Autorka Miasta zwanego samotnością w swojej nowej książce przygląda się fenomenowi cielesności. Zabiera nas w fascynującą podróż od klasyków filozofii przez feminizm aż po ruchy walczące o prawa mniejszości. Pokazuje, że zawsze chodzi o szansę na uwolnienie się od ograniczeń wynikających z tego, jak wyglądamy: by móc żyć, pracować i kochać na własnych warunkach, nie narażając się na przemoc.
Olivia Laing łączy obszerną wiedzę krytyczki kultury z osobistymi doświadczeniami dziecka wychowanego w tęczowej rodzinie i osoby niebinarnej. Analizuje zagadnienia dotyczące seksualności, rasy, choroby. Interesuje ją także aspekt duchowy: do jakiego stopnia możemy utożsamiać się z naszym ciałem, a na ile to tylko powłoka, za którą się skrywamy? Dlaczego czasem chcemy od niego uciec, a nawet je poskromić? Odpowiedzi szuka w biografiach wielkich artystów i naukowców, którzy marzyli o rewolucji w sposobie myślenia o fizyczności: Susan Sontag, Niny Simone, Martina Luthera Kinga, Williama Burroughsa i Allena Ginsberga, aż wreszcie najwybitniejszego ucznia Freuda – Wilhelma Reicha.
Pragnienia bohaterów Republiki ciał jeszcze się nie ziściły. Wciąż czekamy na republikę ciał nieskrępowanych konwenansami ani władzą. Ale marzenia o wolności nie znikają. Wciąż wibrują głęboko w nas.
Opinie o książce
Cudownie zmysłowa i polityczna.
Renata Lis
To jedna z najbardziej fascynujących brytyjskich autorek.
„The Observer”
Swobodna, radosna eksploracja życia i twórczości artystów i myślicieli, którzy swoje osiągnięcia zawdzięczają połączeniu energii zmysłowej i twórczej.
Jack Halberstam
Śmiała refleksja nad siłą i bezbronnością ciała […] rzuca nowe światło na niekończące się zmagania o wolność i autonomię.
Jenn Shapland
Zastanawiając się nad własnym, pełnym napięć doświadczeniem cielesności, Laing przeprowadza wnikliwą analizę politycznych i kulturowych znaczeń nadawanych ciału, a także relacji między ciałem a władzą i wolnością […]. To pełna intelektualnej energii, poruszająca książka.
„Kirkus Review”
Zachwycająca książka, napisana z ogromną pasją, a zarazem dyscypliną intelektualną. Laing ujmuje w słowa doświadczenia, o których dotąd chyba nikt nie pisał, a świat na pewno na tym zyska. Wspaniała lektura.
Esmé Weijun Wang
Laing to fascynująca intelektualistka o imponujących horyzontach.
„The Telegraph”
Choć Laing swobodnie krąży wśród różnych tematów i wątków, najważniejszym problemem jest tu związek między ciałem a byciem osobą. W jednym z zapadających w pamięć rozdziałów Laing stwierdza, że krzywda będąca skutkiem przemocy nie polega na tym, że podmiot staje się przedmiotem, ale na tym, że ten proces jest niedokończony: człowiek zmienia się w „ruinę o ludzkiej twarzy”.
„The New Yorker”
W każdym zdaniu tej książki widać głębokie zaangażowanie Laing w obietnicę cielesnego wyzwolenia, w prawo każdego z nas do tego, by działać, czuć i kochać bez krzywdzenia kogokolwiek i narażania się na krzywdę.
Josh Cohen, „The Guardian”
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura faktu lub z serii Poza serią
Jaki charakter mają teksty zawarte w książce "Republika ciał. Eseje o wyzwoleniu"?
Książka stanowi hybrydę eseistyki kulturowej, biografii oraz osobistego reportażu, łączącą teorię z żywym doświadczeniem. Olivia Laing przeplata analizy dzieł sztuki i ruchów społecznych z własną perspektywą osoby niebinarnej wychowanej w tęczowej rodzinie. Teksty są napisane z pasją i intelektualną dyscypliną, co sprawia, że trudne tematy stają się przystępne dla szerokiego grona odbiorców. Taka konstrukcja pozwala zrozumieć ciało nie tylko jako obiekt biologiczny, ale przede wszystkim jako przestrzeń polityczną i społeczną.
Czyje biografie analizuje Olivia Laing w kontekście walki o wolność ciała?
Autorka przywołuje losy wybitnych postaci świata nauki i sztuki, takich jak Wilhelm Reich, Nina Simone czy Susan Sontag. Analiza ich życiorysów służy pokazaniu, jak jednostki walczyły z opresją systemową i dążyły do osiągnięcia pełnej autonomii fizycznej. W książce znajdziemy również odniesienia do twórczości Allena Ginsberga oraz Williama Burroughsa, co znacząco pogłębia kontekst kontrkulturowy. Wybór tych bohaterów pozwala prześledzić ewolucję myśli o wyzwoleniu zmysłowym na przestrzeni wielu dziesięcioleci.
W jaki sposób autorka odnosi się do kwestii tożsamości płciowej?
Olivia Laing bezpośrednio włącza wątki niebinarności do narracji, opierając się na własnych przeżyciach oraz współczesnej teorii queer. Analizuje ona procesy, w których ludzkie ciało staje się narzędziem oporu przeciwko narzuconym normom społecznym i sztywnym konwenansom. Autorka bada, jak odczuwamy własną fizyczność w konfrontacji z władzą i w jaki sposób możemy odzyskać nad nią kontrolę. Dzięki temu czytelnik otrzymuje wnikliwy wgląd w relację między duchowością a materialną powłoką, w której żyjemy.
Czy lektura tych esejów wymaga od czytelnika specjalistycznego przygotowania filozoficznego?
Mimo głębokiej warstwy merytorycznej, książka jest napisana językiem zrozumiałym dla osoby niezwiązanej zawodowo z filozofią czy socjologią. Olivia Laing posiada umiejętność tłumaczenia skomplikowanych koncepcji psychoanalitycznych czy teorii feministycznych w sposób obrazowy i bardzo emocjonalny. Narracja prowadzi odbiorcę przez meandry historii kultury, nie wymagając wcześniejszego studiowania trudnych tekstów źródłowych. Jest to lektura wymagająca skupienia, ale w zamian oferuje ogromną satysfakcję z odkrywania nowych powiązań między ciałem a wolnością.
Dla jakiego typu czytelnika ta pozycja może okazać się nieodpowiednia?
Publikacja ta nie jest odpowiednia dla osób szukających lekkiej literatury rozrywkowej lub praktycznego poradnika o zdrowym stylu życia. Skupienie na trudnych aspektach polityki ciała, przemocy systemowej, rasizmie i chorobach sprawia, że jest to pozycja o znacznym ciężarze gatunkowym. Czytelnicy oczekujący prostych odpowiedzi na temat fizyczności mogą poczuć się przytłoczeni złożonością analizowanych problemów społecznych. Książka wymaga dużej otwartości na radykalne idee i gotowości do konfrontacji z niewygodnymi pytaniami o granice ludzkiej autonomii.
