Dylogia Regnum Noctis. Vermillion. Tom 1

Przeczytałam, że w książce pojawią się wampiry i już zostałam skuszona. Każdy autor kreuje swoje uniwersum i bohaterów. W tym świecie wampiry żyją w częściowym ukryciu, lecz z gracją i swoją etykietą.

Nie spotkałam się jeszcze z takim pomysłem, co wprowadza powiew świeżości w tej kwestii. Ciekawa okazała się postać Tonny, która wykazała się zadziwiającym opanowaniem i lojalnością. Znosi wszelkie upokorzenia dzielnie i bez mrugnięcia okiem. Chciałam poznać ją bardziej szczegółowo, co takiego siedziało w jej głowie.

Akcja rozwija się powoli, nabierając tempa dopiero w połowie książki. Nie przeszkadzało mi to jednak, gdyż z zapartym tchem śledziłam losy bohaterów. Tak mnie, pochłonęła historia Tonny, że nie mogłam oderwać się, choć na chwilę. Vermilion złapał mnie w swoje szpona i już nie chciał wypuścić. Dałam się złapać z czystą przyjemnością. I potrzebuje kontynuacji natychmiast, nie można kończyć historii w takim momencie. Muszę wiedzieć co, będzie dalej.

PS Występuje narracja trzecioosobowa, lecz nie martwcie się, ona zupełnie nie przeszkadza w dobrym odbiorze książki.

Mroczna okładka i hasło "potwory i wampiry" skusiły mnie do sięgnięcia po tę książkę.

Miałam co do niej dosyć konkretne oczekiwania, tym bardziej, że ma około 400 stron.

I muszę z przykrością stwierdzić, że czuję się delikatnie rozczarowana.

Miałam nadzieję na więcej informacji o świecie wampirów, o ich zwyczajach, hierarchii, społeczności nieżycia.

Liczyłam też na nieco szerszy kontekst życia Tonny u boku Baby Jagi, dostaliśmy tylko wycinki.

Ja wiem, że gdyby rozbudować ten wątek to by mogło być brut*lnie ale własne na takie coś liczyłam sięgając po tę książkę.

W końcu wampiry i inne potwory raczej nie słyną z dobroci czy delikatności.

A co otrzymałam?

Romantasy z różną mieszaniną orientacji, układzikami, trójkątami.

Rozwleczone w czasie i stałą tajemnicę, jaką przysięgę nałożył na wszystkich Mistrz zanim odszedł.

Tonny chociaż chciała odejść to nie mogła właśnie przez dane słowo ale do końca nie wiemy, co się za tym kryło konkretnie, znów otrzymujemy strzępy informacji.

Była co prawda wzmianka, by dokonała wyboru jak przyjdzie na to czas ale co to będzie, niewiadomo.

Vermillion to nazwa wina, głównie dla wampirów więc możecie się domyślić z czego owo wino się składa.

Mam nadzieję, że w kolejnym tomie uzyskamy odpowiedzi na pytania a przede wszystkim rozwinięcie postaci, ich historii i tego co je kształtuje aniżeli romansu, który tutaj mocno wybija się na pierwszy plan i zaczyna dominować fabułę.

Zwykle mi romanse nie przeszkadzają ale tym razem miewałam takie momenty, że fabuła była o wszystkim i o niczym, rozciągnięta niepotrzebnie a to, co ciekawi czytelnika spadło do rangi absolutnego minimum.

Styl pisania jest w porządku, mimo wszystko czyta się szybko treść tylko jest niedosyt.

Wolałabym mniejsze skupienie się na scenach pikantnych i rozważaniach o miłości a większe zaangażowanie w mroczny świat, który ma szerokie pole do popisu.

Książkę oceniam 6/10 gwiazdek i mimo wszystko sięgnę po kontynuację, by zobaczyć, czy nurtujące mnie wątki i informacje zostaną wyjaśnione czy też znowu będę czytać dla samego czytania.

„Vermillion” to pierwszy tom dylogii ,,Regnum Noctis" napisanej przez S. C. Alekto. Autorka kusi nas i intryguje ukazując świat mroczny, niebezpieczny, owiany słodką tajemnicą, zapraszając w jego progi złaknionych akcji czytelników. Książka, którą ujrzałam w wielu zapowiedziach była dla mnie niczym słodki specjał, na który można pozwolić sobie rzadko. Niezwykle kusząca szata graficzna okładki, jak i wnętrze sprawia, że z ogromną przyjemnością wgryzłam się w każdą stronę chłonąc jej treść niczym wampirzy lord posokę. Uwielbiam taką tematykę, myślę, że jej krwiożywni bohaterowie użyli na mnie swego wpływu, kiedy tylko otrzymałam książkę do recenzji zerkałam na nią nie kryjąc swojego apetytu na ten smaczny kąsek.

