Róża Napoleona

Uwielbiam książki, których styl charakteryzuje się bogactwem szczegółów, zanurzających czytelników w burzliwe czasy przewrotów politycznych i zmian społecznych. Właśnie takie zalety możemy znaleźć w fabularyzowanej biografii Józefiny, ukochanej Napoleona, napisanej przez Jacobine van den Hoek. Razem z nią przenosimy się w do lat dziewięćdziesiątych osiemnastego wieku. Poznajemy Marie-Josèphe Rose Tascher de la Pagerie, dla współczesnych znaną jako Józefina Bonaparte. To wtedy kobieta ucieka z niebezpiecznej Martyniki, ratując życie swoje oraz swojej córki. Trafia do stolicy Francji, gdzie uczy się jej syn. Niestety, Paryż ogarnął szał rewolucji. Rodzina próbuje żyć normalnie, mimo okoliczności. Tylko jak niepozorna Marie została ostatecznie cesarzową?

Autorka umiejętnie przeplata fakty oraz własne pomysły, tworząc narrację posiadającą podłoże i historyczne, i emocjonalne. Tytułowa róża staje się symbolem miłości i odporności w obliczu przeciwności losu, których naszej bohaterce nie brakuje. Oczywiście, czytając podobne powieści zawsze podkreślam, że należy pamiętać, iż, pomimo wszystko, mamy do czynienia z fikcją literacką, dlatego warto sobie zaznaczyć — nie każdy detal może okazać się prawdą. Niemniej jednak, Jacobine van den Hoek wykonała sporo pracy, aby przekazać tyle informacji, ile tylko się da.

Józefin, jej osobowość, otoczenie, fascynuje mnie od lat, więc z przyjemnością ponownie zgłębiłam się w jej życiorys, przedstawiony w sposób niezwykle interesujący, a przy tym realistyczny. My, czytelnicy, zostajemy dosłownie wciągnięci w perypetie postaci, a wszystkie mają własne aspiracje, zmagania i sekrety. Losy bohaterów splatają się z wydarzeniami historycznymi, dzięki czemu możemy spoglądać na radykalne zmiany, jakie zachodziły w Europie na przestrzeni lat. Elementy romantyczne nie przyćmiewają całości, każdy wątek odpowiednio wyważono, dlatego zarówno fani powieści historycznych, jak i romansów, nie powinni być rozczarowani.

„Róża Napoleona” pozostawiła po sobie bardzo dobre wrażenie, toteż zamierzam z wielką uwagą śledziła dalszy rozwój kariery Jacobine van den Hoek. Właśnie dowiedziałam się, że w styczniu premierę będzie miała jej kolejna książka, zatytułowana „Madame”, opowiadająca o niesamowitym życiu Marie Tussaud, artystki, założycielki słynnego londyńskiego muzeum figur woskowych. Cóż, trzeba mieć nadzieję, iż powieść szybko ukaże się także w Polsce. Trzymam za autorkę kciuki!

Rok 1790, sytuacja Józefiny nie maluje się optymistycznie. “Posiadaczka bezwartościowego szlacheckiego tytułu, odrzucona przez męża. Przez niego rozdzielona z synem. Odpowiedzialna za córkę i niewolnicę, którą uważam za przyjaciółkę. I za psa. Bez pieniędzy. Bez pracy. I bez mężczyzny, który by mnie kochał.”

Pięć lat później i u Napoleona nie dzieje się dobrze. “Napoleon czuję w sobie mieszaninę miłości i nienawiści. Przestał wierzyć w chwalebny przełom swojej kariery, to już nie nastąpi. I jest mi to obojętne. (...) to Joseph jest bohaterem rodziny. Joseph, chłopak słabego charakteru, ratuje honor Bonapartów.”

W środowisku ma nie najlepszą opinię, mówią, że “ryczy na prawo i lewo, że został skrzywdzony, i domaga się pracy. Dużo hałasu, ale mało treści. Co on właściwie osiągnął?”

