Psy Pana

Ogarnięte wojną trzydziestoletnią Niemcy, gdzie wszystkie strony konfliktu szukają skutecznego sposobu na przechylenie szali zwycięstwa na swoją stronę. Czy taką tajemną bronią może okazać się grafianka Katarzyna von Beserer. Skąd nagłe zainteresowanie nastolatką tak wielu posłańców?

W tym samym czasie tajemniczy Dominikanin szuka sekretnych manuskryptów po ogarniętej wojną Rzeszy. Zakonnik władający tajemniczymi mocami? Czy to dar Boga czy dzieło szatana? Co wydarzy się gdy ścieżki tej dwójki nagle się złączą?

W pierwszym rozdziale książki autor zasypuje nas mnóstwem bohaterów o niemieckich i holenderskich nazwiskach - myślałam, że nigdy się w tym nie połapię. Na szczęście nie było tak strasznie. W miarę gdy fabuła skupia się na głównych postaciach, obco brzmiące nazwiska nie przeszkadzają już w zagłębieniu się w wir wydarzeń. A wydarzeń jest tu wiele: pościgi, ucieczki, bitwy a to wszystko okraszone odrobiną magii.

Od pierwszych stron poczułam sympatię do Katarzyny. Na początku to zagubiona nastolatka, która nie wie czy jest przeklęta czy pobłogosławiona tajemniczym darem, genialnie ewoluuje wraz z rozwojem historii. Jest sprytna, inteligentna i charyzmatyczna. Zresztą wszyscy bohaterowie są bardzo fajnie nakreśleni i każdy z nich wnosi wartość do książki.

Jak na fantastykę to samego motywu fantasy mamy w tej części niewiele ale ten zabieg sprawia, że jesteśmy jeszcze bardziej ciekawi rozwoju historii.

Myślę, a nawet wiem, że "Psy Pana" to wstęp to świetniej książki z gatunku historical fantasy i ogromnie się cieszę, że od razu mogłam sięgnąć po drugi tom.

Decydując się na lekturę Marcina Świątkowskiego zupełnie nie spodziewałam się takich atrakcji. To lektura obfita w różne motywy oraz prezentująca przeróżne sylwetki bohaterów dzięki czemu angażuje już od pierwszej strony.

Przygotujcie się na naprawdę dopracowaną fantastykę. Autor pozytywnie zaskoczył mnie swoim stylem oraz nieograniczoną wyobraźnią, która ładnie przełożyła się na całą fabułę. Plastyczny styl a także umiejętność przekazu tego co siedzi w głowach bohaterów zaowocowały lekturą dojrzałą, emocjonalną a także wielokrotnie zaskakującą, ponieważ sięgamy po współczesne motywy zamknięte w przeszłych czasach.

Przenosimy się do roku 1633 i obserwujemy podział między religiami, doszukujemy się połączeń między niższym społeczeństwem a tymi wyżej ustawionymi a także próbujemy rozłożyć na czynniki pierwsze czary, którymi posługują się bohaterowie. Chociaż powieść liczy niespełna 300 stron to zamyka w sobie wiele motywów i tym samym sprawia, że dynamiczna akcja nieustannie gna na złamanie karku. Dużo się dzieje, ale także bohaterowie mają tutaj coś do powiedzenia, ponieważ zmieniają się dynamicznie na naszych oczach i wyciągają wnioski z popełnionych błędów.

Inkwizycja, magia oraz wielka przygoda – to są hasła reklamowe całej trylogii i idealnie oddają kwintesencję przekazu. Czytamy o dwójce bohaterów postawionych na różnych stronach barykady, którzy w pewnym momencie muszą nawiązać nić porozumienia. Tak rodzi się motyw wspaniałej przyjaźni oraz powoli kiełkującego uczucia, ale nic więcej już nie zdradzę, ponieważ wielką przyjemnością jest samodzielne odkrywanie wszelkich zakamarków tej historii. Gwarantuję jednak, że podczas czytania ani przez moment nie poczujecie nudy, ponieważ mnogość wydarzeń a także emocje gotowe do głębszego zrozumienia nieustannie skupiają pełną uwagę czytelnika.