Główną bohaterką książki autorstwa S. C. Alekto pod tytułem „Vermillion” jest Tony, dziewczyna, która nie miała w życiu lekko, musiała nauczyć się poruszać między potworami i to nie takimi z bajek. Została adoptowana przez jednego z nich, a tym samym jej życie znacząco się zmieniło, odkryła świat, który bujnie rozkwitał po zachodzie słońca. Tony była Sommelierem, więc jej praca polegała na zapewnianiu dobrego wina swojemu panu. Przywykła do tego świata i swojej roli w nim, jednak nie wszystko może trwać wiecznie, zmiany dopadły także ją. Lord umiera, a zamek, w którym przebywa zostaje odziedziczony przez kolejnego pana nicy, który otacza się swoimi sługami. Tony jest zmuszona zostać w pałacu, a on, Thaddeus niezbyt przychylnie na nią patrzy. Zostali zmuszeni chwilowo znosić swoje towarzystwo, tylko czy jest to jedyna motywacja takich uczuć? Żądza władzy jest niebezpiecznym i silnym uczuciem, które potrafi sprawić, że spada się z samego szczytu. Jakie trudności napotkają dziewczynę? Czy może się czuć tam bezpiecznie?

„Vermillion” to książka, która ma niesamowity klimat, można było wprost poczuć dreszcze na własnej skórze. Wyobraźcie sobie zamczysko skąpane w mroku, za dnia winnica, soczyste owoce winorośli. Chciałabym na własne oczy zobaczyć takie miejsce, ale S. C. Alekto spełniła to marzenie wypływając na moją wyobraźnię, która poradziła sobie z tym zadaniem. Wcześniej nie miałam okazji przeczytać jakiejkolwiek książki autorki, dlatego też byłam ciekawa, czy pomysł i jego wykonanie okażą się spójne. To było to. S. C. Alekto ukazała zupełnie inne oblicze wampirów, co nie znaczy, że historia będzie pozbawiona krwi, mroku i niebezpieczeństwa. Wątek nieśmiertelności zawsze fascynował ludzkość, ma swoje przywileje, ale także trudności i wyrzeczenia. „Vermillion” to historia, która uchyla nam drzwi do świata nocy, w którym nie wszystko jest takie, jak się wydaje, cienie potrafią spotęgować strach, wystarczy poczuć się pewniej. Nauczyć w nim poruszać, a wszystko okaże się łatwiejsze i przyjemniejsze w rozeznaniu. Tak samo jest z książkami, coś może nam się wydawać dziwne, trudne, nieznane, a po przeczytaniu ma się okazję sięgnięcia po tę opowieść raz jeszcze. Ta historia bardzo mi się podobała i wyczekuję kolejnej części.

,,A miłość jest nieśmiertelna. Czyż nie tak poeci wyrażali się o niej w swoich wierszach? Czyż nie tak pisarze rozpisywali się w powieściach na temat jej nieprzemakalności? Nieśmiertelność nie jest przekleństwem. To dar. Wyjątkowy dar. Najwspanialszy jaki tylko możemy otrzymać”

Mroczny klimat jakim otulona jest ta historia sprawiła, że nie chciałam odłożyć książki. Musicie wiedzieć, że ,,Vermillion” to jedna z tych pozycji, gdzie tekst, jeszcze tylko jeden rozdział i idę spać, nabiera nowego znaczenia.

To książka, która kryje w sobie ciekawe motywy. Jest to fantasy, konkretnie low fantasy. Znajdziemy tu motyw hate to love, he fill first oraz motyw wampirów, tajemnic, zakazaną miłość, sporo scen zbliżenia, dobry humor oraz szokujące plot twisty. Brzmi kusząco, prawda?

Styl pisania S.C.Alecto jest nieziemski. Autorka, wie jak wciągnąć i zaintrygować czytelnika. Pisze ona lekko i przyjemnie. Fabuła stworzona przez autorkę jest intrygująca. Zagadki i tajemnice odgrywają tu dużą rolę. Poznajemy Tonny, która zostaje adoptowana przez jednego z największych i najpotężniejszych wampirów. Zostaje przed niego mianowana na Sommeliera. Spokój Tony burzy wiadomość o śmierci Lorda. Zostaje ona wówczas pod opieką nowego pana, ciągle upokorzona przez jego służącego. To właśnie Thaddeuds zrobi wszystko by jej się pozbyć? Czy mu się uda? Co z tego wyniknie? Musicie przekonać się sami ✋

Emocje, które odczujemy podczas czytania ,,Vermillion” będą wyjątkowe. Autorka postara się o to, aby było ich wiele. Strach, zaskoczenie, smutek, żal, niepokój, jak również radość, rozczulenie, ekscytacja oraz adrenalina. Niczego nam tu nie zabraknie. Bohaterowie i ich kreacja jest zaskakująca. Tonny i Thaddeud owiani tajemnicą, przez którą zapragniemy poznać ich bliżej. Ich charaktery są barwne i intrygujące. Ta dwójka sprawi, że nie będziemy chcieli oderwać się od ich historii. Podobało mi się przedstawienie psychiki głównej bohaterki, która próbuje dojść do siebie po tragedii.

