Mroczny książę fae. Kroniki fae. Tom 1

Dla mnie super, a cześć druga mega. Jest to erotyk fantasy. Polecam i czekam na kolejne części

Książka jest nudna. Braki w fabule. Pisana jak przez laika który nigdy nie czytał żadnej książki. Nie jestem w stanie wytłumaczyć jak tak niedopracowana książka została wydana przez wydawnictwo. Samo czytanie było męczarnią. Sam pomysł na książe jest ciekawy i mógł zostać naprawdę dobrze poprowadzony, ale autorka chyba sama nie wiedziała co dodać co ująć. Ksiażka jest jakby zbiorem różnych zaczętych i niedokończonych koncepcji. Wulgarny język aż razi, sam tekst można określić czasem jako"prostacki".

Mroczny książę Fae… kiedy przyszła do nas propozycja przeczytania erotyku z wątkiem fantastyki pomyślałyśmy „wow!”, to coś dla nas! Ale musimy rozwiać wątpliwości – daleko jej do 50-sięciu twarzy Greya 🙄 Książka niewątpliwie jest pełna zagadek, tajemniczych stworzeń i niebezpieczeństw. Wydaje nam się, że możemy otwarcie się przyznać, że pomimo przeczytania, pewnie wiele wątków do teraz mogło by nas zaskoczyć, gdybyśmy czytały ją po raz drugi. Z fantastyki jest w niej ogrom nowości, z którymi nie miałyśmy dotąd styczności, co świadczy o dużej wyobraźni autora. Jesteśmy pewne, że wiele może nas jeszcze zaskoczyć w kolejnym tomie 😎

"Ona jest nar­ko­ty­kiem; wi­ru­sem w moim or­ga­ni­zmie, który musi zo­stać zwal­czo­ny. Nic w niej nie ma sensu – jest cho­dzą­cą sprzecz­no­ścią, nie jest tym, za kogo ją uwa­ża­ją. Je­stem wy­star­cza­ją­co do­ro­sły, by znać róż­ni­cę – by wi­dzieć tę róż­ni­cę – a jed­nak nie je­stem w sta­nie roz­gryźć ani zro­zu­mieć, dla­cze­go jej krew mnie wzywa. Dla­cze­go? Dla­cze­go mia­ła­by to robić?"

Niestety po za tym, że szczerze doceniamy książkę za barwny świat, to nie możemy powiedzieć zbyt dużo dobrego o samym „Mrocznym” księciu Fae, któremu naszym zdaniem wiele brakowało do bycia tym mrocznym. Będąc wampirem zwanym Fae posiadał moc charakterystyczną dla swojego gatunku. Osobiście wydawała nam się być śmieszna, a z pewnością nie mroczna. On sam był bardzo męskim charakterem ale niestety pomimo erotyzmu, którym kipiał, l zdawało się jakby myślał wyłącznie o tym, i o niczym innym. Między nim a Synthią nie odczułyśmy narastającej chemii. To co miało się między nimi wydarzyć było oczywiste. Z czasem zaczęłyśmy zauważać miłą przemianę w ich relacji, co pomijając wątek erotyczny zaczęło nas bardzo intrygować.

"Za­mknę­łam oczy i roz­ko­szo­wa­łam się jego ma­syw­nym cia­łem, znaj­du­ją­cym się za mną. Przy nim czu­łam się bez­piecz­nie, jak­bym mogła od­pu­ścić i nie mar­twić się o moją chęć kon­tro­lo­wa­nia wszyst­kie­go wokół".

Wielu czytelników mogą odstraszać również liczne przekleństwa. Nam nie robiły wielkiej różnicy chociaż nadawały książce większego temperamentu i mniejszej powagi. Akcja za akcją. Tajemnice, nie odkryta przeszłość bohaterki, jej nikomu nie znane moce oraz śledztwo toczące się w powieści - wszystko podsycało zainteresowanie lekturą, które niestety nie sięgnęło zenitu ale pozwoliło zaciekawić na tyle, że chciałybyśmy poznać dalsze losy bohaterów.

