Prosektorium. Tajemnice polskich medyków sądowych

Jestem rozczarowana! Książka chaotyczna, porwane, pomieszane wątki zarówno pod względem czasu wydarzeń jak i osób o nich opowiadających. Do tego duża część książki dotyczy niezadowolenia z wynagrodzeń medyków sądowych, organizacji pracy i postrzegania ... nie doceniania ich profesji. Autor "prześliznął" się po temacie spisując często "słowo w słowo" wypowiedzi medyków nie siląc się na komentarz, przybliżenie kontekstu tych wypowiedzi. Osobom mniej obeznanych z tematem może też chwilami przeszkadzać specjalistyczny język. Najczęstszym pytaniem, jakie pojawiało się w mojej głowie podczas lektury było DLACZEGO. Niestety najczęściej pozostało bez odpowiedzi.

Właściwie nie wiem co było motywacją do napisania tej książki: szokowanie drastycznymi opisami zwłok? przybliżenie pracy medyków sądowych? Utyskiwanie na niedocenianie ich pracy, czy brak właściwego miejsca w umocowaniu prawnym? Nie wiem i z tej książki się tego nie dowiedziałam, a jest to główne DLACZEGO jakie mi towarzyszyło od początku do końca

Dawid góra otwarł mi drzwi chłodnych sterylnych sal, gdzie śmierć odzierana jest ze swoich tajemnic a ciało to nic innego jak materiał dowodowy. Pierwsze co mnie kupiło, to fakt, że książka jest prawdziwa, ona jest surowa i przedstawia fakty bez zbędnego wygładzania, pudrowania, bez nakładania filtra poprawności, jest brutalnie prawdziwa i właśnie dlatego tak fascynuje.

Każda z przedstawionych historii to trochę przepustka do innego dramatu ludzkiego, bo przecież każda śmierć to ludzki dramat. Autorowi udało się bardzo dobrze balansować miedzi faktami a emocjami, bo Góra nie skupił się na „sensacji”, a bardziej pokazuje medyków w sposób prawdziwy jako ludzi często zmęczonych, mających swoje ograniczenia, problemy, a finalnie będących często niedocenianymi zarówno zawodowo jak i finansowo. Uderzający był wymiar człowieczy, który mocno ukazał się w momentach przełomowych kiedy to gruby pancerz nawet najtwardszego medyka pęka, pod ciężarem sprawy łączącej się z danymi zwłokami.

Książka mimo że zapewne nie miała tego w swoim zamiarze ma momenty, które wywołują przeważnie, gdy skrupulatne opisy śladów tkanki mózgowej, rany, czy ślady pod paznokciami przypominają o ludzkim bestialstwie i patologii. Niezwykle doceniam tę książka za uczciwość, za brak upiększania i dramatyzowania na siłę, a brutalność jest tylko faktem, a nie sztucznym podbiciem emocji.

„Prosektorium” to książka intensywna, wymagająca i mogąca wywołać ciarki, ale takie pozytywnie szokujące, bo to niepowtarzalna okazja wejść tam, gdzie przeciętne ludzkie oczy nie sięgają. To tez przegląd ludzkich dramatycznych historii, gdzie ciało to tylko finał. Paradoks tej książki polega na tym, że jest o śmierci, a jednak opowiada sporo o życiu. Dla mnie bardzo zaskakujący i rzetelny reportaż.

W powszechnym rozumieniu, po śmierci dusza trafia do miejsca, w które wierzył zmarły, a ciało? No cóż, jeśli śmierć nastąpiła z przyczyn naturalnych i niepodejrzanych, to ciało trafia do zakładu pogrzebowego, jednak gdy śmierć nastąpiła z innych przyczyn np. sam*bójstwa, morderstwa, wypadku, lub gdy istnieje domniemanie jednego z powyższych, ciało trafia do zakładu medycyny sądowej i trafia w ręce medyków sądowych i techników.

Medyków sądowych jest w Polsce mniej niż 200 i rozlokowani są w trzynastu ośrodkach, choć najsłynniejsze ośrodki znajdują się w Krakowie i Warszawie, i to właśnie z tymi medykami, zwłaszcza z Krakowa rozmawiał autor reportażu „Prosektorium. Tajemnice polskich medyków sądowych” Dawid Góra.

