Sabat czarownic. Beatrice Scarlet. Tom 2

Opowieść jest bardzo intrygująca, ciężko oderwać się od fabuły i bohaterów... Sam wątek życia społecznego czy kwestie medyczne budzą wiele pytań i ciekawość czytelnika.

Napięcie rośnie wraz z każdą przeczytaną stroną. Pozycja godna polecenia, więc.. Polecam 😉

WIEDŹMY CZY OFIARY?

No i jest. „Sabat czarownic”, druga część losów Beatrice Scarlet, trafiła na sklepowe półki, trafiła w ręce czytelników i fanom Mastertona, a szczególnie fanom części poprzedniej, robi naprawdę dobrze. Niby to tylko thriller, pomieszany z horrorem i historią, ale thriller, a to gatunek, który dogorywa już od tak dawna – szczególnie jakościowo – że chyba jest już żywym trupem, którego ruszać się nie chce. A jednak autor „Manitu” dał radę. Po raz kolejny zresztą.

Londyn, rok 1758. Beatrice Scarlet jakoś sobie radzi. Praca w przytułku dla kobiet upadłych sprawia jej nawet przyjemność, jej samej udaje się nawiązać relacje, a wręcz i więzi z podopiecznymi, a one na dodatek zyskują szansę powrotu do społeczeństwa, dzięki wsparciu zatrudniającego je kupca. Ale z tym wsparciem coś jest nie tak. Kolejne kobiety, które trafiają do niego do pracy znikają bez wieści, a na dodatek kupiec twierdzi, że zaginione były… wiedźmami. Ale Beatrice, jak to ona, nie wierzy w nadprzyrodzone rzeczy i kierując się logiką i faktami chce ujawnić światu prawdę…

Graham Masterton to jeden z mistrzów horroru, co do tego nikt nie ma chyba wątpliwości. Ale, jak niemal każdy pisarz, nie samym tworem gatunkowym żyje, dlatego w swojej twórczości nie żałował nam poradników seksuologicznych, romansów, powieści historycznych i thrillerów. Z thrillerami zresztą było mu tak po drodze, że stworzył jedną z najeżonych serii tego typu ostatnich lat, bo tym właśnie jest cykl o Katie Maguire. A Beatrice Scarlet to taka jej dawniejsza wyraja, mająca mniej możliwości technicznych przy swoich śledztwach, mniej wsparcia także, ale wcale nie mniej zapału. I to w tym wszystkim fascynuje. Te ograniczenia, ramy i problemu, jakie ma.

A przy okazji ma też pokręcone sprawy, którymi zająć się musi. Bo kto, jak nie ona? Jedyny głos rozsądku i logiki w rzeczywistości, gdzie wierzy się w wiedźmy i złe siły. A te przypadki, które bada to takie sprawy, że w siły nieczyste uwierzyć można. Bo Masterton nie wyzbywa się tu swojego zamiłowania do horroru, wręcz przeciwnie, czym przyjemnie przełamuje schemat i intryguje. Bo jak tu może nie intrygować nas jak bohaterka rozwikła sprawę, która wydaje się paranormalna? I co właściwie się okaże? Bo jeśli paranormalne, to będzie fajne przełamanie, jeśli nie, będzie intrygujące, jak uda się to normalnie i logicznie wytłumaczyć.

No i jest tu klimat, dobra akcja, niezłe postacie i pisarstwo na poziomie. Bo Masterton wciąż świetnie pisze, potrafi zbudować świetny nastrój, zaserwować przyjemnie uchwycone realia czy rzucić jakimś trafnym porównaniem. Mnie to kupuje, chociaż za historycznymi książkami – czy to stricte, czy quasi – po prostu nie przepadam. Ale Masterton, to Masterton, nawet jeśli jego lektury były rozczarowaniem, a nieraz były, zawsze miał w sobie coś, co sprawiało, że sięgałem po kolejne. I ta powieść też coś ma, a przy okazji nie rozczarowuje.

„...człowiek prędzej atakuje niż szatan, zwłaszcza jeśli przyłapie się go na robieniu tego, co nie trzeba.”