"Psy Pana" nie jest lekturą dla każdego, ponieważ nosi cechy typowe dla swojego gatunku, ale jeśli odważycie się sięgnąć po lekturę zapewniam, że nie będziecie rozczarowani. To dobrze rozpracowana i poprowadzona historia, która jeszcze lepiej rokuje na przyszłość i tym samym pozwala czytelnikowi brać czynny udział w wielkiej przygodzie. Magia, typowe ludzkie problemy a także niepewność dnia następnego przywołują wiele myśli w głowie czytelnika i pozwalają nam na własnej skórze odczuwać dokładnie to co męczy postacie.

" [...] Jeśli nam się zawidzi, możemy cię związać, zbałamucić, wrzucić do skrzyni i zawieźć choćby do Rzymu. [...]"

"Psy Pana" to udany debiut literacki Marcina Świątkowskiego. Ten autor idealnie łączy ze sobą kilka gatunków: fantastykę z powieścią przygodową i historyczną.

Bohaterowie tej historii na naszych oczach przechodzą przemiany. Czy na lepsze, czy na gorsze, przekonacie się o tym czytając.

Marcin Świątkowski zabiera nas w podróż w przeszłość do XVII wieku, między innymi do Niemiec. Tam poznałam i dobrych i złych bohaterów. Najlepszą moim zdaniem bohaterką jest siedemnastoletnia szlachcianka i bardzo utalentowana Katarzyna von Besserer. Ma dar do alchemii. Kto wiedział o jej darze? Czy będzie jej dane szkolenie swoich talentów? Kto jej zagraża? Kto okaże się jej prawdziwym przyjacielem, a kto wrogiem? Od razu wam powiem, że warto ją poznać. Tej bohaterki nie da się nie lubić. Ma coś w sobie takiego, co przyciąga czytelnika. Mogłabym ją adoptować.

Poznałam również pewnego zakonnika, dominikanina Dominika Erquicia. Ta postać często mnie irytowała. Mimo wszystko warto poznać jego historię. On interesuje się magią. Dlaczego? Czy magia w tamtych czasach była zakazana?

Losy obu bohaterów w pewnym momencie się przetną. Czy to wyjdzie dla nich na dobre, czy raczej na złe?

Autor Marcin Świątkowski w swojej powieści "Psy Pana" w idealny sposób przedstawia wojnę trzydziestoletnią. Jego szczegółowe opisy sprawiły, że czułam się jakbym tam była. Dziękuję za doznania, które towarzyszyły mi podczas czytania. Od razu muszę wam powiedzieć, że tej książki nie da się odstawić na półkę. A po jej przeczytaniu ma się ochotę poznać drugi tom.

Cieszę się, że Marcin Świątkowski na końcu książki napisał kilka słów do swoich czytelników. Wyjaśnia między innymi, co było fikcją literacką, a co czystą prawdą.

W skrócie: bardzo dobra akcja, ciekawa fabuła i oryginalni bohaterowie. Jednym zdaniem bardzo udany debiut.

Jeżeli tak jak ja uwielbiacie czytać powieści debiutantów, to zachęcam was do poznania "Psów Pana". Autor ma duży potencjał. Czy chcecie razem z Katarzyną von Besserer przeżyć niezapomniane i bardzo niebezpieczne przygody? Czy chcecie poznać historyczną walkę między protestantami a katolikami? Czy interesujecie się magią i chcecie ruszyć na poszukiwania magicznych manuskryptów? Nic prostszego. Sięgnijcie po książkę Marcina Świątkowskiego, pod tytułem "Psy Pana".

Jeżeli nie lubicie fantastyki, to nic nie szkodzi. Mam dla was dobrą wiadomość. Tutaj otrzymacie więcej wątków historycznych i przygodowych.

Na uwagę zasługuje również cudowna okładka. Przyciąga wzrok i daje do myślenia.

Historia ukryta na kartkach tej powieści moim zdaniem powinna być zekranizowana.

Jeżeli jesteście fanami twórczość Marcina Mortki, to powinniście polubić również twórczość Marcina Świątkowskiego.

Zachęcam was do przeczytania "Psy Pana", a ja zabieram się za drugi tom "Księstwo Różanego Krzyża".

