnęła mnie swoją okładką, która w swojej prostocie jest niezwykle piękna. Przyznaje, że nie tylko okładka przyciągnęła moje oko, zajrzałam do opisu, co niezmiernie rzadko mi się zdarza i odkryłam, że może to być coś dla mnie, romans z wieloma trudnościami do przejścia. Zdarzało mi się czytać wiele romansów, mają to do siebie, że muszą być jakieś komplikacje, lecz te, które spotkały głównych bohaterów, są ekstremalnie trudne. Dla tych trudności również sięgnęłam po tą książkę, ponieważ mogłam spodziewać się czegoś więcej po książce.  

 

Dwójka bohaterów, Aldo Damiani i Charlotte Regan, mają za sobą wiele przejść, cierpią na choroby, które w jakiś sposób mogłyby wykluczyć ich, że społeczności, a jednak odnajdują się w tym świecie. On, doktorant cierpiący na depresję kliniczną, z jego głowy nie chcą wyjść myśli o podróży w czasie. Ona jest za to, fałszerką dzieł sztuki, co jest dość ciekawe, ponieważ poznają się w zbrojowni Instytutu Sztuki, lecz fakt, iż jest fałszerką, nie jest tak istotny, jak ten, że cierpi na chorobę afektywną dwubiegunową. Oboje robią wszystko, by się nie zakochać w sobie, czy uda im się to? 

 

Spotkaliście się kiedyś z książką, w której narratorem jest osoba chora psychicznie? Ja pierwszy raz się z czymś takim spotkałam i ciężko było mi się wbić w narrację, tym bardziej że w książce Olivie Blake “Sami w eterze” mamy dwóch narratorów, którzy cierpią na różne choroby psychiczne. Autorkę poznałam dzięki poprzedniej książce “The Atlas six” i podczas lektury tamtej książki miałam problem ze wciągnięciem się w nią, autorka ma dość specyficzny styl pisania i ciężko mi się jej poprzednią książkę i z bólem serca przyznaję, że przy tym tytule miałam ten sam problem. Nie mogłam się w nią wgryźć, często ją odkładałam, szybko zapominałam, o czym czytałam, co jest dość sporym minusem w tej książce. Jednak muszę nadmienić, że książka broni się okładką, która nie tylko cieszy oko, lecz również dłoń, faktura okładki jest bardzo przyjemna i nie palcuje się w ogóle. 

Sam pomysł na historię jest również sporym plusem tej książki, z czasem im bardziej zagłębiałam się w nią, coraz bardziej mi się podobało i właśnie dla samej historii, choć napisanej w dość specyficzny sposób, warto sięgnąć po ten tytuł. Nie jest to romans, który jest powielany, jest to dość specyficzny romans, a co za tym idzie, jest nowy i nieszablonowy. 

Spodobał mi się sposób wtrącania dodatkowych uwag przez autorkę. Dzięki nim można sobie wyobrazić, jakby bohaterowie byli aktorami na scenie. Mój problem ze stylem autorki chyba jest spowodowany tym, że książka jest napisana w dość poetycki sposób. Miłość głównych bohaterów jest bardzo trudna i może nawet niemożliwa, co wraz z wręcz poetycką oprawą daje naprawdę świeżą książkę.  

Podsumowując, chciałabym wam ją polecić, pomimo tego, że mi osobiście nie podeszła, ale to tylko stylem autorki, sama historia tego pięknego romansu, jest bardzo pociągająca i warta uwagi. Uważam również, że będzie pięknie prezentowała się na półce, co dla okładkowych srok, jest ważnym aspektem.  Premiera tego tytułu będzie miała miejsce 26 kwietnia, a ja dziękuję bardzo wydawnictwu Muza za książkę do recenzji.

„Więc kiedy ludzie mówią, że są sami w eterze…? Mają na myśli, że są sami we wszystkim.”

„Sami w eterze” to opowieść o miłości. Miłości trudnej, pełnej poświęceń, wzlotów i upadków. Miłości, która może okazać się zgubą, jak i wybawieniem.

Sześć to liczba idealna. Sześć rozmów wystarczy, żeby poznać człowieka. Czy wystarczy, aby go pokochać? Zatracić się w tym uczuciu i stracić głowę dla drugiej osoby? Jedno przypadkowe spotkanie, spontaniczna decyzja o rozmowie z nieznajomym, a życie Alda (doktoranta z obsesją na punkcie podróży w czasie) i Regan (fałszerki cierpiącej na chorobę afektywną dwubiegunową) na zawsze zmieni swój bieg.

