Rzeźbiarka jesiennych mgieł. Leśne pejzaże. Tom 3

Myślę, że żadnego fana prozy obyczajowej nie muszę specjalnie namawiać do twórczości Joanny Szarańskiej, ale jeśli jakimś cudem jeszcze nie mieliście okazji zmierzyć się z jej książkami - natychmiast musicie nadrobić zaległości. Autorka pisze pięknie, życiowo oraz piekielnie emocjonalnie a tworzone przez nią sylwetki postaci są niesamowicie wiarygodne a także pozwalające nam w pełni się z nimi utożsamić.

Serię Leśne pejzaże polecam czytać z zachowaniem chronologii, ponieważ pisana jest na wzór sagi rodzinnej i łączy ze sobą wszystkie części losami bohaterów. Wielką przyjemnością jest obserwowanie zachodzących w nich zmian, wyborów z jakimi się mierzą a także wyciąganych konsekwencji a wszystko to okraszone solidną porcją serdecznych emocji. Szarańska umiejętnie posługuje się plastycznym stylem, kreśli wyjątkowy klimat a także bohaterów takich samych jak my, więc jej książka od pierwszej do ostatniej strony pochwalić się może dużą realnością oraz świadomością rozgrywanych wydarzeń. Nic nie jest tutaj przesadzone, nic nie tworzone na potrzeby chwili, czytamy bowiem o życiu, które niesie ze sobą różne wyzwania.

W Zwaliskach trwają przygotowania do wystawy. Maria zrobi wszystko. by wesprzeć Krystynkę i osobiście przypilnować postępu prac. Niestety jak się okaże, poważne problemy dopiero się rozpoczną. Kacper nalega, by malarka zamieszkała u niego. W końcu już raz dała się namówić. Jednak kiełkujące uczucie napotkało na swojej drodze przeciwności i dziś również zmierzy się z kolejnymi. Nikt bowiem nie może powiedzieć, że szczęście przychodzi łatwo. Tylko czy bohaterowie na pewno są gotowi na to co ich czeka?

Nastrojowa, klimatyczna, płynąca swoim rytmem. Nigdzie się nie spieszymy a jednak doskonale potrafimy odnaleźć się na kratach powieści i nie czujemy nudy, zwątpienia czy przestoju. Wręcz przeciwnie! Proza życia uderza w nas z każdej strony, pokazuje nieprzewidywalność oraz determinację drugiego człowieka w dążeniu do celu, uczy nas dbać o swoje sprawy i walczyć mimo silnych wiatrów. Autorka pięknie żongluje emocjami oraz sięga po wciąż aktualne wartości, pięknie pisząc o potrzebie miłości, akceptacji a także zrozumienia, jednocześnie udowadniając, że nic nie przychodzi łatwo, ani tym bardziej nie jest na stałe. Dlatego czytając powyższą powieść czerpiemy inspirację z pięknych słów i na wszystkie strony analizujemy losy bohaterów.

"Rzeźbiarka jesiennych mgieł" nie traci na wartości i utrzymując poziom swoich poprzedniczek po raz kolejny zaprasza nas do malowniczej wsi, w której wszystko może się wydarzyć. Pasja stanie na pierwszym planie, tuż po niej miłość rządząca się swoimi prawami a my z rosnącą ciekawością przerzucać będziemy kolejne strony, by dowiedzieć się co słychać u naszych ulubionych bohaterów. Joanna Szarańska pięknymi słowami maluje obraz niezapomnianych atrakcji, które pozostają w naszej głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony.

Trwają przygotowania do wystawy w Zwaliskach. Maria przyjeżdża do Granic by osobiście dopilnować zapięcia wszystkiego na ostatni guzik i zobaczyć się z targaną emocjami Krystynką. Marysia szybko odrywa, że nie tylko wystawa martwi starszą kobietę. Niestety tym razem przez wizytę siostry Krystynki, Katarzynę nie może zatrzymać się w domu pod lasem. Wobec tego ulega namowom Kacpra Kosińskiego by zatrzymała się w Siedlisku. Utulone jesienią siedlisko staje się naocznym świadkiem rodzącego się nieśmiało między nimi uczucia. Jednak Maria nie potrafi zapomnieć o przeszłości…

Nie ma na naszych rynku wydawniczym wielu książek, które mogą kojarzyć się z jesienią… Z opadającymi liśćmi mieniącymi się żółcią i czerwienią… Darami jesieni, wśród których mamy kasztany, żołędzie, dynie… Kwiatami, które jednoznacznie mogą kojarzyć się z tą porą roku… Ciepłym kocykiem. Kilka z nich czytałam, ale nie byłam w stanie wczuć się w ich klimat. Tak było dopóki nie sięgnęłam po Rzeźbiarkę jesiennych mgieł. Ta książka sprawiła, że dostrzegłam wszystkie zalety jesieni. Dostrzegłam i doceniłam… Autorka nie tylko w przecudowny, drobiazgowy i sugestywny sposób odmalowała zalety i kilka wad jesieni, ale także pozwoliła nam po raz kolejny towarzyszyć znanym i lubianym bohaterom. A działo się u nich sporo dobrego i troszeczkę złego. Na wierzch wypłynęło kilka sekretów z przeszłości…

Rzeźbiarka jesiennych mgieł to lektura szalenie nostalgiczna, ale zarazem lekka i przyjemna. Śledząc losy bohaterów bez najmniejszego problemu dało się wczuć w jesienny klimat. Bez problemu dało się poczuć jesienne zapachy, zobaczyć jesienne cudowności a pod stopami wyczuć dywan utkany z jesiennych liści. Rzeźbiarka jesiennych mgieł to wspaniała lektura, która szczerze przypadła mi do gustu.

