Rak i dziewczyna. Jak ułożyłam sobie życie z rakiem

@wydawnictwo_agora pięknie dziękuję za książkę do recenzji ❣️

"Październik już od 1985 roku jest miesiącem świadomości raka piersi, a od 2008 roku w dniu 15 października obchodzony jest Europejski Dzień Walki z Rakiem Piersi. Rak piersi jest najczęściej występującym nowotworem złośliwym u kobiet w Polsce."

Sięgacie po literaturę piękną?

Ja rzadko, ale jeżeli już sięgnę to po coś konkretnego i tak było w tym przypadku.

Diagnoza, leczenie, chemia, rekonstrukcja piersi, pełno gabinetów lekarskich oraz życie codzienne - mąż, dzieci.

Z tym wszystkim musiała zmagać się nasza bohaterka, a zarazem autorka tej książki.

Jest to odważna i bardzo osobista momentami wręcz intymna opowieść o tym co nowotwór robi z człowiekiem. Książka jest bardzo emocjonalna, porusza naprawdę wrażliwe punkty w człowieku.

Autorka opisuje od początku co choroba zrobiła z nią i w jej życiu, ciężką walkę jaką z nią podjęła.

Książkę jak dla mnie powinien przeczytać każdy, nowotwór to schorzenie, które sieje spustoszenie w ostatnich czasach, a może kogoś podnieść na duchu, bądź pomóc w wyjściu z dołka. Książka wprowadza w nostalgiczny nastrój i zmusza do refleksji.

Myślę, że to dobra książka na ten miesiąc zwłaszcza, że październik to miesiąc świadomości raka piersi .

Dobrze, że takie książki powstają. Bardzo dobrze, że to coraz mniejszy temat tabu.

! Październik, miesiąc świadomości raka piersi.

Krajowy Rejestr Nowotworowy* zdradza, że rak piersi jest najczęstszym złośliwym nowotworem u kobiet. Stanowi 23% takich przypadków (inne źródło podaje 25%**), a na świecie rocznie umiera przez niego około czterystu tysięcy pacjentek. Jest chorobą ciała, ale często też ducha.

„Uczę się czegoś nowego o raku: otóż jest nieprzewidywalny. To nie jest choroba, w której można powiedzieć, że coś mamy za sobą, że jesteśmy po przesileniu, że wiemy, jak wszystko się dalej potoczy.“

Jagna Kaczanowska diagnozę raka piersi dostała w 2021 roku. Z dnia na dzień musiała zmierzyć się z groźbą śmierci oraz znaleźć w sobie siłę, by walczyć o przyszłość. Spotkały ją różne reakcje otoczenia — niektórzy ludzie odwrócili się od niej, inni okazali się nieoceniony wsparciem — a codzienność wypełniona była stanami gorszymi oraz lepszymi. Wszystko to Jagna postanowiła spisać, a tekst wzbogaciła o duże pokłady wiedzy (onkologicznej czy psychologicznej), wstawki pełne rozważań natury egzystencjalnej czy urywki codzienności, która nie przestała pędzić do przodu. Jakby tego było mało — między własną historię wplotła wywiady z osobami, które mogły podzielić się informacjami fachowym lub osobistymi. Brzmi obficie i w pełnych aspektach właśnie takie było.

Autorka pozwoliła czytelnikowi wniknąć do świata swoich lęków — szczególnie uderzyły we mnie przemyślenia odnośnie wyglądu czy obawa przed reakcją dzieci — pokazała kolejne etapy leczenia, skupiła się na tym, co dodawało jej siły. Jej opowieść momentami ciążyła mi na sercu, a innym razem bawiła, bo prosty styl w połączeniu z humorem nadawał lekkości. Choć bliskie jej osoby pojawiały się w tej historii, stanowili raczej bohaterów trzecioplanowych. Mało tu było o tym, że przez raka cierpi też rodzina, to pojawiło się dopiero w wywiadzie. I właśnie te luźne rozmowy — jak dla mnie słabo poprowadzone — uzupełniał książkę o to, czego autorce zawrzeć w tekście się nie udawało. Wpasowały się w formę i były dobrym dopełnieniem całości.

„Jestem przerażona od chwili, w której otwieram oczy rano, do chwili, w której je zamykam wieczorem. Budzę się jak tonący, którego właśnie wyciągnęli na brzeg, jakbym wynurzała się z zimnej czerni, biorę oddech i wtedy wszystko mi się przypomina. Mam raka.“

Waga doświadczeń autorki to coś, co nie ma prawa podlegać ocenie. Nie czuję też, bym mogła wymagać od niej zdradzenia w pewnych obszarach więcej, niż była gotowa. Dlatego jako podsumowanie napiszę, że wywiady (z niezgrabnymi pytaniami i obfitymi odpowiedziami) ładnie komponowały się z treścią, nie zaburzały formy. I że autorka czasami powoływała się na statystki nieznanego źródła. Całość okazała się być dla mnie lekturą wartościową, z której wiele wiedzy wyniosłam. W końcu nigdy nie będzie za wiele książek, które przedstawiają świat pacjenta onkologicznego, zwłaszcza polskiego pacjenta onkologicznego.

