Szepty ciemnych wód

"W tej rozgrywce liczy się tylko ten, kto zakończy partię matem. Jak dotąd gramy pod szachem. Szach, szach, szach za szachem...! Jesteśmy tylko figurami, ale ty jesteś najcenniejszą. Dobrze wiesz, że jeśli będzie to konieczne, zostaniemy poświęceni i nikomu nie zadrży ręka".

Aleksandra jest dziennikarkę w lokalnym piśmie, które nie przynosi zysków, chyli się ku upadkowi. Wszystko zaczyna się odmieniać gdy na zakończenie roku szkolnego do redakcji trafia tajemniczy list. Nieznany nadawca naprowadza kobietę na sensacyjny trop. Redaktorka odnajduje obraz z podobizną zaginionej dziesięć lat temu dziewczyny, by po chwili odnaleźć jej zwłoki. Od tego momentu tajemniczy informator kontaktuje się wyłącznie z Aleksandrą, podając jej lokalizację kolejnych ciał zaginionych kobiet.

Książka oczarowała mnie swoją szatą graficzną oraz opisem, który bardzo mnie zaciekawił. Więc jak najbardziej chciałam poznać tę historię, którą przeczytałam bardzo szybko. Autor daje nam kryminał z tajemniczymi, niewyjaśnionymi sprawami zaginięć kobiet sprzed lat. Wciąga w wir poszukiwań, wysnuwania wniosków. Trzyma w niepewności i dostarcza sporo pozytywnych jak i negatywnych emocji. Zabójca bardzo szybko zostaje okrzyknięty przez prasę Tanatosem. Bardzo śmiało pozwala sobie na wiele i drwi z organów ścigania, którzy rozkładają ręce. Aleksandra mierzy się ze swoimi demonami, dochodzą do tego ataki paniki. Tanatos niestety tylko chce rozmawiać z kobietą, bez krzyków i podnoszenia głosu, najlepiej mów do mnie szeptem.

Kolejny debiut, kolejne emocje, ponieważ w moje ręce trafił dosyć mocny kryminał. A to misie lubią najbardziej. Mam ogromne szczęście do debiutów, które ostatnimi czasy dosyć często czytam. I znów autor zabrał mnie w podróż przez bardzo mroczną historię. Szepty ciemnych wód to kryminał napisany przez Krzysztofa Kladera, rzeszowianina, absolwenta Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych, uczelni w tym podkarpackim mieście. W latach 90. pan Krzysztof był założycielem i współtwórcą pierwszej grupy street-art`owej w Rzeszowie, tworzącej murale i graffiti. Uczestnik konkursu na Ogólnopolskim Konwencie Twórców Komiksu w Łodzi, a także Rzeszowskiej Akademii Komiksu przy WDK Rzeszów. Uwielbia rysować, maluje na płótnach, ścianach i deskach. Zagłębia swój słuch w metalowych, mocnych brzmieniach.

Okładka od razu przyciąga wzrok, ma coś mrocznego w sobie. Jest na niej kobieta, która patrzy przed siebie, a wokół niej widzimy las w czerwonej poświacie. U dołu okładki w treść książki wprowadza nas cytat i... twarze innych kobiet:

Czasem jesteś tylko pionkiem w mrocznej grze, ale tym najcenniejszym na planszy

Rzeszów. Przenosimy się do południowo-wschodniej części naszego kraju. Poznajemy główną bohaterkę powieści Aleksandrę Oreankę, dziennikarkę lokalnego tygodnika "Resweek". Jak to jest w XXI wieku, papierowe gazety powoli kończą swój żywot, bo wszystko przeniosło się w "internety". Każdy szuka sensacji przed ekranem komputera czy telewizora, a papier to już tzw. odgrzewane kotlety. Redaktorka zdaje sobie sprawę, że czas tygodnika powoli chyli się ku upadkowi. Kończy się rok szkolny, zbliżają się upragnione dla dzieciaków wakacje. W dniu ostatniego dzwonka Oreanka otrzymuje tajemniczy list, w którym nieznany jej nadawca przekazuje kobiecie dziwną wiadomość. Ma udać się na okoliczne kapliczne wzgórze, gdzie coś jest ukryte specjalnie dla niej. Zainteresowana listem udaje się w to miejsce ze swoim redakcyjnym kolegą, Wiktorem. Na miejscu znajdują tajemnicze płótno, na którym widnieje niesamowicie interesujący portret kobiety. Okazuje się, że osoba z obrazu, to... zaginiona wiele lat wcześniej dziewczyna. Wkrótce, po kolejnych tajemniczych wiadomościach, Oreanka znajduje zwłoki dziewczyny. A to dopiero początek, bo w każdy piątek dziennikarka dostaje nowe wskazówki i natrafia na kolejne zwłoki.

Z każdym rozdziałem sprawa staje się coraz bardziej tajemnicza, a policja jest bezradna. Oreanka staje się pionkiem w grze zwyrodnialca, który jest nieuchwytny. Czytelnikowi trudno wskazać zabójcę, rozszyfrować zamysły autora. To duży plus, bo do samego końca można gubić się w domysłach. Postaci są bardzo ciekawie skonstruowane. Policjanci (dosyć oryginalni), ba! Wręcz jeden przerażający, a sama główna bohaterka też ma swoje problemy, z którymi na co dzień musi się mierzyć.

Bardzo udany debiut. Polecam.

„Szepty ciemnych wód” to debiutancka powieść autorstwa Krzysztofa Kladera. To mroczny, pełen emocji thriller.

Czasem jesteś tylko pionkiem w mrocznej grze, ale tym najcenniejszym na planszy

Tajemniczy list od animowanego nadawcy, który otrzymuje Aleksandra Oreanka, dziennikarka rzeszowskiej gazety "Resweeka" ma odmienić jej karierę i dzięki temu poprawić kondycję upadającego wydawnictwa. Tymczasem Aleksandra zostaje wciągnięta w makabryczną, chorą grę z seryjnym zabójcą. Kierując się wskazówką zawartą w liście odnajduje obraz z podobizną zaginionej dziesięć lat temu Aldony Muszyńskiej. Wraz z obrazem telefon. Za jego pośrednictwem z Olą kontaktuje się osoba, która podaje się za mordercę kobiety z obrazu i podaje adres, gdzie znajdują się zwłoki Aldony. Na miejscu dziennikarka z policją odnajdują oprócz zwłok także portret kolejnej zaginionej dziewczyny. Zabójca bardzo szybko zostaje okrzyknięty przez prasę Tanatosem. Od tej chwili chce rozmawiać tylko z kobietą, bez krzyków i podnoszenia głosu. Najlepiej szeptem.

"Szept wygasza emocje, wyzwala uczucia, których istnienie było jak dotąd ukryte w odległych zakamarkach świadomości "

"Po drugim sygnale odezwał się głos. Czuły szept, jak ciemna woda, w której pragnęła się zanurzyć i nie wracać na brzeg."

Podaje jej lokalizację kolejnych ciał zaginionych kobiet.

Czy Ola będzie w stanie pokonać własne demony, by zmierzyć się z szaleńcem odpowiedzialnym za serię makabrycznych zbrodni?

"Szepty ciemnych wód" to ciekawy, doskonale skonstruowany i trzymający w napięciu kryminał. Już niesamowita okładka obiecywała mroczną historię pełną emocji. I właśnie taką dostałam. Nie zawiodłam się. Nie potrafiłam odłożyć czytania na potem. Byłam ciekawa jak dalej potoczą się losy Aleksandry i w końcu kto jest tym tajemniczym „szeptem”. Od początku czytelnik zostaje wciągnięty w wir poszukiwań, w wir tajemniczych zdarzeń. Wspólnie z bohaterką próbuje odgadnąć tożsamość mordercy i zrozumieć jego motywy. Z każdą stroną książki rośnie napięcie, a tajemnicza gra staje się coraz bardziej intrygująca. Z zainteresowaniem obserwowałam to, jak Aleksandra staje się centralnym pionkiem w tej mrocznej grze. Autor pokazuje, jak tragiczne zbrodnie odbijają się na jej psychice. Stworzona przez Kladera atmosfera niepewności towarzyszyła mi podczas lektury.

