Rzeźnik z Lyonu

„Sesje tortur trwały dziewiętnaście dni. Leżałam potem przywiązana przez krzesło, a on uderzał mnie kolczastą pałką. Złamał mi kręgosłup. Po jakimś czasie ocknęłam się. Obudziły mnie dźwięki fortepianu. Myślałam, że to sen. Kiedy otworzyłam oczy to był... Barbie. Grał na fortepianie.”

Historia Klausa Barbiego, "rzeźnika z Lyonu". Klaus Barbie był dowódcą Gestapo w Lyonie, jego okrucieństwo nie miało granic. Gwałcił, torturował i mordował. W komorach gazowych pozbawił życia tysiące niewinnych ludzkich istnień. Wraz z końcem wojny wszelki słuch o zbrodniarzu zaginął. Na jego ślad trafiono dopiero w 1970 r. jego proces śledził cały świat.

Autor nie daje nam suchych faktów, to pełna emocji historia okrutnego człowieka, który życie ludzkie miał za nic. Czytając o jego dzieciństwie – jego ojciec katował go - współczułam mu. Jednak czy złe dzieciństwa może tłumaczyć to jakim człowiekiem się stał? Był skrajnie okrutnym potworem. Pan Marcel nie ocenia, krótkie zwięzłe zdania, smagają niczym bicz. Sadyzm, bestialstwo, wymyślne tortury, w które sprawiały mu przyjemność, dramat niewinnych ludzi. Tylu negatywnych emocji dawno nie czułam podczas czytania…

Powieść jest sfabularyzowaną wersją faktycznych zdarzeń i czynów.

Mocna, dosadna, bolesna, trudna próba zagłębienia się i zrozumienia chorego umysłu. Prawda historyczna idealnie współgra z fikcją literacką. Nie jest to łatwa i przyjemna książka… Ale czytajcie, by nie zapomnieć, nigdy więcej nie dopuścić do tak przerażających, makabrycznych czynów. Bardzo polecam. Tatiasza i jej książki :)

BRUNETTE BOOKS

Czy są tu fani naprawdę mocnej i przerażającej literatury faktu?

Jeśli tak to koniecznie przeczytajcie "Rzeźnika z Lyonu Marcela Woźniaka. Jest to powieść na faktach o życiu nazisty Klausa Barbiego. Ostrzegam, że ta książka nie należy do lekkich. To, co wyprawiał Klaus Barbie - Rzeźnik z Lyonu przeraża i wstrząsa. Przyszykujcie sobie chusteczki, bo polecą Wam łzy. Autor opisał życie tego potwora od dzieciństwa do jego śmierci.

Dowódca Gestapo w Lyonie dopuścił się wielu okrucieństw, min. morderstw, gwałtów i tortur. Zbrodniarz posłał do komór gazowych w Auschwitz 44 żydowskich dzieci i tysiące dorosłych. Pojmał i zakatował Jeana Moulina, bohatera i organizatora tajnej armii francuskich bojowników.

Po wojnie uciekł, a był poszukiwany przez cały świat. Zmienił nazwisko i ukrywał się w Boliwii.

Jeśli jesteście ciekawi jak zakończyło się życie to koniecznie przeczytajcie tę książkę. Autor napisał książkę na podstawie raportów, relacji, nagrań, zeznań, dokumentów, faktów, do których dotarli przed laty wymieniali w biografii badacze, prokuratorzy i reporterzy. Autor wykonał kawał dobrej pracy.

Ta książka będzie idealna dla osób o stalowych nerwach. Ja uwielbiam historię i czytać biografie, reportaże, literaturę faktu o takich psychopatach i zwyrodnialcach. Moim zdaniem warto przeczytać książki o takich potworach. Zagłębić się w umysł takiego psychopatyczny i zastanowić się, dlaczego człowiek zostaje takim potworem. Od zawsze ciekawiła mnie psychika takich popaprańców.

To mocna i brutalna książka, która pokazuje nam okrucieństwo jednego z najgorszych zwyrodnialców II wojny światowej.

Autor napisał tę książkę takim językiem, że nawet jeśli ktoś nie lubi takiej tematyki wciągnie się w lekturę. Jestem pod ogromnym wrażeniem.

Czekam na następne książki autora i to z niecierpliwością.

Gorąco polecam!

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją książki Rzeźnik z Lyonu, która wyszła spod pióra Marcela Woźniaka. Autor przedstawił w niej historię Klausa Barbiego - szefa Gestapo w Lyonie. Jego jakże wdzięczne nazwisko zapadło mi pamięć w związku ze wzmianką na jego temat w filmie Wyścig szczurów. Zarówno film, jak i sytuacja były niezwykle zabawne. Zupełnie inaczej niż życie i postać Klausa Barbiego. Powiedzieć, że jego dzieciństwo było trudne to jak nic nie powiedzieć. Był dzieckiem niechcianym i niekochanym, a smutek i samotność, z jaką od najmłodszych lat musiał się mierzyć wywołały u mnie wielkie współczucie dla tego małego chłopca.