Pierwszy tom serii zatytułowany „Szkarłatna wdowa” prowadził po aurze wierzeń w demoniczne istoty, diabelskie sztuczki, przekraczające ludzkie pojmowanie moce. Czarownice, wiedźmy i sekutnice rzucały urok na wszystkich i wszystko, co tylko im nie przypasowało lub sprzeciwiło się. Niewielkie pasma z tego klimatu odrodziły się w drugim tomie „Sabat czarownic”. Tym razem to szatan wydawał się wieść prym, z ogromną pomocą mrocznej i ciemnej natury człowieka, przerażającym obliczem wciągającym w koszmar. Beatrice Scarlet, główna bohaterka serii, ponownie zaskakiwała wyjątkową intuicją i niezwykłymi umiejętnościami. Zdolna, utalentowana, wykształcona przez ojca mistrza aptekarstwa, przynosiła ludziom ulgę w cierpieniach własnoręcznie przygotowywanymi miksturami. Ale kobiety z połowy osiemnastego wieku były oficjalnie dopuszczane do nauki, musiały ukrywać wiedzę, inaczej posądzano je o konszachty z diabłem i kończyły tragicznie. 

Podróż z mężem pastorem za Atlantyk, do amerykańskich lasów Sutton, oprócz dwójki dzieci przyniosła też tragedie. Trzy lata po śmierci ukochanego, pięcioletni syn zostaje porwany, najprawdopodobniej przez Indian, a wszelki ślad po nim zaginął. Beatrice z powodu utraty miejsca na plebanii musiała wrócić do Londynu, niestety tylko z maleńką córką, i pracować w schronisku dla zbłąkanych kobiet. Ówczesna stolica Anglii nie należała do czystych i bezpiecznych. Zło czaiło się nie tylko w pozbawionych światła zaułkach i wąskich ulicach, ale również w miejscach, w których powinno gościć jedynie dobro. Scarlet od początku wyczuwała, że nie wszystko w przytułku było takim, jakim powinno być, dostrzegała nieścisłości tam, gdzie nie miały prawa zaistnieć. W jej detektywistycznym umyśle natychmiast odezwały się alarmujące dzwonki, a intuicja podpowiadała, aby podążać tropem niewyraźnych śladów, jeśli chciała poznać prawdę. 

Graham Masterton ciekawie prowadził postać, wybijał ze stereotypowego postrzegania kobiet w tamtych czasach, silnie osadzał we wciągającej intrydze z elementami sensacji. Powieść czytałam gładko i z entuzjazmem. Doceniłam wzorcowo rozłożoną dynamikę napięcia i emocji, oraz atrakcyjnie zapleciony ciąg nagłych zwrotów akcji. Jak na tego autora przystało, pojawiały się mocne brutalne sceny skręcające w stronę dewiacji i obrzydzenia, bohaterowie nie byli oszczędzani fizycznie i psychicznie, zaś nikczemność i podłość przybierały szalenie wyraziste kształty. Kilku elementów scenariusza zdarzeń łatwo domyśliłam się, szybko określiłam czarne charaktery. Ale i tak Masterton podkręcał wyobraźnię i sugerował grozę, nie na wysokim poziomie, lecz wystarczającym do odczuwania przyjemności z czytania, wkręcenia się w nurt zdarzeń i przeniesienia w świat przesądów. Bookendorfina

Graham Masterton w swoim nowym cyklu zaskoczył czytelników nowym podejściem do tematu. Znany z klasycznych horrorów i twórczości mocno angażującej zmysły dziś zaproponował nam kostiumowy motyw thrillera w połączeniu z subtelną grozą. Na początku dość sceptycznie podeszłam więc do pierwszego tomu serii niepewna czy taka odsłona gatunku przypadnie mi do gustu, ale muszę przyznać, że dałam się porwać wydarzeniom i z przyjemnością sięgnęłam po kontynuację losów głównej bohaterki.