Ta książka na pewno Was zaskoczy. Sięgając po nią spodziewałam się, że będzie to lekka i przyjemna historia obyczajowa. Dostałam jednak o wiele więcej – historię dwojga ludzi, skomplikowanych i pełnych wad. Ludzi, którzy usilnie starają się w sobie nie zakochać, a ich wzajemna zależność zarazem ich fascynuje, jak i przeraża. Ludzi, którzy jednocześnie wzajemnie się niszczą i wspierają.

Dawno nie czytałam tak pięknie napisanej książki. Każde zdanie mnie zachwycało. Czasami nawet te proste okazywały się zdumiewająco trafne. Czas spędzony z tą książką na pewno nie był stracony. Czytanie jej było niesamowitym doświadczeniem – trudnym, ale wyjątkowym.

Zdaję sobie sprawę, że przez liczne filozoficzne rozważania i dużą liczbę opisów nie będzie to pozycja dla każdego. Nie polecam jej też młodszym czytelnikom, jest to raczej tytuł dla osób powyżej 16 roku życia.

Nie jest to książka, przez którą się płynie, którą czyta się błyskawicznie. Z całą pewnością ta historia Was pochłonie, ale trzeba ją sobie dawkować. Na pewno jednak nie będziecie żałować żadnej minuty spędzonej z tym tytułem, a myśleć o nim będzie jeszcze długo po zakończeniu lektury. Ja znalazłam w niej wszystko, czego potrzebowałam, nawet o tym nie wiedząc. Mimo tego, że jest dopiero początek roku, śmiało mogę stwierdzić, że „Sami w eterze” będą jedną z ulubionych książek tego roku, a może nawet i życia. Niech to zdanie ostatecznie odda mój nieskończony zachwyt i miłość do tej książki, mam bowiem wrażenie, że żadne słowa nie będą wystarczające, aby w pełni ukazać jej piękno.

„Sami w eterze” to książka, która dość mocno mnie zaskoczyła i z całą pewnością nie jest to lektura dla każdego. Wszystko dlatego, że zawiera motyw chorób psychicznych, a do najłatwiejszych on nie należy.

Z cala pewnością podczas czytania trzeba się mocno skupić, ponieważ jest to historia pełna chaosu. Jednak fakt, że autorka ma niesamowity warsztat pisarki to przez powieść dosłownie się płynie, ale i mocno ją przeżywa. Historia bohaterów bardzo mocno chwyciła mnie za serce i zmusiła do wielu refleksji.

Regan I Aldo to postacie o ekscentrycznych osobowościach, które z jednej strony są od siebie tak różne, ale i zarazem podobne. Czytając ich historię ciągle miałam z tyłu głowy, że jest to coś niezwykle realnego, ale i abstrakcyjnego. Nie jest to romans, którego można było się spodziewać. Miłość otoczona jest tutaj siłą destrukcji, matematyką, czy sztuką. Wszystko wykracza tutaj po schematy, a dzięki temu o książce ciężko jest zapomnieć.

„Sami w eterze” zmusza do refleksji nad życiem i miłością. Pomimo, że jej lektura wymaga ogromnej dawki skupienia to warto ją przeczytać. Zdecydowanie polecam! Premiera już 26 kwietnia.

Aldo i Charlotte wpadają na siebie w Instytucie Sztuki. On jest doktorantem zafascynowanym podróżami w czasie. Ona jest fałszerką dzieł sztuki. Cierpi na chorobę afektywną dwubiegunową. Zaburzenia nie są przeszkodą w znajomości tej dwójki. Dzięki spotkaniom świat dla nich staje się inny.

Historia jaką stworzyła Olivie Blake jest o ludzkich wadach, o poczuciu, że zasługujemy na miłość, wystarczy jedno spotkanie, jedno spojrzenie by zmieniło się nasze życie. Ta książka jest skomplikowana i bardzo głęboka, skłania czytelnika do przemyśleń.

Początek historii jest interesujący, wciąga. Są fajne dialogi o pszczołach, podróżach w czasie oraz sztuce. Było kilka świetnych tekstów. Jednak im dalej tym robi się monotonnie i powolnie. Nie ma dużo dialogów, większość książki to myśli, miejscami trudne do zrozumienia. Aldo i Charlotte mimo ekscentrycznych osobowości, postanawiają, spróbować być razem, mimo iż są osobami głęboko wadliwymi, które mają wadliwy związek.

Podobał mi się bardzo pomysł mężczyzny na wykorzystanie sześciu rozmów.

Ta książka dla jednego czytelnika będzie świetna, a w szczególności dla tego, który kocha historie oparte na postaciach z niekonwencjonalnymi romansami i pisarstwem, które jest liryczne, a dla innego będzie to irytujące. Musicie sami przeczytać i się przekonać.