W końcu się spotkają i Józefina, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, uznaje wszystkie złe opinie o tym człowieku za nieprawdziwe. Choć dostrzega jego wewnętrzne demony, jednocześnie daje się porwać wrażliwości jakiej wcześniej nie dostrzegła w żadnym innym mężczyźnie.

Można uznać, że książka kończy się tam, gdzie zaczyna film Ridleya Scotta. To o latach sprzed spotkania tej pary przeczytamy w “Róży”. Dopiero pod koniec książki jesteśmy świadkami, choć proszę pamiętać, że to jedynie powieść historyczna, rodzącej się miłości. Autorka wprawdzie przeplata losy Józefiny, listami nakreślającymi sytuację Napoleona (głównie w wymiarze jego zmagań politycznych), ale to J. jest tu główną bohaterką. Poznajemy jaką jest matką, jak radzi sobie z biedą po przybyciu do Francji, jaka jest silna gdy zostaje uwięziona w Karmelu czy jak zdobywa salony po odzyskaniu wolności.

Książka nie jest literacką doskonałością ale bardzo sprawnie i przyjemnie mi się ją czytało. Jest ładnym, spójnym językiem napisana, ciekawie i bez dłużyzn. Jak to w tego typu powieściach, trudno budować swoją wiedzę historyczną w temacie pojawiających się tam bohaterów ale ich rys osobowościowy uważam za całkiem udany. Niezwykle ujęto tu maniakalno- depresyjne cechy Napoleona (dziś uznaje się go za osobę bipolarną) z jednej strony dyskretnie, z drugiej bez pobłażania i konkretnie. Zderzenie tych dwóch całkiem różnych postaci, ich poznawanie, otwieranie się na trudne doświadczenia partnera, o tym czyta się w tej powieści naprawdę bardzo realistycznie.

Co dla mnie najciekawsze, autorka bardzo barwnie i całkiem rzetelnie rysuje tu tło historyczne i przyznać należy, że faktów historycznych trzyma się konsekwentnie. Po niepokoju, niezadowoleniu, obwinianiu dobrze urodzonych o biedę, we Francji przychodzi “nowe”. Sytuacja społeczna zmienia się za sprawą rewolucji, wszyscy stają się “równi” (taaa, jasne, tak to ładnie brzmi, jak w ustach współczesnych programów wyborczych). Zaprzestano używania tytułów szlacheckich, nowe szanse otwierają się przed kobietami.

Po książkę warto sięgnąć właśnie aby poczuć te nastroje społeczne (choć profil obu postaci bardzo ciekawy również). Józefina na własnej skórze doświadcza zmian kulturowych, poznaje, rządzące salonami prawa czy zmieniającą się modę.

Ps. Książkę przetłumaczyła Alicja Oczko, która szanuje bardzo za “Dziennik Anne Frank” i “Dziewczyna i uczony” o Rembrantach (cudna książka, polecam, kto nie czytał!!)

Schyłek poprzedniego roku wraz z obecnym to czas, gdzie do głosu doszło wiele kobiet z historii. I to nie byle jakich kobiet. Mogliśmy zapoznać się z carycą Katarzyną, Marią Fiodorowną, Sarah Bernhardt, a także Sisi, której piękny posąg mogłam podziwiać na Węgrzech. Dzisiaj przed nami Józefina Bonaparte, a tak właściwie to Marie-Josephe Rose Tascher de la Pagerie. Co ciekawe pierwotnie autorka miała napisać historię o córce Józefiny - Hortensji, która wyszła za jednego z braci Napoleona i została pierwszą królową Holandii. Jednak do rzeczy!

Historię Józefiny rozpoczynamy w początkach rewolucji francuskiej. Opuszczona przez męża postanawia wraz z dziećmi udać się do Paryża, jednak tam zostaje oskarżona o nieprzychylność wobec działań rewolucjonistów i zamknięta w Karmelu - więzieniu dla zwolenników starego systemu.

Gilotyna nieprzerwanie pracuje, a jej twórca - Maksymilian Robespierre nie zamierza jej zatrzymać.