🍂 „𝓡𝔃𝓮ź𝓫𝓲𝓪𝓻𝓴𝓪 𝓳𝓮𝓼𝓲𝓮𝓷𝓷𝔂𝓬𝓱 𝓶𝓰𝓲𝓮ł” 𝓙𝓸𝓪𝓷𝓷𝓪 𝓢𝔃𝓪𝓻𝓪ń𝓼𝓴𝓪🍂

 Szczęście ma smak jesiennych owoców 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

„Rzeźbiarka jesiennych mgieł” to jakże otulająca i kojąca opowieść o miłości, zawirowaniach życiowych i o pogodzie - tej jesiennej - która nie raz zachwyca kolorami, a innym razem wprowadza człowieka w ponury nastrój swoją aurą. 🍂

Joanna Szarańska stworzyła otulająca serię książek „Leśne Pejzaże” które wprowadzają czytelnika w odpowiedni nastrój, zgodnie z porami roku. Pierwszy i drugi tom oczarował mnie do tego stopnia, że musiałam sięgnąć po trzecią część! „Rzeźbiarka jesiennych mgieł” wprowadza iście jesienny klimat. 🍂

Każda strona przesycona jest emocjami. Autorka zabiera nas w niesamowitą podróż, gdzie możemy żyć razem z bohaterami, dobrze poznać ich historie, by potem na koniec pokochać za całokształt. Pani Joanna stworzyła mądrą, pełną emocji historie, która wzruszy nawet najtwardsze serce. Uzmysławia, że każdy z nas ma w sobie tę siłę by podnieść się z każdej, nawet najgorszej sytuacji. Otuliła mnie ta powieść, swoją naturalnością.

Od pierwszej strony czułam się oczarowana tą historią, urzekła mnie magia miasteczka, w którym mieszkali bohaterowie. Jeśli chodzi o charakterystykę postaci, to autorka stanęła na wysokości zadania, stworzyła tak autentycznych, a zarazem sympatycznych bohaterów, że nie sposób ich nie polubić. Podczas czytania pozwoliłam sobie na chwilę wzruszenia i uśmiechu, bowiem autorka stworzyła tak piękną historię, że jestem pod wrażeniem do teraz. 

„Rzeźbiarka jesiennych mgieł” to otulająca i wprowadzająca w nostalgiczny nastrój opowieść o życiu, o ranach z przeszłości, o obcowaniu z naturą i o miłości do zwierząt! To wszystko przepełnione jest jesiennym klimatem, który idealnie oddaje urok tej pory roku. Autorka w bardzo obrazowy i plastyczny sposób opisała tę historię, że czytelnik podczas lektury może poczuć zapachy jesieni i zakosztować smaku pieczonej szarlotki ❤ Polecam z całego serca całą serię „Leśne Pejzaże” ❤

Od teraz nie wyobrażam sobie jesieni bez tej książki. Równie wspaniała, równie malownicza, równie wciągająca, co jej poprzedniczki. Joanna Szarańska "Malarką wiosennych łąk" zachwyciła mnie opisami budzącej się do życia przyrody, "Piastunką letnich snów" sprawiła, że lato w moim sercu było jeszcze intensywniejsze niż zwykle, a "Rzeźbiarką jesiennych mgieł" wprowadziła w stan błogiego spokoju.

Maria przygotowuje wystawę prac pewnej malarki. Wernisaż ma odbyć się 24 października (jakie to cudowne uczucie zobaczyć datę swoich urodzin, która w książce jest w pewien sposób punktem przełomowym w życiu głównych bohaterów). Do tego czasu Maria postanawia zostać w Granicach, aby wspierać przed tym ważnym wydarzeniem Krystynkę. Szybko jednak okazuje się, że Kacper Kosiński, właściciel siedliska, w którym bohaterka gościła już kilkukrotnie, również staje się powodem, dla którego Maria nie opuszcza uroczej wsi. Czy jesień będzie dla bohaterki drugą wiosną, podczas której to uczucia rodzą się na nowo, a miłość kwitnie wraz z pierwszymi pąkami? Może właśnie teraz jest odpowiedni moment na danie sobie drugiej szansy i otwarcie się na miłość? Tylko czy przeszłość będzie łaskawa?