*[Adres usunięty]

**[Adres usunięty]

Książka pochodzi z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].

"Rak i dziewczyna. Jak ułożyłam sobie życie z rakiem" to książka ważna i potrzebna. Rak piersi to diagnoza, którą słyszy się każdego dnia i może to spotkać wiele z nas. A może już usłyszałaś albo przeszłaś tę trudną drogę albo ktoś z Twoich bliskich?

Jagna Kaczanowska usłyszała swoją diagnozę w trakcie pandemii. Kobieta dynamit, aktywna zawodowo, jeżdżąca konno, matka. Przeszła tę drogę od A do.... i właśnie o tym postanowiła napisać książkę. Oprócz drogi onkologicznej autorki poznamy jej życie, ale to co ważne przeróżne emocje, dzięki wywiadom zobaczymy też inne osoby i ich historie, od pacjentów po lekarzy. To, co nieoczywiste i zdawać by sie mogło zdumiewające dowiemy się także o towarzyszach pacjentów onkologicznych.

"Rak i dziewczyna" to nie jest książka na raz. Emocje, które towarzyszą lekturze są zbyt mocne i targają czytelnikiem jak sztorm łódką. Jest poruszająca. Byłam tej książki bardzo ciekawa, a gdy już zaczęłam czytać zadałam sobie pytanie: Dlaczego się na to zdecydowałam? Jednak absolutnie nie żałuję, gdyz powinna być to lektura obowiązkowa. By wiedzieć. By być świadomym. By zrozumieć. By poczuć tę radość i sens życia. By się nie poddawać. By inaczej spojrzeć na raka i pacjentów onkologicznych. By zobaczyć system i wiedzieć co robić. Dla mnie było to wszystko zupełnie nowe, nieznane i mam nadzieję, że na zawsze wiedza ta będzie czysto teoretyczna.

To niezwykła podróż literacka i życiowa. Trudna, smutna, ale i mądra i pełna humoru. Jagna Kaczanowska otworzyła nam drzwi do swego świata i serca, by przygotować nas na różne scenariusze i tchnąć w nas moc sprawczą. "Rak i dziewczyna" jest bardzo wartościową lekturą, którą polecam absolutnie wszystkim!

Współpraca reklamowa

" [...] Wstaniesz, pójdziesz i pobiegniesz. A jak się przewrócisz, to się podniesiesz i pobiegniesz dalej. [...]"

Książkę "Rak i dziewczyna. Jak ułożyłam sobie życie z rakiem" Jagny Kaczanowskiej powinien przeczytać każdy czytelnik. Autorka w prosty i logiczny sposób opowiada o tym, co czuła dowiadując się o tym, że zachorowała na raka. Razem z nią przechodzimy każdy jej etap pokonywania choroby. W międzyczasie możemy przeczytać wywiady z innymi chorymi i medycznymi specjalistami.

Czytając wspomnienia Jagny Kaczanowskiej, zaczęłam się zastanawiać, jakby to było, gdybym to ja zachorowała. Czy moja rodzina zaakceptowałaby mnie łysą? Czy poradziliby sobie z moimi humorami i złymi nastrojami? Ta książka zmusza czytelnika do głębokiej refleksji.

Z tą chorobą żyje się do końca życia. Nawet po zwycięstwie trzeba być czujnym, ponieważ może powrócić za rok, dwa, a nawet i po 10 latach. Szkoda, że pacjentów po 5 latach remisji traktuje się jak ozdrowieńców i nie robi się darmowych badań. Moim zdaniem do końca życia takie osoby powinny być monitorowane przynajmniej raz do roku.

Podziwiam autorkę za jej odwagę podzielenia się z nami swoją historią. Dzięki niej wiem, jak powinno się traktować osoby chore na raka.

Dużo chorych na tę chorobę boi się o niej opowiadać, ponieważ od razu zostają zaszufladkowani. A to poważny błąd zdrowych ludzi. Przy tej chorobie można się przekonać, kto jest prawdziwym przyjacielem, a kogo niestety nie można zaliczyć do tego grona.

Chory potrzebuje oparcia, nawet gdy mówi, że tak nie jest.

Autorka zwróciła również uwagę na jeszcze jedną kwestię. Najbliższa osoba, która zajmuje się chorą osobą, powinna chodzić do psychologa lub psychiatry. Dlaczego? Po odpowiedź odsyłam do tej książki.

Rak, to przewlekła choroba, z którą trzeba walczyć i się nie poddawać. Pamiętajcie, nadzieja umiera ostatnia.

Z tą chorobą nie warto chodzić do szarlatanów, którzy twierdzą, że szamańską metodą wyleczą z raka. Ci, co uwierzyli i przestali się leczyć tradycyjnymi metodami niestety są już po drugiej stronie. Można śmiało zadać retoryczne pytanie: czy warto było?