Muszę przyznać, że spodziewałam się większej ilości romansu i skupienia się wokół dwójki bohaterów o których wydawałoby się, że będzie książka. Dostajemy natomiast sporo akcji w której Józefina radzi sobie z codziennością przy jednoczesnej wierze, że los się w przyszłości odmieni, a sama spotka kogoś z kim będzie mogła być szczęśliwa i bezpieczna. W międzyczasie poznaje przyjaciół, kochanków, wychowuje dzieci, walczy o przetrwanie, płacze, świętuje, wyprawia przyjęcia...

Nie odczułam klimatu Francji, choć bardzo bym chciała. Miejsca są tak przedstawione, że idzie je sobie wyobrazić, jednak niekoniecznie poczuć. Całość rekompensują ludzie, którzy wirują na kartach nieprzerwanie. Jest ich ogrom i autorka nie skupia się na wszystkich. Niektórzy pozostają zaledwie zarysem, innych poznajemy lepiej i jest to jak najbardziej na plus, bo raczej nie miałoby sensu poznawać się z kimś, kto chwilę później znika.

Sam wątek miłosny poprowadzony jest subtelnie i z klasą. Napoleona przedstawiono jako niedoświadczonego młodzieńca, którego urzekła dojrzała kobieta. W tym wszystkim autorka rozrysowuje jego porywczość, inteligencję, uparte dążenie do celu przy starcie z niskiego pułapu i braku wsparcia od ludzi dookoła. W szkołach można poznać historię wielkiego władcy, jednak o jego drodze do celu niewiele wiadomo, dlatego uważam pozycję za interesującą.

Uczucia bohaterów są na bocznym planie i mimo wszystko dzieje się znacznie więcej. Śledzi się to naprawdę dobrze.

Pozycję pochłonęłam szybko i nie żałuję. Nawet jeśli nie skłania do ponownego przeczytania, to w moim przypadku zaciekawiła konkretnym okresem historycznym, postaciami i miejscami, które bez wątpienia będę chciała obejrzeć, gdy tylko wybiorę się do Francji. Dobrze spędzony czas, polecam z całego serduszka.

Lubicie powieści historyczne, gdzie fikcja przeplata się z historią? Ja nie wiele mam takich na swoim koncie, dlatego też chętnie siegnelam po ten tytuł.

Autorka przenosi nas do lat dziewięćdziesiątych osiemnastego wieku. Wybucha rewolucja francuska. Marie-Josèphe Rose Tascher de la Pagerie, żona Aleksandra de Beauharnais, z którym żyją w separacji, ucieka z Martyniki wraz z córką oraz byłą służąca do Paryża. Dołącza do nich również syn Marie, który do tego momentu mieszkał z ojcem.

Niestety w nowym miejscu, pozostawieni sami sobie nie zaznają spokoju, za wrogość wobec rewolucji kobieta zostaje skazana i trafia do więzienia, grozi jej kara śmierci poprzez ścięcie gilotyną.

Marie to przyszła Józefina Bonaparte - pierwsza żona Napoleona, pierwsza cesarzowa Francuzów oraz królowa Włoch.

Autorka przedstawia czytelnikowi jej historię, pokazuje jak splatają się losy Marie oraz Napoleona, najwybitniejszego dowódcy wojskowego w historii Francji i całego świata.

Samym Napoleonem zbytnio się nie interesowałam, mam marną wiedzę na jego temat, tu autorka skupia się głównie na Józefinie bo taki jest cel tej książki mimo to zaciekawiła mnie postać jej drugiego męża i chętnie sięgnę po lekturę która przybliży mi jego osobę.