To był świetnie spędzony czas z lekturą. Książka dostarczyła mi mnóstwo pozytywnych jak i negatywnych emocji. Jestem ciekawa kolejnych książek Krzysztofa Kladera

Do sięgnięcia po książkę Krzysztofa Kladera skusiło mnie kilka rzeczy. Po pierwsze uwielbiam czytać debiuty, po drugie zahipnotyzowała mnie niesamowita okładka obiecująca mroczną historię pełną emocji. No i w końcu, gdy lekturę poleca ktoś, z kim mam zbliżone czytelnicze gusta, po prostu nie mogę się nie skusić.

Akcja rozgrywa się głównie w Rzeszowie. Tam swoją siedzibę ma lokalna gazeta, która przez internet

i social media chyli się ku upadkowi, bo obecnie już niechętnie sięga się po papierowe wydania. Dziennikarka Aleksandra Oreanka siłą rozpędu przychodzi jeszcze jako jedna z nielicznych do redakcji. W dniu zakończenia roku szkolnego otrzymuje tajemniczy list. Autor zaprosił kobietę do podjęcia gry, dzięki której będzie miała na wyłączność serię kryminalnych artykułów. Następnego dnia musiała udać się w pewne miejsce, odebrać zaadresowaną na swoje nazwisko przesyłkę i opisać całe zdarzenie w poniedziałkowym wydaniu gazety. Dziennikarka przygotowała tylko felieton o rozpoczęciu wakacji, więc wiedziona ciekawością wraz z redakcyjnym kolegą ruszyła za wskazówkami znajdującymi się

w tajemniczym liście. Na miejscu odkryła przepiękny portret młodej dziewczyny. Nie byłoby może

w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że sportretowana osoba od dziesięciu lat uznana jest za zaginioną. Po kolejnej wskazówce redaktor Oreanka odnajduje jej zwłoki... i tak co tydzień dostaje telefonicznie wyszeptane informacje z nowymi lokalizacjami...

Przyznam, że początkowo trudno było mi wejść w rytm książki. Co prawda fabuła zaciekawiła mnie

od samego początku, jednak nie do końca odpowiadał mi styl Autora. Na szczęście z czasem się przyzwyczaiłam i było już tylko lepiej. Z zafascynowaniem śledziłam, jak redaktorka została uwikłana

w zabawę z seryjnym mordercą, nie do końca rozeznając się w regułach gry. Wiedziała tylko, że jest pionkiem na szachownicy, rozgrywana z jednej strony przez seryjnego mordercę, a z drugiej przez policję bezskutecznie starającą się go złapać. Aleksandra z trudem znosiła zaistniałą sytuację, a traumatyczne odkrycia przeżywała tym mocniej, że wciąż była pogrążona w depresji po ciężkim rozwodzie z przemocowym mężem. Wgląd w jej stany psychiczne aż bolał. Kreacja osób z organów ścigania również była na poziomie. Policjanci stali przed trudnym zadaniem bowiem jedynie odnajdywali zwłoki, jednocześnie nie będąc w stanie ruszyć sprawy do przodu i zidentyfikować sprawcy. Wywoływało to złe emocje i silną frustrację, które powoli sięgały zenitu. Niektórzy nie potrafili utrzymać nerwów na wodzy, a dziennikarka coraz częściej zaczęła cierpieć na napady paniki. Wszyscy musieli jednak tańczyć, jak im zagra tajemniczy zbrodniarz, któremu prasa nadała imię od boga śmierci – Tanatos...