Musimy również przyznać, że wygląd okładki na żywo zachwyca. Natomiast przez to, że książka jest małą cegiełką i liczy prawie 500 stron, a są one niestety cienkie jak pergamin wzrok zaczyna się szybciej męczyć, gdy prześwitujące litery zakłócają odczyt. Zdecydowanym natomiast plusem tego jest lekka waga książki. Także coś za coś 😉

Nie. Po prostu nie.

To zdecydowanie nie jest książka dla mnie.

Wiem, że teoretycznie nie muszę tego pisać, bo jest to raczej oczywiste, jednak zrobię to. Wszystko co tutaj napiszę jest jedynie moją opinią. Moją subiektywną opinią. Jeśli ta książka Wam się podobała- super, naprawdę bardzo się cieszę. Niestety ja nie należę do osób darzących ją sympatią.

⛓️Ta pozycja niemiłosiernie mnie wymęczyła i wynudziła. Nie potrafiłam się wciągnąć w te fabułę, bo dla mnie jej wcale tam nie było. Autorka być może miała jakiś pomysł na historię i o ile sam zamysł na nią jest nawet okay, to wykonanie naprawdę mizerne. Wydaje mi się, że chciała ona za bardzo. Za dużo. Ile magicznych rzeczy chcesz w książce? Tak.

Dostaniecie tutaj wampiry, fae, wiedźmy, nekromancje, zmiennokształtność, ukrytą tożsamość, magie, wpływanie na umysł, wchłanianie dusz innych ludzi. Dla mnie osobiście to chyba za wiele. Może nie odczułabym tego aż tak bardzo, gdyby było to bardziej dopracowane. Miałam wrażenie, że autorka wpadała na kolejną “fantastyczną” rzecz w trakcie pisania tej książki i już, na siłę, musiała to tam wcisnąć.

⛓️ Luki fabularne (o ile mogę to tak nazwać) to kolejna rzecz, którą znajdziecie na kartach tej powieści. Nasza główna bohaterka Synthia zmuszona jest współpracować z Mrocznym Księciem, bo ma wcielić się w dziedziczkę świetlistych fae podczas balu zaręczynowego. Dlaczego? Bo ktoś na nią poluje i chcą złapać zabójców. Fajnie. Ale wiecie co nie jest fajne? Że do tego balu nigdy nie doszło. Nasza główna bohaterka nigdy nie zmienia się w Ariannę. Tak samo jak wątek tajemniczych morderstw, który swoją drogą był nawet ciekawy, nagle rozmył się i zgubił.

⛓️“Mroczny książę fae” jest dla mnie książką bardzo wulgarną. Przekleństwa tutaj używane są jako przecinek. Nie zrozumcie mnie źle - same przekleństwa mi nie przeszkadzają, ale tutaj jest ich zdecydowanie za dużo. Wychodzi to nienaturalnie. Dodatkowo sceny erotyczne... Nie, naprawdę. Podczas tych scen “zbliżeń” moje usta mimowolnie układały się w grymas obrzednia. Teksty, którymi raczy nas główny bohater Ryder - oh hell no. Ciarki żenady przebiegały mi po ciele.

⛓️Co do głównego bohatera, Mrocznego księcia fae, Rydera – okropna postać. Jest to idealny przykład mężczyzny myślącego swoim członkiem. Jedyne o czym on myśli to seks bądź rzeczy dookoła z nim związane, takie jak miejsca intymne naszej głównej bohaterki, tego co by z nią nie zrobił, jak bardzo jest na nią napalony. Żadna inna myśl nie jest obecna w jego głowie. To najbardziej nijaka postać jaką poznałam w tym roku.

⛓️Natomiast Synthia - miałą duży potencjał. Na samym początku myślałam, że będzie tą osobą, którą polubię. Kreowana byłą na przysłowiową “babę z jajami”, która nie boi się powiedzieć swojego zdania, jest bezpośrednia i twarda. Jednak im więcej stron było za mną tym Syn zaczynała zachowywać się coraz bardziej irracjonalnie, przez co cała moja sympatia do niej odeszła w zaświaty.

Podsumowując: osobiście nie polecam tej pozycji i nie bawiłam się na niej dobrze. Pamiętajcie jednak, że to tylko i wyłącznie moja opinia, z którą nie musicie się zgadzać.