Przyznaję, że myślałam, że medycy sądowi zajmują się tylko wykonywaniem sekcji zwłok, aby jak najlepiej opisać przyczyny zgonu i pisaniem opinii, nie pomyślałam, że zajmują się także wykonywaniem obdukcji, jak widać, człowiek całe życie się uczy.

Dawid Góra swoim reportażem otworzył mi także oczy na charakter pracy technika, który ma zdecydowanie więcej pracy, która wymaga specjalistycznego przygotowania, niż myślałam.

W reportażu poznajemy nie tylko ogólne procedury, ale zapoznajemy się z dziesiątkami przypadków, którymi zajmowali się biegli przez lata swojej pracy.

Niektóre przypadki mroziły krew w żyłach, zwłaszcza te dotyczące dzieci*bójstwa, czy gdy ofiarami przemocy były dzieci, niektóre wydawały się, aż niemożliwe, zdarzały się takie, w których rozwiązaniu pomogła znajomość nie tylko medycyny, ale również twórczości Artura Conana Doyle’a. Sprawa składu pietruszki początkowo wywołała we mnie niedowierzanie, abym po chwili, pokiwała głową i stwierdziła, no w sumie, czemu o tym nie pomyślałam. Niektóre przypadki, jak zadzierzgnięcia przy praktykach autosek*ualnych, wywołały u mnie kręcenie głową nie tylko z niedowierzaniem, ale i politowaniem – powinni otrzymać nagrodę Darwina.

Zaciekawiły mnie fragmenty dotyczące [Adres usunięty]. sekcji generała Sikorskiego, czy ofiar katastrofy smoleńskiej.

Choć ze względu na wykształcenie, nie jestem jedną z ofiar „syndromu CSI”, to doceniam, że ten temat został poruszony, dzięki temu uda się może odczarować pracę medyków sądowych i sprowadzić oczekiwania bliskich zmarłych do normalnych poziomów.

Ten reportaż, mimo że napisany bardzo przystępnym językiem, który przekazuje wiedzę i stara się trzymać emocje na wodzy, nie czyta się lekko, zwłaszcza gdy pojawiają się opisy drastyczniejszych zbrodni. Na szczęście Autor balansuje opisy przypadków, wywiadami z medykami sądowymi, dotyczącymi ich drogi zawodowej, co skłoniło ich do wybrania takiej specjalizacji, opisami procedur, czy nawet technik z wykorzystaniem nowoczesnego sprzętu, gdzie Polska jest prekursorem, a gdzie jeszcze gonimy Zachód.

Myślę, że mogę polecić ten reportaż zarówno studentom medycyny, którzy zastanawiają się na wyborem specjalizacji (w tym przypadku, może nie czytajcie fragmentów dotyczących wynagrodzeń), jak i wielbicielom true crime. Każdy znajdzie coś dla siebie.

Serdecznie polecam!

Gdyby śmierć mogła mówić… czy chciał(a)byś posłuchać jej historii? Czy odważył(a)byś się wziąć głęboki wdech i otworzyć te ciężkie, metalowe drzwi prowadzące do miejsca, gdzie życie naprawdę się kończy – i zaczyna opowieść ciała? Czy potrafił(a)byś stanąć nad stalowym stołem i zobaczyć w zimnych fragmentach anatomii prawdę, którą ktoś próbował ukryć?

„Prosektorium. Tajemnice polskich medyków sądowych” to książka, która nie pyta, czy jesteś gotów. Po prostu otwiera drzwi. I mówi: patrz.

Dawid Góra zaprasza nas do świata, który zwykle znamy tylko z seriali. Tam zawsze ktoś rzuci fachowym terminem, kamera odjedzie i już wiemy wszystko. Tu – nic nie jest proste. Tu każdy szczegół ma wagę. Każda rana mówi. Cisza krzyczy. I tylko medyk sądowy potrafi odczytać ten krzyk.

Czytając, czułam, że z każdą stroną stoję bliżej stołu sekcyjnego. Poznaję ludzi, którzy z chirurgiczną precyzją docierają do prawdy o śmierci. I im dalej brnęłam, tym bardziej uderzała mnie jedna rzecz: medycy sądowi mają serca zrobione nie ze stali, a z wrażliwości. Tylko inaczej ułożonej. Chronionej grubą warstwą doświadczeń.

Bo jak inaczej przetrwać pracę, w której każdy dzień zaczyna się od spotkania z tragedią?