Rak może przytrafić się każdemu z nas. W mojej rodzinie kilka osób przegrało nierówną walkę z tą straszną chorobą. Pamiętam, jak moja śp. ciocia mówiła, że po chemii ma mocniejsze włosy. Ciekawe, czy autorka może to potwierdzić.

Jeżeli nie podoba wam się leczenie, które proponuje lekarz, to zmieńcie go na innego. Macie do tego prawo. Pamiętajcie, życie jest tylko jedno. Nie warto z niego rezygnować.

Z książką "Rak i dziewczyna. Jak ułożyłam sobie życie z rakiem" pośmiejecie się i oczywiście popłaczecie.

Czego życzę autorce Jagnie Kaczanowskiej siły, wytrwałości i spełnienia wszystkich marzeń.

Na koniec zostawiam was ze słowami księdza Jana Twardowskiego. Warto je sobie zakodować w sercu.

"Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą

zostaną po nich buty i telefon głuchy..."

Z czystym sercem polecam książkę Jagny Kaczanowskiej "Rak i dziewczyna. Jak ułożyłam sobie życie z rakiem".

Zachęcam wszystkie kobiety do badań. Coroczne badania (cytologia, mammografia) mogą uratować wasze życie.

Kiedy ostatnio się badałyście? Czy badacie się regularnie?

„W Polce prawie milion osób żyje z diagnozą nowotworu. Co trzeci z nas zachoruje, a co czwarty umrze na raka.”

Co poczułeś czytając te słowa? Ja czułam z jednej strony strach, z drugiej niepewność, czy to ja będę tą trzecią albo czwartą osobą…Takie dane przytacza Jagna Kaczanowska w jednym z początkowych rozdziałów swej poruszającej książki „Rak i dziewczyna. Jak ułożyłam sobie życie z rakiem”. Napisała ją, aby opowiedzieć, „jak było leczyć się z raka”.

W kolejnych rozdziałach o znaczących tytułach dowiadujemy się, jak doszło u niej do diagnozy i jak zareagowała na wiadomość o chorobie. Podkreśla, jak ważne jest odpowiednie podejście lekarza do pacjentki, sposób, w jaki poinformuje on o chorobie. Zauważa, że istnieje potrzeba odpowiedniej edukacji przyszłych lekarzy onkologów. Opowiada o chemoterapii, przygotowaniu do operacji i funkcjonowaniu po zabiegu. Dzieli się z nami swoimi przeżyciami na różnych etapach choroby. Autorka na kartach swego utworu obala też niektóre „nowotworowe” mity. Niektóre rozdziały książki stanowią zapis rozmów autorki z innymi chorymi osobami, lekarzami, z psychoonkolożką, dziennikarką, w których pada wiele cennych uwag. Taka przeplatanka z jednej strony wywiadów, z drugiej opowieści autorki sprawia czasami wrażenie niespójności tekstu. Jednak to wcale nie umniejsza wartości książki. Ta pozycja powoduje przemeblowanie głowy. Mocna, szczera, chwyta za serce, wywołuje wachlarz rozmaitych emocji. Nie pozostawia czytelnika obojętnym i na długo po przeczytaniu tkwi w głowie. Przypomina instrukcję obsługi raka…Trzeba go zaakceptować, poddać się leczeniu, realizować swe marzenia i korzystać z życia.

„W momencie, kiedy zdajesz sobie sprawę z tego, że masz mniej czasu niż inni ludzie-zaczynasz żyć naprawdę”.

„Generalnie trzeba żyć tak, żeby to rak żył z nami i za nami nadążał, a nie na odwrót.”

„Żyjcie dziewczyny, bo jutro świat może się skończyć. Świat każdej z nas”.

Pozycja bardzo potrzebna dla tych, którzy dopiero co usłyszeli diagnozę, że chorują na nowotwór, dla osób już chorujących, ale i dla tych, którzy jeszcze nie zachorowali. Co więcej-przydatna także osobom, które posiadają w swoich rodzinach chorego na nowotwór., gdyż dostarcza wskazówek, jak stworzyć środowisko przyjazne leczeniu onkologicznemu. Pomaga oswoić się z chorobą, metodami leczenia i uwierzyć, że diagnoza nie oznacza czekania na śmierć.

„Nawet, a może zwłaszcza w kryzysie jest miejsce na śmiech i taniec. Bo to pomaga przetrwać.”

Na koniec cenna myśl, którą warto powiesić sobie nad łóżkiem:

„Każde życiowe zdarzenie, wszystko, co nas spotyka, możemy włożyć w ramki. To może być rama ozdobna i złocona albo czarna obwódka, jak na pogrzebie. Nie zdarzenie czyni traumę, ale jego interpretacja.”

„Rak i dziewczyna. Jak ułożyłam sobie życie z rakiem” to książka, którą -ze względu na poruszaną tematykę- po prostu trzeba przeczytać!