„Mroczny książę fae” to książka, na którą bardzo długo czekałam i ogromnie ucieszył mnie fakt, że właśnie teraz trafiła w moje dłonie. Polska okładka jest niesamowita biel i złoto hipnotyzowały mnie, żebym jak najszybciej rozchyliła jej kartki, aby oddać się intrygującemu wnętrzu. Nie czekając więcej zagłębiłam się w przyjemną i bardzo gorącą historię uśmiechając się pod nosem, czułam, że ta książka jeszcze mnie zaskoczy. Bardzo lubię książki fantastyczne z dobrymi bohaterami, ciekawymi wątkami. Złamałam swoje postanowienia i miałam pewne oczekiwania względem tej opowieści, czego staram się nie robić. Czy można mi się dziwić?

Główną bohaterką książki autorstwa Amelii Hutchins pod tytułem „Mroczny książę fae” jest Synthia, dziewczyna w przeszłości, kiedy była zaledwie pięcioletnią dziewczynką straciłą swoich rodziców. Dobrze widziała, kim byli zabójcy, los chciał, że trafiła pod opiekę Gildii, gdzie przeszła trening, w którym doskonaliła swoje zdolności. Jej zadaniem w Gildii jest egzekwowanie praw chroniących ludzkość przed resztą stworzeń. Jest najlepsza w tym, co robi, ale jest buntowniczką z mroczną przeszłością. Nie dogaduje się dobrze z innymi, nienawidzi Fae i nie ufa im. Pełni funkcję egzekutorki, bardzo dziwi się, kiedy otrzymuje niezwykle trudne do wykonania zadanie. Ma ukraść koronę i to nie byle, kogo, ale Mrocznego Księcia Fae, gdyby miała jakikolwiek wybór z pewnością by odmówiła. Wiedziała, jakie wielkie podejmuje ryzyko i nie udało jej się wykonać tego zadania, co gorsza została pojmana. Najgorsze było to, że sam Książę miał zamiar się z nią „rozprawić”, czy mu się to powiedzie? Ryder, książę Mrocznych Fae jest bogatym, apodyktycznym, egoistycznym draniem, który dostaje dokładnie to, czego chce. Jeśli gra, cóż zawsze wygrywa. Czy Synthia ma tutaj jakiekolwiek szanse? Czy kiedykolwiek uda jej się wrócić do domu, a może już wcale tego nie będzie chciała?

„Mroczny książę fae” pochłonął mnie w każdy możliwy sposób, niezwykle trudno mi było odłożyć książkę nawet na maleńka chwilę, aby sprostać obowiązkom domowym. Bohaterowie byli wspaniali, dobrze się bawiłam w ich towarzystwie. Ryder zwykle dostaje to, czego chce, nigdy jednak nie spodziewał się, że będzie chciał zgryźliwej, zirytowanej kobiety. Nigdy nawet by nie pomyślał, że w swoich planach uwzględni kogoś takiego, jak Synthia. Pragnie jej, jak żadnej kobiety wcześniej i nienawidzi tego. On jest typem, który uwielbia kontrolę, potrzebuje jej, dlatego ciągnie go właśnie do tej kobiety, która pragnie tego samego. Synthia jest niezwykle potężną bohaterką, jest zwinna, szybka i ma bardzo dobre serce, co nie czyni jej słabą. Nie napiszę niczego źle, kiedy stwierdzę, że przeszła przez piekło i stamtąd wróciła w jednym kawałku. Synthia uczy się na własnych błędach, a uczucia negatywne, które odczuwa, jak ból, złość, cierpienie sprawiają, że staje się silniejsza. „Mroczny książę fae” to powieść, w której znajdziemy mnóstwo dramatyzmu i zwrotów akcji, książka wcale mnie nie nudziła, cały czas coś się działo. Fabuła jest świetna, świat wykreowany przez autorkę bardzo mi się podobał, został dobrze opisany. Amelia Hutchins naprawdę wie, jak przyciągnąć czytelnika! Już po pierwszych kilku stronach miałam obsesję, a teraz oczekuję na kolejny tom i wiem, że to będzie szalenie trudne.