"Psy Pana" - tak określany był zakon dominikanów, którzy "mieli strzec Kościoła jak psy". Stąd też pewnie wziął się tytuł pierwszego tomu serii, w której jedna z głównych postaci jest dominikanin Dominik Erquicia, wysłany z zadaniem odnalezienia magicznych manuskryptów. Niestety jego wyprawa nie przebiega pomyślnie, gdyż jest rok 1633, trwa wojna trzydziestoletnia, a siły protestantów i i katolików ścierają się w Europie.

Są to też czasy inkwizycji, więc wszelka alchemia, czary, czy inne nadprzyrodzone zdolności mogą przykuć niechcianą uwagę wśród "ludzi Kościoła". I nie zawsze może tu chodzić o proces i palący się stos. W końcu niektóre dary można odpowiednio wykorzystać, by przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę, prawda?

Właśnie w takich czasach przyszło żyć młodej Katarzynie Von Besserer, szlachciance, której niesamowity i jednocześnie przerażający czyn, przykuł uwagę wielu ludzi z różnych frakcji i różnych narodowości. Dziewczyna w pewnym momencie musi wyruszyć w podróż, by zyskać bezpieczeństwo.

Losy Katarzyny i dominikanina w pewnym momencie będą od siebie zależeć i nie wiadomo, czy skończy się to dobrze, dla obojga bohaterów.

Powieść wciągnęła mnie dosyć szybko, choć początkowo ciężko było zapamiętać mnogość postaci. Szybko jednak okazało się, które z nich przetrwają na tyle długo, by zaskarbić sobie mija sympatię lub wprost przeciwnie 😉

Jest to jedna z tych historii, w której bohaterowie nie są tylko źli lub dobrzy. Mamy tu skomplikowane postacie, których motywacja i decyzje opierają się na wcześniejszych przeżyciach, a to zawsze podoba mi się w powieściach, które czytam.

Ten tom jest dopiero wprowadzeniem do całej historii, więc zakończenie nie jest satysfakcjonujące, dlatego bardzo się cieszę, że mam przed sobą kolejny, drugi tom przygód Katarzyny, Dominika oraz innych postaci z "Psów Pana".

Marcin Świątkowski

"Psy Pana"

Zabiorę Was do roku 1633, gdzie to Niemcy są ogarnięte trzydziestoletnią wojną. Katarzyna von Besseser ma talent i to przez niego musi uciekać.

W tym samym czasie dominikański zakonnik Dominik Erquicia, poszukuje magicznych manuskryptów.

Tych dwoje się spotka w najmniej oczekiwanym momencie, bitwa między protestantami, a katolikami trwa.

Za historia nie przepadam jak już wiecie, ale kiedy mam połączenie historii i fantastyki to ruszam w czas przeszły z przyjemnością!

Akcja jest niczym jazda konna kiedy ruszasz na spokojnie stępem, aby stopnio zwiększać szybkość aż do cwału, później pędzisz i wciągasz się w historie bez opamiętania, a czas nie chce się zatrzymać, bo Ty nie chcesz kończyć historii.

Fabuła jest niczym wschód słońca, nie do końca na początku wiemy co się dzieje, ale kiedy już zrozumiemy, wtedy doceniamy piękno fabuły, bohaterów, akcji i całego stylu autora.

Bohaterów mamy sporo, ale dużym plusem jest to, że tutaj każdy jest waży, i ma do odegrania swoją rolę. Ja polubiłam Dominika takich bohaterów uwielbiam! Za to Katarzyna, również potrafi przyciągnąć do siebie.

Opisy są zrównoważone razem z dialogami, nie ma niczego zbyt dużo czy zbyt mało, z resztą książka nie jest bardzo długa (za czym ubolewam, bo nie chciałam się rozstawać), zatem duży plus dla autora za umieszczenie wszystkiego tak, aby czytelnik nie miał odczucia przesytu czy niedociągnięć.

Styl autora jest dla mnie lekki, przejrzysty i zrozumiały (dla tych co boją się, że język będzie podobny do roku, w którym dzieje się akcja, nie macie się czego obawiać tutaj jest wszystko napisane w sposób zrozumiały).

Emocję są, każdy odczuje książkę inaczej, dla mnie było ich trochę mało. 🫢

Podsumowując jest to fantastyka dla każdego fana tego gatunku. Jak i dla tych co uwielbiają historie, troche inaczej przedstawiona.

Polecam. I nie mogę się doczekać ciągu dalszego! 😁