Zawsze w szkole byłam na bakier z historią, przerażały mnie daty, trudne do zapamiętania nazwiska, czy dziwnie brzmiące nazwy. Nigdy nie interesowało mnie kto kiedy i gdzie na kogo napadł. Dla mnie to były suche fakty, mało przystępne dla dziecka. O ile łatwiej przyswajało by się wiedzę historyczną w taki sposób ja tu. Bardziej ciekawi mnie historia naszego swiata oglądana przez pryzmat codziennego życia zwykłych ludzi takich jak ja. Oczywiście, zdaję sobie sprawę z tego, że tego typu książki zawierają sporo fikcji literackiej i nie służą do zdobywania wiedzy historycznej, ale dzięki nim czytelnik może poszerzyć swoją wiedzę zaglądając do inych źródeł chociażby po to by sprawdzić ile w danej powieści było fikcji literackiej a ile rzetelnych faktów.

Józefina (Marie-Josèphe Rose Tascher de la Pagerie) jest żoną Aleksandra de Beauharnais, jednak nie mieszkają razem, są w separacji. Ona mieszka z córką i niewolnicą, która jest jej bardzo bliska, on z synem w zupełnie innym miejscu. Są lata dziewięćdziesiąte osiemnastego wieku, wybucha rewolucja francuska, a kobieta postanawia uciec z Martyniki do Paryża, zabierając z sobą córkę i niewolnice. Liczy na spokój, że uda jej się zapewnić bezpieczeństwo osobą, za które jest odpowiedzialna, niestety życie pokazuje jej, że wcale nie będzie prosto. Już podróż nie przebiega tak, jakby chciała, a im dalej, tym gorzej. Pieniądze się kończą, osoby, u których miała zamiar się zatrzymać, zniknęły, a ona tak naprawdę nie wie, co ma zrobić. Na szczęście udaje jej się znaleźć miejsce, w którym może się zatrzymać, jednak to nie koniec jej problemów. Niebawem zostaje oskarżona o wspieranie monarchii i trafia do więzienia, a jakiś czas później jej droga krzyżuje się z drogą pewnego mężczyzny Napoleona. Co ich połączy? Jak kobieta poradzi sobie w więzieniu? Co jeszcze zdarzy się w Paryżu? Kogo spotka na swojej drodze?

Lubię czasem sięgnąć po powieści historyczne, w których fikcja przeplata się z faktycznymi zdarzeniami. Do takich książek właśnie należy „Róża Napoleona”.

Historia, jaką znalazłam w książce, mnie się podobała. Autorka pozwoliła mi się przenieść w czasie, zabrała mnie w podróż do osiemnastego wieku, do Francji w czasie rewolucji. Akcja w książce sprawnie poprowadzona, z ciekawymi zwrotami. Czytało się ją dość szybko, a podczas czytania towarzyszyły mi emocje.

To opowieść o codzienności, walce o przetrwanie, o zapewnienie bezpieczeństwa najbliższym, o tym, jak wyglądało życie w tamtych czasach, a także o miłości. Według mnie z książką nie dało się nudzić, a przynajmniej ja nie nudziłam się ani przez chwilę.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani. Ja bardzo polubiłam Józefinę, chociaż nie będę ukrywać, że nie zawsze zgadzałam się z jej decyzjami. Według mnie to kobieta odważna, dzielna, zaradna.

„Róża Napoleona” to powieść historyczna, która mnie się podobała i z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Jakże uwielbiam klimat, w który za każdym razem wprawiają mnie powieści historyczne! Szczególnie ma to miejsce, kiedy akcja książek rozgrywa się w moich ulubionych czasach, czyli na przełomie XVII i XIX wieku. Każdy doskonale zna Napoleona, ale czy to samo możemy powiedzieć o jego muzie i największej miłości? Polecam serdecznie każdemu.

Ostatnio w kulturze sporo mówi się o Napoleonie i jego życiu bardziej prywatnym. Stąd też moja chęć po lekturę na ten temat. Książka obnaża wiele tajemnic tej historii i jest naprawdę wciągająca. Mnie osobiście zachwyciło przedstawienie osiemnastowiecznej Francji, jak i ówczesnej kultury na tle rewolucji i licznych zmian.