,,Żadne z nich nie wiedziało, co też kryje się w oczach drugiej osoby. Było to jednak tak zachwycające, że nie potrafili z tym walczyć. Za bardzo za sobą tęsknili. Te kilka dni obojętności względem siebie było jak wieczność”

Znajdziemy tu sporo scen zbliżenia. Są one opisane z dokładnością, będą gorące i wyuzdane. Nasycone pikantnością i gęstą atmosferą, są to sceny zbliżeń dwóch mężczyzn.

„Vermillion” to historia, która z pewnością zaskoczy niejednego czytelnika. Jest mrocznie, gorąco i ciekawie. Nie odczujemy tu znudzenia! Nie znajdziemy tu powielanych schematów!

,,Zrozumiał, że przez te wszystkie lata samotności, gdy był wyszydzany, wyśmiewany i poniżany, brakowało mu tylko jednego. Miłości”

Nie spodziewałam się, że świat wampirów aż tak mnie wciągnie i zaciekawi. Tajemnice, zwroty akcji, a do tego rozwijająca się zakazana miłość. Całość łączyła się w świetną historię.

Gorąco polecam 

🍇🍷

Los ewidentnie uwziął się na Tony i z rąk jednego potwora trafia w szpony drugiego. Spowita mrokiem posiadłość to jej nowy dom, a mieszkający w niej Lord to człowiek, któremu ma służyć. Bycie Sommelierem staje się jej drugą naturą, zamieniając ją w całkowicie wypranego z emocji człowieka gotowego spełniać każdy rozkaz swojego pana.

Dziewczyna buduje nowe życie pośród wampirzej społeczności. Wszystko jednak ulega drastycznej zmianie, gdy Adalberd umiera, a zamek dziedziczy kolejny wampir – Charioce Lavalier. On i jego Sommelier Thaddeus nie ukrywają swojej niechęci do Tonny. Niestety muszą znosić jej obecność do czasu, aż przysięga, którą wymógł na nich Adalberd zostanie dopełniona. Wtedy dopiero dziewczyna będzie mogła odejść.

Thaddeus jednak, ku swojemu zaskoczeniu, jest coraz bardziej ciekawy Tonny. Coś go do niej ciągnie, choć bardzo się przed tym wzbrania…

🍇🍷

Początkowo miałam ogromny problem, by wgryźć się w tę historię. Częste przeskoki między bohaterami bez żadnych oznaczeń czyją perspektywę przedstawia dany rozdział wprowadzały chaos i skutecznie wytrącały mnie z rytmu. Ale jak już się przyzwyczaiłam do stylu pisania autorki to popłynęłam. Drugą połowę książki pochłonęłam nie wiem, kiedy i świetnie się przy tym bawiłam.

Książka posiada fantastyczny, mroczny klimat, dokładnie taki, jakiego oczekiwałam. Fabuła rozkręca się powoli by pod koniec uderzyć z kopyta i byśmy nie mogli doczekać się kolejnej części. Coś czuję, że tam to dopiero się będzie działo…

🍇🍷

Jest w tej książce kilka rzeczy, które totalnie mnie zaskoczyły, oczywiście pozytywnie, ale są też takie, które w moim odczuciu psuły nieco tę książkę.

Zaskoczeniem, i to naprawdę dużym jest relacja Thaddeusa ze swoim Lordem. Nie spodziewałam się, że autorka zdecyduje się iść w takim kierunku. Nie byłam na to przygotowana, dlatego wątek ten tak bardzo mnie zszokował.

Na duży plus jest też kreacja głównej bohaterki pokazująca jak można wyprać człowieka z emocji i sprawić by zachowywał się jak idealnie zaprogramowana maszyna gotowa bez mrugnięcia okiem spełniać każdy rozkaz. Tonny to specyficzna bohaterka, którą zapamiętam na długo.

🍇🍷

„Człowieka do poświęcenia własnego życia może skłonić tylko wierność albo obojętność. Do której z tych grup należy według ciebie Tonny?”.

🍇🍷

Niestety nie mogę powiedzieć tego samego o Thaddeusie. Ten gość niesamowicie mnie irytował. Zazwyczaj jest tak, że to kobiety w książkach kreowane są na naiwne i infantylne istoty, a tu proszę bardzo, mamy do czynienia z tak dziecinnym i rozkapryszonym facetem, że serio nie wiem czy mam się śmiać, czy płakać. Fakt, pod koniec książki wziął się chłop w garść i opanował swoje rodem z przedszkola zagrywki, ale niesmak pozostał.

🍇🍷

Zakończenie za to tak bardzo zaostrzyło mi apetyt na kontynuację, że będą jej z niecierpliwością wypatrywać.