Opisy jesieni, przyrody, która zmienia się wraz ze złoceniem się drzew, wraz z pojawieniem się śliwek w sadach, wraz z pierwszymi kasztanami i zapachem liści, które chrupią pod butami, są w tej książce niezwykłe. Autorka napisała książki o malarce, a tymczasem sama maluje słowem. Będę to powtarzać za każdym razem, kiedy sięgnę po tę serię. Joanna Szarańska potrafi oczarować swoim stylem i językiem, które przelewa na papier. Wierzę w każdą porę roku, którą opisuje. I to, co jest w tym najpiękniejsze to fakt, iż autorka prezentuje pory roku z tej najlepszej, najbardziej urokliwej ich strony.

Uwielbiam wszystkie dotychczasowej części z serii "Leśne pejzaże", ale ta, na tę chwilę, podobała mi się najbardziej.

Może to za sprawą, tego, że za oknem klimat zgrywa się z tym opisywanym w książce, a może za sprawą tego, co wydarzyło się w Granicach. Do "obsady" dołącza Katarzyna — siostra Krystynki, która będzie niezłą mąciwodą i co namiesza to jej. Dodatkowo bliżej poznajemy Kacpra Kosińskiego, a tego troszkę brakowało mi w poprzednich tomach. Ale cieszę się, że nie wszystkie karty zostały odkryte od razu. Autorka stopniowo buduje rozwój sytuacji oraz formuje bohaterów, co w przełożeniu na rzeczywistość ma jak najbardziej sens — ich portrety tworzone są w odpowiednim tempie, co pozwala z czasem dostrzec ich przemiany, ale też daje szansę na przyzwyczajenie się do owych zmian.

To aromatyczna, pachnąca ciastem i rozgrzewającą herbatą historia, która jest takim ciepłym kocykiem na skołatane nerwy. Na sto procent jesienna, klimatyczna, spokojna, niewymuszona, literacko przepiękna podróż do Granic. Z niecierpliwością czekam na zimową odsłonę i już żałuję, że mamy tylko cztery pory roku.

"Rzeźbiarka jesiennych mgieł" to już trzecia odsłona serii Leśne Pejzaże Joanny Szarańskiej. Za jej sprawą ponownie gościmy w Granicach, tym razem jak wskazuje tytuł jesienna porą i wraz z bohaterami wypatrujemy zbliżającej się wystawy "Malarki wiosennych łąk"...

Marysia wraca do Granic licząc na to, że na miejscu łatwiej będzie jej włączyć się w organizację zbliżającej się wielkimi krokami wystawy. Mają na niej zostać zaprezentowane jej własne obrazy, ale też prace nieżyjącej już mieszkanki Granic. Kobieta liczy, że tak jak wcześniej będzie mogła zatrzymać się w domu Krystynki, córki malarki. Okazuje się jednak, że przyjęła ona już pod swój dach odnalezioną niedawno siostrę i maleńka chatka nie pomieści już więcej gości. Marysia nie ma więc wyjścia i musi wracać do miasta. Przed powrotem odwiedza jeszcze kilka swoich ulubionych miejsc i spotyka się z Kacprem, który proponuje jej gościnę w swoim domu. Maria ostatecznie decyduje się więc zostać w Granicach, a pomiędzy nią i Kacprem zaczyna rodzic jakaś bliższa relacja. Spokój Marii burzy jednak Katarzyna, siostra Krystynki. Kobieta stara się odseparować od niej Marię. Przegania też zwierzęta, którymi opiekuje się Krystynka i które są całym jej światem. Maria dostrzega to, ale początkowo nie chce wtrącać się w życie przyjaciółki.

Cała historia przepełniona jest paletą jesiennych barw, zapachem ciasta śliwkowego, jabłek i kompotu. Otula jak ciepły kocyk w chłodne jesienne wieczory, a jednocześnie zaprasza do spacerów po usłanym dywanem liści lesie. Nie ma przecież złej pogody na spacer, a ten jesienny wyjątkowo oddziałuje na zmysły i wyobraźnię. ;)

Akcja powieści toczy się spokojnie, co też pozwala nam nacieszyć się miejscem do którego zaprosiła nas pisarka. Aby jednak równowaga została zachowana spokój w przyrodzie jest tłem do tego co dzieje się w sercach bohaterów. W nich spokój jest tylko pozorny. Charaktery każdego z bohaterów są bardzo wyraziste, więc i okazywane przez nich emocje widać jak na dłoni. Z czym tym razem przyjdzie im się mierzyć i jak w maleńkiej miejscowości życie jednostki wpłynie na życie ogółu? Czy Marysia wplątana chcąc nie chcąc w niektóre sprawy mieszkańców wsi odnajdzie się wśród nich i poczuje częścią tej maleńkiej społeczności? Ważne jest też to jak zostanie odebrana sama wystawa, której tak bardzo obawia się Krystynka. Czy prace jej matki spodobają się ludziom i spotkają się z ich uznaniem? A może kobieta zrezygnuje z ich wystawienia?

Jeżeli poszukujecie lektury klimatycznej, ukazującej uroki jesieni na tle życia toczącego się pomimo zmieniających się pór roku, lekkiej, zwiewnej, chwytającej za serce i niosącej nadzieję to właśnie książka dla was. Polecam gorąco. ;)