Powieść łączy w sobie kilka gatunków dlatego wydaje się taka ekscytująca. Masterton przekracza granicę horroru, thrillera, kryminału a nawet powieści historycznej tworząc z tego niezły misz-masz w bardzo smacznej odsłonie. Plastycznym stylem nastawionym na mocno emocjonalny wydźwięk wpływa na wyobraźnię czytelnika, która podczas czytania pracuje na najwyższych obrotach a kreacja bohaterów pozwala rozłożyć ich wybory oraz nadziałania na czynniki pierwsze za sprawą ciekawie przedstawionych, szczegółowych portretów psychologicznych.

Przenosimy się do osiemnastowiecznej Anglii, która rządzi się konkretnymi zasadami a wartości społeczne i moralne często wydają się barierą nie do pokonania. Beatrice Scarlet, bohaterka łącząca tomy serii, pokonuje niepisane granice i stara się udowodnić, że kobiety nazywane wiedźmami były tylko ofiarami ograniczonych ludzi. Inteligenta i pewna siebie ponownie zostaje wystawiona na próbę, ponieważ nie łatwo jest żyć kobiecie w tamtych czasach, szczególnie takiej, która potrafi przeciwstawić się innym. Beatrice pracuje w przytułku dla kobiet i nawiązuje ze swoimi podopiecznymi silną więź, więc gdy pewnego dnia znika siedem z nich kobieta wie, że dzieje się coś niedobrego. Postanawia wyjaśnić sprawę na własną rękę udowadniając, że za nietypową sytuacją może stać pewien handlarz tytoniem.

Trudno nazwać tą powieść straszną, ale na pewno klimatyczną, mroczną i czasami wręcz zmysłową. Udowadnia siłę kobiet w niełatwych dla nich czasach i jednocześnie zabiera nas w ekscytującą podróż ku odkryciu prawdy. Bohaterki, które zniknęły, okrzyknięte zostały wiedźmami igrającymi sobie z czarną magią a zarówno Beatrice jak i my, czytelnicy, wiemy że kryje się za tym coś znacznie głębszego. Podążamy więc wyznaczonymi tropami, unikamy ślepych zaułków i w klimatycznym, nastrojowym poczuciu lęku próbujemy rozwiązać zagadkę, ignorując krótkowzroczność mężczyzn.

"Sabat czarownic" wypada znacznie lepiej niż pierwszy tom serii. Autor widocznie się rozkręca, zaczyna się dobrze czuć w nowy otoczeniu. Kameralna, klimatyczna, kostiumowa odsłona thrillera w połączeniu z powieścią detektywistyczną prowadzą czytelnika w stronę licznych zagadek, tajemnic do rozwiązania oraz ponadczasowych wartości, które nie cichną mimo upływu lat. Może jedynie zmieniają formę. W towarzystwie bystrej i charyzmatycznej głównej bohaterki spędziłam cudowne chwile i już nie mogę doczekać się jej kolejnych przygód.

Graham Masterton ma bardzo bogaty dorobek literacki. W ostatnim czasie postanowiłam zapoznać się z ,,Sabatem czarownic", która stanowi ostatni tom serii.

W tym wydaniu Bratrice musiała zmierzyć się z kolejnym problemem. Bez wątpienia na jej uwagę zasługiwał pewien mężczyzna rzekomo chcący pomóc kobietom. Beatrice postanowiła dowiedzieć się na temat zaginięcia siedmiu kobiet nieco więcej.

Pozycja jest bardzo zgrabnie napisana i mimo jej obszerności sprawnie można się z nią zapoznać. Dodatkową korzyścią z sięgnięcia po ten tytuł są stosunkowo krótkie rozdziały, dzięki czemu czytanie można przerwać co kilka minut. Na uwagę zasługuje także możliwość zapoznania się z kontynuacją w niedalekiej przyszłości.

Autor wydała naprawdę sporo książek, więc każdemu uda się znaleźć taką, która pod względem tematycznym spełni jego oczekiwania. Mi w tym przypadku podobało się umiejscowienie fabuły w dawnych czasach. Na uwagę zasługuje także zakończenie.

,,Sabat czarownic" Grahama Mastertona to wciągający drugi tom serii, który warto mieć na uwadze w wolnym czasie.