Nie śpię. Osobisty reportaż z życia bez snu

Strasznie długo czaiłam się na ten tytuł. Przyznacie, zgłębienie historii osoby, która od -nastu lat nie jest w stanie zaspokoić najoczywistszej ludzkiej potrzeby, wydaje się wielce intrygujące.

Bortne wybrał bardzo wartościowy sposób opowiedzenia historii bezsenności. Na niespełna trzystu stronach udało mu się zręcznie połączyć warstwę osobistych doświadczeń z fachowymi danymi medycznymi oraz - rzucanymi między wierszami, jakby od niechcenia - ciekawostkami i anegdotami. Te ostatnie zdecydowanie zaskarbiły największą część mojej uwagi. Jak wielką rolę odegrały zmiany w zakresie rytmu snu na upowszechnienie się nowych form meblarskich? Jaki kolor płytek łazienkowych jest najlepszy, gdy w grę wchodzi porządne wysypianie? Niewiarygodne, jak bardzo przymykamy oko na podobne niuanse, a jak ogromne wykazują one powiązanie z higieną conocnego spoczynku.

Co istotne - książki tej nie zaleca się traktować w kategoriach poradnika. Nie jest to magiczne remedium, po którym Wasze problemy ze snem odejdą w niepamięć. Naturalnie może być to swego rodzaju wstęp do autodiagnozy (choć sama nie mam większych trudności z zasypianiem, w końcu mogę właściwie nazwać tych kilka przejawów dyskomfortu, które udzielają mi się co jakiś czas), jednak żadną miarą nie zastąpi ona konsultacji z wykwalifikowanym specjalistą.

Bardzo doceniam ten pojedynczy głos jednego spośród całego ogromu "nieśpiących".

Sen, jeden z podstawowych procesów fizjologicznych, dzięki któremu się regenerujemy i nabieramy sił do życia na jawie. Gdy przychodzi bez problemów, zbytnio się na nim nie skupiamy. Wszystko zmienia się, gdy trafiają się nam bezsenne noce. Bezsenność może być chroniczna. Na taką odmianę cierpi Anders Bortne, autor reportażu Nie śpię, w którym opisuje swoje problemy ze snem już od szesnastu lat. Brak snu zawsze odbija się na naszym zdrowiu i jest powodem wielu chorób somatycznych i psychicznych. Autor dosyć skrupulatnie wymienia sposoby, jakich próbował, by wyleczyć się z bezsenności. W końcówce książki przyznaje, że najbardziej pomogła mu terapia poznawczo-behawioralna i kontakty z innymi osobami dotkniętymi zaburzeniami snu. Prawda jest taka, że kto zdrowo, smacznie sypia nigdy nie zrozumie tego, kto nie może zasnąć. Mi ten problem jest bliski, a mój "rekord" to pełne trzy doby bez snu. W moim przypadku doskonale sprawdziła się farmakologia, z której norweski pisarz moim zdaniem zbyt szybko zrezygnował i się do niej uprzedził. W mojej opinii jest to rozwiązanie dużo skuteczniejsze niż yoga czy akupunktura czy inne metody, na które natkniemy się w tej książce. Podnoszona jest tu kwestia, że problem bezsenności narasta, szczególnie u młodego pokolenia, natomiast jej leczenie wciąż pozostaje domeną niewielu lekarzy. Po przeczytaniu tej książki na pewno można nauczyć się pewnych technik, poprawiających nasz sen i zadbać o jego większą higienę, by noce kiedy Hypnos nie przychodzi należały do rzadkości.