Myślę, że miało to niebagatelny wpływ na to, jakim potworem stał się w późniejszym życiu. Jako młodzieniec zafiksowany na punkcie ideologii faszystowskiej szybko piął się w górę w strukturach SS. Słynął z okrucieństwa. Z mordów, tortur i gwałtów, jakie zadawał swoim ofiarom. Mało tego! Napawał się krzywdą przez siebie wyrządzaną. Nie miało dla niego znaczenia czy ofiarą jest dziecko czy osoba dorosła. Co ciekawe dla swoich dzieci był niezwykle czułym i kochającym ojcem. Po wojnie Klaus Barbie zapadł się pod ziemię. Został odnaleziony w roku 1970 roku zupełnym przypadkiem - został rozpoznany na zdjęciu w gazecie. Okazało się, że przez wiele lat ukrywał się w Boliwii pod zmienionym nazwiskiem. Wówczas rozpoczęły się przygotowania do procesu, który miał na celu osądzić Barbiego za wszystkie jego zbrodnie. Proces ruszył ostatecznie w 1987 roku. Nieliczne ofiary zbrodniarza, którym udało się przeżyć spotkania z nim złożyły obszerne zeznania. Obraz okrucieństw Barbiego jest wręcz niebywały. Trudno było mi objąć umysłem to o czym pisał Marcel Woźniak. Autor wykonał wielką pracę i dokonał barfzo dokładnej analizy materiałów źródłowych. Dzięki temu przedstawił portret jednego z najbardziej okrutnych i pozbawionych choćby krzty człowieczeństwa zbrodniarzy wojennych. Książka mocna, brutalna i bardzo dobrze napisana.

Słyszeliście kiedyś o Klausie Barbie?

Jego historią, swego czasu, żył cały świat.

Wdzięczne nazwisko, patrząc na jego profil można pomyśleć, że był bardzo przystojnym mężczyzną.

A jednak ocalałe ofiary Kalusa wspominają jego ostre jak żyleta oczy i usta.

Nosi miano jednego z najgorszych, najbardziej sadystycznych nazistów w historii II wojny światowej.

Lubował się w wyciąganiu cennych informacji w najkrwawsze i bardzo wymyślne sposoby. Nie uciekał także od gwałtów i wysyłania do komór gazowych.

Książka została bardzo dobrze i ciekawie napisana. Chętnie sięgnę po inne publikacje autora.

Istotną kwestią jest fakt, że jest ona bardzo trudna ze względu na zbrodnie w niej opisane. Jestem naprawdę odporną osobą na różne krwawe opowieści obozowe a jednak tą bardzo ciężko mi się czytało.

Bardzo przeżyłam opisy przesłuchań i nie tylko. Książka zdecydowanie nie jest dla ludzi o słabych nerwach i tych bardzo wrażliwych.

Sam życiorys Barbie był naprawdę ciekawy. Wręcz jego trudne i przykre dzieciństwo wielokrotnie wywołało we mnie uczcie współczucia. Wydaje mi się, że to przez nie był tym, kim był.

Winę takiego wychowania ponoszą babcia i dziadek Barbie, matka oraz ojciec.

Niestety, nigdy nie dosięgnęła go ręka sprawiedliwości. W przypadkach takich osób, jakim był rzeźnik z Lyonu, powinny być wykonywane tortury i kary śmieci. Wyrok w więzieniu to dla nich raj.

Mimo, że od końca wojny minęły siedemdziesiąt siedem lat to pamięć o tamtych okropnych czasach ciągle w nas jest. Rodzą się kolejne pokolenia głodnych tych strasznych, ale jakże bohaterskich wydarzeń. Przy okazji przypominamy sobie również te osoby, które na naszą pamięć nie zasługują. Takim człowiekiem (choć to za dużo powiedziane) był Barbie. Nazista, zwierzę, potwór.

Marcel Woźniak przedstawia historię „rzeźnika z Lyonu”, Klausa Barbiego.

Nie będę oszukiwać. To nie jest lektura dla każdego, bo i bohater (a raczej antybohater) tej historii jest dość osobliwy. Dowódca Gestapo w Lyonie, który zasłynął z niebywałego okrucieństwa: mordów, gwałtów, tortur. Posłał do komór gazowych w Auschwitz 44 żydowskich dzieci i tysiące dorosłych.

Po wojnie szukał go cały świat, a Barbie zniknął. Ukrywał się z sukcesem do 1970 roku w Boliwii pod nazwiskiem Altmann. Jego proces śledzono z zapartym tchem i był jednym z najgłośniejszych w historii. Udowodniono mu zbrodnie skierowane przeciwko ludzkości.

Poznajemy potwora od momentu gdy był dzieckiem. I to właśnie te lata najwcześniejsze ukształtowały przyszłego zbrodniarza, który jako dziecko był katowany przez własnego ojca. Przepowiadano mu, że zostanie księdzem, jednak on wybrał zupełnie inną ścieżkę. Został członkiem SS i NSDAP. Hitler go fascynował. Bardzo szybko zaczął piąć się po szczeblach kariery. Odznaczał się ślepym posłuszeństwem i ciągłą gotowością do sadyzmu.

„Rzeźnik z Lyonu” to trudna pozycja, ale bardzo ważna. Pokazuje, że nawet po wielu, wielu latach możemy dochodzić sprawiedliwości. Nawet stary człowiek może odpowiedzieć za to czego dopuścił się będąc młodszym. Zbrodnie przeciwko ludzkości się nie przedawniają.

Książkę Marcela Woźniaka z pełnym przekonaniem polecam, przede wszystkim osobom o silnych nerwach, bo opisów znęcania się i tortur nie da się spokojnie czytać.