Nie da się ukryć, że Napoleon Bonaparte jest jedną z najbardziej barwnych postaci w historii naszej ludzkości. Natomiast Józefina, to kobieta, która zwojowała jego serce. To właśnie dla niej Napoleon zerwał zaręczyny z Desiree. Dodam więcej tych dwojga, zapisało się w dziejach świata mocno brzmiącymi głoskami. Ich historia rozbrzmiewa i rozbrzmiewać będzie jeszcze przez wiele lat. A ukazanie się książki „Róża Napoleona” sprawia, że ich losy poznać oraz zgłębić mogą następne pokolenia. Dlatego, gdy tylko ta książka dotarła pod moje strzechy, nic innego nie miało znaczenia, jak tylko lektura powieści Jacobine van den Hoek.

Warto dodać, że holenderska pisarka i felietonistka zadbała o każdy detal historii. Co ważne nie koloryzowała jej, nie dodawał ozdobników, lecz ukazała ją taką, jaką jest – prawdziwą. I to właśnie sprawia, że lektura tej książki to nie tylko prawdziwa, wyjątkowa czytelnicza uczta, lecz również lekcja historii, która znacząco różni się od zwykłych opowiastek na lekcjach. To wręcz żywa lekcja, która daje nam wiele przyjemności odkrywania dwóch jakże wyrazistych, charakterystycznych postaci, które w historii naszej ludzkości nie przeszły bez echa.

Jak sama autorka przyznaje, jest zauroczona postacią Józefiny i Napoleona. Ich wady i słabości rzucają się w oczy. Nie ukrywam, że również Czyt-NIK z zaciekawieniem, zainteresowaniem oraz ekscytacją odkrywał ich historię zapisaną na kartach powieści „Róża Napoleona”. Ci, którzy dobrze mnie znają, wiedzą, że fascynuje mnie historia Napoleona. Więc jako fascynat, znający jego historię mogę przyznać, że książka Jacobine van den Hoek jest doskonałym uzupełnieniem mojej wiedzy o wiele faktów, których dotychczas nie znałem. Teraz wiem znacznie więcej. Jeśli również Wy, pragniecie zgłębić swoją wiedzę na temat Napoleona, to książka ta jest Waszym „must read”.

Warto nadmienić, że wszystkie postacie ukazane w tej powieści nie są fikcyjne, nie są wytworem wyobraźni Jacobine van den Hoek, lecz istniały naprawdę. To jeszcze bardziej przybliża nas do historii, która wydarzyła się naprawdę. Historii, która miała ogromne znaczenie w budowaniu drogi, którą podążyła nie tylko Francja, lecz również Europa. Autorka w cudowny sposób oddała ducha tamtych czasów, dzięki czemu odnosimy wrażenie, że nie jesteśmy tylko obserwatorami tej historii, lecz jej uczestnikami. Oczami wyobraźni możemy stanąć obok Napoleona i Józefiny. To piękne wrażenie, które jest wynikiem wyjątkowego stylu ukazywania historii. Historii, która na każdej stronie tej powieści dotyka nas swym pięknem i realizmem.

Sięgając po „Róże Napoleona”, odbywamy podróż w lata dziewięćdziesiąte osiemnastego wieku. Wówczas Józefina ucieka z ogarniętej rebelią Martyniki do stolicy Francji. Niestety również tutaj w owładniętym rewolucją Paryżu, ona i jej dzieci nie mogą zaznać spokoju. Nie mogą czuć się bezpieczne. W wyniku oskarżenia o opozycyjne podejście do rewolucji Józefina trafia do więzienia. Czy zdoła uniknąć kary śmierci?

Jeśli interesujecie się historią, to zapewne znacie odpowiedź na to pytanie. Jeśli zaś jesteście zainteresowani tym, co wydarzy się, gdy na kartach powieści „Róża Napoleona” los połączy drogi Józefiny i Napoleona, to koniecznie sięgnijcie po książkę Jacobine van den Hoek. Polecam wszystkim miłośnikom powieści historycznych oraz czytelnikom, którzy uwielbiają odkrywać karty historii naszej ludzkości, oraz postaci, które miały ogromny wpływ na naszą cywilizację.

Książka „Róża Napoleona” ukazała się nakładem Wydawnictwa HarperCollins Polska