Góra oddaje im głos. Prawdziwy – bez sensacji, bez szukania taniego efektu odbicia światła na skalpelu. To nie horror. To dokument tego, jak wygląda rzeczywistość, gdy człowiek przestaje oddychać. I tego, jak wiele można o nim jeszcze powiedzieć – właśnie wtedy.

Historie opisane w książce są szokujące, czasem niewyobrażalne, ale każda z nich ma sens: oddać sprawiedliwość tym, którzy już nie mogą o nią zawalczyć. Zestawienie spraw skrajnie brutalnych z niemal filozoficznymi refleksjami o śmierci sprawia, że nie da się czytać tego obojętnie. Raz łapiesz się za głowę, innym razem masz ochotę mocniej przytulić życie. Bo nagle czujesz, jak kruche jest to wszystko – skóra, którą mamy na twarzy, struktura kości, rytm serca.

Czytałam książkę czujemy fartuchy przesiąknięte zapachem formaliny. Widzimy brak budżetu, gigantyczną odpowiedzialność i świadomość, że błąd może zamknąć śledztwo na zawsze. A jednocześnie obserwujemy ogromną pasję. I czułość wobec tych, którzy już milczą.

Dla kogo jest ta książka? Dla każdego, kto ma odwagę poznać prawdę, która nie pachnie ładnie. Dla tych, którzy chcą wiedzieć, a nie tylko domyślać się. A przede wszystkim – dla tych, którzy wierzą, że praca medyka sądowego zaczyna się tam, gdzie kończy się nadzieja. I że to właśnie oni potrafią ją jeszcze czasem wskrzesić – w postaci sprawiedliwości.

Po lekturze jedyne, co chciałam zrobić, to dotknąć własnego pulsu i upewnić się, że nadal tu jestem. Że ciepło pod skórą to życie. I że ktoś, kiedyś, jeśli będzie musiał, odczyta moją historię tak samo uważnie.

Ocena: 10/10 – za prawdę, za szacunek, za odwagę zajrzenia tam, gdzie reszta świata odwraca wzrok.

☕ 𝚁𝚎𝚌𝚎𝚗𝚣𝚓𝚊 ☕

// współpraca reklamowa //

🄾🄲🄴🄽🄰: 9/10⭐

🅃🅈🅃🅄🄻: Prosektorium. Tajemnice polskich medyków sądowych

🄰🅄🅃🄾🅁: Dawid Góra

🅆🅈🄳🄰🅆🄽🄸🄲🅃🅆🄾: @wydawnictwomuza

🅂🅃🅁🄾🄽🅈: 320

Q: Interesowaliście się kiedyś, jak wygląda praca medyka sądowego?

Ciało większości z nas trafi tam po śmierci. Do prosektorium, gdzie medycy sądowi zajmą się odkrywaniem prawdy, na temat naszej śmierci. To swojego rodzaju magicy, którzy potrafią wyczytać z ciała wiele istotnych informacji. W zależności od celowości badania, mogą oni na podstawie obrażeń i stanu ciała, odtworzyć najbardziej skomplikowaną zbrodnie.

Swojego czasu temat medycyny sądowej bardzo mnie interesował. Zastanawiałam się nawet nad podjęciem studiów medycznych, aby później zostać takim właśnie lekarzem. Jednak wizja odbywania praktyk w szpitalu, skutecznie mnie do tego zniechęciła. Obecnie swoje zainteresowania z tematu medycyny sądowej oraz kryminalistyki rozwijam jedynie poprzez lekturę.

Autor wykazał się w tej książce niesamowitą umiejętnością pisarską. Mianowicie, dzięki jego opisom, można zobaczyć opisywane sceny jak prawdziwe. Myślę że to właśnie sprawiło, że ta książka jest taka dobra. To właśnie w reportażach tak istotne jest umiejętne operowanie językiem i opisami. Tutaj autor stanął jak najbardziej na wysokości zadania.

Sama tematyka książki jest raczej niszowa, jednak nas, jako ludzi ciekawi to, co nieznane, a w szczególności śmierć. Dlatego myślę, że wielu z was ta książka zainteresuje. Problemem może być jednak dosadność tej książki. Jeśli kogoś obrzydza krew i szczególnie brutalne opisy, to niestety nie jest to książka dla niego.