Czy mimo przeciwności losu tożsamość mordercy zostanie odkryta?

Jest to niewątpliwie bardzo udany debiut. Mroczny, pełen emocji i bardzo oryginalnych bohaterów,

od których poznania cierpnie skóra. Konstrukcja fabuły jest przemyślana i odbiegająca od schematów, a opisy tak plastyczne, że wyszedłby z tej książki bardzo zgrabny film. Podobał mi się sposób kontaktu mordercy z dziennikarką oraz wplecenie wątku ze sztuką. Książka jest jednak dość mocna i ciężka

w odbiorze, a klimat i niepewność przyduszają i wprawiają w oszołomienie. Jeśli chcecie poznać finał koszmaru, który stał się udziałem dziennikarki Aleksandry Oreanki sięgnijcie po Szepty ciemnych wód.

„Szepty ciemnych wód” to debiutancka powieść autorstwa Krzysztofa Klader ukazana nakładem wydawnictwa Novea Res. Jak w innych thrillerach czy kryminałach autor w końcu pozwala czytelnikowi odkryć sprawcę zabójstw- tak w przypadku książki Krzysztofa Klader – morderca do ostatniej strony (!) jest nieznany.

Aleksandra Oreanka – dziennikarka lokalnego „Resweeka” otrzymuje tajemniczy list, który naprowadza ją na portret Aldony Muszyńskiej, która dekadę wcześniej zaginęła. Wraz z obrazem odnajduje telefon. Za jego pośrednictwem z Olą kontaktuje się osoba, która podaje się za mordercę kobiety z obraza. Na dowód słuszności słów podaje adres gdzie rzekomo znajdują się zwłoki Aldony. Na miejsce podane przez mordercę udaje się redaktorka wraz z policją- odnajdują tam nie tylko zwłoki ale i obraz z wizerunkiem kolejnej zaginionej kobiety. Tajemniczy morderca przez telefon podaje instruktaż gdzie śledczy mają szukać ciał kobiet. Śledczy tańczą jak morderca im zagra. Całą sytuację można porównać do gry planszowej, gdzie tym najważniejszym pionkiem, którym steruje morderca jest Aleksandra. „Zabawa”, którą narzuca morderca negatywnie wpływa na psychikę Aleksandry. Histerie i ataki paniki to konsekwencje tragicznych zbrodni, których była świadkiem. Szczególnie, że śledczy nie mają punktu zaczepienia. Nie widzą motywu ani związku między ofiarami.

★„Morduje młode dziewczyny, portretuje je, jeździ po całym kraju ze zwłokami i grzebie, jak nie w ziemi, to w piwnicy. (...) W przyszłości, jeśli tylko złapiemy tego psychola, lekarze będą mieli sporo materiału, żeby nad nim popracować i go zbadać. Mam nadzieję, że w czasie rozpraw naukowych nad jego chorym łbem będzie miał cały czas podłączony do jaj akumulator”. ★

Książka mnie zachwyciła. Pomysł na fabułę- genialny. Powtórzę- GE-NIAL-NY! Trzyma w napięciu. To w jaki sposób autor ukrywał mordercę jest do pochwalenia. Nie potrafiłam odłożyć czytania na potem. Byłam ciekawa jak dalej potoczą się losy Aleksandry aż w końcu kto jest tym tajemniczym „szeptem”. Autor wzbogacił tekst mocnymi epitetami, dialogami co nadało „charakteru” całej powieści. Przyznam, że i to było mocno przemyślane przez autora- słowa wypowiadane przez mordercę- ciemny, mroczny charakter- były spokojne, delikatne mówił szeptem, zaś wulgaryzmy wypowiadane przez resztę bohaterów były sine, „głośne” i mocne. Przedstawiony kontrast daje do myślenia. Książkę, w krótkim czasie pożarłam w całości! Czekamy na kolejne pozycje!!

"Yerbo Poczytalni"